บทที่ 54 ระบบเพี้ยนจัด

ก้อนขนนุ่มฟูวิ่งมาหาโมไนอย่างแผ่วเบา ใช้ฟันคาบผ้าห่มหนังสัตว์ของข่งหมิงหมิง แล้วพยายามดึงลงอย่างเต็มแรง

โมไนกลัวว่านางจะดึงจนฟันน้ำนมซี่เล็กหลุด จึงรีบหยิบผ้าห่มหนังสัตว์ที่เกี่ยวอยู่บนปลายฟันออก อุ้มลูกแมวน้อยไว้ในอ้อมแขน แล้วลูบขนนุ่มฟูของนาง “เจ้าหนูแมวอย่าดื้อนะ วันนี้พี่หมิงหมิงอารมณ์ไม่ดี ไว้วันหลังค่อยมาเล่นด้วยกัน ดีไหม?”

ลูกแมวน้อยนั่งยองอยู่ในอ้อมแขนของโมไน เอียงศีรษะเล็กน้อยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดด้วยเสียงเด็กอ้อแอ้ไม่ชัดเจน “เสี่ยวซี... พี่สาว... หา”

“หาใคร?” โมไนงุนงงอยู่หลายวินาที แต่ไม่นานก็เข้าใจ มองศีรษะเล็กที่โผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่มหนังสัตว์ แล้วอดหัวเราะไม่ได้ “มาหาหมิงหมิงเหรอ?”

ลูกแมวน้อยพยักหน้าแรง ๆ “อยู่ข้างนอก”

ข่งหมิงหมิงสูดจมูก ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ แม้แต่ตอนพูดก็ยังมีเสียงสะอื้น “นางมาหาข้าทำไม... ฮึก ทำไมไม่เข้ามาเอง?”

“ไม่รู้เหมียว~” ลูกแมวน้อยส่ายหน้า ดิ้นกระโดดลงจากอ้อมแขนของโมไน แล้วหันกลับไปมองข่งหมิงหมิงที่ยังนอนคว่ำอยู่บนที่นอน “หนูแมว... บอกแล้ว จะไปกินเนื้อเนื้อ”

โมไนลุกขึ้น เดินตามหลังลูกแมวน้อยไป “เจ้าหนูแมว เจ้าไปเอาเนื้อมาจากไหนอีกแล้ว? แอบไปจับหนูเองอีกหรือ?”

ข่งหมิงหมิงเห็นโมไนออกไปด้วย จึงเปิดผ้าห่มหนังสัตว์ขึ้นดูบั้นท้ายของตัวเอง พอสวมกระโปรงหนังสัตว์เรียบร้อยแล้วก็ปีนลงจากที่นอน วิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

เขาอยากเห็นนักว่า คราวนี้หลิงเสี่ยวซีจะขอโทษเขาอย่างไร!

หากนางไม่มีความจริงใจ เขาจะไม่มีทางให้อภัยนางง่าย ๆ แน่

……

เมื่อทุกคนมองไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป ก็เห็นเด็กหญิงที่มีหูกลมฟูคู่หนึ่งบนศีรษะทันที นางนั่งอยู่บนรากไม้ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ใช้กิ่งไม้เล็กในมือเขี่ยกองทัพมดที่กำลังย้ายบ้านกันอย่างเป็นระเบียบ

โมไนมองลูกแมวน้อยกระโดดไปตรงหน้าหลิงเสี่ยวซีอย่างร่าเริง หลิงเสี่ยวซีผลักเส้นเนื้อที่วางอยู่บนใบไม้ไปทางเจ้าตัวน้อย จากนั้นเงยหน้ามองมายังทิศทางที่ข่งหมิงหมิงกับโมไนอยู่

“น้าโมไน”

หลิงเสี่ยวซียืนขึ้น รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่นางมาด้วย จึงก้มมองลูกแมวน้อย แต่ลูกแมวน้อยกำลังก้มหน้ากินของว่างเล็ก ๆ ที่เพิ่งได้มาอย่างเอร็ดอร่อย ไม่มีเวลาหันมามองนางแม้แต่น้อย

โมไนเดินมาถึงใต้ต้นไม้ ลูบศีรษะของเสี่ยวซี แล้วก้มมองสิ่งที่ลูกแมวน้อยกำลังกินเข้าปาก พอพบว่าไม่ใช่หนูน้อยก็ถอนหายใจโล่งอกทันที

“ซีซีนัดมาขอโทษหมิงหมิงใช่ไหม?”

หลิงเสี่ยวซีพยักหน้า “ข้าบอกพี่ใหญ่กับอาฝู่ว่า ข้าจุดหางของข่งหมิงหมิงติดไฟ พวกเขาดุข้า แล้วให้ข้ามาขอโทษ”

ในที่สุดข่งหมิงหมิงก็เดินมาถึงตรงหน้าทั้งสอง เขาพูดอย่างไม่พอใจ “ถ้าอาฝู่กับพี่ใหญ่ของเจ้าไม่พูด เจ้าก็ไม่คิดจะมาขอโทษข้าใช่ไหม?”

หลิงเสี่ยวซีมองดวงตาของเขาที่แดงเหมือนกระต่าย ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ นางแตะปลายจมูกเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว “ตอนนั้นข้ายังคิดไม่ออก ข้าหวังดีช่วยเจ้าดับไฟ แต่พอเจ้าปีนขึ้นมาจากน้ำ เจ้าก็ลงมือชกข้าก่อน ข้าเลยควบคุมตัวเองไม่อยู่”

“ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ว่านกยูงอย่างพวกเจ้ารักสวยรักงามขนาดนั้น ข้านึกว่ามันเหมือนตอนข้าก่อไฟแล้วเผลอทำให้ขนบนหัวติดไฟ แค่เล็มออกหน่อย ผ่านไปสักพักก็งอกกลับมาได้แล้ว...”

“เจ้ามาขอโทษ หรือมาหาข้อแก้ตัวกันแน่?” ยิ่งข่งหมิงหมิงฟัง ก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง สายตาที่มองนางค่อย ๆ แสดงความไม่พอใจมากขึ้น

หลิงเสี่ยวซีเป็นเด็กน้อยที่อ่านสีหน้าคนเก่งมาก เมื่อเห็นเช่นนั้นก็รีบหุบปาก ไม่แก้ตัวให้ตัวเองอีก นางหยิบชามไม้ใบใหญ่ที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมา ยื่นให้ตรงหน้าข่งหมิงหมิง

“ให้เจ้า ของขวัญขอโทษ”

ข่งหมิงหมิงสูดจมูกที่ยังคัดอยู่เล็กน้อย มองชามไม้ในมือนางอย่างลังเล “นี่คืออะไร?”

เขาโน้มตัวเข้าไปดม ได้กลิ่นประหลาดอย่างหนึ่ง

“นี่คือสิ่งที่ก่อนหน้านี้ข้าไปหาเจ้าให้ก่อไฟ เพราะอยากทำมัน แต่ข้าทำไม่เป็น นี่เป็นสิ่งที่พี่เขยหมายเลขหนึ่งของข้าทำ รสชาติแย่กว่าที่พี่สาวข้าทำแค่นิดเดียว”

โมไนฟังคำเรียกแปลก ๆ ของหลิงเสี่ยวซีแล้วถามอย่างสงสัย “พี่เขยหมายเลขหนึ่ง?”

หลิงเสี่ยวซีเงยหน้าขึ้น อธิบายอย่างหมดหนทางราวกับเป็นผู้ใหญ่ “คนนั้นของเย่าหลัว”

“อ้ออ้อ เข้าใจแล้ว”

โมไนเข้าใจขึ้นมาทันที แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเสี่ยวซีถึงเรียกจ้งเจินว่า “พี่เขยหมายเลขหนึ่ง” หรือว่านางจัดลำดับพี่เขยในบ้านตามลำดับที่แต่งเข้ามา?

ข่งหมิงหมิงรับชามไม้ที่ใหญ่กว่าใบหน้าของเขาด้วยสองมือ อุ้มชามนั่งลงบนรากไม้ข้างหลิงเสี่ยวซี เปิดใบไม้ที่ปิดอยู่ด้านบนออก ผัดเนื้อกับใบผักกาดหอมที่มันวาว และเนื้อชิ้นใหญ่สีแดงสดที่ย่างจนเป็นเงา ปรากฏเข้าสู่สายตาของทุกคนอย่างกะทันหัน

หลิงเสี่ยวซีมองเนื้อย่างที่ยังส่งไอร้อนออกมา เลียมุมปากอย่างไม่มีศักดิ์ศรี แต่ยังหันหน้าหนีอย่างดื้อดึง

ไม่เป็นไร ก็แค่มื้อเนื้อเท่านั้นเอง

เมื่อก่อนบ้านของพวกนางกินอาหารวันละสองมื้อ แต่ตอนนี้ภายใต้การยืนกรานอย่างหนักของพี่สาว นางจึงกินวันละสามมื้อแล้ว ชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่าคนส่วนใหญ่ในเผ่าเสียอีก

อดทนหน่อย พอตกเย็นนางก็กินเพิ่มได้อีก

ยิ่งไปกว่านั้น พี่สาวยังเก็บไข่ต้มเปล่า ๆ ไว้ให้นางหลายฟอง ถึงจะไม่หอมเหมือนเนื้อ แต่ก็อร่อยมากเช่นกัน

โมไนได้กลิ่นหอมมานานแล้ว และเดาว่าหลิงเสี่ยวซีน่าจะนำอาหารมาให้ข่งหมิงหมิงเพื่อขอโทษ แต่เมื่อเห็นอาหารในชามจริง ๆ นางก็ยังกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่

เรื่องอาหารปรุงสุก หัวหน้าเผ่าเพิ่งพูดถึงในการประชุมยามเช้าเมื่อสองวันก่อน

เขาบอกว่าต่อไปจะสอนคนในเผ่าทำอาหารอย่างเป็นระบบ

อาหารปรุงสุกต้องใช้ไฟ นักรบในเผ่าที่แบ่งได้สัตว์ล่าจำนวนมากกว่า จึงเป็นกลุ่มแรกที่ลองทำอาหารสุก แต่มีไม่กี่คนที่ทำสำเร็จ

เมื่อคืนหัวหน้าเผ่ายังย่างสัตว์ล่าหนึ่งตัวด้วยฟืนต่อหน้าทุกคนที่จุดรวมตัวโดยเฉพาะ จุดประสงค์หลักคือเพื่อสอนนักรบที่ปลุกพลังธาตุไฟ เพราะพวกเขาเป็นคนที่ใช้ไฟเก่งที่สุด

นอกจากนี้ เชื้อไฟก็เป็นปัญหาเช่นกัน

คนที่ไม่มีพลังธาตุไฟ ทำได้เพียงก่อไฟด้วยวิธีสีไม้ให้เกิดไฟตามที่หัวหน้าเผ่าน้อยพูดไว้

หากจับเทคนิคก่อไฟไม่ดี ต่อให้ทำอยู่ครึ่งวันก็ไม่อาจทำให้เกิดประกายไฟได้แม้แต่นิดเดียว บางคนทำประกายไฟออกมาได้ แต่สุดท้ายก็ยังจุดฟืนไม่ติด

เมื่อคืนโมไนได้ชิมเนื้อวัวเขาจานที่หัวหน้าเผ่าย่างเพียงชิ้นเล็ก ๆ มันหอมมาก นุ่มมาก พอใส่เข้าปากก็รู้สึกราวกับเนื้อละลายได้เอง นางยังไม่ทันได้ลิ้มรสดี ๆ เนื้อชิ้นนั้นก็หายไปจากปากแล้ว

ส่วนเขตรับเลี้ยงเด็กน้อย เด็ก ๆ มักพักผ่อนกันค่อนข้างเร็ว เมื่อคืนจึงไม่ได้กินเนื้อย่างด้วย

เพราะฉะนั้น นางจึงอยากหาคนมาเรียนรู้การย่างเนื้อให้เป็นโดยเร็ว เพื่อให้เด็ก ๆ ได้ลิ้มรสชาติชวนฝันนั้น

แต่การย่างเนื้อยังเกี่ยวข้องกับปัญหาผงเกลือด้วย

ทว่าการใช้เกลือเป็นปัญหาของเผ่ามาโดยตลอด ทุกครัวเรือนได้รับแจกหินเกลือ แต่หัวหน้าเผ่าน้อยละลายหินเกลือหนึ่งก้อน แล้วผงเกลือที่สกัดออกมาสุดท้ายอาจพอใช้ได้เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น สำหรับคนเผ่าอสูร นี่ถือเป็นความฟุ่มเฟือยอย่างยิ่ง

ทรัพยากรของเขตรับเลี้ยงเด็กน้อยนั้นเผ่าจัดสรรให้เป็นหนึ่งเดียว ปริมาณการใช้ถูกกำหนดตายตัว เผ่าดีกับเด็กน้อยเร่ร่อนมากพอแล้ว หากเพิ่มความต้องการหินเกลือ... ก็ไม่ต่างจากเพิ่มภาระให้เผ่า ดังนั้นโมไนจึงไม่กล้าพูดเรื่องนี้มาโดยตลอด

แต่ได้ยินจากคนในทีมล่าว่า หัวหน้าเผ่าน้อยต้องการออกตามหาทะเลสาบเกลือ

ขอเพียงหาเจอ ต่อไปพวกเขาก็สามารถสกัดผงเกลือได้เอง

ไม่ต้องเฝ้ารออย่างกระวนกระวายทุกเดือน เพื่อไปแลกเปลี่ยนทรัพยากรในตลาดแลกเปลี่ยนกับเผ่าที่ขายเกลือสินเธาว์ในราคาสูงอีกต่อไป

โมไนอุ้มลูกแมวน้อยที่พอได้กลิ่นหอมแล้ว แม้แต่เส้นเนื้อก็ไม่สนใจกิน เอาแต่เงยหน้ามองข่งหมิงหมิงด้วยแววตาละห้อยขึ้นมา ก้มลงลูบศีรษะของเจ้าตัวน้อย “เจ้าหนูแมว เราไปหาเด็กคนอื่นเล่นกันก่อนดีไหม ให้หมิงหมิงกับซีซีอยู่กันตามลำพังสักพัก”

ลูกแมวน้อยมองสีหน้าเหม่อลอยของข่งหมิงหมิง ใช้ลิ้นสีชมพูเลียปลายจมูก แต่รู้ว่านั่นไม่ใช่ของนาง จึงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ใช้อุ้งเท้าตบใบไม้ที่วางเส้นเนื้ออยู่ ขอให้น้าโมไนช่วยอุ้มนาง

ข่งหมิงหมิงเห็นทั้งสองกำลังจะไป รีบหยิบเนื้อสองชิ้นจากในชาม ชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากโมไน อีกชิ้นยื่นไปตรงหน้าลูกแมวน้อยที่กำลังเหม่อ

“รีบกินสิ”

รอยน้ำตาบนใบหน้าข่งหมิงหมิงยังเช็ดไม่หมด แต่ดวงตาสีดำสนิทในเวลานี้กลับเป็นประกายระยิบระยับ “เด็กคนอื่นไม่มีนะ ถ้าพวกเขารู้ ของข้าก็แบ่งไม่พอแล้ว”

“เจ้าหนูแมว อ้าปาก”

ข่งหมิงหมิงยัดเนื้อเข้าปากลูกแมวน้อย มองนางกินอย่างเอร็ดอร่อย แล้วอารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมากอย่างกะทันหัน

อาหารที่หลิงเสี่ยวซีมอบให้คงแบ่งให้เด็กหลายสิบคนในศูนย์รับเลี้ยงไม่ได้ แต่เขายังยอมรับได้หากแบ่งให้ลูกแมวน้อยกับอาจารย์โมไนเล็กน้อย

โมไนกินเพียงชิ้นเดียวก็หรี่ตาลงอย่างพอใจ เห็นข่งหมิงหมิงยังอยากป้อนอีก จึงส่ายหน้า “เจ้ากินเองเถอะ ข้ากับเจ้าหนูแมวไปก่อนแล้ว”

“หากตอนบ่ายพวกเจ้าจะออกไปเล่น อย่าวิ่งไปไกลนัก และยิ่งห้ามออกนอกขอบเขตที่กองกำลังพิทักษ์ลาดตระเวน เข้าใจไหม?”

เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าทันที หลิงเสี่ยวซีตอบว่า “น้าโมไน พวกเราจะไม่ไปไกลหรอก พี่สาวให้ข้าไปเก็บฟืนตอนบ่าย บอกว่าอีกไม่กี่วันฝนจะตก ถึงตอนนั้นฟืนเปียกแล้วก็จุดไฟไม่ติด”

โมไนมองท้องฟ้า แม้อากาศวันนี้จะดูดีมาก แต่ในเมื่อหัวหน้าเผ่าน้อยบอกว่าหลังจากนี้จะมีฝนตก ก็น่าจะตกจริง ๆ

นางคิดว่าควรเตรียมการป้องกันเอาไว้บ้างจริง ๆ เพื่อไม่ให้เมื่อถึงเวลาฝนตกต่อเนื่องหลายวัน กระท่อมที่เด็ก ๆ อาศัยอยู่จะประสบปัญหาใหญ่ เด็กที่ร่างกายอ่อนแอกว่าอาจล้มป่วยได้

ข่งหมิงหมิงใช้ตะเกียบไม่เป็น หลังหลิงเสี่ยวซีลากเขาไปล้างอุ้งเท้าที่ริมน้ำสะอาดแล้ว จึงปล่อยให้เขาใช้มือหยิบกินตามสบาย

ข่งหมิงหมิงเห็นนางหันหน้าไม่มองชามในอ้อมแขนของเขา แต่ยังแอบกลืนน้ำลาย จึงใช้แขนกระแทกร่างนางเบา ๆ “เจ้าคงเอามื้ออาหารของเจ้ามาให้ข้าใช่ไหม? เพราะอย่างนั้นเจ้าก็เลยไม่มีอะไรกินแล้ว”

หลิงเสี่ยวซีนั่งอยู่ข้างเขา แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง “นี่เป็นมื้อกลางวันของข้า เพราะข้าเพิ่งบอกอาฝู่กับพวกเขาเรื่องที่ทะเลาะกับเจ้า หลังทำมื้อกลางวันเสร็จแล้ว จึงไม่ได้ทำส่วนของเจ้าเพิ่ม แต่ในเมื่อจะขอโทษ อาฝู่บอกว่าต้องแสดงความจริงใจ ดังนั้นข้าจึงเอามื้อกลางวันมาให้เจ้า”

“แต่ไม่เป็นไร ตอนเย็นบ้านข้าจะทำอีก เจ้าอยู่ฝั่งเขตรับเลี้ยง ตอนนี้น้าโมไนกับพวกเขายังทำอาหารสุกไม่เป็น เจ้าจึงไม่ได้กินเนื้อย่าง รีบกินเถอะ...”

ข่งหมิงหมิงวางชามลงบนพื้น นั่งตรงข้ามนาง ยัดเนื้อย่างใส่อุ้งเท้าของนาง แล้วพูดอย่างเด็ดขาด “กินด้วยกัน”

“เรื่องที่เจ้าจุดหางข้าติดไฟ ข้าจะไม่ถือสาแล้ว อย่างไรเสียขนหางก็จะผลัดในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า อย่างมากปีนี้ข้าก็ไม่แปลงร่างอสูรแล้วกัน”

“ตอนบ่ายข้าจะไปเก็บฟืนกับเจ้า”

“หากพี่สาวเจ้าต้องการมาก ข้าหาเด็กน้อยที่เล่นด้วยกันบ่อย ๆ สักสองสามคน ไปช่วยเจ้าเก็บได้”

ข่งหมิงหมิงนับว่าเป็นเด็กน้อยที่อายุมากกว่าคนอื่นในศูนย์รับเลี้ยงเล็กน้อย จึงมีอิทธิพลอยู่มากในศูนย์รับเลี้ยง

แม้เด็กน้อยเร่ร่อนที่ถูกเก็บกลับมาจะได้รับการฝึกฝนอยู่ทุกวัน แต่เวลาในการฝึกนั้นจริง ๆ แล้วไม่นานนัก เพราะสิ่งสำคัญที่สุดของเด็กน้อยคือกินให้อิ่ม ดื่มให้พอ บำรุงร่างกายให้แข็งแรง

หลังเด็กน้อยส่วนใหญ่ฝึกเสร็จ ก็จะเล่นซุกซนกับสหายภายในอาณาเขตของเผ่าป่าหิน หรือไม่ก็ไปจับหนู กระรอก งูตัวเล็ก หรือแมลงตัวน้อยในป่า เพื่อแอบเพิ่มมื้ออาหารให้ตัวเอง

……

ในช่วงบ่าย คนเผ่าอสูรจากเผ่าป่าหินและเผ่าภูเขาเหมันต์ ต่างพากันยุ่งกับการพรวนดิน ขุด และขนมันฝรั่ง

หลิงเฉิงเอินคำนวณในใจหนึ่งรอบ แล้วให้ระบบเสี่ยวหวงประมวลผลข้อมูล ประเมินว่ามันฝรั่งที่นางพบในตอนนี้สามารถปลูกได้กี่หมู่

แน่นอนว่าระบบไม่เต็มใจทำเรื่องเล็ก ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจหลัก และยิ่งไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจรองเช่นนี้ แต่หลิงเฉิงเอินรู้ทันนิสัยของมันเป็นอย่างดี จึงยื่นข้อเสนอหวาน ๆ ให้มันทันที

“หากเจ้าช่วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ข้า บางครั้งข้าก็ยินดีทำภารกิจเล็ก ๆ เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือของเจ้า ข้าเป็นคนแยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน มีแค้นต้องชำระ มีบุญคุณก็ต้องตอบแทน”

“เจ้าควรจะรู้เรื่องนี้ดีที่สุดแล้ว ใช่ไหม?”

ระบบรักษาความรักลังเลอยู่สองวินาที ก่อนคิดว่าสิ่งที่นางพูดก็มีเหตุผล

แทนที่จะคอยเร่งให้นางทำภารกิจทุกวัน แล้วนางก็ปล่อยตัวตามสบายไม่สนใจมัน สู้ทำตามที่นางต้องการ ช่วยให้นางบรรลุเป้าหมายเล็ก ๆ บางอย่างเสียยังดีกว่า เผื่อนางจะสำนึกได้และยินดีทำภารกิจเพื่อตอบแทนสิ่งที่มันทำ?

มันรู้จักหลิงเฉิงเอินมานานพอสมควร และเข้าใจนิสัยของนางดี

คนที่เคยช่วยนาง นางไม่เคยทอดทิ้งพวกเขาจริง ๆ

“ก็ได้ ข้าจะช่วยคำนวณว่าหัวมันฝรั่งพวกนี้ปลูกได้บนพื้นที่เท่าไร”

แม้ระบบจะตัดสินใจช่วยแล้ว แต่ก็รู้สึกว่าตนควรวางท่าบ้าง ไม่อาจให้นางเห็นว่ามันเต็มใจทำงานมากเพียงใด

ระบบคำนวณได้รวดเร็วมาก และข้อมูลที่ส่งกลับมาก็แม่นยำอย่างยิ่ง

“หัวมันฝรั่งที่เจ้าพบในปัจจุบัน หากใช้แผนการเพาะปลูกที่เหมาะสมที่สุด สามารถปลูกได้ยี่สิบหมู่”

“ก่อนวันสิ้นโลก ผลผลิตมันฝรั่งต่อหมู่ในสภาวะปกติอยู่ที่ประมาณสามพันถึงห้าพันจิน พื้นที่ที่ไม่ปลูกซ้ำเดิมอาจให้ผลผลิตสูงสุดถึงแปดพันจิน นี่เป็นผลผลิตต่อหมู่ที่ทำได้เมื่อมีการจัดการเพาะปลูกค่อนข้างดี”

“มันฝรั่งในโลกอสูรเป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ขนาดยักษ์ หัวมันฝรั่งที่ออกมามีขนาดใหญ่กว่ามันฝรั่งปกติสามถึงห้าเท่า แต่จำนวนหัวจะน้อยกว่ามันฝรั่งทั่วไปเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม หากจัดการเพาะปลูกอย่างเหมาะสม ผลผลิตต่อหมู่จะอยู่ที่หกพันถึงแปดพันจิน”

“หากใช้ปุ๋ยเกษตรรุ่นล่าสุดจากดวงดาวร่วมในการเพาะปลูก ผลผลิตขั้นต่ำต่อหมู่จะอยู่ที่หนึ่งหมื่นสองพันจิน”

หลิงเฉิงเอินหรี่ตาลงเล็กน้อย “เท่าไรนะ? ปุ๋ยเกษตรอะไรถึงได้ร้ายกาจขนาดนั้น? เพิ่มผลผลิตต่อหมู่ขึ้นเป็นสองเท่าโดยตรงเลย?”

“ปุ๋ยเกษตรชนิดใหม่ที่ใช้สำหรับปลูกมันฝรั่ง เป็นปุ๋ยประสิทธิภาพสูงชนิดล่าสุดที่สถาบันวิจัยเกษตรแห่งดวงดาวพัฒนาขึ้น ข้อมูลที่ระบบหลักรีเฟรชออกมาในตอนนี้มีข้อมูลการใช้ปุ๋ยเกษตรประเภทนี้อยู่ แต่เปิดสิทธิ์แลกเปลี่ยนเฉพาะระบบเกษตรและโฮสต์ของระบบเท่านั้น”

หลิงเฉิงเอินยกมือกุมหน้าผาก อดบ่นไม่ได้ “แล้วทำไมเจ้าถึงเป็นระบบความรัก? กลับไปติดตั้งใหม่ไม่ได้หรือ? มาคบรักกันในโลกอสูรแล้วมีประโยชน์อะไร?”

ระบบรักษาความรัก “ข้าไม่มีประโยชน์ตรงไหน? ประโยชน์ของข้าเยอะจะตาย! เจ้าอยากนอนกับใคร ข้าก็ช่วยให้เจ้าได้นอนกับคนนั้นได้ ยาปลุกอารมณ์ แส้หนังสุดเร่าร้อน... มีเพียงสิ่งที่เจ้าคิดไม่ถึง ไม่มีสิ่งที่ข้าแลกมาไม่ได้”

หลิงเฉิงเอิน “……”

“หากปุ๋ยเกษตรชนิดนั้นเปิดให้ใช้ได้โดยไม่จำกัดประเภทระบบและตัวตนของโฮสต์ เจ้าต้องรีบแจ้งข้า ข้าจะพิจารณาทำภารกิจเพื่อแลกปุ๋ย”

ระบบลุกฮือขึ้นมาทันที ราวกับถูกฉีดเลือดไก่ พูดอย่างหนักแน่นมั่นใจ “รอก่อน ข้าจะไปยื่นคำร้องกับระบบหลักเดี๋ยวนี้ ต้องเอาสิทธิ์แลกเปลี่ยนมาให้ได้”

ฟ้าดินท่านแม่เอ๋ย ในที่สุดโฮสต์ของมันก็ยอมทำตัวเป็นคนแล้ว... อ๊ะ ไม่ใช่ ยอมทำภารกิจแล้ว!

เรื่องแบบนี้ต้องจุดประทัดฉลองทันทีสิ

อย่าว่าแต่ปุ๋ยเกษตรเลย ต่อให้นางต้องการสูตรปุ๋ย มันก็ต้องหามาให้นางได้!

ครั้งนี้ไม่มีใครขัดขวางมันไม่ให้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตระบบได้ ไม่อย่างนั้นมันจะคลั่งจนชนระบบร่วมวงการทุกตัวให้ตาย!