บทที่ 59 รังหมาป่าคลาคล่ำด้วยแมงป่อง

ตอนหลิงเฉิงเอินถูกปล่อยลงมา ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปแล้ว

อวี๋เส้าเฉินช่วยแก้มัดเถาวัลย์พันชั่งที่มือและเท้าของนาง ส่วนจ้งเจินก็ปล่อยเจ้าคนโง่อีกสามคนที่ถูกแขวนอยู่ลงมา

ทั้งสามร่วงลงพื้นตึง ๆ ราวกับเกี๊ยวถูกเทลงหม้อ จ้งเจินใช้มีดกระดูกยาวหนึ่งฝ่ามือตัดเถาวัลย์ที่ข้อมือพวกเขา จากนั้นตบฝ่ามือแล้วกล่าวว่า “เถาวัลย์ที่เท้าก็แกะกันเองนะ เรื่องแค่นี้ข้าไม่ช่วยหรอก”

พอไป๋ซีลงถึงพื้น ก็ชักกริชที่เหน็บไว้ตรงเอวด้านหลังออกมาตัดเถาวัลย์ที่เท้า แล้วหันไปมองไป๋ชิงอวี่ผู้พูดน้อยเงียบขรึม รวมถึงไป๋ซวี่ที่พลิกตัวลุกขึ้นนานแล้ว แปรกายเป็นนกกระเรียนเขียวและกระพือปีกบินจากไปทันที

“ให้ข้าช่วยไหม?”

ไป๋ชิงอวี่ส่ายหน้า เถาวัลย์ที่เท้าของเขาแห้งเหี่ยวและหลุดร่วงหมดแล้ว “ไม่ต้อง”

ตอนพยุงลำต้นไม้ลุกขึ้น ร่างกายของเขาโอนเอนเล็กน้อย แต่ก็ทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว

หลิงเฉิงเอินยื่นมือประคองแขนเขา ใช้หลังมือแตะหน้าผากเขา แล้วขมวดคิ้วกล่าวว่า “เจ้ามีไข้”

ไป๋ชิงอวี่ตอบอืมอย่างเรียบเฉย “ข้ารู้”

บาดแผลเดิมของเขายังไม่หายดี วันนี้ยังสู้กับฉางเทียนเฉิน อีกทั้งถูกห้อยหัวอยู่หลายชั่วโมงในช่วงบ่าย เป็นไข้ขึ้นมาก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ไป๋ซีมองริมฝีปากแห้งซีดของเขา ก่อนพาดแขนเขาไว้บนบ่าตน “ป่วยแล้วเจ้าพูดออกมาเองไม่ได้หรือไง? ปากแข็งเหมือนเป็ดตายจริง ๆ!”

แม้ปากจะบ่นนิสัยชวนอึดอัดของไป๋ชิงอวี่ แต่ไป๋ซีก็แบกเขาขึ้นหลังทันที แปรกายเป็นร่างสัตว์บรรทุกเขา ขาเรียวยาวตรงเหยียบย่ำบนใบไม้แห้งหนาเตอะ ก้มมองหลิงเฉิงเอินที่กำลังขยับข้อมือพลางกล่าวว่า “ข้าจะพาอวี่กลับไปหาหมอผีก่อน แล้วคืนนี้จะมาหาเจ้า”

หลิงเฉิงเอินมีสีหน้าชาไร้อารมณ์ “เจ้าจะมาหาข้าทำไม? ตัวเองไม่มีอะไรทำหรือ?”

ไป๋ซีเอียงศีรษะ กล่าวด้วยน้ำเสียงใสเย็นว่า “มาช่วยเจ้าไง เจ้าไม่ได้จะไปเผ่าหมาป่าหิมะหรือ? ข้าใช้การได้มากกว่ามังกรปีกน้อยโง่ ๆ ตัวนั้นตั้งเยอะ แถมข้ายังไม่เก็บค่าตอบแทนจากเจ้าด้วย”

“อีกอย่าง เจ้าจะพาครอบครัวของไซเต๋อออกจากเผ่าหมาป่าหิมะ มังกรปีกน้อยตัวเดียวพาคนมากขนาดนั้นไม่ไหวหรอก”

“หรือเจ้าจะให้พวกเขาวิ่งตามหลังพวกเจ้า?”

หลิงเฉิงเอินจ้องเขานิ่งอยู่หลายวินาที ไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอของเขาอีก เพียงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเตือนว่า “อย่างช้าที่สุด อีกสองชั่วยามพวกเราจะออกเดินทาง”

“เจ้าคุมเวลาให้ดี หากมาสาย ข้าจะไม่รอเจ้า”

รอยยิ้มบางเบาปรากฏในดวงตาแจ่มใสของไป๋ซี เขามองหลิงเฉิงเอินผู้หยิ่งผยอง พยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันตัวกระพือปีกจากไป

หลังบินขึ้นกลางอากาศ ไป๋ชิงอวี่ใช้มือข้างหนึ่งกดบริเวณเอวและท้อง สีหน้าหม่นเย็นพลางถามว่า “คนที่นางจะไปรับจากเผ่าหมาป่าหิมะคืนนี้ มีฐานะอะไร?”

ไป๋ซีหัวเราะอย่างขบขัน “นางจะทำอะไรคืนนี้เกี่ยวอะไรกับเจ้า? เจ้าจะยุ่งกว้างไปถึงไหน?”

ริมฝีปากไป๋ชิงอวี่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบ

ไป๋ซีแค่นเสียงเบา “เจ้ายังไม่ยอมรับอีก เจ้าชอบนางชัด ๆ!”

“ไม่อย่างนั้นจะคอยสืบเรื่องของนางทั้งวันทำไม?”

“ข้าไม่เข้าใจเจ้าจริง ๆ เมื่อก่อนก็มีโอกาสดีขนาดนั้น แค่คบหากับนางดี ๆ บางทีเจ้าอาจกลายเป็นอสูรเผ่ากระเรียนเพียงคนเดียวบนทุ่งรกร้าง ที่ได้ครองคู่ชั่วชีวิตกับเสือยักษ์ภูเขาป๋อเพศเมียก็ได้”

“ตอนนี้นางมีสามีอสูรไปหนึ่ง สอง สามคนแล้ว เจ้ายังรีบแสดงตัวเข้าหานางอีก? ต้องการอะไรกัน?”

“อยากเป็นเมียน้อยให้นางหรือ?”

ปากของไป๋ซีร้ายกาจเกินไป คำพูดไม่กี่ประโยคแทงใจไป๋ชิงอวี่จนแน่นอก แต่เขาก็ไม่มีอะไรจะโต้แย้ง

เมื่อออกห่างจากอาณาเขตป่าหิน ไป๋ซีเห็นเขาซึมเศร้า จึงบอกเรื่องที่หลิงเฉิงเอินจะทำคืนนี้แก่เขา

ไป๋ซีถามว่า “เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?”

“ข้าคิดอย่างไรไม่สำคัญ” ไป๋ชิงอวี่ก้มตาลง วางนิ้วมือเรียวดุจไผ่หยกบนหัวเข่า แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบจางว่า “จากที่ข้ารู้จักหลิงเฉิงเอิน การรักษาสัญญาไปรับคนเป็นเรื่องรอง นางคงกำลังหมายตาเผ่าหมาป่าหิมะอยู่”

“ตอนนี้นางยังไม่ลงมือกับเผ่าหมาป่าหิมะ รอให้นางพิสูจน์ได้ว่าผลผลิตของมันฝรั่งช่วยให้อสูรผ่านฤดูหนาวได้ ทำให้ป่าหินมั่งคั่งแข็งแกร่งได้ และรอให้นางสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าเผ่า เผ่าหมาป่าหิมะจะเป็นรายแรกที่นางจัดการ”

“ซูเหวยฮว่าเป็นคนของเผ่าหมาป่าหิมะไม่ใช่หรือ?”

ไป๋ชิงอวี่ก้มมองไป๋ซี “หากเจ้าเป็นซูเหวยฮว่า ลองคิดจากมุมของเขาดู เจ้าจะทำอย่างไร?”

ไป๋ซีเงียบไปหลายวินาที “ช่วยหลิงเฉิงเอินทำลายเผ่าหมาป่าหิมะ ล้างแค้นให้สิ้น”

ไป๋ชิงอวี่กลอกตาอย่างจนใจ “ซูเหวยฮว่าไม่ใช่คนสุดโต่งอย่างเจ้า ถึงเขาจะเกลียดเผ่าหมาป่าหิมะเข้ากระดูกดำ ก็ไม่มีทางทรยศและช่วยหลิงเฉิงเอินทำลายเผ่าหมาป่าหิมะเอง”

“เขามีแนวโน้มจะยืนดูอยู่เฉย ๆ และถึงเขาจะขัดขวาง หลิงเฉิงเอินก็ไม่มีทางหยุดย่างก้าวในการจัดการเผ่าหมาป่าหิมะเพราะเขาแน่”

ปลายนิ้วของไป๋ชิงอวี่เคาะบนหัวเข่าเบา ๆ “ปัญหายังคงเป็นเรื่องอาหารที่กักตุนได้”

“เจ้าพูดแบบนี้แล้ว เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่า...ท้ายที่สุดหลิงเฉิงเอินคงไม่ปล่อยเผ่าหานซานของเราไปด้วยล่ะ?” ไป๋ซีสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างอย่างเฉียบคม

ไป๋ชิงอวี่เงยตามอง “พี่รอง สมองของเจ้าหากยอมขยับบ้างเป็นครั้งคราว ก็ยังวิเคราะห์สิ่งที่มีประโยชน์ออกมาได้ไม่น้อย”

ไป๋ซี “เจ้า...”

ไป๋ชิงอวี่กล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ป่าหินจะเล่นงานหานซานของเราก็เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ แต่ตอนนี้กำลังของทั้งสองเผ่าไม่ได้ต่างกันมากนัก อีกทั้งยังอยู่ติดกัน นางกับหลิงเซียวจึงยังไม่แสดงความทะเยอทะยานที่จะรุกรานและผนวกเราในเวลานี้”

“เจ้าคิดมากเกินไปหรือเปล่า?” ไป๋ซีกังวล “หลิงเซียวคงไม่ได้ทะเยอทะยานขนาดนั้น หากเขาต้องการขยายเผ่า ในสงครามสี่เผ่าครั้งนี้ เมื่อชนะแล้วก็สามารถผนวกเผ่าเหล่านั้นได้...”

ไป๋ชิงอวี่ก้มตาลง “เจ้าคิดว่าเขาไม่อยากหรือ? เขาทำไม่ได้ต่างหาก”

“ป่าหินมีประชากรไม่ถึงหนึ่งพัน เหยาหลัวมีประชากรรวมกันเพียงหกเจ็ดร้อย อูหยางอย่างน้อยก็มีห้าร้อยคน”

“เขางูมีประชากรมากที่สุด จำนวนเป็นสองเท่าของป่าหิน เพียงแต่อสูรงูยักษ์กลืนกินมีไม่มาก จึงถูกหลิงเซียวกดจนสู้ไม่ได้”

“จำนวนประชากรเผ่าหมาป่าหิมะยังไม่แน่ชัดชั่วคราว แต่ในช่วงรุ่งเรืองที่สุด เผ่าหมาป่าหิมะมีประชากรมากกว่าหนึ่งพันห้าร้อยคน”

“หลายปีมานี้ เผ่าหมาป่าหิมะสูญเสียอสูรไปไม่น้อยเพราะปัญหาเรื่องเผ่าพันธุ์และสายเลือด แต่จำนวนก็ยังราวหนึ่งพันคน”

“หากทั้งสี่เผ่านี้รวมเข้าเป็นป่าหินจริง แค่การจัดการก็พอทำให้หลิงเซียวปวดหัวแทบตายแล้ว อีกทั้งหมาป่าหิมะกับป่าหินยังมีความแค้นสะสมมายาวนาน หากหลิงเซียวจะยึดเผ่าหมาป่าหิมะ เขาจำเป็นต้องสังหารหรือขับไล่หัวหน้าของอสูรเผ่าหมาป่าออกไปทั้งหมด...”

“หากงูยักษ์เจ้าเล่ห์จากเขางูเข้ามาก่อเรื่องด้วย ป่าหินที่หลิงเซียวสร้างขึ้น สุดท้ายเกรงว่าจะกลายเป็นสถานที่เพาะพิษขนาดใหญ่ที่เกิดความวุ่นวายภายในไม่หยุดหย่อน...”

ไป๋ซีส่ายศีรษะถอนใจ “พวกเจ้าที่สมองหมุนเร็วและมีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย ช่างน่ากลัวจริง ๆ”

มุมปากไป๋ชิงอวี่โค้งขึ้นเล็กน้อย “หากเจ้ายอมใช้สมอง ก็ไม่ได้ด้อยกว่าข้า”

ไป๋ซีหัวเราะหึ “ข้าช่างเถอะ บุคลิกของข้าคือบริสุทธิ์ตรงไปตรงมา น่ารักที่สุดในโลก”

ไป๋ชิงอวี่เงียบไปหลายวินาที ก่อนกล่าวอย่างระอาใจว่า “...คนเรายังมีชีวิตอยู่ ก็ควรจะรู้จักอายบ้างสิ พี่รอง!”

“ของอย่างหน้าตา ไม่มีประโยชน์ที่สุด”

“วันหน้าหากหลิงเฉิงเอินลงมือกับหานซานของเราจริง ๆ ข้าก็จะไปเป็นชายบำเรออุ่นเตียงให้นาง” ไป๋ซีกล่าวอย่างไร้ยางอาย “ใช้แผนชายงามให้นางปล่อยหานซานของเราไป”

หรือส่งอวี่ไปเป็นชายบำเรอให้หลิงเฉิงเอินก็ได้ หึหึ~

...

หลิงเฉิงเอินกินอาหารเย็นจนหมดอย่างสงบนิ่ง ท่ามกลางสายตาพินิจพิเคราะห์ของทุกคนในครอบครัว

หลิงเซียวเห็นนางเรียกมังกรปีกน้อยแล้วเตรียมจะไป จึงเอ่ยเรียกนางไว้ “คืนนี้ข้าจะไปกับเจ้า”

หลิงเฉิงเอินมองหลิงเซียวแล้วรู้สึกขัดใจ นางเบนหน้าไปเล็กน้อย กล่าวอย่างอึดอัดว่า “ข้าไปเอง”

หลิงเซียวหัวเราะอย่างขบขัน “เจ้ายังโกรธเรื่องช่วงบ่ายอยู่หรือ?”

หลิงเฉิงเอินไม่พูด แต่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

หลิงเซียวอธิบายให้นางฟังอย่างอดทน “อสูรที่อาศัยอยู่บนทุ่งรกร้างแห่งนี้ ส่วนใหญ่ล้วนใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เพียงต่อสู้กับภัยพิบัติจากฟ้าดิน ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนอันใหญ่หลวงแล้ว”

“หากเจ้ารู้สึกว่าหัวข้อนี้กว้างเกินไปจนไม่เข้าใจ”

“เช่นนั้นข้าจะพูดอีกแบบ เจ้ามีความแค้นถึงตายอะไรกับฉางเทียนเฉินหรือ? เพียงเพราะปัญหาความเป็นเจ้าของไร่มันฝรั่งผืนหนึ่ง ก็ร่วมมือกับเจ้าหนูหานซานสามคนนั้นล้อมสังหารเขา?”

“ชีวิตของฉางเทียนเฉิน ในสายตาเจ้าถูกถึงเพียงนั้นหรือ?”

“ไร่มันฝรั่งในหุบเขาพิษผืนนั้นมีคุณค่าจริง แต่ที่อื่นหาพืชชนิดนี้ไม่ได้หรือ? อีกทั้งเจ้าแน่ใจหรือว่า ไม่มีวิธีที่ดีกว่าในการยึดไร่มันฝรั่งผืนนั้นจากที่พักพิงชั่วคราวของฉางเทียนเฉิน?”

ขนตาหลิงเฉิงเอินขยับเล็กน้อย “หากข้าถอย แล้วพ่อจะไปหาเขาเพื่อพูดเหตุผลหรือ?”

หลิงเซียวเลิกคิ้วเล็กน้อย “อะไร? ยังไม่ทันโตเต็มวัย ก็คิดว่าไม่อาจพึ่งพาพ่อได้แล้วหรือ?”

“ข้าแค่คิดว่าข้ากดเขาได้ และเขาหยิ่งผยอง คิดว่าข้าสู้เขาไม่ได้ จึงไม่เลือกหนี”

“แต่พอสามพี่น้องตระกูลไป๋ร่วมมือกัน เขาเห็นว่าท่าไม่ดี ก็หนีไปทันที”

“ข้าไม่ได้คาดคิดเรื่องนี้”

หลิงเฉิงเอินอธิบายช้า ๆ

หลิงเซียวชี้ประเด็นอย่างตรงจุด “เจ้าว่าฉางเทียนเฉินหยิ่งผยอง แล้วตัวเจ้าเองไม่หยิ่งผยองหรือ? เจ้าเพียงคิดว่าพลังพิเศษของเจ้ามีเอกลักษณ์มาก ฉางเทียนเฉินไม่มีวิธีรับมือกับพลังของเจ้า เจ้าจึงกล้าสู้กับเขาโดยตรง”

หว่างคิ้วหลิงเฉิงเอินกระตุก แม้ในใจจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่สิ่งที่หลิงเซียวพูดก็คือสิ่งที่นางคิดในตอนนั้น

“แล้วตอนนี้ที่เจ้าไปเผ่าหมาป่าหิมะคนเดียว ต่างอะไรจากความคิดตอนที่เจ้าไปหาเรื่องฉางเทียนเฉินเมื่อบ่าย?”

หลิงเฉิงเอินไร้คำจะพูด จึงไปนั่งลงบนก้อนหินด้านข้างทันที

หลิงเซียวเห็นนางไม่พูดไม่จา แต่ท่าทางยังนับว่าเชื่อฟัง ก็ส่ายศีรษะอย่างจนใจ

พลังพิเศษของลูกสาวคนโตมีปัญหา เขาใช่ว่าไม่รู้ เพียงแต่ขี้เกียจจะเตือนนางมาตลอด

แต่ปัญหาในช่วงบ่ายวันนี้ค่อนข้างร้ายแรง

หากนางถูกฉางเทียนเฉินกัดบาดเจ็บจริง เขาก็ไม่แน่ว่าจะช่วยนางกลับมาได้

ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้นางทำตัวเหลวไหลเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ จึงมีบทลงโทษแขวนต้นไม้ในช่วงบ่าย

หวังว่าจะได้ผล

...

หลังหลิงเซียวจัดการมื้อเย็นเสร็จ เขากำชับจ้งเจินกับอวี๋เส้าเฉินว่าอย่าออกไปข้างนอกในยามค่ำคืน และยิ่งอย่าคิดไปมุงดูความสนุก

พูดจบ เขาจึงขึ้นนั่งบนหลังเปาเปา มองมันอย่างสงสัยขณะที่มันใช้หัวถูฝ่ามือของลูกสาวคนโตอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันหัวและบินขึ้น

ไป๋ซีบินตามหลังเปาเปาอย่างใกล้ชิด

คืนนี้เป็นคืนจันทร์นูนข้างขึ้น แต่บนฟ้ามีเมฆมาก ดวงจันทร์ถูกเมฆลอยบดบังเป็นระยะ ทัศนวิสัยระหว่างบินในยามค่ำคืนจึงย่ำแย่มาก

ไป๋ซีออกนอกเส้นทางหลายครั้ง หลิงเฉิงเอินจึงจำต้องกระโดดจากหลังเปาเปาไปยังหลังไป๋ซี นั่งขัดสมาธิแล้วอดบ่นไม่ได้ว่า “เจ้าไม่มีความสามารถมองเห็นในเวลากลางคืน แล้วยังตามพวกเราออกมาอีก?”

ไป๋ซีเงยมองจันทร์สีน้ำเงินเสี้ยวหนึ่งที่ลอยแขวนอยู่บนฟ้า ถอนหายใจกล่าวว่า “เดิมทีข้าคิดว่าแสงจันทร์คืนนี้น่าจะดีมาก”

“เฮ้” หลิงเฉิงเอินชี้ไปยังตำแหน่งเยื้องไปทางซ้ายด้านหน้า “ตรงนั้น อย่าบินออกนอกเส้นทาง”

พวกเขาใช้เวลาพอสมควรในการเข้าใกล้อาณาเขตเผ่าหมาป่าหิมะ ตอนมาถึงป่านั้น เมฆลอยที่อยู่เบื้องหน้าดวงจันทร์สีน้ำเงินก็สลายไป แสงจันทร์สาดลงทั่วผืนป่าทึบและทุ่งหญ้า

หากยังอยู่กลางอากาศต่อไป ก็ง่ายที่จะถูกนักรบหมาป่าหิมะพบเห็น

ไป๋ซีพาหลิงเฉิงเอินบินเข้าไปในป่าโดยตรง เปาเปาพาหลิงเซียวตามเข้ามาติด ๆ

พร้อมกับการปรากฏของจันทร์สีน้ำเงิน เสียงหอนของเผ่าหมาป่าก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงร้องที่ดังทั้งใกล้และไกล

หลิงเฉิงเอินยืนอยู่บนกิ่งไม้ ใช้มือข้างหนึ่งจับลำต้นไม้ไว้ พลางกล่าวว่า “พ่อ ฟังออกไหมว่าพวกเขากำลังส่งข่าวอะไรกัน?”

หลิงเซียวทำหน้าตึง กล่าวอย่างระอาว่า “เจ้าดูว่าข้าเหมือนหมาป่าหรือ?”

เขาเป็นเสือ จะเข้าใจได้อย่างไรว่าเสียงหอนโหยหวนพวกนี้กำลังส่งข่าวอะไรกัน!

ไป๋ซียืนอยู่บนกิ่งไม้อีกกิ่ง เปาเปานั่งยอง ๆ ข้างเขาอย่างระมัดระวัง ใช้ปีกดันไป๋ซีให้ชิดลำต้นไม้ขึ้นอีกหน่อย กิ่งไม้ส่งเสียงลั่นราวกับรับน้ำหนักไม่ไหว

ไป๋ซีตวาดเสียงเบา “เปาเปา อย่าขยับมั่วซั่วอีก ขยับอีกทีพวกเราสองคนจะตกลงไปแล้ว”

เปาเปาเลียนแบบท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของเขา ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนหุบปีกเข้าหากัน

น่ารำคาญจริง ๆ มนุษย์สองขากำลังจะกดกิ่งไม้หักอยู่แล้ว!

ดวงตาเล็กของเปาเปาจ้องศีรษะเขา รู้สึกอยากยกขาถีบเขาลงไปใต้ต้นไม้

พลังพิเศษของหลิงเฉิงเอินแผ่ออกอย่างเต็มที่ ครอบคลุมพื้นที่ได้เกือบครึ่งหนึ่งของอาณาเขตเผ่าหมาป่าหิมะ

นางหลับตา พลางกล่าวเสียงต่ำว่า “คืนนี้พวกเขาป้องกันแน่นหนามาก”

“มีอสูรสิบแปดคน แบ่งเป็นสามหน่วยลาดตระเวนในทิศทางของป่าทึบนี้”

“นอกจากนี้ บนต้นไม้หลายต้นในป่ายังมีอสูรซุ่มประจำการอยู่”

“ในพุ่มไม้และโพรงไม้ก็มีคนเช่นกัน”

หลิงเซียวกล่าวว่า “เป็นอย่างที่คิด กลางวันเจ้าได้ทำให้พวกเขาแตกตื่น อีกทั้งตอนส่งตัวซูเหวยฮว่าให้พวกเรา พวกเขายังเล่นตุกติก จึงกลัวว่าพวกเราจะฉวยโอกาสโจมตีแก้แค้น”

หลิงเฉิงเอินกล่าวว่า “เผ่าหมาป่าหิมะช่างคิดแบบคนชั่วจริง ๆ”

หลิงเซียวแก้คำให้นางว่า “ซูคังต่างหากที่คิดแบบคนชั่ว”

“ไซเต๋อคิดจะพาครอบครัวผ่านแนวป้องกันของหน่วยลาดตระเวนอย่างเงียบ ๆ แล้วหลบเลี่ยงอสูรที่ซ่อนอยู่ในป่าเหล่านั้นอีก แทบเป็นไปไม่ได้”

หลิงเซียวกล่าวว่า “ข้าจะไปทางหุบผาแดง เจ้ารอไซเต๋ออยู่ที่นี่”

หลิงเฉิงเอินหันไปมองดวงตาเสือคมกริบของหลิงเซียว “พ่อจะทำอะไร?”

“ข้ายังอยากกลับไปพักผ่อนเร็วหน่อย ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปกับการรอคอย” หลิงเซียวพูดอย่างสบาย ๆ แล้วชี้ไป๋ซีที่ถูกเปาเปาเบียดจนแนบกับลำต้นไม้ “ไป๋รอง เจ้าไปหุบผาแดงกับข้า”

ไป๋ซีไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังแปรกายเป็นร่างสัตว์ พาหลิงเซียวจากไป

หลิงเฉิงเอินมองแผ่นหลังของพวกเขาที่จากไปอย่างงุนงง ลูบคางด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง อาณาเขตหมาป่าหิมะก็เกิดความวุ่นวายขึ้นกะทันหัน

หลังจากนั้น เสียงหอนหมาป่าอย่างตื่นตระหนก เสียงผู้คนอื้ออึง และเสียงฝีเท้ายุ่งเหยิง...

ต่างหลั่งไหลเข้าสู่ “หู” ของนาง

...

ส่วนทางเหนือสุดของเผ่าหมาป่าหิมะ

ไป๋ซียืนอยู่บนพื้นที่สูงของโขดหินเปลือยสีแดง มองหลิงเซียวที่ผ่อนคลายเป็นธรรมชาติอยู่เบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง

เขาแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งเห็น

แต่ในเวลานี้ เผ่าหมาป่าหิมะกลับวุ่นวายจนกลายเป็นโจ๊กหม้อใหญ่ เพราะสิ่งที่หลิงเซียวเพิ่งทำจริง ๆ

เพราะว่า!!!

แมงป่องพิษหินแดงนับหมื่นตัวที่มีเปลือกหลังแดงฉาน กำลังคลานด้วยความเร็วสูงเข้าไปในถ้ำอสูรของเผ่าหมาป่าหิมะ!

“หัวหน้าหลิง เมื่อครู่ท่านทำอะไรกันแน่?”

“เหตุใดจึงควบคุมสัตว์พิษที่ซ่อนลึกอยู่ในรอยแยกหินเหล่านี้ได้?”

“แถมยังควบคุมแมงป่องพิษได้มากขนาดนี้ในคราวเดียว?!”