บทที่ 57 เจตนาสังหารพลุ่งพล่าน

ฉางเทียนเฉินถูกหลิงเฉิงเอิน ผู้มีปากคอเราะร้ายโจมตีด้วยวาจาติดต่อกันสามครั้ง อารมณ์ในดวงตางูของเขาจากอันตรายกลายเป็นงุนงง

“นางพูดบ้าอะไร? แม้อาปั๋วจะอ่อนแอ แต่ก็ไม่ถึงขั้นกล้าทำไม่กล้ารับหรอก”

เห็นได้ชัดว่าฉางเทียนเฉินไม่เชื่อคำพูดของหลิงเฉิงเอิน จึงหันไปมองไป๋ชิงอวี่ที่เงียบอยู่ด้านข้าง

แต่เห็นได้ชัดว่าคำตอบที่ได้รับจากไป๋ชิงอวี่กลับทำให้เขาอึดอัดใจยิ่งกว่าเดิม

“ฉางอิ่นปั๋วกลับไปยังทุ่งร้างอสูรใต้กับคนในตระกูลสายนั้นจริง ๆ ตามที่ข้ารู้จักเขา เขาอาจไม่ได้อยากไปเอง แต่ถูกคนในตระกูลพาตัวไป”

ท้ายที่สุด ในบรรดาคนรุ่นใหม่ของสายเลือดตระกูลฉางสาขานี้ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดมีเพียงพี่น้องฉางเทียนเฉินและฉางอิ่นปั๋วเท่านั้น

ฉางเทียนเฉินถูกขับไล่ และท้ายที่สุดก็หายไปจากภูเขางูโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้จึงเหลือเพียงฉางอิ่นปั๋ว ต้นกล้าเพียงต้นเดียว

หากคนตระกูลฉางให้ฉางอิ่นปั๋วแต่งเข้าเผ่าป่าหิน มารดาของฉางอิ่นปั๋วก็คงต้องหาอสูรงูยักษ์ที่มีสายเลือดอสรพิษสวรรค์มามีลูกอีกคน แล้วอาศัยการควบคุมลูกต่อไปเพื่อกุมอำนาจทั้งหมดของตระกูลฉางไว้

ฉางเทียนเฉินเงียบไปนาน ก่อนจะถอนหายใจในท้ายที่สุด “การคาดเดาของเจ้า มีความเป็นไปได้มากว่าอาจถูกต้อง”

ไม่มีใครรู้จักน้องชายและมารดาของเขาดีไปกว่าเขาอีกแล้ว

มารดาของเขามีความทะเยอทะยานสูง แม้ไม่รู้ว่านางใช้วิธีการใดและต้องจ่ายราคาเช่นไร จึงแลกมาซึ่งการเรียกสายเลือดสาขาของพวกเขากลับสู่นครหลวงได้

แต่ความจริงคงมีแต่จะทำให้เขาโกรธแค้นอย่างยิ่ง

ไป๋ชิงอวี่ถอนหายใจ “ที่จริง การสะท้อนกลับของพลังพิเศษร่วมกับการย้อนบรรพบุรุษทางสายเลือดของเจ้า แก้ไขได้ยากมากในทุ่งร้างเหนือ แต่หากกลับไปยังทุ่งร้างใต้ ที่นั่นมีวิธีของหมอผีมากกว่า น่าจะมีทางช่วยให้เจ้าหลุดพ้นจากสถานการณ์ลำบากในตอนนี้ได้”

ฉางเทียนเฉินหัวเราะเย็นชา “เรื่องที่เจ้าคิดได้ มารดาของข้ากับพวกเขาย่อมคิดได้เช่นกัน แต่ก่อนที่พวกเขาจะออกจากทุ่งอสูรเหนือ เจ้าเคยได้ยินว่าพวกเขาสอบถามที่อยู่ของข้าบ้างหรือไม่?”

ไป๋ชิงอวี่ส่ายหน้า

“มันก็เป็นเช่นนี้อยู่แล้ว” ฉางเทียนเฉินหัวเราะเยาะตัวเอง “ข้าไม่ได้เติบโตอยู่ข้างกายนาง เพราะฉะนั้นการกระทำและการตัดสินใจของข้าจึงยึดหลักของตัวเอง ไม่ยอมฟังการบงการจัดวางของนาง”

“แต่อาปั๋วเป็นเด็กที่นางเลี้ยงมาเอง ย่อมเชื่อฟังนางมากกว่า เมื่อเทียบกับทายาทตระกูลฉางที่ไม่เชื่อฟังอย่างข้า นางย่อมหวังให้ข้าไม่ปรากฏตัวขึ้น เพื่อไม่ให้กระทบต่อแผนใหญ่ที่นางจะสนับสนุนให้อาปั๋วสืบทอดตระกูลฉาง”

หลิงเฉิงเอินไม่ได้สนใจฟังเรื่องบาดหมางภายในตระกูลของเขา เพียงถามว่า “พวกเราต้องอยู่ในหุบเขานี้อีกระยะหนึ่ง ข้าว่าแทนที่เจ้าจะอยู่ที่นี่ สู้กลับไปยังเผ่าภูเขางูดีกว่า”

“อย่างไรเสียตระกูลฉางสาขานั้นของพวกเจ้าก็จากไปแล้ว หากเจ้ากลับไป ก็สามารถกดข่มพวกเขาได้อย่างเด็ดขาด ให้พวกเขาสยบศีรษะต่อเจ้า”

ความคิดที่จะโยนภัยไปให้ผู้อื่นของหลิงเฉิงเอินซ่อนไม่มิดเลย

แน่นอนว่านางก็ไม่ได้คิดจะซ่อนอยู่แล้ว

ฉางเทียนเฉินก้มมองนาง ก่อนเอ่ยว่า “อย่าแม้แต่จะคิด ข้าไม่คิดจะไปจากที่นี่”

“ที่นี่คืออาณาเขตของข้า”

“อยากไล่ข้าไปหรือ?”

“ได้สิ”

“เอาชนะข้าให้ได้ก่อน!”

หลิงเฉิงเอินกำหมัด ไป๋ชิงอวี่กดมือบนไหล่นาง “ใจเย็นหน่อย อย่าถูกเขาชักจูง”

ไป๋ชิงอวี่สงสัยว่าฉางเทียนเฉินกำลังจงใจยั่วโทสะหลิงเฉิงเอิน

เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่า สายเลือดอสรพิษสวรรค์มีกลิ่นหอมชนิดหนึ่งที่สามารถทำให้เหยื่อเคลิบเคลิ้มได้

เพียงแต่ในยามปกติ กลิ่นนี้จะไม่เข้มข้นถึงเพียงนี้

ฉางเทียนเฉินน่าจะได้รับผลจากช่วงผสมพันธุ์ เลือดลมพลุ่งพล่าน กลิ่นหอมที่แผ่ออกมาจากภายในร่างกายจึงยิ่งเข้มข้นและกระจายออกไปไม่หยุด

หลิงเฉิงเอินต่อสู้กับเขามาไม่น้อย ทั้งยังสัมผัสกันในระยะใกล้ ประกอบกับนางไม่เข้าใจสายเลือดโบราณพิเศษอย่างอสรพิษสวรรค์ จึงไม่รู้ว่ากลิ่นหอมในอากาศจะทำให้นางค่อย ๆ สูญเสียสติ จนถูกฉางเทียนเฉินยั่วให้เดือดดาลได้โดยง่าย

เกรงว่าฉางเทียนเฉินเองก็อยากสู้เช่นกัน

เพราะแทนที่จะอดทนผ่านช่วงผสมพันธุ์ราวกับปิดด่านฝึกตนอยู่คนเดียว สู้ต่อสู้อย่างสะใจเพื่อระบายออกมายังดีกว่า เช่นนี้ภาระต่อร่างกายของเขาก็จะลดลงไม่น้อย

ฉางเทียนเฉินไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย

เจ้าเล่ห์และลึกล้ำ

คนที่ไม่คุ้นเคยกับเขาย่อมเสียเปรียบได้ง่าย

หลิงเฉิงเอินเอียงศีรษะเล็กน้อย มองมือบนไหล่ของตน ก่อนปัดมือเขาออกโดยตรง “เห็นชัดว่าตกลงกันไม่ได้ ข้าไม่อยากถอย เช่นนั้นก็มีแต่ให้เขาถอย”

ไป๋ชิงอวี่กล่าวว่า “แต่เจ้าเอาชนะเขาไม่ได้...”

หลิงเฉิงเอินยกมุมปากยิ้มขึ้นฉับพลัน “นั่นไม่แน่เสมอไป”

ทันทีที่สิ้นเสียง สีในดวงตาของนางก็ค่อย ๆ จางลง สมองของไป๋ชิงอวี่ว่างเปล่า เขาถอยหลังออกไปโดยไม่รู้ตัว

ฉางเทียนเฉินเห็นไป๋ชิงอวี่ถอยหลบอย่างรู้ความเช่นนี้ จึงถามอย่างสงสัยว่า “เขาก็เป็นสามีอสูรของเจ้าด้วยหรือ?”

“ไม่ใช่”

หลิงเฉิงเอินละสายตากลับมา เงยหน้ามองฉางเทียนเฉินอย่างสงบนิ่ง

สิ่งที่นางเห็นไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ไร้ทางเอาชนะ

แต่เป็นคู่ซ้อมที่ทนหมัดทนเท้าอย่างยิ่ง

ฉางเทียนเฉินเอียงศีรษะอย่างลังเล “เจ้าตั้งใจจะสู้ต่อจริง ๆ?”

“แน่นอน” หลิงเฉิงเอินยังพูดไม่ทันจบ ร่างของนางก็หายไปจากเบื้องหน้าเขาแล้ว

ฉางเทียนเฉินระวังตัวขึ้นทันที แต่ไม่นานนักก็รู้สึกเจ็บแปลบในส่วนลึกของสมองอย่างกะทันหัน

เขาสะบัดศีรษะ คิดว่าการสะท้อนกลับเริ่มขึ้นอีกแล้ว

ผลคือ ความยุติธรรมร่วงลงมาจากฟ้า

อุ้งเท้าเสือกว้างใหญ่ทรงพลังข้างหนึ่งตบลงมาจากเบื้องบน กระแทกกลางกระหม่อมของเขาโดยตรง

กดเขาลงบนก้อนหินข้างบ่อน้ำร้อน แล้วกระหน่ำซัดอย่างไม่ยั้ง

เสียงครืนครั่นก้องสะท้อนไปทั่วทั้งหุบเขา

ความเจ็บแปลบในสมองของฉางเทียนเฉินเป็นระยะ ๆ ประสานกับแรงกระแทกเหนือศีรษะ ทำให้เขารู้สึกราวกับภายในและภายนอกศีรษะกำลังสั่นพ้องกัน ส่งเสียงอื้ออึง

เจ็บ ย่อมเจ็บมากเป็นธรรมดา

แต่ยังไม่ถึงขั้นบาดเจ็บสาหัส

ฉางเทียนเฉินรู้ดีถึงความสามารถในการป้องกันของตัวเอง เพียงแต่ประหลาดใจอยู่บ้างที่พละกำลังของแม่เสือตัวนี้ไม่ด้อยไปกว่าเสือตัวผู้โตเต็มวัยเลย

จะไม่โต้กลับย่อมเป็นไปไม่ได้

แต่เขาไม่อาจควบคุมแรงได้อย่างแม่นยำอีกแล้ว

ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งพุ่งขึ้นในใจฉางเทียนเฉิน เมื่อเขาไม่อาจกดอารมณ์เอาไว้ได้อีก เกล็ดงูหนามราวกับภาพฝันบนร่างอสูรก็พลันชี้ตั้งขึ้นทั้งหมด

แผ่นเนื้อใต้ฝ่าเท้าของหลิงเฉิงเอินถูกแทง นางจึงจำต้องหยุดมือ

นางไม่คิดจะยื้อการต่อสู้แม้แต่น้อย

พอเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี นางก็หันหลังวิ่งทันที เว้นระยะห่างจากเขาอย่างเด็ดขาด

...

เมื่อศีรษะงูสามเหลี่ยมขนาดใหญ่เงยขึ้นอีกครั้ง ดวงตางูสีเหลืองสว่างที่เดิมทีใสกระจ่างคู่นั้น กลับกลายเป็นสีเขียวบัวที่เต็มไปด้วยลายรอยแตกร้าวดุจน้ำแข็ง

กลางดวงตางูสีเขียวมีเส้นดำเรียวยาวตั้งตรง จ้องแผ่นหลังของเสือยักษ์สีเหลืองเขม็ง

วินาทีต่อมา เขาพลันเลื้อยออกมาจากบ่อน้ำร้อน ลำตัวงูยาวมหึมาทับพืชพรรณสีดำและสีเขียวเป็นบริเวณกว้าง ก่อนเลื้อยเข้าหาเหยื่อที่ล็อกเป้าหมายไว้ได้อย่างสบาย ๆ

ลิ้นงูแยกแฉกสีแดงแลบออกจากใต้เกล็ดริมฝีปากอย่างรวดเร็ว แล้วหดกลับไปอย่างรวดเร็ว

ยามกระแสลมพ่นออกจากปากงู คล้ายเกิดเสียง “ฟ่อ ฟ่อ”

เป็นเสียงที่ไร้ความหมายเช่นนี้เอง ซึ่งทำให้งูยักษ์ที่ชูส่วนหัวและอกขึ้นมีแรงกดดันมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลิงเฉิงเอินไต่ตามผนังผา เหยียบเหลี่ยมหินที่นูนออกมาเพียงเล็กน้อย แล้วปีนขึ้นหน้าผาโดยตรง

เมื่อปีนไปได้ครึ่งทาง นางหันกลับมามองฉางเทียนเฉินที่อยู่เบื้องล่าง ก่อนใช้พลังจิตโจมตีสมองของเขาต่อ

เช่นเดียวกับคนธรรมดาส่วนใหญ่ คนอสูรก็มีขอบเขตจิตที่ยังไม่ถูกพัฒนา

แต่ขอบเขตจิตของคนอสูรนั้นแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ธรรมดาโดยกำเนิด

เพราะการสลับระหว่างร่างอสูรและร่างมนุษย์ ถูกควบคุมโดยขอบเขตจิต

แต่เนื่องจากคนอสูรบนทุ่งอสูรยังไม่มีผู้ใดปลุกพลังพิเศษทางจิตขึ้นมาได้ ดังนั้นพวกเขาจึงน่าจะไม่รู้ถึงการมีอยู่ของขอบเขตจิต

การปลุกพลังพิเศษทางจิตของหลิงเฉิงเอินเกิดขึ้นโดยบังเอิญมาก ในชั่วขณะที่ปลุกพลังได้ นางก็สามารถ “มองเห็น” สิ่งมากมายที่ดวงตาเปล่าไม่อาจมองเห็นได้มาก่อน

ตัวอย่างเช่น โครงสร้างรังมดใต้ดิน นางเพียงออกคำสั่งให้ตัวเอง ต้องการ “มองเห็น” โครงสร้างของรังให้ชัดเจน พลังจิตของนางก็จะเข้ามาแทนดวงตา สอดส่องโครงสร้างรังอย่างชัดเจน แล้วส่งต่อเข้าสู่สมองของนาง

เพราะฉะนั้น นางจึงสามารถสอดส่องขอบเขตจิตของคู่ต่อสู้ได้โดยไม่ต้องออกแรง

บางครั้งนางไม่จำเป็นต้องเห็นเลือด เพียงโจมตีขอบเขตจิตของอีกฝ่ายที่ไร้การป้องกันและไร้ความสามารถในการต้านทาน ก็สามารถทำให้อีกฝ่ายพังทลาย กลายเป็นคนโง่ได้ง่าย ๆ

นางไม่ค่อยใช้วิธีนี้ เว้นแต่เป็นศัตรูคู่อาฆาต

วิธีโจมตีขอบเขตจิตเช่นนี้มีผลจำกัดกับผู้ที่มีพลังพิเศษทางจิตเช่นกัน

เว้นแต่พลังพิเศษจะแข็งแกร่งกว่าอีกฝ่าย จึงจะได้ผล

มิฉะนั้นก็จะถูกอีกฝ่ายควบคุมย้อนกลับแทน

เมื่อครู่นี้นางควบคุมขอบเขตจิตของไป๋ชิงอวี่ ให้เขาถอนตัวออกจากสนามต่อสู้ และยิ่งอยู่ไกลยิ่งดี

ขอบเขตจิตของฉางเทียนเฉินกว้างขวางกว่าไป๋ชิงอวี่ อาจเป็นเพราะการสะท้อนกลับของพลังพิเศษทำให้ขอบเขตจิตของเขาปั่นป่วนราวคลื่นสมุทร ภายใต้ความผันผวนอย่างรุนแรงของพลังจิตเป็นเวลานาน ขอบเขตจิตจึงขยายตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ที่จริง ต่อให้ไม่หาหมอผีรักษา รออีกสามถึงห้าปี เมื่อขอบเขตจิตของเขายังคงขยายและแข็งแกร่งขึ้น ขอบเขตจิตของเขาก็จะกลับมาสงบในไม่ช้า สติสัมปชัญญะย่อมฟื้นคืนตามปกติ และสามารถสลับระหว่างร่างมนุษย์กับร่างอสูรได้อย่างอิสระ

แต่แน่นอนว่านางไม่ได้ใจดีถึงขั้นจะยื่นมือช่วยเขาแก้ปัญหาตอนนี้

ใครใช้ให้เมื่อครู่นี้เขาวางท่าสูงส่ง ตั้งแต่ต้นจนจบก็มีท่าทีราวกับกำลังเล่นกับสุนัข ตบนางไปมาตลอด!

เติมเชื้อไฟให้ขอบเขตจิตอันปั่นป่วนของเขา ให้เขาได้ลิ้มรสความรู้สึกใกล้พังทลายบ้าง

หลิงเฉิงเอินปีนผาอย่างสบายอารมณ์ ไม่สนใจว่าเขาจะใช้ร่างกายและหางกระแทกภูเขาอย่างบ้าคลั่ง จนก้อนหินด้านบนกลิ้งร่วงลงมาเป็นระยะ

นางรวมพลังจิตเป็นกระบองแท่งหนึ่ง กวนปั่นในขอบเขตจิตของเขาอย่างสุดแรง

ยามนี้นางรู้สึกขอบคุณการสอนจากหุบเหยี่ยวมหาปราชญ์เป็นพิเศษ

วิชากวนฟ้าคว่ำทะเล จัดการได้อยู่หมัด!

...

ฉางเทียนเฉินเห็นได้ชัดว่ากำลังเดือดดาลจนแทบเสียสติ เขาไม่อาจกลับเป็นร่างมนุษย์ได้ ลำตัวงูขนาดมหึมาจึงปีนภูเขาตั้งฉากเช่นนี้ไม่ได้

อีกฝ่ายไม่รู้เพราะเหตุใดจึงควบคุมสมองของเขาได้

เขาได้ยินเพียงเสียงครืนครั่นดังอยู่ในหัว แม้แต่ภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวสับสน

หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างไร้จังหวะ เจตนาสังหารที่ทะลวงผ่านสติสัมปชัญญะเสี้ยวสุดท้ายพลันคำรามทะยานขึ้น

เขาจะฆ่านาง

ฆ่าลูกเสือตัวเมียเจ้าเล่ห์ที่อ่อนแอ แต่ไม่รู้จักเจียมตัวและยั่วยุเขาอย่างบ้าคลั่งตัวนี้

ฉางเทียนเฉินอาศัยผิวหนังหนาเกล็ดแข็งของตนเอง ในสภาวะเลือดคั่งขึ้นสมองและเลือดไหลย้อน จึงรับรู้ความเจ็บปวดได้น้อยลง ก่อนพุ่งชนภูเขาหินอย่างบ้าคลั่ง

ก้อนหินจำนวนมากร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบน กระแทกลงบนศีรษะและร่างของเขา แต่ไม่เจ็บไม่คัน

ถึงขั้นไม่อาจทิ้งรอยขีดข่วนแม้แต่รอยเดียวบนเกล็ดแข็งของเขา

แรงกระแทกที่ต่อเนื่องทำให้ทั้งหุบเขาก้องด้วยเสียงดุจฟ้าร้อง

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลแผ่ขยายออกไปนอกหุบเขา

ท่ามกลางป่าทึบ พุ่มไม้ และหญ้าป่า นกแมลงและสัตว์จำนวนมากต่างพากันหนีตายจากที่นี่

หลิงเฉิงเอินจับต้นอู๋ถงสีม่วงต้นหนึ่งที่อยู่ด้านบน นั่งคร่อมบนกิ่งไม้ ใช้มีดกระดูกในมือปัดหินที่ร่วงกระแทกลงเหนือศีรษะออกไป ขณะที่สายตายังคงจับจ้องงูยักษ์เบื้องล่างที่โกรธเกรี้ยวอย่างไร้หนทาง

“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นอวี๋กงหรือไง ถึงได้มาขุดภูเขาอยู่ตรงนี้?” หลิงเฉิงเอินก้มหน้าลงเยาะเย้ย

ฉางเทียนเฉินคำราม “เจ้า ลงมา”

“เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือไง? ปะทะกับเจ้าโดยตรง ข้าก็ชนะไม่ได้อยู่แล้ว”

ฉางเทียนเฉินกล่าวอย่างเดือดดาล “เพราะอย่างนี้ เจ้าจึงใช้วิธีต่ำช้า โจมตีสมองของข้า”

“เจ้ามีหลักฐานหรือ?” หลิงเฉิงเอินโต้กลับอย่างสงบนิ่ง “บางทีการสะท้อนกลับของเจ้ากำเริบขึ้นอีกแล้วก็ได้?”

ดวงตาแตกพร่าของฉางเทียนเฉินจ้องตรึงร่างของนาง เสียงแหบแห้ง “การสะท้อนกลับของข้าไม่เร็วขนาดนั้น”

“เจ้าควรอยู่บนที่สูงได้ตลอดไป เพราะทันทีที่เจ้าลงสู่พื้น ข้าจะฉีกร่างเจ้าเป็นชิ้น ๆ แน่นอน”

หลิงเฉิงเอินสะบัดมีดกระดูกในมือ ส่งเสียงหึอย่างไม่ยี่หระ “ได้สิ มาดูกันว่าใครจะฆ่าใครได้ก่อน!”

คราวนี้หลิงเฉิงเอินเปลี่ยนพลังจิตให้กลายเป็นอาวุธแหลมคม พุ่งแทงใส่กำแพงกั้นขอบเขตจิตของเขาโดยตรง

การกระแทกภูเขาของฉางเทียนเฉินชะงักลง จากนั้นเขาก็ใช้ศีรษะกระแทกหินอย่างแรง

จุดที่เกล็ดบนศีรษะของเขากระแทกเข้าใส่ ยุบเป็นหลุมใหญ่ในเวลาไม่นาน เศษหินและผงหินจำนวนมากร่วงกราวลงพื้น

งูยักษ์เงยลำตัวขึ้น อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยว แล้วแหงนหน้าคำรามยาว

เสียงขู่ร้องด้วยความเจ็บปวดแผ่ออกไปทุกทิศทาง กลายเป็นเสียงสะท้อนกึกก้อง

เสียงร้องที่แหลมคมและเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แพร่ไปทั่วทั้งภูเขาหนาวอย่างรวดเร็ว

ไป๋ชิงอวี่เองก็ได้สติกลับมาเพราะเสียงคำรามนี้ เมื่อเพ่งมองก็พบว่าตนเดินออกจากหุบเขามาแล้ว

เขาหันหลังกลับทันที และคาดเดาสถานการณ์เมื่อครู่นี้ได้

หลิงเฉิงเอินใช้พลังพิเศษควบคุมการกระทำของเขา

ส่วนเขา ถูกเล่นงานโดยไร้การป้องกัน

ระหว่างเดินกลับเข้าไปในถ้ำ เขาพบแมลงพิษและงูพิษจำนวนมากที่กำลังรีบหนีออกจากที่นี่

ท้ายที่สุดจึงต้องควบคุมน้ำชะล้างสิ่งมีพิษเหล่านี้ให้กระเด็นออกไป จึงผ่านไปได้อย่างปลอดภัย

ทันทีที่เข้าสู่หุบเขา ก็สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่พุ่งเข้ามาปะทะ หมอกในหุบเขาถูกความร้อนระเหยสลายไปแล้ว

เมื่อหมอกขาวสลายหมด สภาพภายในหุบเขาก็ปรากฏชัดเจนในคราวเดียว

เขาหันมองอสรพิษสวรรค์สีรุ้งที่ชูครึ่งร่างอยู่ทางขวาด้านหน้า ก่อนแปลงเป็นร่างอสูรและบินไปทางนั้นทันที

ขณะที่เข้าใกล้ตำแหน่งของหลิงเฉิงเอิน งูยักษ์ที่กำลังใช้ศีรษะกระแทกพื้นและผนังหินซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลันยกหางงูขึ้น แล้วกวาดใส่เขาในแนวขวางโดยไร้สัญญาณเตือน

ไป๋ชิงอวี่เอียงตัวหลบในทันที เฉียดผ่านหางของมันไปอย่างหวุดหวิด หลบการโจมตีเต็มกำลังนี้ได้อย่างฉิวเฉียด

“ฉางเทียนเฉิน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”

ฉางเทียนเฉินตวาดอย่างเดือดดาล “ไสหัวไป! หากเจ้ากล้ายื่นมือช่วยนาง ข้าจะไม่ออมมือให้เจ้าเด็ดขาด!”

“หลิงเฉิงเอิน เจ้าทำอะไรเขา?” ไป๋ชิงอวี่ลอยอยู่กลางอากาศ มองตัวเมียที่ห้อยอยู่บนต้นไม้ด้วยสีหน้าตกตะลึง “คำพูดที่ข้าบอกเจ้าก่อนหน้านี้ พูดไปเสียเปล่าหมดเลยใช่ไหม?”

วันนี้หากไม่ร่วมมือกันฆ่าฉางเทียนเฉินให้ตายที่นี่ ต่อไปพวกเขาทั้งคู่คงไม่มีวันสงบสุข

หลิงเฉิงเอินเงยตามองอย่างเฉยเมย “ความขัดแย้งระหว่างข้ากับเขา เจ้าอย่ายุ่ง”

“ในเมื่อเจ้ากลัวเขาแก้แค้น เมื่อครู่เจ้าก็ควรไสหัวไปเสีย”

ไป๋ชิงอวี่กัดฟัน น้ำเสียงหนักอึ้ง “เจ้า...”

เขาปวดหัวเมื่อมองท่าทางสบายอกสบายใจของหลิงเฉิงเอิน สุดท้ายก็ถอนหายใจลึก ก่อนควบคุมไอน้ำในบ่อน้ำร้อนให้รวมตัวเป็นลูกศรสีน้ำในพริบตา พุ่งแทงเข้าดวงตาของฉางเทียนเฉิน

หลิงเฉิงเอินคิดว่าเขาจะมาทำตัวเป็นคนกลาง คอยไกล่เกลี่ยต่อไป

ไม่คิดเลยว่าการกระทำของไป๋ชิงอวี่จะเร็วกว่าปากของเขาเสียอีก

ฉางเทียนเฉินเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ในชั่วขณะที่ลูกศรน้ำพุ่งเข้ามา เขาก็เปลี่ยนทิศทางทันที สะบัดหางฟาดใส่ไป๋ชิงอวี่

เขาตะโกนว่า “ข้าว่าเจ้าอยากตายแล้ว!”

ไป๋ชิงอวี่แค่นหัวเราะเย็นชา “ใครจะเป็นฝ่ายตาย ยังไม่แน่หรอก”

ไป๋ชิงอวี่ก็ไม่ใช่คนไร้ประสบการณ์ เขาหลบหางของฉางเทียนเฉินได้อย่างแม่นยำ ก่อนตะปบกรงเล็บเข้าใส่ลูกตาของมัน

นกกระเรียนหนึ่งตัวกับงูหนึ่งตัว ต่างโจมตีจุดอ่อนร้ายแรงของอีกฝ่ายโดยไม่ออมมือ

ขณะเดียวกัน หมอกขาวภายในหุบเขาก็เริ่มแผ่กระจายอีกครั้ง

หลิงเฉิงเอินเปลี่ยนจากท่านั่งเป็นท่ายืน ใช้มือข้างหนึ่งพยุงผนังหิน เลิกคิ้วมองงูกับนกกระเรียนที่กำลังพันตูกันอย่างสนอกสนใจ