บทที่ 56 อสรพิษสวรรค์คืนบรรพชน

ขณะนั้นดวงอาทิตย์แผดเผาอยู่กลางฟ้า รอบตัวทั้งสองไม่มีสิ่งใดให้ร่มเงา แต่ทันทีที่หลิงเฉิงเอินพูดจบ เงามืดสายหนึ่งก็ปกคลุมร่างของทั้งคู่

หลิงเฉิงเอินแอบถ่มคำว่าซวยอยู่ในใจ สลับมีดกระดูกในมือซ้ายไปถือด้วยมือขวา ขณะที่ไป๋ชิงอวี่ยังคิดหาทางรับมือ เขาก็ลงมืออย่างเด็ดขาดแล้ว

ปลายมีดกระดูกสะกิดเบา ๆ งูดำวงแหวนเงินที่เลื้อยพันขึ้นมาจากด้านหลังไป๋ชิงอวี่พลันถูกผ่าเป็นสองซีกกลางหน้าผาก

ไป๋ชิงอวี่ปัดลำตัวงูหนาเท่าแขนออกจากร่างอย่างเด็ดขาด ถอยอย่างรวดเร็วมายืนข้างหลิงเฉิงเอิน มองงูยักษ์ที่โผล่พ้นบ่อน้ำพุร้อนขึ้นมากว่าครึ่งตัว

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของงูยักษ์ชัดเจน ไป๋ชิงอวี่ก็รีบกดแขนซ้ายของหลิงเฉิงเอินไว้ “หลบเขา เขาเป็นมนุษย์สัตว์”

หลิงเฉิงเอินเอียงศีรษะอย่างสงสัย ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง ดวงตาแนวตั้งสีเหลืองสดของอีกฝ่ายก็พลันคมกริบ ก่อนพุ่งหัวเข้าชนพวกเขา

ไป๋ชิงอวี่คว้าหลิงเฉิงเอินหลบการโจมตีของงูยักษ์ แปลงเป็นร่างสัตว์เฉียดลอดใต้ลำตัวงูยักษ์ไป แล้วกระพือปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้า มองลงมายังงูยักษ์ที่ยาวเกือบยี่สิบเมตรจากความสูงหลายสิบเมตร พลางขมวดคิ้วกล่าวว่า “เขาเป็นมนุษย์สัตว์เผ่างู”

หลิงเฉิงเอินคุกเข่าข้างหนึ่งบนหลังเขา ขมวดคิ้วกล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้ มันเป็นสัตว์”

“ข้ารู้จักเขา” ไป๋ชิงอวี่ถอนหายใจเบา ๆ “เขาคืออดีตหัวหน้าหนุ่มของเผ่างูซาน และเป็นพี่ชายของสามีสัตว์ของเจ้าที่หนีกลับทุ่งอสูรใต้ไปแล้วคนนั้น...ฉางอิ่นปั๋ว”

“เขาชื่อฉางเทียนเฉิน ต่อมาเพราะบาดเจ็บสาหัสและถูกพลังพิเศษสะท้อนกลับ ร่างกายจึงเกิดภาวะคืนบรรพชนเสื่อมถอย ไม่อาจกลับเป็นร่างมนุษย์ได้อีก ตอนแรกเขายังรักษาสติไว้ได้ แต่ภายหลังปัญหาสายเลือดคืนบรรพชนรุนแรงขึ้น เขากระทั่งไม่อาจคงสติสัมปชัญญะได้อีก หลังพลั้งมือฆ่าลูกสาวของผู้อาวุโสเผ่างูซานคนหนึ่ง เขาก็ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บหนักและขับไล่ออกจากเผ่างูซาน”

“เดิมทีเขามีสายเลือดอสรพิษสวรรค์เพียงเบาบาง ในยามคับขันเป็นตาย เพื่อช่วยตัวเอง เขาใช้วิธีเสี่ยงอันตรายเพื่อยกระดับพลังพิเศษอย่างรวดเร็ว สุดท้ายจึงทำให้พลังพิเศษพังทลาย”

“สายเลือดอสรพิษสวรรค์แข็งแกร่งเกินไป เหนือกว่าสายเลือดงูยักษ์ดั้งเดิมของเขา ดังนั้นนับตั้งแต่ออกจากเผ่างูซาน เขาก็เสียสติคลุ้มคลั่งมาโดยตลอด ก่อนหน้านี้ข้าเคยติดต่อกับเขา บางครั้งเขายังมีสติ แต่ส่วนใหญ่มักเป็นเหมือนงูหลามที่รู้จักเพียงทำตามสัญชาตญาณ และโจมตีสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่ปรากฏตรงหน้า”

“ที่พูดมามากมาย เจ้าต้องการให้ข้าไม่ฆ่าเขาหรือ” หลิงเฉิงเอินเอียงศีรษะถามอย่างไม่เข้าใจ “ปัญหาคือตอนนี้เขาดูอยากฆ่าพวกเรามากนะ เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนประเภทที่โดนตีแล้วไม่ตีกลับหรือ?”

“เขาฆ่ายาก” ไป๋ชิงอวี่สัมผัสได้มานานแล้วว่าหลิงเฉิงเอินบนหลังเขาอยากลองต่อสู้กับฉางเทียนเฉินเบื้องล่างเต็มที่ แต่เขายังอยากเกลี้ยกล่อมสักหน่อย “เขาน่าจะอยู่ตามลำพังในหุบเขาปิดตายแห่งนี้เพื่อไม่ให้ทำร้ายผู้อื่น และไม่คิดว่าพวกเราจะบุกเข้ามา”

“อสรพิษสวรรค์มีพลังป้องกันสูงมาก ต่อให้เป็นมีดกระดูกสัตว์ในมือเจ้า ก็แทงเกล็ดของเขาไม่เข้า อีกทั้งเมื่อเห็นเลือด มันจะปลุกความดุร้ายในสายเลือดอสรพิษสวรรค์ขึ้นอย่างสมบูรณ์ หากเขาไร้สติ เขาจะสู้กับเจ้าไม่ตายไม่เลิก”

“ที่ข้าหมายถึงไม่ตายไม่เลิกก็คือ หากเจ้าสู้ไม่ไหวแล้วหนีไป เขาจะตามกลิ่นของเจ้าไปจนถึงบ้าน และกวาดล้างทั้งเผ่าป่าหินของพวกเจ้า”

“ในร่างสัตว์ อสรพิษสวรรค์มีประสาทรับกลิ่นและความสามารถในการรับรู้ที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ประสิทธิภาพในการติดตามเกรงว่าจะไม่ด้อยกว่าพลังจิตของเจ้า”

“นอกจากนี้ แม้เขาจะถูกพลังพิเศษสะท้อนกลับ แต่ครั้งหนึ่งเขาก็เคยเป็นผู้มีพลังพิเศษธาตุไฟระดับสิบสองอย่างแท้จริง”

“ในสภาวะคืนบรรพชน ต่อให้เขาใช้พลังระดับสิบสองออกมาไม่ได้ ความสามารถพิเศษของเขาก็ต้องสูงกว่าเจ้าแน่นอน”

ในเมื่อทั้งพลังพิเศษและเงื่อนไขทางร่างกายล้วนสู้ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ เขาจึงไม่แนะนำให้หลิงเฉิงเอินลงไปสู้กับฉางเทียนเฉินจริง ๆ

หลิงเฉิงเอินขมวดคิ้วมองอสรพิษสวรรค์เบื้องล่างที่เริ่มกระสับกระส่าย แล้วกล่าวเสียงต่ำว่า “แต่ปล่อยให้เขายึดครองหุบเขาแบบนี้ก็ไม่ได้ อีกเดี๋ยวไป๋ซีจะพาคนมา หากพลั้งมือทำร้ายใครเข้าจะยิ่งยุ่งยาก”

“เขายังเป็นผู้มีพลังพิเศษธาตุไฟ หากเผาหุบเขานี้ขึ้นมา แปลงมันฝรั่งที่เราเพิ่งพบก็คงซวยไปด้วย”

ไป๋ชิงอวี่กล่าวว่า “นอกจากหลบเขาและรอให้เขาสงบลง ก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว”

พูดตามตรง ไป๋ชิงอวี่เคยชื่นชมฉางเทียนเฉินมาก เมื่อเทียบกับฉางอิ่นปั๋วเจ้าหนูติดแม่ที่ไร้ความคิดเป็นของตัวเอง ฉางเทียนเฉินทั้งแข็งกร้าวและเด็ดขาดเลือดเหล็ก ตอนที่ยังเป็นหัวหน้าหนุ่มของเผ่างูซาน พวกผู้อาวุโสเผ่างูซานที่ชอบวางท่าอาศัยความอาวุโสเหล่านั้น ไม่กล้าผายลมสักแอะต่อหน้าเขา

นับตั้งแต่ฉางอิ่นปั๋วรับตำแหน่งแทนเขา พวกคนแก่เผ่างูซานเหล่านั้นก็ยิ่งชอบวางท่าอาศัยความอาวุโส และหมายตาสิ่งที่ไม่ใช่ของตน

อย่างเช่นครั้งนี้ที่ล้อมโจมตีเผ่าป่าหิน ก็เป็นพวกคนแก่โลภมากเหล่านั้นที่ยุยงอยู่เบื้องหลัง ประกอบกับมารดาของฉางอิ่นปั๋วก็ทะเยอทะยานไม่น้อย ต้องการใช้โอกาสแบ่งผลประโยชน์จากเผ่าป่าหินครั้งนี้ เพื่อตอกย้ำสถานะของฉางอิ่นปั๋วในเผ่าให้มั่นคงโดยสิ้นเชิง

ผลลัพธ์กลับผิดจากที่หวัง

หากเป็นฉางเทียนเฉินดำรงตำแหน่งหัวหน้าหนุ่ม เขาคงไม่เห็นด้วยกับการร่วมมือกับเผ่าหมาป่าหิมะ

ต่อให้คิดจะผนวกเผ่าป่าหิน เขาก็คงทำตามแผนและขั้นตอนของตนเอง

ไม่มีทางทำสงครามที่เร่งรีบและไร้การเตรียมตัวเช่นนี้

หลิงเฉิงเอินกล่าวว่า “เขากำลังจะโจมตีแล้ว เจ้าระวังหลบด้วย”

“หลบไม่พ้นแล้ว การต่อสู้นี้เลี่ยงไม่ได้”

ไป๋ชิงอวี่ก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา บินวนเลียบขอบหุบเขาและพุ่งขึ้นไปสูงกว่าเดิม

อสรพิษสวรรค์ที่ยาวเกือบยี่สิบเมตร ย่อมเอื้อมไม่ถึงนกกระเรียนเขียวที่บินวนอยู่บนฟ้าสูงสี่สิบห้าสิบเมตร

แต่เมื่องูยักษ์อ้าปาก เปลวไฟสีส้มแดงกลุ่มหนึ่งก็พ่นออกมาจากปากของมัน

ไป๋ชิงอวี่เฉียดผ่านกลุ่มเพลิงกลางอากาศ แต่เปลวไฟนั้นคล้ายติดตามเป้าหมายได้ เมื่อขึ้นไปถึงระดับหนึ่งก็แตกกระจายดุจดอกไม้ไฟ แยกออกเป็นก้อนไฟเล็กกว่าสิบก้อนและร่วงลงไปทุกทิศทาง

แม้ไป๋ชิงอวี่จะหลบเปลวไฟเหล่านั้นได้ แต่พืชพรรณเบื้องล่างก็ถูกก้อนไฟจุดติดอย่างรวดเร็ว

เมื่อหลิงเฉิงเอินเห็นเปลวไฟลามไปยังแปลงมันฝรั่ง นางก็กดมือข้างหนึ่งลงบนขนหลังของไป๋ชิงอวี่ “แบบนี้ไม่ได้”

“เจ้าไปดับไฟ ข้าจะไปลองรับมือเขาเอง”

“เช่นนั้นเจ้าระวังตัวด้วย”

ไป๋ชิงอวี่มองหลิงเฉิงเอินที่กระโดดลงไปทันที ขณะที่งูยักษ์เบื้องล่างก็อ้าปากหวังจะกลืนร่างนางลงท้อง

ภาพนั้นทำให้หัวใจของไป๋ชิงอวี่แทบกระโจนออกมาจากลำคอ

แต่ไฟมีแนวโน้มจะลุกลามหนักขึ้น ไป๋ชิงอวี่จึงหันตัวบินไปยังแปลงมันฝรั่งในทันที ควบคุมน้ำในบ่อน้ำร้อนที่อยู่ไม่ไกลให้กลายเป็นนกกระเรียนบิน จากนั้นนกกระเรียนก็สลายเป็นหยดน้ำนับไม่ถ้วนกลางอากาศ ร่วงกระแทกพื้นดังเปาะแปะใต้แสงอาทิตย์ร้อนแรง

สายฝนร้อนควบคุมเพลิงได้อย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ แยกเครือข่ายไฟที่เชื่อมต่อกันออกเป็นผืน ๆ

ไฟยิ่งเล็กลง ไฟบริเวณใกล้แปลงมันฝรั่งยิ่งอ่อนกำลังลง แต่สถานการณ์ไฟในพื้นที่อื่นกลับไม่น่าไว้วางใจ

เพราะฉางเทียนเฉินยังคงพ่นไฟไม่หยุด เขาจึงทำได้เพียงระดมน้ำจากบ่อน้ำร้อนให้มากที่สุด รดพืชพรรณและผืนดินในหุบเขาแห่งนี้ให้เปียกชุ่ม

……

ระหว่างที่หลิงเฉิงเอินร่วงลงไป นางก็แปลงร่างสัตว์กลางอากาศกะทันหัน ใช้สี่เท้าเหยียบลงบนเกล็ดริมฝีปากบนของอสรพิษสวรรค์ ราวกับไถลลงสไลเดอร์ไปตามแนวสันหลังของมัน

เมื่อหัวงูหลามหันกลับมากัด นางก็เปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์ในฉับพลัน อาศัยข้อได้เปรียบจากร่างกายขนาดเล็ก บิดตัวหลบอย่างสงบและมุดออกไปจากช่องว่างระหว่างหัวกับลำตัวงูหลาม

อสรพิษสวรรค์ที่ถูกหยอกล้อโกรธจัด หางที่พาดอยู่ในบ่อน้ำร้อนพลันยกขึ้น ฟาดไปทางด้านหลังนาง

เร็วเสียจนแทบมองไม่ทันด้วยตาเปล่า

หลิงเฉิงเอินก็รับรู้ถึงการโจมตีจากด้านหลังเช่นกัน ร่างกายตอบสนองหลบโดยแทบเป็นสัญชาตญาณ แต่หางอสรพิษสวรรค์ทั้งหนาและยาว พื้นที่กวาดฟาดกว้างเกินไป นางจึงยังถูกปลายหางตวัดโดนเอวด้านหลัง ร่างทั้งร่างพุ่งราวกับกระสุนปืน กระแทกหนักลงในบ่อน้ำพุร้อนแห่งหนึ่งใต้ผาหิน

บ่อน้ำพุร้อนขนาดใหญ่กระเซ็นเป็นละอองน้ำสูงหลายเมตรเพราะแรงกระแทกของนาง แม้แต่โขดหินริมบ่อก็ถูกกระแทกจนเกิดหลุมลึก

หลิงเฉิงเอินคลานขึ้นจากบ่อน้ำพุร้อนที่ร้อนอยู่บ้าง ปัดผมเปียกชื้นออกจากใบหน้า มองอสรพิษสวรรค์ที่เลื้อยมายังบ่อน้ำพุร้อนที่นางอยู่ ยกมือเช็ดเลือดบนหน้าผาก แล้วอดแค่นเสียงไม่ได้ “เก่งจริง ๆ ด้วย”

ทั้งความเร็วและพละกำลัง ล้วนเป็นสิ่งที่นางในตอนนี้เทียบไม่ถึง

นี่คือคู่ต่อสู้คนแรกที่พบหลังข้ามมายังโลกมนุษย์สัตว์ ซึ่งไม่อาจเอาชนะได้ด้วยการปะทะซึ่งหน้า

อสรพิษสวรรค์ก้มศีรษะลง ดวงตาแนวตั้งสีเหลืองสดจ้องนางด้วยจิตสังหารอันหนักหน่วง

หลิงเฉิงเอินเก็บมีดกระดูกที่ปักอยู่ในก้อนหินขึ้นมา แล้วสู้กับมันอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้

เดิมทีไป๋ชิงอวี่กังวลมาก อยากลงไปช่วย

แต่หลังเฝ้าดูอยู่กลางอากาศพักหนึ่ง เขาก็พบอย่างเฉียบไวว่า ฉางเทียนเฉินดูเหมือนไม่ได้ต้องการฆ่าหลิงเฉิงเอิน

เขาอาจจะ...ยังมีสติอยู่บ้างเล็กน้อย

ไม่เช่นนั้น ในวินาทีที่หลิงเฉิงเอินตกลงน้ำ เขาก็สามารถเลื้อยไปถึงตรงหน้านางและกัดร่างนางให้แหลกได้แล้ว

ไม่มีทางปล่อยเวลาให้หลิงเฉิงเอินฟื้นตัว

หลังยืนยันว่าฉางเทียนเฉินไม่ได้คิดฆ่าหลิงเฉิงเอิน ไป๋ชิงอวี่ก็ยังไม่กล้าคลายความระวัง

การต่อสู้ระหว่างคนสองคนนี้ หากเขาเข้าไปแทรกจะมีแต่เป็นตัวเกะกะ ดังนั้นทำได้เพียงคอยช่วยนางอย่างทันท่วงทีเมื่อหลิงเฉิงเอินตกอยู่ในอันตราย

หลิงเฉิงเอินถูกหางงูฟาดโดนร่างมาแล้วสามครั้ง สองครั้งหลังตอนใกล้กระแทกกำแพงผา ไป๋ชิงอวี่ก็คอยรองร่างนางไว้ได้ทัน ทำให้นางได้ยืนหยัดชะลอแรง แล้วพุ่งกลับเข้าไปสู้ใหม่

การต่อสู้ระหว่างคนหนึ่งคนกับงูหลามหนึ่งตัว ราวกับการถูกยำฝ่ายเดียว

กระทั่งนอกจากลูกไฟไม่กี่ลูกที่อสรพิษสวรรค์พ่นออกมาในตอนแรก หลังจากนั้นมันยังไม่ได้ใช้พลังพิเศษอีกเลย

หลิงเฉิงเอินเองก็ถูกตีจนเต็มไปด้วยความโมโห ทั้งที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่ก็ยังดื้อดึงบุกเข้าไปต่อ

ไป๋ชิงอวี่มองท่าทางดื้อรั้นของนาง พลันรู้สึกมืดมนตรงหน้า ขณะกำลังจะลงมือขวางและพานางออกไปด้วยกำลัง

อสรพิษสวรรค์ที่พาดหางอยู่ในบ่อน้ำร้อนก็เอ่ยปากพูดขึ้นกะทันหัน “ยังจะสู้ต่อหรือ?”

ฝีเท้าที่หลิงเฉิงเอินกำลังพุ่งเข้าใส่หยุดชะงัก นางกำมีดกระดูกด้วยมือข้างเดียวแล้วกล่าวว่า “ข้าโดนตีตั้งหลายครั้ง อย่างน้อยก็ต้องให้ข้าตีกลับคืนสักครั้งสิ?”

“ฝันไปเถอะ” อสรพิษสวรรค์ชูหัวขึ้น มองนางจากเบื้องบนอย่างหยิ่งผยอง “ด้วยความสามารถแค่นี้ของเจ้า ยังห่างไกลนัก”

หลิงเฉิงเอินพลันรู้สึกว่าภาพเช่นนี้คุ้นเคยอย่างประหลาด

“พวกเจ้าออกไปเถอะ ฉวยโอกาสที่ข้ายังมีสติและควบคุมการกระทำตัวเองได้”

เกล็ดของอสรพิษสวรรค์ในภาวะคืนบรรพชนนั้นงดงามแพรวพราวอย่างยิ่ง ลำตัวงูปกคลุมด้วยเกล็ดหนา สีสันไล่จากส้มแดงไปแดงม่วง อีกทั้งทั่วร่างยังแผ่กลิ่นหอมคล้ายเป็นน้ำหอมธรรมชาติชนิดหนึ่ง

หลิงเฉิงเอินเช็ดรอยเลือดบนใบหน้า กดคิ้วต่ำลงแล้วถามว่า “ถ้าไม่ไปล่ะ?”

“ข้าจะฆ่าพวกเจ้า”

ฉางเทียนเฉินก้มหัวลงกะทันหัน ขณะที่หัวงูขนาดใหญ่เคลื่อนเข้ามาใกล้ มันก็สร้างแรงกดดันของผู้ที่อยู่เหนือกว่าโดยธรรมชาติ

หลิงเฉิงเอินยืนอยู่กับที่โดยไม่หวาดกลัว ใช้มีดกระดูกจ่อเกล็ดริมฝีปากของเขา แล้วเตือนว่า “อย่าเข้ามาใกล้เกินไป ปากเจ้ากลิ่นค่อนข้างแรง”

ฉางเทียนเฉิน “……”

ไป๋ชิงอวี่ร่อนลงข้างหลิงเฉิงเอิน มองฉางเทียนเฉินที่รูม่านตาหดเป็นเส้นเล็ก “พวกเรามาที่นี่เพราะมีธุระ ไม่คิดว่าเจ้าก็หลบซ่อนอยู่ที่นี่เช่นกัน”

ฉางเทียนเฉินกล่าวว่า “ที่นี่เต็มไปด้วยสัตว์มีพิษ พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

“ขุดหัวมันฝรั่งไปปลูก” ไป๋ชิงอวี่แบมือซ้ายออก “ใต้ดินในหุบเขามีมันฝรั่งเปลือกเหลืองชนิดนี้อยู่ไม่น้อย พวกเราตั้งใจขุดมันออกมา ย้ายไปปลูกในที่ที่เหมาะสมกว่าด้านนอก รอเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงแล้วเก็บผลผลิตไว้เป็นอาหารสำรองสำหรับฤดูหนาว”

ฉางเทียนเฉินไม่เคยได้ยินมาก่อน “ของแบบนี้กินได้จริงหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินเลย”

“นั่นเพราะเจ้าไร้ความรู้” หลิงเฉิงเอินเหน็บเขา

ไป๋ชิงอวี่มองนางอย่างจนใจ แล้วอธิบายแก่ฉางเทียนเฉินว่า “กินได้ พวกเราลองแล้ว”

ฉางเทียนเฉินมองผืนดินแถบนั้นซึ่งไป๋ชิงอวี่ปกป้องเอาไว้แน่นหนา แล้วลังเลกล่าวว่า “ตอนนี้ข้ายังออกจากที่นี่ไม่ได้ บ่อน้ำร้อนสำคัญกับข้ามาก”

“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะเสียสติโดยสิ้นเชิงเมื่อไร พวกเจ้ายังควรรีบออกไปให้เร็วที่สุด”

หลิงเฉิงเอินกล่าวว่า “พลังพิเศษควบคุมไม่ได้ เหตุใดถึงสูญเสียสติ? ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็แค่ใช้พลังพิเศษไม่ได้ ข้าไม่เคยได้ยินกรณีแบบเจ้า”

“นั่นเพราะเจ้าไร้ความรู้”

ฉางเทียนเฉินสวนคำถากถางของหลิงเฉิงเอินกลับตรงนั้น ทำเอาหลิงเฉิงเอินอดขบกรามไม่ได้

“มีวิธีใดที่จะทำให้เจ้ามีสติอยู่ตลอดหรือไม่?” ไป๋ชิงอวี่ถาม

ฉางเทียนเฉินหัวเราะหึอย่างประชดประชัน “หากมีวิธีเช่นนั้น ข้าจะตกต่ำมาถึงสภาพนี้หรือ?”

หลิงเฉิงเอินเลิกคิ้วขึ้นกะทันหัน “ให้ข้าลองดูไหม?”

ฉางเทียนเฉินก้มมองประเมินตัวเมียเผ่าเสือตัวนี้ “เจ้าน่ะหรือ? เจ้าทำอะไรได้? ให้ข้าเอาไปแคะฟันหรือ?”

ไป๋ชิงอวี่เห็นหลิงเฉิงเอินเริ่มอยากชักมีด จึงรีบแทรกขึ้นว่า “พลังพิเศษของนางคือพลังจิต เป็นความสามารถที่ค่อนข้างหายาก บางทีอาจมีทางก็ได้”

ฉางเทียนเฉินกล่าวว่า “พลังจิต? ของอะไรกัน?”

หลิงเฉิงเอินยิ้มโดยที่ผิวหนังไม่ยิ้ม “ข้าว่าเจ้าต่างหากที่เป็นตัวอะไรกัน? ควบคุมแม้แต่ร่างมนุษย์กับร่างสัตว์ของตัวเองยังไม่ได้ ยังมีหน้ามาดูถูกข้าอีกหรือ?”

ทันทีที่สิ้นเสียง หางงูสีแดงม่วงเส้นหนึ่งก็สะบัดขึ้นจากบ่อน้ำร้อน จ่อปลายจมูกของหลิงเฉิงเอิน “หากเจ้ายังยั่วยุต่อ ข้าจะไม่เกรงใจจริง ๆ แล้ว”

“การทำให้ข้าโกรธ ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเจ้า”

หลิงเฉิงเอินไม่กลัวแม้แต่น้อย ยั่วยุอย่างไร้ความหวาดหวั่นว่า “ดังนั้นเจ้าก็แค่อยากใช้ชีวิตแบบไม่ใช่คนไม่ใช่ผีต่อไปสินะ?”

ฉางเทียนเฉินหันไปมองไป๋ชิงอวี่ด้านข้าง “ตัวเมียตัวน้อยนี่เป็นของบ้านไหน? เจ้าอุดปากที่พูดไม่หยุดของนางไม่ได้หรือ รีบหิ้วนางกลับไป ให้พ่อแม่ของนางตีสั่งสอนให้เต็มที่หน่อยไม่ได้หรือ?”

เหงื่อเย็นพลันไหลลงจากหน้าผากไป๋ชิงอวี่ เขากล่าวอย่างจนใจว่า “นางเป็นภรรยาหลักของน้องชายเจ้า”

ฉางเทียนเฉินงุนงงไปทั้งตัว ดวงตางูสะท้อนเงาของทั้งคู่ชัดเจน ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถามเงียบ ๆ ว่า “ฉางอิ่นปั๋วตอนนี้น่าจะยังไม่บรรลุนิติภาวะกระมัง ก็มีภรรยาหลักแล้ว?”

“ใช่สิ น้องชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเจ้ามีภรรยาหลักแล้ว ส่วนเจ้า มนุษย์สัตว์เพศผู้โสดวัยแก่ กลับทำได้แค่ขดตัวอยู่ในบ่อน้ำร้อนผ่านช่วงผสมพันธุ์ไป ช่างน่าสงสารจริง ๆ นะ~” หลิงเฉิงเอินฉวยโอกาสเหน็บแนมอย่างไม่ไว้หน้า

ฉางเทียนเฉินจ้องหลิงเฉิงเอิน “อย่าคิดว่าเจ้าเป็นคนกันเองแล้วข้าจะไม่ตีเจ้า”

“เมื่อก่อนข้าตีฉางอิ่นปั๋วบ่อยมาก หากเจ้าทำให้ข้าโมโหจริง ๆ ข้าลงมือแน่”

หลิงเฉิงเอินหัวเราะอย่างขบขัน “พูดราวกับเมื่อครู่เจ้าไม่ได้ลงมือฟาดข้าจนแทบตายอย่างนั้นแหละ?”

“เจ้าเป็นคนหาเรื่องเอง” ฉางเทียนเฉินปวดหัวอย่างยิ่งกับน้องสะใภ้ที่เพิ่งรู้จักคนนี้

“แล้วฉางอิ่นปั๋วล่ะ? ให้เขารีบมาพาเจ้ากลับไป”

สีหน้าหลิงเฉิงเอินยืดยาวในทันที ไป๋ชิงอวี่ยกมือปิดตา รู้สึกว่าเวลานี้ตนไม่ควรเป็นคนพูดจริง ๆ

หลิงเฉิงเอินเลิกคิ้วกล่าวว่า “น้องชายเจ้าหนีงานแต่งไปแล้ว!”

“เผ่างูซานโจมตีเผ่าป่าหินแล้วพ่ายแพ้ย่อยยับ จำต้องยอมจำนน ตกลงยกฉางอิ่นปั๋วให้เป็นสามีสัตว์ของข้า เพื่อระงับความโกรธจากสงครามระหว่างเผ่าครั้งนี้”

“ผลคือเพิ่งตกลงกันว่าจะให้เขาแต่งเข้าบ้านข้าได้ไม่นาน เขาก็พาครอบครัวหนีกลับทุ่งอสูรใต้ไปแล้ว...”

“เขาเป็นน้องชายของเจ้าจริงหรือ?”

“ไม่เพียงอ่อนแอ ยังรักษาคำพูดไม่ได้ แบบนี้จะนับเป็นเพศผู้ได้อย่างไร?!”