บทที่ 58 สันติภาพด้วยกำลัง

หลังจากเสียเปรียบในบึงหมอกคราวก่อน ไป๋ชิงอวี่ก็เข้าใจวิธีการต่อสู้แบบใหม่ในช่วงนี้

อาศัยธาตุน้ำอันเบาบางในอากาศ สัมผัสตำแหน่งและแนวรุกของคู่ต่อสู้

ในอากาศมีไอน้ำที่ดวงตามนุษย์จับไม่ได้อยู่ทุกหนทุกแห่ง ก็เพราะลักษณะเช่นนี้ เขาจึงสามารถเลียนแบบพลังจิตของหลิงเฉิงเอินได้

นี่คือการต่อสู้จริงครั้งแรก

แม้คู่ต่อสู้จะเป็นฉางเทียนเฉินที่แข็งแกร่งกว่าเขา แต่เขาก็ไม่คิดว่าตนเองจะแพ้อย่างรวดเร็วจริง ๆ

หากเป็นไปได้ เขาอยากลองใช้วิธีที่ไม่เคยใช้มาก่อน สังหารฉางเทียนเฉินกลับให้ได้

ร่างของนกกระเรียนเขียวขนจันทร์ยักษ์นั้นใหญ่โตชัดเจน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้างูหลามสวรรค์ที่ทั้งมหึมาและดุดัน มันกลับดูเล็กบอบบางลงไปมาก

แต่ในระยะเวลาสั้น ๆ นกกระเรียนเขียวก็ยังไม่ตกเป็นรอง เพราะมนุษย์สัตว์ประเภทบินได้มีข้อได้เปรียบในการโจมตีจากที่สูงโดยธรรมชาติ นอกจากใช้พลังธาตุไฟโจมตีแล้ว ฉางเทียนเฉินก็ไม่มีวิธีอื่นที่จะเอื้อมถึงไป๋ชิงอวี่ได้

แนวคิดในการต่อสู้นี้เหมือนกับความคิดของหลิงเฉิงเอินทุกประการ

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ หลิงเฉิงเอินบินไม่ได้ จึงทำได้เพียงอาศัยหน้าผาตั้งชันสร้างข้อได้เปรียบจากที่สูง

หลิงเฉิงเอินเองก็ไม่รีบร้อนจะยื่นมือช่วย เพราะนางยังไม่เคยเห็นการโจมตีเต็มกำลังของไป๋ชิงอวี่ ดังนั้นนางจึงประเมินระดับของคนผู้นี้ได้ไม่ค่อยแม่นยำนัก

การต่อสู้ระหว่างงูหลามสวรรค์กับนกกระเรียนเขียวดำเนินไป จนกระทั่งมนุษย์สัตว์ส่วนใหญ่ของเผ่าหานซานลงมายังหน้าผารอบหุบเขา ในที่สุดการต่อสู้ก็ใกล้จะสิ้นสุดลง

พลังธาตุน้ำของไป๋ชิงอวี่มีอานุภาพโจมตีไม่เพียงพอ เขาจึงเสี่ยงเลือกสร้างหมอกเพื่อบดบังทัศนวิสัยของงูหลามสวรรค์ อาศัยจุดอ่อนที่อีกฝ่ายไม่อาจระบุตำแหน่งของเขาในหมอกได้อย่างแม่นยำ ฉวยโอกาสเข้าโจมตีระยะประชิด

แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ของฉางเทียนเฉินนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย เขาก็ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ในชั่วขณะที่ไป๋ชิงอวี่ละทิ้งการโจมตีจากกลางอากาศ เขาก็รู้แล้วว่าโอกาสกำจัดตัวเกะกะผู้นี้มาถึงแล้ว

ทันทีที่หลิงเฉิงเอินสังเกตเห็นไป๋ชิงอวี่พุ่งดิ่งลงมา ร่างกายของนางก็ขยับทันที เท้าทั้งสองเหยียบกิ่งไม้เพื่อสะสมแรง กล้ามเนื้อต้นขามีเส้นสายงดงามเปี่ยมพลัง จากนั้นเพียงชั่วพริบตา นางก็ดีดตัวออกไปถึงศูนย์กลางการต่อสู้

“ไม่รู้จักประมาณตน!”

“คิดว่าข้าอยู่ในหุบเขาพิษหมอกแห่งนี้มานานเท่าไรกัน?!” ฉางเทียนเฉินแค่นเสียงเย็นอย่างดูแคลน

ตั้งแต่วินาทีที่หมอกแผ่กระจาย เขาก็ไม่ได้ใช้ดวงตาตามหาตำแหน่งของไป๋ชิงอวี่อีกต่อไป

เมื่อสัมผัสได้ถึงคมลมที่พุ่งฉับมาจากด้านขวา เขาก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อย หางด้านหลังสะสมแรงไว้แล้ว ร่างกายเอียงหมุนเล็กน้อย หางหนาฟาดจากซ้ายไปยังด้านหน้าขวา กำลังจะปะทะเข้ากับนกกระเรียนเขียวที่รวดเร็วยิ่งนัก

หลิงเฉิงเอินปรากฏตัวขึ้นระหว่างทั้งสองในเวลานั้นเอง กลางอากาศนางแปลงเป็นร่างพยัคฆ์ยักษ์ อ้าปากกัดหางของฉางเทียนเฉิน แล้วลากร่างของเขาวิ่งไปทางบ่อน้ำร้อนอย่างแรง

ไป๋ชิงอวี่พุ่งโจมตีไม่โดน จึงหยุดได้ทันเวลา

ส่วนฉางเทียนเฉินกลับถูกลากเหวี่ยงลงบ่อน้ำร้อนโดยไม่ทันตั้งตัว เพิ่งคิดจะหันกลับไปกัดหลิงเฉิงเอิน

ผลคือถูกอุ้งเท้าเสือฟาดจนศีรษะหมุนไปครึ่งรอบ

หลิงเฉิงเอินแค่นเสียง “ว่าอย่างไร? อยู่ในหุบเขาพิษนี่เพิ่มอีกไม่กี่วัน ก็คิดว่าที่นี่เป็นอาณาเขตของตัวเองแล้วหรือ? ที่นี่อยู่ภายในเขตแดนของเผ่าป่าหินและเผ่าหานซาน คิดจะตั้งที่นี่เป็นรังของตัวเอง ข้าให้หน้ามากเกินไปแล้วจริง ๆ!”

ฉางเทียนเฉินเลียเพดานปาก ความโหดเหี้ยมในดวงตาเริ่มพลุ่งพล่าน เขาอ้าปากพุ่งเข้าไปกัดหลิงเฉิงเอินทันที

หลิงเฉิงเอินเข้าปะทะกับเขาโดยตรง พร้อมใช้พลังจิตเชื่อมต่อกับขอบเขตจิตของไป๋ชิงอวี่ ทำสองสิ่งพร้อมกัน และยังออกคำสั่งได้อย่างเป็นระเบียบ “ควบคุมน้ำในบ่อน้ำร้อน ยัดมันเข้าไปในร่างของเขา ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิธีใดก็ตาม”

ไป๋ชิงอวี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ถึงแม้จะพบไป๋ซีและไป๋ซวี่ปรากฏตัวรอบหุบเขามานานแล้ว เขาก็ยังควบคุมน้ำในบ่อน้ำร้อนเป็นอันดับแรก ยัดมันเข้าไปในปากของฉางเทียนเฉินที่กำลังอ้าปากพุ่งกัดโดยตรง

เมื่อน้ำปริมาณมหาศาลไหลเข้าสู่ร่างกาย ต่อให้เป็นฉางเทียนเฉินก็จำต้องถอยหลบ พยายามทุกวิถีทางเพื่อหลีกเลี่ยงกระแสน้ำที่พยายามมุดเข้าสู่ร่างของเขา

แต่ไม่มีที่ให้หลบ

ฉางเทียนเฉินทำได้เพียงใช้พลังธาตุไฟระเหยไอน้ำโดยรอบ และไม่อ้าปากพุ่งกัดอีก

แต่สายน้ำเล็ก ๆ เหล่านั้นยังคงไหลเข้าทางรูจมูกได้ ทำให้เขาอึดอัดจนอยากอาเจียนและไอ

หลิงเฉิงเอินฉวยโอกาสวิ่งออกห่างจากข้างกายเขา ยืนอยู่บนก้อนหินที่ร่วงหล่น แล้วหัวเราะเยาะ “ยังคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือ?”

ฉางเทียนเฉินก้มหน้าคายน้ำออกมามากมาย หายใจหอบหนัก “ต่ำช้า!”

“วิธีการต่ำช้าหรือล้ำเลิศ สำคัญมากหรือ?” หลิงเฉิงเอินเชิดคางเล็กน้อย “ในสนามรบไม่มีเรื่องชนะอย่างไม่เป็นธรรมอยู่แล้ว”

นกกระเรียนเขียวสองตัวค่อย ๆ ร่อนลงข้างหลิงเฉิงเอินและไป๋ชิงอวี่ ขนหงอนพลิ้วไหวบนศีรษะของไป๋ซีไหวเบา ๆ ตามลมร้อน เขายืนด้วยขาเดียวบนพื้น มองงูหลามสวรรค์ฝั่งตรงข้ามที่อยู่ในสภาพน่าอเนจอนาถอย่างอยากรู้อยากเห็น แล้วกล่าวอย่างขบขัน “ไม่ได้เจอกันนานจริง ๆ นะ ฉางเทียนเฉิน!”

ไป๋ซวี่เก็บปีก มองฉางเทียนเฉินด้วยสายตาหม่นลึก ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ไม่คิดว่าจะได้พบกันอีก ความแค้นที่เจ้าทำร้ายข้าในตอนนั้น ข้าจำมานานมากแล้ว เพียงแต่ไม่มีโอกาสตอบแทนเจ้าเสียที”

ไป๋ซีพยักหน้า กล่าวอย่างมีนัย “ใช่แล้ว ตอนนั้นพี่ใหญ่ของข้าเกือบตายด้วยน้ำมือคนบ้าอย่างเจ้า ความแค้นเก่านี้ หากไม่ใช่เพราะแม่เจ้าขนของมามากมายเพื่อมาขอโทษถึงบ้าน พวกเราคงไม่ปล่อยเจ้าไปโดยไม่คิดบัญชี ตอนนี้เจ้าปรากฏตัวในอาณาเขตของเรา ยังกล้ารังแกอาอวี่ของบ้านเราอีก ข้าว่าเจ้าคงบ้าบอมานานเกินไป จนไม่รู้แล้วว่าทำไมดอกไม้ถึงมีสีแดง”

หลิงเฉิงเอินมองสองพี่น้องที่แผ่ไอสังหารพลุ่งพล่านอย่างสงสัย แล้วถามไป๋ชิงอวี่ข้างกาย “เขาเคยทำอะไรพี่ใหญ่เจ้าด้วยหรือ?”

ไป๋ชิงอวี่พยักหน้า “นับว่าใช่ ตอนนั้นเขาเพิ่งเริ่มปลุกสายเลือด จึงควบคุมพฤติกรรมของตนเองไม่ได้ พี่ใหญ่ข้าไม่รู้เรื่อง คิดจะช่วยเขา แต่กลับถูกเขาทำร้ายตอบ”

“ปีกของพี่ใหญ่ ถูกเขากัดจนหัก”

เมื่อไป๋ซีได้ยิน รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปในทันที น้ำเสียงเย็นเยียบผิดปกติ “เช่นนั้นเจ้าลูกเสือน้อย ร่วมมือกับพวกเราฆ่าเขาเสียดีไหม?”

หลิงเฉิงเอินยังครุ่นคิดอยู่ ฉางเทียนเฉินในบ่อน้ำร้อนกลับรู้แล้วว่าตนหมดทางสู้ จึงละทิ้งที่ซ่อนแห่งนี้อย่างเด็ดขาด ว่ายอย่างรวดเร็วไปยังทางออกเพียงแห่งเดียว

ทันทีที่เขาขยับ ไป๋ซีซึ่งเดิมมีสีหน้าอ่อนโยนอยู่บ้าง และไป๋ซวี่ที่มีสีหน้าเคร่งขรึม ก็ไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว

ไป๋ชิงอวี่ตามไปติด ๆ นกกระเรียนเขียวสามตัวร่วมมือกันรุมโจมตีงูหลามสวรรค์ผู้เคราะห์ร้าย หลิงเฉิงเอินก็กระโดดตามไปด้านหลังอย่างอารมณ์ดี ดูความครึกครื้นด้วยความสุขใจ

ตอนที่หลิงเฉิงเอินมุดออกมาจากถ้ำ นางบังเอิญเจอกับอู้จัวที่มาดูความครึกครื้นพอดี นางกลับคืนร่างมนุษย์ ถือมีดกระดูกแล้วกระโดดขึ้นหลังอู้จัว กล่าวอย่างอารมณ์ดี “ตามไป”

ฉางเทียนเฉินถูกไล่ล้อมสกัดตลอดทาง แม้พลังของนกกระเรียนเขียวทั้งสามจะไม่ได้เหนือกว่าเขา แต่ก็ทำให้เขาทั้งกายใจเหนื่อยล้า บนร่างค่อย ๆ มีบาดแผลเพิ่มขึ้น

หลิงเฉิงเอินสังเกตเส้นทางที่เขาหลบหนีจากที่สูง ขมวดคิ้วกล่าว “เขากำลังไปทางเผ่าของเรา ต้องหยุดเขาไว้! มิฉะนั้นมนุษย์สัตว์ที่หลบไม่ทันจะถูกการต่อสู้ของพวกเขาลูกหลง”

เมื่ออู้จัวได้ยินก็ร้อนใจทันที ร้องเสียงแหลมดังหนึ่งครั้ง ปีกแทบจะโบกจนเกิดควัน ก่อนบินตัดสายฟ้าไปยังด้านหน้าของฉางเทียนเฉิน

ทันทีที่หลิงเฉิงเอินลงถึงพื้น นางก็แปลงเป็นร่างสัตว์ แล้วถีบเข้าที่ใบหน้าของฉางเทียนเฉินซึ่งกำลังพุ่งเข้ามา

พยัคฆ์ร้ายขวางทางอยู่เบื้องหน้า ฉางเทียนเฉินเดือดดาลจนแทบคลั่ง คิดจะใช้ร่างพันรัดหลิงเฉิงเอิน แล้วบีบร่างของนางให้ขาดทีละน้อย

หลิงเฉิงเอินย่อมรู้ว่าการรัดสังหารของงูหลามอันตราย และไม่มีทางปล่อยให้เขาพันร่างขึ้นมาอย่างโง่เขลา

ในตอนที่นางเล็งหางของเขาซึ่งสูญเสียการปกป้องจากเกล็ดบางส่วน เตรียมจะอ้าปากงับลงไป

เสียงคำรามของเสือที่สะเทือนฟ้าดินก็ดังมาจากส่วนลึกของป่าทึบอย่างกะทันหัน

เขี้ยวของหลิงเฉิงเอินกระแทกเข้ากับบาดแผลของฉางเทียนเฉิน นางไม่สนใจเสียงคำรามของเสือที่เปี่ยมด้วยแรงข่มขู่แม้แต่น้อย กัดหางเขาจนเลือดไหลในคำเดียว

ฉางเทียนเฉินเจ็บแผล จึงหันกลับไปกัดคอของหลิงเฉิงเอินทันที

ในขณะที่ทั้งสองต่างยึดมั่นว่าต้องฆ่าอีกฝ่ายให้ได้ เสือยักษ์ป๋อซานสีเหลืองตัวผู้ ซึ่งลำตัวยาวเกือบเจ็ดเมตร สูงกว่าห้าเมตร ก็พุ่งออกมาจากป่าอย่างกะทันหัน ตบเด็กดื้อคนละหนึ่งกรงเล็บ แยกเสือหนึ่งตัวกับงูหนึ่งตัวออกจากกันอย่างรุนแรง

หลิงเฉิงเอินถูกชนจนกระเด็นถอยหลัง ล้มต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ส่วนงูหลามสวรรค์ที่ถูกอุ้งเท้าเสือตบเข้าศีรษะก็กระแทกลงพื้นอย่างหนัก จนเกิดหลุมลึกหลายเมตรบนพื้นดิน หางด้านหลังกวาดออกด้านข้าง หักต้นไม้ใหญ่ติดต่อกันสามต้น

นกกระเรียนเขียวสามตัวที่บินไล่ตามมาบนอากาศหยุดความเร็วอย่างฉับพลัน ร่อนลงไม่ไกล มองเสือยักษ์ป๋อซานตัวผู้ที่องอาจ ทั้งสามพลันมีสีหน้าสงบเชื่อฟังอย่างพร้อมเพรียง แล้วร้องเรียกอย่างเป็นระเบียบ “หัวหน้าเผ่าหลิง”

“สี่คนรุมไล่สกัดมนุษย์สัตว์ที่โดนพลังพิเศษสะท้อนกลับคนเดียว พวกเจ้าช่างเก่งนักนะ” หลิงเซียวหันไปมองหลิงเฉิงเอินที่ลุกขึ้นจากพื้น กล่าวเสียงทุ้ม “เอินเอิน เจ้ากำลังหาวิธีรนหาที่ตายไม่ซ้ำแบบอยู่หรือ?”

“ปลูกมันฝรั่งแท้ ๆ กลับก่อเรื่องจนกลายเป็นท่าทีฆ่าปิดปาก ปกติข้าสอนเจ้าอย่างไร?!”

“สู้ไม่ได้ ยังจะไปปะทะกับเขาตรง ๆ อีก?”

“หากข้าไม่มาหยุดพวกเจ้า แล้วเจ้าถูกเขากัดคอ พรุ่งนี้ข้าเอาหนังสัตว์ผืนหนึ่งห่อเจ้า ก็ฝังได้เลยทันที เชื่อหรือไม่?!”

หลิงเฉิงเอินมองหลิงเซียวที่โกรธชัดเจน รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ชายที่ดูเป็นพ่อคลั่งลูกสาวผู้นี้ กลับโมโหรุนแรงได้ถึงเพียงนี้

จ้งเจินแบกแพนด้าน้อยบนหลัง รีบเร่งสุดกำลัง ในที่สุดก็ตามมาทันฉากที่หลิงเซียวกำลังเดือดดาล

เขาไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย แบกอวี๋เส่าเฉินซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกล ยื่นหัวออกมาเพียงครึ่งเดียวอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ มองภาพใหญ่ที่หาได้ยากนี้อย่างอยากรู้อยากเห็น

หลังอบรมลูกสาวคนโตจบ หลิงเซียวก็สะบัดมือฟาดหนึ่งฝ่ามือ ตบฉางเทียนเฉินที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นกลับลงหลุมอีกครั้ง

พื้นดินส่งเสียงครืนดังสนั่น กระทั่งไกลออกไปก็ยังได้ยิน

จ้งเจินยกอุ้งเท้าปิดหน้าผาก ดวงตาจิ้งจอกเบิกกว้าง ใช้อุ้งเท้าปิดหัว มองมนุษย์สัตว์งูหลามสวรรค์ผู้เคราะห์ร้ายแต่ใจกล้าบ้าบิ่นด้วยสีหน้าเห็นใจ แล้วกระซิบว่า “ครั้งนี้ต้องเจ็บมากแน่ ๆ”

“มนุษย์สัตว์เผ่างูนี่บ้าหรือเปล่า? ทั้งที่ฟันมีพิษ ยังกล้ากัดจุดอ่อนถึงตายของหลิงเฉิงเอินต่อหน้าหลิงเซียว อีกเดี๋ยวหลิงเซียวจะถลกหนังเลาะเส้นเอ็นเขา แล้วแขวนตากแดดบนต้นไม้สามเดือน ข้าก็ไม่แปลกใจเลย”

อวี๋เส่าเฉินยื่นอุ้งเท้าบีบปากจ้งเจิน ลดเสียงลงต่ำและเบามาก “ขอร้องล่ะ หุบปากเถอะ! ในสถานการณ์แบบนี้ยังพูดไม่หยุด เจ้าไม่กลัวว่าพวกเรามาดูเรื่องสนุกแล้วจะไม่ถูกพบหรือ?”

จ้งเจินมองแพนด้าน้อยที่ใจกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นกล้าบีบปากเขา พูดอู้อี้ไม่ชัดว่า “รีบปล่อยอุ้งเท้าเจ้าเสีย ไม่เช่นนั้นข้าจะโยนเจ้าไปต่อหน้าหลิงเซียว ให้ช่วยรับความโกรธแทนภรรยาผู้แสนดีของเจ้า”

อวี๋เส่าเฉินรีบปล่อยมือทันที

ล้อเล่นหรือ!

ภรรยานั้นมีค่า แต่ชีวิตแมวยิ่งมีค่ากว่า

ในบ้านนี้ คนที่เขากลัวที่สุดคือหลิงเซียว

เขาเชื่อว่าภรรยาต้องเป็นหญิงแกร่งที่กล้าทำกล้ารับแน่นอน ดังนั้นแมวน้อยจะไม่ร่วมวงด้วย ปล่อยให้นางรับความรักของพ่ออันหนักหน่วงดุจพายุฝนนี้ด้วยตัวเองเถอะ!

นกกระเรียนสามตัว เสือสองตัว และงูหนึ่งตัวที่ถูกมุงดู... ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของพวกเขาเข้าหูมานานแล้ว อดไม่ได้ที่จะมีเส้นดำเต็มหน้าผาก

หลิงเฉิงเอินส่งสายตาดุดันไปยังตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ กัดฟันกรอดอย่างลับ ๆ

ชอบมาดูเรื่องสนุกนักใช่ไหม?

คอยดูเถอะ!

หลิงเซียวเห็นหลิงเฉิงเอินเหม่อลอย ก็ยกอุ้งเท้าตบหัวนางหนึ่งที “ตั้งใจหน่อย กำลังอบรมเจ้าอยู่นะ!”

“โดนด่า อย่างน้อยท่าทีของเจ้าก็ควรให้ถูกต้องหน่อย”

หลิงเฉิงเอินปากแข็งตอบ “...ข้าก็ตั้งใจอยู่”

งูหลามสวรรค์บนพื้นเงยหัวขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของหลิงเซียวพลันบึ้งตึงลง เขาตบอีกฝ่ามือส่งมันกลับลงดิน

หลิงเฉิงเอินมองการข่มด้วยพลังฝ่ายเดียวนี้ รวมถึงเสียงดังสนั่นที่เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อศีรษะของฉางเทียนเฉินถูกตบกระแทกกลับลงไป ถึงขั้นเริ่มเห็นใจหัวกะโหลกของฉางเทียนเฉินอยู่บ้าง

ตบต่ออีกสักไม่กี่ครั้ง หัวกะโหลกคงถูกตบจนกลายเป็นกระเทียมบดได้

พลังของหลิงเซียวช่างน่ากลัวจริง ๆ เดิมทีนางก็มีแรงมากอยู่แล้ว

แต่เมื่อหลิงเซียวลงมือ นางก็รู้ว่าตัวเองยังต้องฝึกฝนอีกมาก

ฉางเทียนเฉินถูกโจมตีขอบเขตจิตหลายครั้ง มนุษย์สัตว์ทั้งตัวอยู่ในสภาพทั้งบ้า โหดเหี้ยม และคลุ้มคลั่งมานานแล้ว

แต่ยิ่งเขาไม่ยอมแพ้ หลิงเซียวก็ยิ่งอัดหนักกว่าเดิม

จนผ่านไปครึ่งชั่วโมง ฉางเทียนเฉินก็หมดฤทธิ์โดยสิ้นเชิง หลับตาทั้งสองข้าง แล้วนอนแผ่อยู่ก้นหลุม

แน่นอนว่า ไม่ว่าคนจะบ้าหรือคลุ้มคลั่งเพียงใด เมื่อพบคู่ต่อสู้ที่ไม่สนเหตุผล สนเพียงกำลัง สุดท้ายก็ทำได้เพียงนอนแผ่ ปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการตามใจ

การไกล่เกลี่ยคนเดียวครั้งนี้ จบลงด้วยหนึ่งคนนอนแผ่ สี่คนถูกแขวน

หลิงเฉิงเอินไม่มีวันคาดฝันแม้ในความฝันว่า สักวันหนึ่งนางจะถูกมัดแล้วแขวนกลับหัวบนต้นไม้เพื่อรับโทษ

แน่นอนว่าสหายที่โดนลงโทษยังมีอีกสามคน ไป๋ซวี่ ไป๋ซี และไป๋ชิงอวี่

ทุกคนร่วมกันต่อสู้ การประจานต่อหน้าสาธารณะย่อมต้องเรียงกันให้ครบถ้วน

หลิงเฉิงเอินหลับตา สงบนิ่งราวกับตายไปแล้ว ไม่สนใจคนในเผ่าที่เดินผ่านใต้ต้นไม้เป็นครั้งคราว รวมถึงสามีสัตว์ทั้งสองที่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างรากต้นไม้ กำลังถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับนางอย่างอยากรู้อยากเห็น

จ้งเจิน จิ้งจอกเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการตามแบบฉบับ

อวี๋แมวน้อย คนดำตามธรรมชาติที่ซ่อนเร้น

ส่วนฉางเทียนเฉินที่นอนแผ่ไม่กล้าดิ้นรนอีก ถูกหลิงเซียวในร่างมนุษย์จับหางด้วยมือเดียว แล้วโยนกลับไปยังบ่อน้ำร้อนในหุบเขาพิษ

ไป๋ซีเป็นคนช่างพูดที่รักหน้า มือทั้งสองถูกเถาวัลย์พันชั่งของลวี่วั่งมัดไว้ด้านหลัง ขาทั้งสองถูกมัดแขวนกลับหัวอยู่บนกิ่งไม้ เขาหันไปมองหลิงเฉิงเอินที่แกล้งตาย แล้วถามว่า “พ่อเจ้าทำเกินไปหรือเปล่า? เหตุใดถึงมัดพวกเราสามพี่น้องด้วย? พวกเราเป็นคนเผ่าหานซาน ไม่ได้อยู่ใต้การดูแลของพ่อเจ้า”

หลิงเฉิงเอินรำคาญที่เขาส่งเสียงไม่หยุด จึงกลอกตา พูดเหน็บแนมว่า “ไม่ยอมรับขนาดนั้น ตอนที่พ่อข้าแขวนเจ้าเมื่อครู่ เหตุใดไม่ประท้วงเขาต่อหน้าล่ะ?”

เพราะถูกแขวนกลับหัว ใบหน้าขาวสะอาดของไป๋ชิงอวี่จึงขึ้นสีเลือดเล็กน้อย เขากล่าวอย่างปวดหัว “เขากลัวโดนตี”

ไป๋ซวี่ถอนหายใจลึก แม้ถูกแขวนกลับหัวบนต้นไม้ก็ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับกำลังทบทวนวิเคราะห์บทเรียนจากความล้มเหลวในการสกัดล้อมก่อนหน้านี้

“วันนี้พลาดจริง ๆ”

“เมื่อครู่ตอนตามฉางเทียนเฉิน ความร่วมมือของพวกเจ้าสองคนแย่เกินไป เหตุใดต้องต้อนเขามาทางป่าหินด้วย? พวกเจ้าเป็นน้องชายข้าจริง ๆ หรือ? เหตุใดถึงไม่มีความเข้าใจกันเลย?”

ไป๋ซีแกว่งเชือกที่มัดเท้าของตน ใช้หัวชนไป๋ซวี่ข้าง ๆ “ใครอยากเป็นพี่น้องกับเจ้า? ชัดเจนว่าเจ้านั่นแหละที่ไม่มีความเข้าใจ! ข้าปิดทางฉางเทียนเฉินจากฝั่งตะวันออก เจ้าไม่ปิดจากทางใต้ กลับมาจากทางเหนือ ฉางเทียนเฉินจะไม่หนีลงใต้ได้อย่างไร! เจ้าไม่รู้หรือว่าทางใต้คือป่าหิน?”

หลิงเฉิงเอินพูดอย่างหมดคำจะกล่าว “พวกเจ้ากำลังจัดประชุมทบทวนตนเอง หรือจัดประชุมวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่?”

“ข้างล่างมีคนเต็มไปหมด กำลังชมท่วงท่าทะเลาะกันอันสง่างามของพวกเจ้า น่าอายหรือไม่?”

ไป๋ซีรู้แล้วว่าตอนนี้ลงไปไม่ได้ จึงนอนแผ่อย่างสิ้นเชิง “น่าอายสิ แต่ไม่ได้มีข้าอายอยู่คนเดียว ทุกคนก็อยู่ด้วยกันนี่”

“บางครั้งเมื่อรอบตัวเต็มไปด้วยสหายที่น่าอาย ข้าก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในระดับปกติแล้ว”

ไป๋ซวี่เบนสายตา ไม่อยากมองเจ้าสิ่งน่าอายนี้

ไป๋ชิงอวี่ปิดตาลงอย่างยอมรับชะตา ได้แต่หวังว่าพ่อของเขาจะรีบมาช่วยคน

แต่ความจริงคือ ไป๋อวิ๋นมาถึงนานแล้ว

เขามองสามพี่น้องที่ถูกแขวนกลับหัวบนต้นไม้เถียงกันจากไกล ๆ จึงตัดสินใจทำเป็นมองไม่เห็น เดินเอามือไพล่หลังไปถึงหน้าบ้านหลิงเซียว นั่งยอง ๆ อยู่หน้าเตาหินของบ้านพวกเขา พลางพิจารณาหม้อทรงประหลาดใบนั้น

จ้งเจินเงยหน้ามองทั้งสี่แล้วหัวเราะ “พวกเจ้าสี่คนช่างน่าสนใจจริง ๆ หัวหน้าเผ่าหลิงแขวนพวกเจ้าไว้ตรงนี้เพื่อให้ทบทวนตัวเองดี ๆ แต่พวกเจ้ากลับเริ่มแสดงรายการกันเสียแล้ว...”

อู้จัว ไก่เดินดิน เดินผ่านด้านล่างเป็นครั้งที่สามอย่างแสร้งทำเป็นสงบ แอบมองหลิงเฉิงเอิน แล้วถามเสียงเบา “พี่เอิน ความรู้สึกที่ถูกแขวนบนต้นไม้ครั้งแรกเป็นอย่างไร?”

หลิงเฉิงเอินมองหลิงเสี่ยวซีที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้า รวมถึงข่งหมิงหมิง และ... ลูกสัตว์จำนวนมากที่ม่อไน่พามาชมอย่างชาไร้อารมณ์ ในที่สุดหัวใจก็ตายสนิท นางยิ้มโดยไม่ยิ้มแล้วตอบ “ทิวทัศน์ที่นี่งดงามเหลือเกิน!”

นางจำวิธีลงโทษแบบนี้ของหลิงเซียวไว้แล้ว

ภายหน้านางจะจับลูกน้องทุกคนที่ทำผิดแขวนบนต้นไม้ เพื่อรำลึกถึงความอับอายของวันนี้!