บทที่ 60 ทรยศออกจากรังหมาป่า

หลิงเซียวเหลือบมองไปด้านข้าง เห็นไป๋ซียืนงุนงงอยู่ข้างกาย ก่อนส่ายหน้าอย่างจนใจ “ข้าไม่ใช่ราชาแมงป่องเสียหน่อย จะไปสั่งการฝูงแมงป่องได้อย่างไร นอกจากใช้พลังพิเศษควบคุมพวกมันแล้ว ข้ายังจะทำอะไรได้อีก?”

ไป๋ซีกะพริบตาปริบ ๆ “แต่ข้าไม่เห็นว่าท่านใช้พลังพิเศษเลย”

หลิงเซียวกุมหน้าผาก “ข้าจำได้ว่าเจ้าก็เป็นผู้ใช้พลังธาตุไฟใช่ไหม? แถมยังอยู่ระดับแปดแล้ว ตามหลักแล้วเจ้าควรสัมผัสธาตุไฟในสภาพแวดล้อมได้สิ”

ไป๋ซีตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจ “เรื่องการแปรสภาพเป็นธาตุ ข้ายังไม่เข้าใจมันดีนัก”

ชนเผ่าฮั่นซานของพวกเขาส่วนใหญ่เป็นผู้ใช้พลังธาตุน้ำ คนเผ่าสัตว์ที่ใช้พลังธาตุไฟอย่างเขาเดิมทีก็มีไม่มากอยู่แล้ว ยิ่งผู้ที่มีระดับสูงก็ยิ่งมีน้อยกว่าเดิม

ไม่มีใครคอยชี้แนะ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงคลำทางด้วยตัวเอง

แม้แต่แนวคิดเรื่องการแปรสภาพเป็นธาตุ เขาก็เพิ่งได้ยินจากปากคนอื่นตอนเดินทางไปตลาดแลกเปลี่ยนในช่วงสองปีนี้

เมื่อหลิงเซียวเห็นว่าเขาถามอย่างนอบน้อม ก็คิดถึงลูกสาวคนโตที่ปลุกพลังจิตขึ้นมาแล้วที่บ้าน รวมถึงลูกเสือน้อยที่ยังต้องรออีกหลายปีกว่าจะปลุกพลังพิเศษได้ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกอ้างว้างราวกับไม่มีผู้สืบทอด

หลังพิจารณาไป๋ซีอยู่หลายวินาที หลิงเซียวก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน “ข้าสอนเจ้าได้ แต่ต่อไปเจ้าห้ามใช้พลังพิเศษของเจ้ามารับมือเอินเอิน”

ไป๋ซีพลันนึกถึงสิ่งที่น้องชายพูดกับเขาขณะอยู่บนหลังของเขาในตอนบ่าย

หากสือหลินคิดจะขยายอาณาเขต สงครามระหว่างพวกเขากับฮั่นซานย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

เขาควรรับปากเรื่องนี้หรือไม่?

แต่หากพลาดคำชี้แนะจากคนเผ่าสัตว์ผู้ใช้พลังธาตุไฟระดับสูงอย่างหลิงเซียวไป เขาต้องอ้อมค้อมอีกมากหากต้องการก้าวหน้า หรืออาจไม่มีโอกาสพัฒนาขึ้นได้อีกเลย

นอกจากนักรบคนเผ่าสัตว์ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นแล้ว คนเผ่าสัตว์ส่วนใหญ่เมื่อพลังพิเศษเลื่อนถึงระดับหก ความเร็วในการพัฒนาก็จะช้าลง กระทั่งไม่อาจก้าวหน้าต่อได้

คนเผ่าสัตว์บางคนถึงขั้นติดอยู่ต่ำกว่าระดับเก้าตลอดชีวิต

พรสวรรค์ของเขาไม่ถือว่าแย่ แต่ก็ไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษ

หากว่า...

หลิงเซียวยิ้มเยาะเบา ๆ “ว่าอย่างไร? ลังเลอะไรอยู่?”

ไป๋ซีถามตรง ๆ “หากสือหลินขยายอาณาเขตในภายหน้า จะทำสงครามกับฮั่นซานของพวกเราหรือไม่?”

“ข้าไม่ทำ” หลิงเซียวให้คำตอบอย่างหนักแน่น “ข้าเพียงอยากปกป้องชนเผ่าสือหลินกับลูกทั้งสองคนของข้า ไม่คิดจะขยายชนเผ่าต่อไป”

“แต่เอินเอิน...ข้าบอกไม่ได้” หลิงเซียวมองอาณาเขตชนเผ่าหมาป่าหิมะที่วุ่นวายอยู่ไกลออกไป พลางยกมุมปากยิ้ม “แต่เอินเอินดีกับพวกพ้องของตัวเองมาก หากเจ้ากังวลว่าสองชนเผ่าจะทำสงครามกันในภายหน้า สู้ตอนนั้นไปเกลี้ยกล่อมพ่อของเจ้าหรือน้องชายของเจ้า ให้ยอมสวามิภักดิ์ไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?”

ไป๋ซีขมวดหน้า “ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของท่านนี่ ไม่คิดจะปิดบังสักนิดเลยหรือ?”

หลิงเซียวหัวเราะ “จะต้องปิดบังอะไร? เรื่องในอนาคต ใครจะพูดได้แน่ชัด”

ไป๋ซีจ้องเขานิ่ง “ดูท่าในใจท่านคงเชื่อมาตลอดว่า หลังจากนางสืบตำแหน่งหัวหน้าเผ่าแล้ว นางจะต้องลงมือกับชนเผ่าไม่กี่แห่งรอบตัวแน่”

หลิงเซียวก้มตาลงโดยไม่พูดอะไร

แต่ที่จริงการคาดเดาของไป๋ซีไม่ผิด

เขาเองก็คิดว่าลูกสาวคนโตของเขา...เกรงว่าจะไม่ยอมขดตัวอยู่ในอาณาเขตเล็ก ๆ เพียงเท่านี้

เขามีลูก จึงมีพันธะผูกพัน ไม่กล้าสร้างศัตรูไปทั่ว ขณะเดียวกันก็ต้องรักษากำลังของตนไว้ เพื่อปกป้องผู้คนมากมายที่อยู่เบื้องหลัง

แต่เอินเอินเป็นเพศเมีย

และไม่ใช่เพศเมียที่อ่อนแอเสียด้วย

นางสามารถมีคู่ครองได้มากมาย และคู่ครองเหล่านั้นล้วนจะกลายเป็นกำลังสนับสนุนของนาง

เมื่อมีกำลังอันแข็งแกร่ง นางจะยอมเป็นผู้นำของชนเผ่าขนาดกลางหรือเล็กได้อย่างไร?
ยิ่งหลังจากนางเคยเห็นชนเผ่าใหญ่ทางใต้เหล่านั้นแล้ว

ในใจนางเกรงว่าจะอัดอั้นด้วยแรงผลักดัน อยากกลับไปเผชิญหน้ากับคนเผ่าสัตว์ที่เคยรังแกนางอีกครั้ง เพื่อล้างความอัปยศ

หลิงเซียวครุ่นคิดอยู่นาน แม้ไม่ได้รับคำรับปากจากไป๋ซี แต่ก็ยังบอกเขาว่าเหตุใดแมงป่องพิษหินแดงในคืนนี้จึงยอมอยู่ใต้อำนาจของเขา

“ที่จริงง่ายมาก ฝั่งรอยแยกหินแดงไม่มีพืชพรรณคอยปกคลุม ดังนั้นตอนกลางวันที่มีแสงอาทิตย์ อุณหภูมิพื้นดินจึงสูงอยู่เสมอ แมงป่องพิษเหล่านี้จะซ่อนตัวพักผ่อนอยู่ตามซอกหินหรือในรอยแยกลึก ๆ รอให้ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า อุณหภูมิพื้นดินไม่สูงนัก พวกมันจึงออกมาหาอาหาร”

“การควบคุมอุณหภูมิด้วยพลังธาตุไฟเป็นเรื่องง่ายที่สุด ไม่จำเป็นต้องใช้ไฟเผาพวกมัน เพียงระดมธาตุไฟทั้งหมดในบริเวณใกล้เคียง เพิ่มอุณหภูมิรอบตัวแมงป่องพิษ แล้วเว้นช่องว่างให้พวกมันเคลื่อนไหว แมงป่องพิษเหล่านี้ก็จะเคลื่อนที่ราวกับกำลังฟังคำสั่งโดยธรรมชาติ”

ไป๋ซีพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง จากนั้นก็รู้สึกตกตะลึงกับการควบคุมพลังพิเศษได้ถึงขีดสุดของหลิงเซียว

สิ่งมีชีวิตอย่างแมงป่องมีอาณาเขตจิตสำนึกที่แข็งแกร่งมาก

ดังนั้น การระดมแมงป่องนับหมื่นให้หลั่งไหลเข้าไปในอาณาเขตชนเผ่าหมาป่าหิมะพร้อมกัน จึงหมายความว่าหลิงเซียวต้องควบคุมธาตุไฟในขอบเขตอาณาเขตของฝูงแมงป่องหลายกลุ่ม

พื้นที่นั้นจะกว้างใหญ่เพียงใด?
ไป๋ซีไม่อาจจินตนาการได้

หลิงเซียวเองก็จะไม่บอกคำตอบแก่เขา

...

ภายในอาณาเขตหมาป่าหิมะ

แมงป่องพิษที่มีกระดองหลังสีน้ำตาลแดงคลานอย่างรวดเร็วไปยังที่เย็น

โพรงถ้ำที่ถูกขุดบนภูเขาหินเหล่านั้น คือสถานที่ที่เย็นที่สุด

แมงป่องตัวหนึ่งที่มีลำตัวยาวเกือบห้าสิบเซนติเมตร ใช้ขาเดินสี่คู่คลานอย่างรวดเร็วไปตามรอยแยกหินคดเคี้ยว ก่อนจะคลานเข้าไปในถ้ำของหมาป่าหิมะแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ปากถ้ำสว่างด้วยแสงจันทร์ แสงจันทร์สีน้ำเงินสาดลงบนกระดองหลังของแมงป่องแดง จนกลายเป็นสีสันประหลาด

ไม่นาน ลูกหมาป่าหิมะตัวหนึ่งที่ได้กลิ่นแปลกปลอมก็วิ่งมาหยุดตรงหน้าแมงป่อง มองแมงป่องตัวใหญ่ชูหางปลายดาบสีดำแดงขึ้น ก้ามขนาดใหญ่ทั้งสองข้างยกตั้งอยู่เบื้องหน้า อยู่ในท่าป้องกันตัว

ปลายจมูกของลูกหมาป่าหิมะขยับเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะยื่นอุ้งเท้าไปเคาะหัวแมงป่องพิษ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็อุ้มมันขึ้นมาจากด้านหลังทันที พร้อมเสียงชายคนหนึ่งด่าลั่น “เจ้าหนู อยากตายหรือไง! แมงป่องตัวนั้นมีพิษ ถ้าโดนเหล็กในที่หางมันต่อยสักที พรุ่งนี้เจ้าก็ต้องนอนอยู่ในดินกับปู่ของเจ้าแล้ว”

ชายคนนั้นเคาะหัวลูกหมาป่าอยู่หลายที ก่อนจะเตรียมหยิบส้อมแหลมที่วางอยู่มุมห้อง เพื่อเขี่ยแมงป่องพิษหินแดงที่ไม่รู้เข้ามาจากไหนตัวนี้ออกไป ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นแสงเรืองประหลาดส่องขึ้นตรงปากถ้ำที่หันเข้าหาดวงจันทร์สีน้ำเงิน

แมงป่องพิษลำตัวยาวเกินห้าสิบเซนติเมตรหลายสิบตัว ต่างแย่งกันคลานเข้ามา

ส่วนลูกแมงป่องขนาดเท่าฝ่ามือนั้นยิ่งมีมากจนนับไม่ถ้วน

เพียงเหม่อไปชั่วครู่ แมงป่องในห้องก็มีมากจนแทบไม่มีที่ให้เหยียบเท้า

ชายคนนั้นรีบแบกลูกไว้บนหลัง แปรเป็นร่างสัตว์ เหยียบสิ่งของที่สูงกว่าเล็กน้อยตรงมุมห้อง แล้วกระโดดพุ่งออกจากปากถ้ำ

ผลคือ...ด้านล่างมีแมงป่องมากยิ่งกว่า

ชายคนนั้นค้นหาจุดลงเท้าอย่างแทบคลั่ง ทั้งยังต้องหลบเหล็กในพิษที่อาจแทงเข้ามาได้ทุกเมื่อ จนเหนื่อยหอบ

ทั่วทั้งชนเผ่าหมาป่าหิมะ ถ้ำของทุกครัวเรือนต่างกำลังเกิดเหตุการณ์คล้ายกัน

ยังมีคนเผ่าสัตว์บางคนที่หนีอย่างลนลาน จนเผลอถูกแมงป่องพิษต่อยเข้าที่ขาหรือเท้า

ไม่นาน ผิวหนังบริเวณขาและเท้าก็ดำคล้ำบวมเป่ง ทั้งตัวยังเริ่มเวียนศีรษะตาลาย

ไป๋ซีร่อนลงอย่างเงียบงันในเงามืดบนที่สูง ใช้จะงอยปากเขี่ยแมงป่องพิษที่คลานเข้ามาใกล้ไม่กี่ตัวอย่างตามใจ แล้วโยนลงไปในกองแมงป่องเบื้องล่าง

เมื่อเทียบกับคนเผ่าสัตว์หมาป่าหิมะที่กำลังหลบหนีอย่างทุลักทุเลเหล่านั้น ไป๋ซีอยู่ท่ามกลางกองแมงป่องได้อย่างสบายราวกับปลาได้น้ำ

แมงป่องก็อยู่ในรายการอาหารของคนเผ่าสัตว์ปีกอย่างพวกเขาเช่นกัน แต่สิ่งนี้มีพิษ โดยทั่วไปต้องฉีกต่อมพิษออกก่อนจึงจะกินได้

เพราะฉะนั้นยามที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์ เขาไม่เคยแตะต้องสิ่งนี้เลย

จะงอยปากยาวไม่เกรงกลัวทั้งหางปลายดาบและก้ามของแมงป่อง อีกทั้งขนาดตัวยังเหนือกว่าอย่างเทียบไม่ติด

ดังนั้น เขาจึงพลิกคว่ำแมงป่องราชาที่มีลำตัวยาวเกือบหนึ่งเมตรได้อย่างง่ายดาย อีกทั้งยังเหยียบกระดองหลังของมัน ใช้ปากคาบหาง แล้วดึงเหล็กในทั้งอันออกมาได้โดยง่าย

ด้วยเหตุนี้ แมงป่องโตเต็มวัยที่ฉลาดสักหน่อยจะไม่วิ่งเข้ามาใกล้เขา กระทั่งเพียงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเขา ก็จะรีบขับไล่ฝูงแมงป่องรอบตัวอย่างบ้าคลั่ง หนีเอาชีวิตรอดไปอีกทิศทางหนึ่ง

เขายืนอยู่คนเดียวบนจุดสูงสุดของชนเผ่าหมาป่าหิมะ ก้มมองภาพวุ่นวายเบื้องล่าง อาศัยแสงจันทร์ค้นหาร่องรอยของครอบครัวเซ็ด

แต่ความสามารถในการมองเห็นยามค่ำคืนของเขาแย่เกินไปจริง ๆ มีเพียงแสงจันทร์ส่องลงมา เขาจึงมองเห็นได้แค่ศีรษะของคนเผ่าสัตว์เหล่านั้น ไม่อาจเห็นใบหน้าได้เลย

แต่ไม่นานนัก นักรบของชนเผ่าหมาป่าหิมะก็รวมตัวกันสร้างกำแพงไฟกั้นฝูงแมงป่อง

แมงป่องกลัวไฟ

คนเผ่าสัตว์ผู้ใช้พลังธาตุไฟของชนเผ่าหมาป่าหิมะมีไม่น้อย ดังนั้นหลังจากตระหนักว่ากำแพงไฟสามารถทำให้แมงป่องเหล่านั้นถอยหนีได้ นักรบผู้ใช้พลังธาตุไฟก็พุ่งนำหน้า ปกป้องคนแก่ เด็ก ผู้หญิง และผู้บาดเจ็บไว้เบื้องหลัง พร้อมใช้ไฟขับไล่แมงป่องรอบด้าน

เซ็ดพาครอบครัวซ่อนอยู่หลังคนเผ่าสัตว์ผู้ใช้พลังธาตุไฟสองคน คู่ครองของเขาก็เป็นคนเผ่าสัตว์หมาป่าป่าเช่นกัน ทั้งคู่ให้กำเนิดลูกแฝดคู่หนึ่ง ซึ่งตอนนี้เพิ่งอายุครบสามขวบ

หลังเซ็ดกลับถึงบ้าน เขาก็บอกแผนของตนให้คู่ครองฟัง

แต่ฟีลี่ คู่ครองของเขา กลับไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจนี้ โดยคิดว่าแผนของเขาอันตรายเกินไป

หัวหน้าชนเผ่ามีวิธีจัดการกับผู้หลบหนีที่เข้มงวดเกินไป ยิ่งพวกเขาเป็นคนเผ่าสัตว์หมาป่าป่า วิธีที่ใช้จัดการพวกเขาก็ยิ่งโหดเหี้ยมและเลวร้ายกว่าเดิม

หากถูกจับได้ นางจะถูกลงโทษก็ไม่เป็นไร

ขอเพียงหลุดพ้นจากชนเผ่าหมาป่าหิมะได้ แค่บาดเจ็บเนื้อหนัง นางย่อมทนไหวแน่นอน

แต่ปัญหาคือลูกทั้งสองเพิ่งอายุสามขวบ

นางไม่คิดว่าคนเหล่านั้นในชนเผ่าจะเมตตาลูกของนาง

รอให้เด็กโตขึ้นอีกหน่อย แข็งแรงกว่านี้ แล้วค่อยเสี่ยงลองทำ จะดีกว่า

เซ็ดอุ้มลูกตัวหนึ่งด้วยมือข้างเดียว อีกมือปกป้องฟีลี่ คู่ครองของเขา อยู่ด้านหลัง มองเปลวไฟที่ไหววูบอยู่เบื้องหน้าและแมงป่องพิษหนาแน่น ก่อนจะหันไปมองฟีลี่ที่มีสีหน้าตื่นตระหนก

เขาใช้มือแตะต้นแขนของฟีลี่เบา ๆ แสงมืดวาบผ่านดวงตาสีเขียวเข้ม ก่อนกระซิบว่า “ข้ารู้สึกว่านี่เป็นฝีมือของพวกเขา”

“ใคร?” ฟีลี่ชะงักไปหลายวินาที ก่อนจะเข้าใจได้เองโดยไม่ต้องรอเซ็ดตอบ

นางขมวดคิ้ว มองหมาป่าหิมะสองสามคนที่ถูกเหล็กในแมงป่องต่อยอยู่ด้านหลัง สีหน้าหนักอึ้ง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เรื่องนี้มันดูใหญ่เกินไปหรือเปล่า?”

“อาจมีคนมากมายที่ไม่ทันถอนพิษแล้วตาย เพียงเพื่อครอบครัวเราเท่านั้นหรือ?”

ไม่น่าจะใช่กระมัง?
เซ็ดก็เป็นเพียงคนเผ่าสัตว์หมาป่าป่าแห่งป่าคุยหนานธรรมดา ๆ ไม่มีความสามารถพิเศษอะไร ชนเผ่าสือหลินต้องเสียสติไปแล้วแน่ ๆ ถึงจะสร้างเรื่องใหญ่โตเพราะครอบครัวของพวกเขา

เซ็ดพูดเบา ๆ “ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้ก็เป็นโอกาส”

“เพราะแมงป่องพิษบุกเข้ามา ตอนนี้ชนเผ่ายุ่งเหยิงไปหมด ยามฝั่งป่าทึบได้ยินความเคลื่อนไหวแล้วต้องรีบกลับมาทันทีแน่...ความวุ่นวายจากแมงป่องครั้งนี้คงไม่สงบลงในเวลาอันสั้น คืนนี้คนเผ่าสัตว์ส่วนใหญ่คงต้องค้างคืนในพื้นที่โล่ง น่าจะย้ายไปทางป่า”

เขาส่งสายตาให้ฟีลี่เล็กน้อย “ฟีลี่ จะไปหรือไม่ เจ้าตัดสินใจ ข้าฟังเจ้า”

ฟีลี่กัดริมฝีปาก ลังเลอยู่นาน แต่ไม่นานก็ได้ยินเสียงนักรบที่นำทีมอยู่เบื้องหน้าตะโกนว่า “ทุกคน พาเด็กกับคนเผ่าสัตว์ที่บาดเจ็บ ย้ายไปทางป่า!”

“รีบเคลื่อนไหวกันหน่อย! อย่ามัวชักช้า—”

ฟีลี่กดคิ้วลง กัดฟันกล่าว “ถ้าอย่างนั้นก็ไป”

โอกาสที่สวรรค์ประทานมา หากพลาดครั้งนี้ไป ไม่มีใครรู้ว่าโอกาสต่อไปจะมาถึงเมื่อใด

“แต่เสบียงกับทรัพย์สินทั้งหมดของเรา ยังอยู่ในถ้ำ? จะทิ้งไว้ที่นี่ทั้งหมดหรือ?”

เซ็ดพาลูกและฟีลี่รีบมุ่งหน้าไปทางป่า ตั้งใจเว้นระยะจากคนเผ่าสัตว์ข้างกาย และรั้งอยู่ริมสุดของขบวน

หลังหยุดลง เขาเลือกจุดที่มีร่มเงา นั่งพักอยู่กับฟีลี่ ก่อนพูดเบา ๆ “ไปหานางก่อน รอรวมตัวกันแล้วค่อยตัดสินใจ”

การย้อนกลับไปเอาสัมภาระในเวลานี้สะดุดตาเกินไป ทั้งยังอันตรายเกินไปด้วย

แต่ข้างกายหัวหน้าชนเผ่าน้อยของชนเผ่าสือหลินคนนั้น น่าจะมีคนเผ่าสัตว์ที่บินได้ พวกเขาสามารถอาศัยจังหวะที่ชนเผ่าถูกฝูงแมงป่องบุก การป้องกันหละหลวมอย่างยิ่ง แพ็กข้าวของของพวกเขาไปพร้อมกันได้

เมื่อคนเผ่าสัตว์ภายในชนเผ่าย้ายมายังป่ากันหมดแล้ว ก็มีคนเผ่าสัตว์กลุ่มหนึ่งตัดพืชพรรณทั้งหมดรอบป่า เคลียร์พื้นที่เปิดโล่งและปลอดภัยออกมาผืนหนึ่ง

คนเผ่าสัตว์บาดเจ็บจำนวนมากถูกจัดให้อยู่ตรงนี้ ส่วนคนเผ่าสัตว์อื่น ๆ ก็เลือกสถานที่สะอาดและปลอดภัยใกล้ ๆ เพื่อใช้พักผ่อนในคืนนี้

“ฟีลี่ เจ้าดูแลเด็ก ๆ ข้าจะไปช่วย”

ฟีลี่ยื่นมือไปจับข้อมือเขา “เจ้าจะกลับมาเมื่อไร?”

“อีกหนึ่งชั่วยามกระมัง ข้าไม่แน่ใจ” เซ็ดมองลูกน้อยทั้งสองที่ขดตัวอยู่ใต้รากไม้ขนาดใหญ่ ก้มลงจูบหน้าผากคู่ครอง “อย่ากลัวเลย เรื่องไม่ได้แย่ขนาดนั้น”

ฟีลี่มองเขาไปช่วยงานด้วยความกังวลใจ ยามนี้นางไม่มีทางห้ามเขาได้

กว่าที่เซ็ดจะกลับมา ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่งแล้ว

เขาลากขาที่บาดเจ็บซึ่งยังไม่หายดี กลับมาข้างกายฟีลี่ นั่งพิงอยู่ข้างนาง แล้ววางศีรษะบนไหล่ของนางเบา ๆ

ฟีลี่ตื่นจากการหลับตื้นทันที มองเซ็ดที่กระโปรงหนังสัตว์ยังเปื้อนเลือดพิษ ก่อนยื่นมือจัดผมสั้นยุ่งเหยิงของเขา “พักสักหน่อย”

เซ็ดส่ายหน้า พิงไหล่นางอยู่ แต่จู่ ๆ เขาก็ลืมตาขึ้น หันไปมองคนเผ่าสัตว์ที่ลาดตระเวนอยู่รอบด้าน

คนเผ่าสัตว์ที่แข็งแกร่งส่วนใหญ่ถูกส่งกลับไปยังชนเผ่า เพื่อกำจัดแมงป่องที่สร้างปัญหาเหล่านั้น

เหลือเพียงสิบกว่าคนคอยคุ้มกันคนเผ่าสัตว์ที่บาดเจ็บ

คนเผ่าสัตว์ที่เหลือส่วนมากต่างรวมกลุ่มกันพักผ่อนอยู่บริเวณใกล้เคียงตามครอบครัวของตน

“ข้าจะไปทางใต้หน่อย ไปปลดทุกข์”

เซ็ดเลียริมฝีปากที่แห้งแตก ก่อนลุกขึ้นเดินไปทางใต้

เดินเข้าไปในป่าไม่กี่นาที ห่างจากจุดพักผ่อนราวร้อยกว่าเมตร เซ็ดก็หยุดลง หลังยืนยันว่าแถวนี้ไม่มีคนเผ่าสัตว์คอยจับตาดู จึงแปรเป็นร่างสัตว์และวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

แต่เพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ร้อยเมตร เงาดำสายหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้า ตกลงตรงหน้าเขาพอดี

เซ็ดหยุดฝีเท้าทันที ดวงตาหมาป่าสีเขียวเข้มจ้องเงาดำเบื้องหน้าเขม็ง

เป็นนาง

เขาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “เจ้ามาจริง ๆ ด้วย?”

หลิงเฉิงเอินขยับหัวไหล่และลำคอที่แข็งเกร็ง “ข้ารอเจ้ามานานมาก เจ้ายืดยาดจริง ๆ”

“การป้องกันของนักรบชนเผ่าเข้มงวดมาก ถ้าจู่ ๆ วิ่งหนีไปเลยมันสะดุดตาเกินไป”

หลิงเฉิงเอินพูดไม่ออก “ตอนที่เริ่มวุ่นวาย พวกเจ้าก็ควรวิ่งไปทางใต้ทันที ไม่ใช่รอให้พวกเขาปรับตัวใหม่ จัดคนแบ่งงานกันเรียบร้อยแล้ว ค่อยคิดจะหนี”

“แค่หนียังทำไม่เป็น โง่จริง ๆ”

เซ็ดที่ถูกด่าพูดอย่างไม่ยอมรับ “...พูดง่ายนี่”

หลิงเฉิงเอินจ้องเขา “แล้วทำไมเจ้ามาคนเดียว? ครอบครัวเจ้าล่ะ?”

“ข้าออกมาดูก่อน เผื่อเจ้าไม่มา หากข้าพาครอบครัวหนีออกมาแล้วถูกตามทัน ก็ยุ่งยากน่ะสิ”

หลิงเฉิงเอินโกรธจนปวดหัว

“งั้นตอนนี้เจ้ากลับไป แล้วอีกสักพักพาทั้งครอบครัวออกมาปลดทุกข์ ก็ไม่ยุ่งยากแล้วหรือ?”

เซ็ด “...”

“กลับไป พาครอบครัวออกมา” หลิงเฉิงเอินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ข้าจะไปสร้างความวุ่นวาย คราวนี้จงอาศัยจังหวะชุลมุนหนีไป ได้ยินหรือไม่?”

“โอกาสมีเพียงครั้งเดียว!”

“ครั้งนี้หากเจ้ายังมัวแต่ลังเลขลาดกลัวอีก เจ้ากับครอบครัวก็เน่าอยู่ในชนเผ่าหมาป่าหิมะไปเถอะ!”

หลิงเฉิงเอินกัดฟันกรอด หันตัวกระโดดเบา ๆ ก่อนจะหายลับไปจากสายตาของเซ็ดอย่างรวดเร็ว