บทที่ 55 หุบเขาพิษลับเร้น

คำพูดหลอกล่อเพียงประโยคเดียวกลับทำให้ระบบแสดงพลัง นี่เป็นสิ่งที่หลิงเฉิงเอินคาดไม่ถึง

แต่ผลการประเมินนี้ดีกว่าที่นางคาดไว้เล็กน้อย

ทว่าสองเผ่าปลูกมันฝรั่งรวมกันยี่สิบหมู่ หากต้องการรับประกันเสบียงอาหารในฤดูหนาวให้แก่คนเกือบหนึ่งพันคนของทั้งสองเผ่า ก็ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ

ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องเก็บไว้ทำพันธุ์ด้วย

ยังคงต้องออกค้นหาเมล็ดพันธุ์มันฝรั่งต่อไป

หลังจากหลิงเฉิงเอินตรวจดูผืนดินที่ไถพรวนแล้ว นางก็ไปสำรวจแปลงมันฝรั่งที่งอกขึ้นเองตามธรรมชาติอยู่รอบหนึ่ง

ผู้ที่นำทีมขุดเป็นออร์คกระเรียนเขียว น่าจะเป็นพี่ชายของไป๋ซี นามว่าไป๋ซวี่

ต่างจากไป๋ซีและไป๋ชิงอวี่ที่มีรูปร่างสูงเพรียว ไป๋ซวี่ทั้งสูงและใหญ่กว่าน้องชายทั้งสองอยู่มาก คาดว่ามีส่วนสูงเกินสองเมตร หน้าตายามอยู่ในร่างมนุษย์ไม่อาจเรียกว่างดงามได้ ดูซื่อๆ อบอุ่น และจริงใจอย่างยิ่ง

ไป๋ซวี่ผูกตะกร้ามันฝรั่งไว้ที่ขาของพวกพ้องซึ่งอยู่ในร่างสัตว์ เงยหน้ามองส่งกระเรียนเขียวบินจากไป ก่อนจะหันกลับมาขุดอย่างระมัดระวังต่อ พอเหลือบเห็นมันฝรั่งที่ถูกทำเสียหายอยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้วกล่าวว่า “ตอนขุดระวังหน่อย เมล็ดพันธุ์มีไม่มาก ถ้าทำเสียหายก็อาจปลูกไม่ได้”

หลิงเฉิงเอินเก็บมันฝรั่งที่เสียหายซึ่งวางแยกไว้ด้านข้าง แล้วโยนลงตะกร้าไม้ไผ่อย่างไม่ใส่ใจ “เสียหายเพียงเท่านี้ไม่กระทบต่อการปลูก สิ่งที่สำคัญกว่าคือตายอด”

ไป๋ซวี่เงยหน้ามองหลิงเฉิงเอินแวบหนึ่ง “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”

หลิงเฉิงเอินกล่าวว่า “ข้าอยากถามหน่อย พวกเจ้าเคยเห็นมันฝรั่งชนิดนี้ที่อื่นหรือไม่”

ไป๋ซวี่ใช้มือเปล่าขุดมันฝรั่งจากดิน พลางนึกย้อนความทรงจำ “ตอนข้ายังเด็ก เคยขุดมันฝรั่งชนิดนี้ที่เชิงเขาด้านหลังของเผ่าภูเขาเย็น แต่เป็นเรื่องเมื่อหลายปีก่อนแล้ว ข้าไม่แน่ใจว่าตอนนี้ยังมีอยู่หรือไม่”

“พาข้าไปดูได้หรือไม่”

ไป๋ซวี่เงยหน้ามองดวงตาของนาง ลังเลอยู่สองวินาที “เจ้าไปหาไป๋ซีเถอะ เขารู้ว่าอยู่ที่ไหน”

หลิงเฉิงเอินมองไป๋ซวี่นิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนถามว่า “เมื่อก่อนข้าเคยล่วงเกินเจ้าหรือ”

“ข้ากำลังหลีกเลี่ยงข้อครหา” ไป๋ซวี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา “ข้าเหมือนไป๋ชิงอวี่ ยังอยู่ในช่วงสืบพันธุ์ จึงต้องรักษาระยะห่างจากตัวเมียระดับหนึ่ง”

หลิงเฉิงเอินพยักหน้า แล้วหันไปหาไป๋ซีทันที

พอไป๋ซีได้ยินคำถามของหลิงเฉิงเอิน ท่าทีก็กระตือรือร้นมาก “ข้าพาเจ้าไปได้ แต่ว่าผืนดินตรงเชิงเขาด้านหลังภูเขาเย็นเคยเกิดไฟป่า อาจถูกเผาทำลายไปนานแล้ว อย่าหวังมากนักเลย”

หลังจากไป๋ซีแบกหลิงเฉิงเอินบินขึ้นฟ้า จ้งเจินที่กำลังสั่งการคนอื่นเก็บกวาดวัชพืชและก้อนหินก็เงยหน้ามองขึ้นฉับพลัน จนกระทั่งแผ่นหลังของทั้งคู่หายไปจากสายตา เขาจึงละสายตากลับ

เมื่อเทียบกับไป๋ชิงอวี่แล้ว เขารังเกียจไป๋ซีที่ละทิ้งนิสัยตามธรรมชาติของกระเรียนเขียว และดูนอกคอกในทุกด้านมากกว่าเสียอีก

……

ไป๋ซีพาหลิงเฉิงเอินบินวนอยู่เหนือภูเขาด้านหลังรอบหนึ่ง ก่อนจะร่อนลงบนเนินดินกลมป้อมแห่งหนึ่ง

ทันทีที่เขากลับคืนร่างมนุษย์และหันตัว ก็เห็นชายหนุ่มผมม่วงเดินออกมาจากเงาไม้

“เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่”

ไป๋ชิงอวี่พยุงลำต้นไม้ ใบหน้าขาวผ่องมีสีหน้าเรียบเฉย “เป้าหมายของพวกเราน่าจะเหมือนกัน”

หลิงเฉิงเอินเดินอ้อมออกมาจากด้านหลังของไป๋ซี มองไป๋ชิงอวี่ที่ผอมสูงสง่า “บาดแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ฟื้นตัวเร็วมาก”

ไป๋ชิงอวี่แหวกวัชพืชสูงระดับเอวตรงหน้า ชี้ไปทางขวา “สถานที่ที่พวกเราเคยขุดมันฝรั่งอยู่ข้างหน้า ตามข้ามา”

หลิงเฉิงเอินไม่ลังเลแม้แต่น้อย ติดตามเขาไปอย่างใกล้ชิด

มีเพียงไป๋ซีที่ตามอยู่ท้ายสุด มองน้องชายที่โผล่มากลางคันอย่างสับสน ไม่อาจเดาความคิดของเขาได้ แต่ก็ยังเดินตามไปทีละก้าว

ระหว่างที่หลิงเฉิงเอินเดินไปข้างหน้า นางยังไม่ลืมใช้มีดกระดูกในมือเขี่ยงูตัวเล็กที่ซ่อนอยู่ในพุ่มหญ้าด้านหน้าออกไป

พืชพรรณที่นี่หนาทึบมาก มองไม่เห็นร่องรอยว่าถูกไฟป่าเผาเลย

กระทั่งเดินไปได้สองร้อยเมตร ไป๋ชิงอวี่หยุดอยู่หน้าโพรงหินแห่งหนึ่ง เขาแหวกเถาวัลย์หนาทึบออก ก้มตัวมุดเข้าไปในถ้ำที่สูงเพียงหนึ่งเมตรครึ่ง

“ข้างในเตี้ยมาก ระวังศีรษะด้วย”

ไป๋ชิงอวี่ก้มตัว ยืมมีดกระดูกจากมือหลิงเฉิงเอิน ฟันหญ้าป่าที่งอกล้นอย่างบ้าคลั่งอยู่เบื้องหน้า ขณะเหยียบกิ่งใบและก้านหญ้าที่ล้มลงเพื่อเปิดทาง เขาก็ไม่ลืมเตือนคนทั้งสองที่อยู่ข้างหลังด้วยเสียงเบาให้ระวังก้อนหินใต้เท้าและเหนือศีรษะ

หลิงเฉิงเอินถามอย่างสงสัย “เมื่อก่อนพวกเจ้าพบที่นี่ได้อย่างไร”

ไป๋ชิงอวี่ผลักก้อนหินใหญ่ที่ขวางปากถ้ำอยู่ด้านหน้า แต่เผลอกระทบแผลบนตัว การเคลื่อนไหวจึงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจเย็นเบาๆ

หลิงเฉิงเอินดึงแขนของเขา ลากเขาไปไว้ข้างหลัง “ให้ข้าทำ”

ไป๋ชิงอวี่ไม่ได้ฝืน เพียงกล่าวว่า “ตอนเด็กๆ เรายังบินไม่ได้ พี่ใหญ่กับไป๋ซีจึงพาข้ามาฝึกแถวนี้ แต่ตอนนั้นยังเล็กและชอบเล่น ฝึกได้ครู่หนึ่งก็อยากอู้ บังเอิญพบถ้ำนี้เข้า จึงหลบมาอู้ที่นี่”

“ต่อมาเพราะอยากรู้ว่าถ้ำลึกเพียงใด เราจึงเดินเข้าไปข้างในเล็กน้อย แล้วพบว่าหลังผ่านถ้ำนี้ไป ด้านในเป็นหุบเขาที่แยกขาดจากโลกภายนอก”

ขณะที่เขาพูดใกล้จะจบ หลิงเฉิงเอินก็ผลักก้อนหินใหญ่ที่ขวางทางออกไปจนพ้นแล้ว

ทัศนวิสัยอันหม่นมัวพลันเปิดกว้างในชั่วขณะนั้น

ทั้งสามเดินออกจากถ้ำตามกันมา มองหุบเขาที่มีหมอกขาวจางๆ ลอยกระจายอยู่ แล้วนิ่งงันไปหลายวินาทีโดยไม่มีผู้ใดเอ่ยคำ

หลิงเฉิงเอินหยิบมีดกระดูกจากมือไป๋ชิงอวี่ ก่อนจะเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา “ที่นี่มีน้ำพุร้อนหรือ”

“น้ำพุร้อน?” ไป๋ชิงอวี่งุนงงอยู่หลายวินาที ก่อนจะเข้าใจ “เจ้าหมายถึงบ่อน้ำร้อนหรือ”

ไป๋ชิงอวี่ชี้ตรงไปข้างหน้า “บริเวณที่ติดกับเชิงเขาทางทิศใต้ มีบ่อน้ำร้อนขนาดค่อนข้างใหญ่หกบ่อ และยังมีบ่อน้ำร้อนเล็กๆ อีกนับไม่ถ้วน”

“แต่ในหุบเขานี้มีแมลงพิษ งูพิษ และมดพิษอยู่ไม่น้อย แถบบริเวณใกล้หน้าผายังมีหญ้าพิษและดอกไม้พิษขึ้นอยู่มาก หากเจ้าอยากไปดู ก็ควรระวังไว้จะดีกว่า”

หลิงเฉิงเอินพยักหน้า แล้วถามว่า “ไปหามันฝรั่งก่อนเถอะ!”

ไป๋ชิงอวี่ชี้ไปทางขวามือ “เดินไปทางนั้น เลียบไปตามผนังเขา จะมีต้นหวยใหญ่ที่ถูกสายฟ้าและไฟเผา เราเคยขุดมันฝรั่งได้ตรงหน้าไม้ต้นนั้นไปเล็กน้อย”

เมื่อมีทิศทางที่ชัดเจน หลิงเฉิงเอินก็ไม่ลังเลมากนัก ยกเท้าเตรียมจะเดินนำหน้า

ไป๋ซีรีบดึงแขนของนางไว้ กล่าวอย่างจนใจว่า “ข้าเดินนำเอง ท่าทางอย่างเจ้าถูกงูพิษกัดได้ง่ายมาก”

งู แมลง หนู และมดในหุบเขาพิษนี้ใจกล้านัก มักโผล่ออกมากัดจากมุมพิสดารโดยไม่ทันตั้งตัว

หากไม่ได้พกยาถอนพิษ ออร์คทั่วไปยากจะเดินออกจากหุบเขาแห่งนี้ได้

“พวกเราเป็นออร์คเผ่ากระเรียน ยับยั้งสัตว์ตระกูลงูได้โดยธรรมชาติ ให้ไป๋ซีเดินนำเถอะ” ไป๋ชิงอวี่เอ่ยสนับสนุนเช่นกัน

หลิงเฉิงเอินมองไป๋ซีที่แปรเปลี่ยนเป็นกระเรียนเขียวตรงนั้น กระโดดขึ้นบนหลังเขา เพิ่งยื่นมือคิดจะดึงไป๋ชิงอวี่ขึ้นมา เขาก็กระโดดขึ้นมาเองแล้ว

แขนของทั้งสองเฉียดผ่านกันเบาๆ ไป๋ชิงอวี่เกร็งร่างกายโดยไม่รู้ตัว ขยับถอยห่างออกไปเล็กน้อยอย่างแนบเนียน พยายามไม่ให้มีการสัมผัสร่างกายกับนาง

หลิงเฉิงเอินเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา รู้สึกขบขันกับท่าทีปิดหูปิดตาของเขา แต่ก็ไม่ได้จงใจเปิดโปง

หากไม่อยากสัมผัสกับนางจริงๆ เขาก็ควรนอนพักรักษาบาดแผลอยู่ที่บ้านให้ดี

มิใช่พอพบว่านางกับไป๋ซีปรากฏตัวที่ภูเขาด้านหลัง ก็รีบร้อนตามมา แล้วทำเป็นสงบนิ่งโผล่มาต่อหน้าพวกนาง

ช่างเป็นบุรุษที่ขัดแย้งและซับซ้อนเสียจริง

งูพิษในหุบเขาพิษมีมากมายจริงๆ ระยะทางเพียงร้อยกว่าเมตรนี้ จากกิ่งไม้ใบหญ้าเบื้องล่าง จากช่องว่างระหว่างเถาวัลย์ที่ห้อยลงมาบนหน้าผา และจากรอยแยกของผาหิน ล้วนมีงูดำปล้องเงินหัวสามเหลี่ยมจู่โจมไป๋ซีที่บินต่ำอยู่เป็นระยะ

แต่ส่วนใหญ่ถูกไป๋ซีจัดการทันทีด้วยกรงเล็บ จะงอยปาก และปีก ส่วนงูและแมลงจำนวนน้อยที่ตกลงบนหลังเขา หลิงเฉิงเอินก็ใช้มีดกระดูกผ่าพวกมันเป็นสองท่อนโดยตรงด้วยความรวดเร็วว่องไว

หลังจากไป๋ซีบินข้ามต้นหวยใหญ่ที่ถูกเผาตาย เขาก็บินตะแคง ใช้ปลายปีกกวาดพุ่มไม้เตี้ยๆ ผืนใหญ่ให้ขาด หลิงเฉิงเอินกับไป๋ชิงอวี่จึงลงมายืนบนพื้น

ไป๋ชิงอวี่มองก้านหญ้าที่ขึ้นกระจัดกระจาย แล้วนั่งยองๆ ลงไปขุด

ทั้งสามก้มหน้าขุดอย่างหนัก จนผ่านไปหลายนาที ไป๋ซีก็เอ่ยขึ้นว่า “ตรงนี้มี!”

หลิงเฉิงเอินยื่นศีรษะไปดู พอยืนยันว่าเป็นมันฝรั่งก็มั่นใจขึ้นมาก การเคลื่อนไหวของมือจึงเร็วขึ้นด้วย

ไม่นาน นางและไป๋ชิงอวี่ก็ค่อยๆ ขุดมันฝรั่งได้คนละถุง

มันฝรั่งที่นี่เล็กกว่าที่นางเคยขุดบริเวณใกล้แม่น้ำ เห็นได้ชัดว่าวัชพืชที่นี่มีมากเกินไป ประกอบกับได้รับแสงไม่เพียงพอ มันฝรั่งจึงเติบโตได้เล็กกว่า

หลังระบบปลดข้อจำกัดของความสามารถตรวจจับ ก็กล่าวอย่างยินดีว่า “บริเวณใกล้ๆ นี้เต็มไปด้วยมันฝรั่ง จำนวนมากกว่าชุดที่เจ้าพบก่อนหน้านี้ถึงสามเท่า”

“และในนี้ไม่ได้มีเพียงชนิดกลายพันธุ์ขยายขนาดเท่านั้น ยังมีชนิดกลายพันธุ์เชิงหน้าที่ด้วย”

หลิงเฉิงเอินถามอย่างงุนงง “มันฝรั่งยังกลายพันธุ์ได้หลายทิศทางด้วยหรือ”

“อันที่จริงก็คล้ายกับพืชกลายพันธุ์ในวันสิ้นโลก เป็นพืชชนิดเดียวกันที่เสริมความแข็งแกร่งและกลายพันธุ์ไปในคนละทิศทาง”

ระบบอธิบายให้นางอย่างละเอียดว่า “ในวันสิ้นโลก ปัจจัยภายนอกส่งผลต่อยีนของสิ่งมีชีวิต จึงทำให้เกิดการแปรสภาพอย่างรอบด้านจากพืชไปจนถึงสัตว์ภายในระยะเวลาอันสั้น”

“แต่การแปรสภาพอย่างรุนแรงในระยะสั้นเช่นนี้ ทำให้โครงสร้างการกลายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตไม่มั่นคง นี่จึงเป็นสาเหตุพื้นฐานที่ทำให้ซอมบี้ สัตว์ซอมบี้ รวมถึงพืชบางส่วนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่โจมตีผู้อื่นอย่างกะทันหัน”

“สัตว์และพืชในโลกออร์คปัจจุบัน คือสิ่งมีชีวิตที่ผ่านการคัดเลือกโดยธรรมชาติจากสภาพแวดล้อม”

“สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ยิ่งเป็นเช่นนั้น”

“โครงสร้างของสิ่งมีชีวิตในโลกออร์คปัจจุบันค่อนข้างมั่นคง”

“ส่วนสัตว์และพืชที่กลายพันธุ์ คือทิศทางหลักของวิวัฒนาการสิ่งมีชีวิตในโลกนี้”

กล่าวคือ หากไม่มีภัยพิบัติทางธรรมชาติเข้ามาแทรกแซง สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในโลกออร์คจะมีชีวิตอยู่ได้นานกว่าสัตว์และพืชทั่วไป

หลิงเฉิงเอินรู้สึกว่าฟังดูเกินจริงอยู่บ้าง แต่ก็เหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้างเช่นกัน ท้ายที่สุดนางไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ คำถามเดียวที่สนใจที่สุดคือ “มันฝรั่งชนิดกลายพันธุ์เชิงหน้าที่นี้ กลายพันธุ์ไปในทิศทางใด”

“ทำให้อิ่มท้องได้มากกว่า” ระบบตอบ

หลิงเฉิงเอินมองผืนดินตรงหน้า “ที่นี่ทั้งหมดเป็นมันฝรั่งกลายพันธุ์เชิงหน้าที่หรือ”

“ไม่ใช่ ยังมีชนิดที่กลายพันธุ์ไปทางขยายขนาดด้วย”

“สัดส่วนของทั้งสองชนิดราวสองต่อหนึ่ง”

หลิงเฉิงเอินหันไปมองไป๋ซี “เจ้าไปแจ้งไป๋ซวี่พวกเขาเถอะ พอขุดมันฝรั่งในแปลงนั้นเสร็จแล้ว ให้มาช่วยทางนี้”

ไป๋ซีพยักหน้า ก่อนจากไปเขามองน้องชายที่นั่งยองๆ ขุดมันฝรั่งอยู่บนพื้น และหลิงเฉิงเอินที่กำลังเดินเตร่ไปเรื่อยใกล้ๆ อย่างกังวล “อวี่ พวกเจ้าสองคนอยู่ที่นี่กันเองจะไม่เป็นไรจริงหรือ”

“ไม่เป็นไร บาดแผลของข้าไม่เป็นปัญหาแล้ว”

ไป๋ซีอดแยกเขี้ยวไม่ได้ “เจ้าก็ปากแข็งไปเถอะ ไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าต้องการอะไรกันแน่”

พูดจบ เขาก็ส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วจากไป

จนกระทั่งร่างของไป๋ซีหายไปจากตรงนั้น การเคลื่อนไหวที่ยุ่งอยู่ของไป๋ชิงอวี่จึงหยุดลง เขาอดหันกลับไปมองหลิงเฉิงเอินที่ยืนอยู่ใต้ต้นหวยใหญ่ที่ตายแล้วไม่ได้

อันที่จริง เขาเองก็ไม่ค่อยเข้าใจความคิดในใจตนเองเช่นกัน

อาจเป็นเพราะหลังโตเป็นผู้ใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใกล้ชิดกับตัวเมียมากเกินไป ความทรงจำบางอย่างจึงไม่ใช่สิ่งที่อยากลืมแล้วจะลืมได้

โดยเฉพาะในช่วงเวลาคลุมเครือเช่นช่วงสืบพันธุ์

หลังกลับถึงเผ่า ทุกครั้งที่หลับตา ปลายจมูกของเขาราวกับยังได้กลิ่นของหลิงเฉิงเอิน ลมหายใจของนางเหมือนถูกประทับตราไว้ในสมอง ทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายอย่างไร้สาเหตุ

เมื่อความคิดในหัววุ่นวายยุ่งเหยิง เขาก็หมดความง่วงนอนไปโดยสิ้นเชิง

ทำได้เพียงนั่งรับลมหนาวอยู่หน้าปากถ้ำกลางดึก เพื่อทำให้ตนเองสงบลงอย่างสมบูรณ์

หลังสงบลง เขาก็เริ่มซักไซ้ตนเอง

หรือเป็นเพราะเขาเคยชินกับการไล่ตามของหลิงเฉิงเอิน พอนางเลือกจะละทิ้ง เขาจึงไม่อาจปรับตัวกับการห่างเหินอย่างกะทันหันนี้ได้

หรือว่าเขาเผลอมีใจให้นางจริงๆ โดยไม่รู้ตัว

และความรู้สึกดีๆ นั้น ภายใต้อารมณ์ที่ผันผวนรุนแรงในช่วงสืบพันธุ์ ก็กำลังขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด กัดกร่อนเจตจำนงของเขาไม่หยุด

จนจิตใจของเขาหลงทาง และกระหายจะได้รับการปลอบโยนจากตัวเมียเพียงคนเดียวที่คุ้นเคยและอยู่ในวัยเหมาะสม

การซักไซ้ตนเองเช่นนี้ ยังไม่มีคำตอบมาจนถึงวันนี้

และไม่มีทางมีคำตอบได้

เขาไม่มีประสบการณ์ในเรื่องนี้เลย และไม่กล้าเอ่ยถึงกับคนรอบตัว

ท้ายที่สุด ตอนนั้นเขาเคยปฏิเสธอีกฝ่ายอย่างเด็ดขาดหลายครั้ง และยังยืนยันหนักแน่นว่าจะไม่มีวันหวั่นไหวเพราะนาง

ตอนนี้ก็แค่ได้รับผลจากการกระทำของตนเองเท่านั้น

แต่เขาไม่อยากนั่งรอความตาย รอให้คำตอบนั้นปรากฏขึ้น

สายตาที่ไป๋ชิงอวี่มองแผ่นหลังของหลิงเฉิงเอินลึกล้ำและซับซ้อน ก่อนที่นางจะหันกลับมา เขาก็ละสายตา ก้มหน้าขุดมันฝรั่งที่ฝังลึกอยู่ใต้ดินต่อไป

……

หลิงเฉิงเอินสำรวจหุบเขาแห่งนี้อยู่ครู่หนึ่ง สิ่งมีพิษที่นี่มีมากเกินธรรมดา

แต่ที่นี่มีน้ำพุร้อน ในฤดูหนาว ที่จริงสามารถปลูกพืชบางอย่างได้

ยิ่งไปกว่านั้น รอบด้านยังถูกล้อมด้วยภูเขา ผนังเขาชันมาก จึงสามารถใช้เลี้ยงสัตว์ไว้ในคอกได้เช่นกัน

เงื่อนไขเบื้องต้นคือ ต้องกำจัดสัตว์และพืชมีพิษที่นี่ออกให้หมดเสียก่อน

หลิงเฉิงเอินเดินไปข้างไป๋ชิงอวี่ ถามว่า “ข้าวางแผนจะเดินสำรวจในหุบเขาสักรอบ เพื่อดูสภาพแวดล้อมที่นี่ เจ้าจะอยู่ตรงนี้ หรือไปกับข้า”

ไป๋ชิงอวี่ลุกขึ้นกล่าวว่า “ข้าไปกับเจ้า”

หลิงเฉิงเอินพยักหน้า เดินต่อไปตามผนังผา ส่วนไป๋ชิงอวี่ก็คอยระวังพิษร้ายที่อาจพุ่งออกมารอบด้านได้ทุกเมื่อ

เนื่องจากมีหมอกขาวในหุบเขา ทัศนวิสัยจึงไม่สูงนัก มองเห็นได้เพียงระยะสิบถึงยี่สิบเมตรข้างหน้า กระทั่งพวกเขาเดินมาถึงข้างบ่อน้ำพุร้อนเล็กๆ หลิงเฉิงเอินก็หยุดเท้ากะทันหัน

“ที่นี่น่าจะมีงูตัวใหญ่มากตัวหนึ่ง เจ้าระวังรอบข้างไว้”

ไป๋ชิงอวี่เองก็เห็นซากกวางม้าเขาแดงขนาดใหญ่สองตัวที่อยู่ข้างหน้า

กวางม้าเขาแดงเป็นกวางยักษ์ กวางตัวผู้โตเต็มวัยสูงได้ถึงสี่เมตร เมื่อรวมกับเขากวางขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายกาบหอยแครง ความสูงอาจถึงหกเมตร หากหลิงเฉิงเอินไม่ตอบโต้ในร่างสัตว์ กวางม้าเขาแดงเพียงตัวเดียวก็สามารถชนให้นางบาดเจ็บสาหัสตรงนั้น หรือถึงขั้นเอาชีวิตนางได้โดยตรง

ทางเข้าทางเดียวมีความสูงเพียงราวหนึ่งเมตรครึ่ง กวางทั้งสองตัวนี้ไม่มีทางเข้ามาได้เลย

ไป๋ชิงอวี่เงยหน้ามองหน้าผาด้านข้าง บนผนังผาตรงนี้มีหินนูนอยู่บ้าง และผนังผาด้านบนยังมีต้นไม้ที่ค่อนข้างพิเศษอยู่หลายต้น

ต้นไม้หลายต้นที่ขึ้นอยู่บนหน้าผาล้วนมีร่องรอยกิ่งหัก

รอบบ่อน้ำพุร้อนยังมีกิ่งไม้หนาๆ ที่หักอยู่หลายกิ่ง

ดูแล้วน่าจะเป็นกวางตัวผู้สองตัวต่อสู้กันบนภูเขา ผลคือเผลอเหยียบพลาด และเพราะเขากวางเกี่ยวพันกัน จึงตกลงมายังหุบเขาพร้อมกัน

ระหว่างทางถูกกิ่งไม้หลายต้นขวางไว้หลายครั้ง จึงไม่ตายในทันทีที่ตกลงมา

แต่กวางม้าเขาแดงผู้เคราะห์ร้ายทั้งสองตัวก็ยังไม่อาจรอดชีวิต

เพราะบนคอของกวางทั้งสองมีรอยรูเลือดลึกสองรู

ซากกวางแข็งทื่อแล้ว ผิวหนังมีสีม่วงดำอย่างผิดปกติ

นี่คืออาการของการถูกพิษ

ไป๋ชิงอวี่ทำท่าเปรียบเทียบขนาดรูเลือดบนคอกวาง สีหน้าเคร่งขรึม “น่าจะเป็นงูยักษ์ตัวหนึ่ง ดูจากรูที่เขี้ยวพิษทิ้งไว้ มันคงมีชีวิตมาไม่ต่ำกว่าสิบปีแล้ว……”

ขณะที่เขาหันหน้ามาพูด รูม่านตาของหลิงเฉิงเอินก็หดเกร็งลงฉับพลัน

“ไป๋ชิงอวี่ อย่าขยับ” นางตวาดเสียงต่ำ

ร่างของไป๋ชิงอวี่แข็งค้างในทันที

โดยไม่ต้องให้หลิงเฉิงเอินอธิบาย เขาก็รู้สึกได้แล้วว่ามีสิ่งเย็นเยียบลื่นนุ่มเฉียดผ่านเอวของเขาไปเบาๆ