บทที่ 61 มือวิเศษมือเปล่า

ไซ่เต๋อถูกหลิงเฉิงเอินด่าจนรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็ปลอบใจตัวเองได้

หลิงเฉิงเอินไม่ผิดคำพูดก็ดีมากแล้ว

เขาไม่รู้ว่าหลิงเฉิงเอินเตรียมจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไร แต่ก็หันหลังรีบกลับไปโดยไม่ลังเล

ก่อนจะกลับถึงจุดตั้งถิ่นฐานชั่วคราวของเผ่า เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนและเสียงบ่นดังขึ้นต่อเนื่อง

ท่ามกลางแสงไฟที่ส่องวูบไหวไปทั่วป่า เขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืด จึงมองเห็นตัวการที่ก่อความวุ่นวายครั้งนี้ได้ในที่สุด

หมูโลหะกลืนกลุ่มหนึ่งที่หนังหนาเนื้อหยาบ พุ่งเข้ามาจากทางตะวันออก ส่งเสียงฮึ่มฮั่มพลางใช้เขี้ยวขาวซีดคู่ใหญ่ชนกระแทกไปทั่วบริเวณของเผ่าหมาป่าหิมะ

หมูโลหะกลืนเหล่านี้ฉลาดมาก พวกมันไม่ได้บุกลึกเข้าไปในพื้นที่ตั้งถิ่นฐาน แต่คอยป่วนอยู่รอบนอกเท่านั้น

มนุษย์สัตว์ที่รับผิดชอบการป้องกันต่างไปรวมตัวกันทางฝั่งตะวันออก ก่อตัวเป็นแนวป้องกันร่วมกัน

ทุกครั้งที่เตรียมจะโจมตี หมูโลหะกลืนก็พากันวิ่งหนี

แต่พอฝ่ายนั้นล้มเลิกการโจมตีและถอยกลับไปยังขอบเขตของที่ตั้งถิ่นฐาน หมูโลหะกลืนก็หันกลับมาทันที พุ่งชนและยั่วยุต่อ ทั้งยังดูราวกับกำลังโอ้อวดอำนาจอยู่ไม่น้อย

ท่าทางกวนประสาทเช่นนั้น ยากจะไม่เชื่อว่ามีผู้เชี่ยวชาญคอยชี้แนะอยู่เบื้องหลัง

ไซ่เต๋อไม่กล้าเฝ้าดูนานนัก คว้าโอกาสพาคู่ครองเฟยลี่จากไปอย่างเงียบเชียบ

ลูกอ่อนตัวน้อยสองตัวก็ดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ของตนเอง พวกมันหุบปากอย่างว่าง่าย เกาะอยู่บนหลังพ่อแม่แน่น คอย่นหด หูทั้งสองข้างพับไปด้านหลัง

จนวิ่งมาได้กว่าสิบนาที แน่ใจว่าได้ทิ้งระยะห่างจากที่ตั้งถิ่นฐานและไม่มีผู้ไล่ตามมา ไซ่เต๋อจึงค่อยลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้นก็พาครอบครัววิ่งลงใต้ต่อไป

เผ่าป่าหินอยู่ทางใต้ตรงของเผ่าหมาป่าหิมะ

ทว่าเทือกเขาลั่วหลูยามดึกดื่นนั้นอันตรายอย่างยิ่ง

ในขณะที่ครอบครัวสี่คนยังไม่ทันรู้ตัว มนุษย์สัตว์เจ็ดแปดคนที่ซ่อนตัวลึกอยู่ในป่าทึบก็ลืมตาขึ้น ดวงตาส่องแสงแดงก่ำอย่างกะทันหัน พวกเขาเลียมุมปากอย่างตะกละ แล้วเปลี่ยนจากนิ่งสงบเป็นเคลื่อนไหว พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วในผืนป่าที่เต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วว่องไว

จากนั้น ขณะที่ไซ่เต๋อกับเฟยลี่ยังไม่ทันตั้งตัว แมงมุมยักษ์แปดขาที่น้ำลายไหลย้อยตัวหนึ่งก็กระโจนลงมาจากด้านบน พ่นใยแมงมุมสีขาวเข้าใส่เฟยลี่

เฟยลี่หยุดฝีเท้าทันทีและหลบไปทางซ้ายตามสัญชาตญาณ แต่กลับถูกเสือดาวอีกตัวโจมตีจากด้านซ้าย ร่างทั้งร่างถูกชนจนกระเด็นไปตกบนใยแมงมุมที่แมงมุมยักษ์พ่นออกมา

“เฟยลี่!”

เฟยลี่กับลูกอ่อนตัวหนึ่งติดอยู่บนใยแมงมุม พยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นได้

ไซ่เต๋อพุ่งชนแมงมุมยักษ์ที่กำลังตะครุบเข้าหาเฟยลี่อย่างดุร้ายทันที

แมงมุมยักษ์เองก็เผยเขี้ยวพิษ ดวงตากลมประหลาดทั้งแปดจับจ้องไซ่เต๋อผู้ไม่รู้จักประมาณตนอย่างแน่วแน่

มันยกขาหน้าขึ้น แล้วแทงเข้าใส่ลำคอของไซ่เต๋อโดยไม่ลังเล

ในช่วงเวลาคับขัน ใบมีดกระดูกสีขาวหยกเล่มหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า ตัดขาหน้าของแมงมุมยักษ์ขาดตรงข้อต่อโดยตรง

จากนั้นพยัคฆ์ยักษ์ก็ยกกรงเล็บขึ้นอย่างไม่ลังเล ตบดวงตาหลายดวงบนหลังของมันจนแหลกอย่างรวดเร็ว

แล้วหันไปพุ่งใส่เสือดาวที่คิดจะลอบโจมตี

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี เสือดาวก็หันหลังวิ่งหนีทันที พร้อมด่าความซวยอยู่ในใจไม่หยุด

คราวก่อนพวกเขาลอบโจมตีพยัคฆ์ยักษ์ป๋อซานตัวนี้ระหว่างทาง สุดท้ายพี่น้องสิบเจ็ดคนเหลือเพียงเจ็ดคน

นั่นยังเป็นเพราะพวกเขาแยกย้ายกันหนีคนละทิศละทาง

เสือตัวเมียเจ้ากรรมนั่นไล่ตามไปหลายทิศพร้อมกันไม่ได้ พวกเขาจึงโชคดีรอดชีวิตมาได้

ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาเจอเทพอัปมงคลผู้นี้อีก

เสือดาวรวดเร็วอย่างยิ่ง มันวิ่งเข้าไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามอง

ส่วนสหายอีกหกคนที่ร่วมมือกันล่าเหยื่ออยู่ข้างหลัง...ก็ขอให้ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน!

หลิงเฉิงเอินไม่ได้ไล่ตามเสือดาวไป เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะจัดการกับพวกที่ชอบล่าพวกเดียวกันเหล่านี้ ตอนที่นางไปยังบึงหมอกเมื่อคราวก่อน ช่วงแรกของเส้นทางนางวิ่งไปเอง และบังเอิญผ่านเทือกเขาลั่วหลูพอดี

กลุ่มที่ประกอบด้วยมนุษย์สัตว์เร่ร่อนนี้คิดว่านางรังแกง่าย จึงร่วมมือกันล่านาง

ท้ายที่สุดพวกเขาถูกนางกดซ้อมไปหนึ่งรอบ แต่คนเหล่านี้ยังไม่ยอมแพ้ แอบตามนางมาตลอด คิดจะอาศัยช่วงที่นางพักผ่อนในยามค่ำคืน ขับไล่สัตว์ชั้นต่ำมารบกวนจนไม่อาจพักได้ แล้วค่อยฉวยโอกาสลงมือ

สุดท้ายนางรำคาญจนทนไม่ไหว จึงกำจัดคนของพวกเขาไปครึ่งหนึ่ง

เดิมคิดว่าพวกพ่ายแพ้ที่หนีตายไปเหล่านี้จะรู้จักสงบเสงี่ยมในช่วงนี้

ผลลัพธ์คือ...ช่างรนหาที่ตายจริง ๆ

หลิงเฉิงเอินเงยหน้าส่งเสียงหอนขึ้นฟ้า เปลวไฟกลุ่มหนึ่งก็จุดใยแมงมุมให้ลุกไหม้

ใยแมงมุมติดไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว เฟยลี่กับลูกอ่อนที่ตกใจกลัวตัวนั้นจึงหลุดออกจากใยได้ในที่สุด

หลิงเซียวกระโดดลงมาจากที่สูง มองครอบครัวสี่คนที่อยู่ในสภาพยับเยิน แล้วหันไปถามไป๋ซีที่เดินออกมาจากเงามืดว่า “หนีไปได้กี่คน?”

ไป๋ซีพยักหน้าเล็กน้อย “รวมมนุษย์สัตว์เสือดาวตัวนั้นแล้ว ทั้งหมดสี่คน”

“ฆ่าได้แค่สองคนเองหรือ!” หลิงเซียวส่ายหน้าอย่างผิดหวัง ถอนหายใจกล่าวว่า “ยังต้องฝึกอีก”

หลิงเฉิงเอินกลับร่างเป็นมนุษย์ เดินไปข้างแมงมุมยักษ์ ใช้เท้าเขี่ยมันที่ไม่รู้ว่าหยุดขยับตั้งแต่เมื่อไรออกไป ดึงใบมีดกระดูกที่ปักอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วมองขาขาดที่ตกอยู่ข้างใบมีดกระดูก รวมถึงเนื้อสีชมพูขาวด้านใน

“ถ้าไม่ใช่มนุษย์สัตว์ ก็ถือเป็นเหยื่อชั้นดีเลย”

ป่าหินไม่ได้อยู่ใกล้ทะเล สัตว์น้ำขนาดใหญ่อย่างกุ้งปูคงไม่ต้องคิดถึง เพราะไม่มีแน่

แต่แมงมุมยักษ์ก็ใช้ทดแทนได้

เพียงแต่แมงมุมยักษ์ส่วนใหญ่เป็นมนุษย์สัตว์ กินไม่ได้

หลิงเซียวเหลือบมองนางแล้วกล่าวว่า “เรื่องกินพวกเดียวกัน อย่าได้คิดเด็ดขาด”

“เมื่อได้ลิ้มรสชาติของพวกเดียวกันแล้ว เจ้าจะเลือกเหยื่อมากขึ้นเรื่อย ๆ กลายเป็นเหมือนเศษสวะพวกนี้ที่มุ่งล่าพวกเดียวกันโดยเฉพาะ ไร้ความเป็นมนุษย์อย่างถึงที่สุด”

เขาเชื่อมาโดยตลอดว่า สิ่งที่ทำให้มนุษย์สัตว์แตกต่างจากสัตว์ป่า ก็อยู่ที่ไม่กินพวกเดียวกันและมีความสามารถในการยับยั้งชั่งใจ

มนุษย์สัตว์ที่สูญเสียการควบคุมตนเอง จะยังคู่ควรเป็นมนุษย์สัตว์ได้อย่างไร?

หลิงเฉิงเอินกะพริบตา ก่อนกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าไม่กินแน่นอน ท่านพ่อไม่เชื่อในคุณธรรมของข้าหรือ?”

หลิงเซียวแค่นเสียงเย็น “ตอนบ่ายที่เจ้าถูกแขวนบนต้นไม้เป็นเพราะอะไร? คุณธรรมของเจ้า...น่าสงสัยนัก”

หลิงเฉิงเอินถูกเหน็บจนสีหน้าคล้ำลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้โต้แย้ง

ช่างเถอะ บิดาของเจ้าของร่างเดิมก็มีหัวใจรักบุตรสาวอย่างเต็มเปี่ยม ต้องการสอนนางให้เป็นผู้นำที่ซื่อตรงและมีความสามารถ

“ไปกันเถอะ ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน”

หลังยืนยันว่าไซ่เต๋อกับพวกหลุดพ้นจากสายตาของมนุษย์สัตว์เหล่านั้นแล้ว หลิงเฉิงเอินก็ไม่ได้ควบคุมหมูโลหะกลืนให้ไปก่อกวนเผ่าหมาป่าหิมะอีก

ฝูงแมงป่องและการยั่วยุของหมูโลหะกลืนในคืนนี้ นับเป็นการแก้แค้นเล็ก ๆ จากความเสียเปรียบที่นางได้รับจากซูเหวยฮว่าเมื่อระยะก่อน

ไซ่เต๋อพยุงเฟยลี่ให้ลุกจากพื้น เงยหน้าถามว่า “สัมภาระของพวกเรายังไม่ได้เก็บ จะอาศัยช่วงที่ภายในเผ่าวุ่นวาย กลับไปเอาของมาได้หรือไม่?”

หลิงเฉิงเอินชี้ไปยังห่อหนังสัตว์หลายห่อที่แขวนอยู่บนกิ่งไม้ “เอากลับมาให้เจ้าแล้ว”

พร้อมกันนั้นก็ปล้นเสบียงของเผ่าหมาป่าหิมะมาด้วยส่วนหนึ่ง

เป้าหมายที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษคือบ้านของซูคัง

ท้ายที่สุด ทรัพย์สินทั้งหมดของซูเหวยฮว่าก็ตกเป็นของไอ้แก่ชั่วคนนั้น นางยอมจ่ายเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของซูเหวยฮว่าไม่น้อย เก็บค่าตอบแทนพร้อมดอกเบี้ยสักหน่อยก็ไม่เกินไป

ดังนั้น หลังตามกลิ่นไปพบบ้านของไซ่เต๋อและช่วยเก็บสัมภาระทั้งหมดในบ้านของเขาแล้ว นางยังตามตำแหน่งที่ซูเหวยฮว่าบอกไว้ ไปกวาดทรัพย์สินของบ้านซูคังมาด้วย

หลิงเฉิงเอินเป่านกหวีดขึ้นไปบนอากาศ ลูกมังกรปีกเล็กตัวหนึ่งกระพือปีกค่อย ๆ ร่อนลงมาจากที่สูง พร้อมคาบห่อหนังสัตว์หลายห่อที่แขวนอยู่บนกิ่งไม้โยนลงมาด้วย

ไซ่เต๋อรีบวางลูกอ่อนในอ้อมแขนลง ใช้มือข้างละข้างรับห่อสัมภาระไว้

“เจ้าพาลูกอ่อนตามข้ามา” หลิงเฉิงเอินหนีบลูกอ่อนที่ไซ่เต๋อวางลงไว้ใต้รักแร้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนกระโดดขึ้นไปบนหลังเปาเปาอย่างเบาแรง

เฟยลี่อุ้มลูกอ่อนอีกตัวไว้ มองไซ่เต๋ออย่างลังเล

“ไปเถอะ ไม่เป็นไร” ไซ่เต๋อแบกห่อสัมภาระขนาดใหญ่สองห่อ มองส่งคู่ครองขึ้นไปบนหลังลูกมังกรปีกเล็ก ก่อนหันไปขอบคุณหลิงเซียว “ขอบคุณพวกท่านที่ยื่นมือช่วยเหลือ”

หลิงเซียวลากห่อสัมภาระขนาดใหญ่อีกสองห่อออกมาจากพุ่มไม้ไม่ไกล ก่อนโยนหนึ่งห่อให้เปาเปาที่เพิ่งบินขึ้น

ส่วนตัวเขาคว้าอีกห่อหนึ่ง กระโดดขึ้นบนหลังไป๋ซี

เปาเปาใช้กรงเล็บจับห่อสัมภาระ บินวนกลางอากาศครึ่งรอบ จากนั้นก็กระพือปีกบินลงใต้

ส่วนกระเรียนเขียวก็บินตามหลังมาติด ๆ คราวนี้ไม่ได้ถูกสลัดหลุดอีก

...

เมื่อกลับถึงเผ่าป่าหินก็เป็นยามดึกแล้ว

แต่จ้งเจินกับอวี๋เส่าฉินยังไม่นอน ทั้งสองก่อกองไฟนั่งอยู่ใต้ต้นไม้

อวี๋เส่าฉินอาศัยแสงไฟ คัดแยกเมล็ดพืชที่ปะปนกันอยู่อย่างเงียบงัน

ส่วนจ้งเจินกำลังต้มซุปไก่ โดยใส่มันจีนที่ขุดเจอโดยบังเอิญตอนขุดมันฝรั่งลงไปด้วย

มันจีนมีไม่มาก ตอนแรกทุกครั้งที่เจอ เขาก็โยนทิ้งไว้ในกองวัชพืชโดยตรง เดิมตั้งใจจะเผาทิ้งไปพร้อมกัน แต่พอหลิงเฉิงเอินมา นางกลับเก็บ “แท่งไม้” กรอบ ๆ กองนั้นใส่ตะกร้าไม้ไผ่ บอกว่าสิ่งนี้ก็กินได้

ซุปไก่เคี่ยวอยู่บนไฟอ่อน ๆ เขามองท้องฟ้าสุดขอบฟ้าอย่างเบื่อหน่าย พลางถอนหายใจว่า “ไปนานขนาดนี้ เมื่อไรจะกลับกันนะ? คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกใช่ไหม?”

อวี๋เส่าฉินกำเมล็ดพืชในมือ เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “คงไม่หรอก หัวหน้าเผ่าก็ไปด้วย เขาเก่งมาก”

“แม้สี่เผ่าจะร่วมมือกัน ก็ยังเสียเปรียบอย่างหนักในมือเขา คืนนี้ไปรับคนก็เป็นฝ่ายหัวหน้าเผ่าที่อยู่ในที่ลับ ขณะที่อีกฝ่ายอยู่ในที่แจ้ง คนที่จะเสียเปรียบย่อมมีแต่เผ่าหมาป่าหิมะ”

จ้งเจินส่งเสียง “เอ๊ะ” ยาว ๆ เลิกคิ้วถามว่า “เจ้ากลับไว้ใจสองพ่อลูกคู่นี้มากทีเดียว เพราะอะไร?”

อวี๋เส่าฉินถามกลับอย่างไม่เข้าใจ “เพราะอะไรน่ะหรือ? การไว้ใจพวกเขาไม่ใช่เรื่องสมควรอยู่แล้วหรือ?”

“แม้นายหญิงกับหัวหน้าหลิงจะดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก แต่ความจริงล้วนเป็นคนที่พึ่งพาได้มาก หากได้เป็นครอบครัวกับพวกเขา ก็ย่อมรู้สึกปลอดภัย”

จ้งเจินถามอย่างอยากรู้ว่า “เจ้าคิดอยากเป็นสามีสัตว์ของหลิงเฉิงเอินจริง ๆ หรือ? เจ้าดูไม่ออกหรือว่านางไม่ได้คิดเช่นนั้นกับพวกเราสักคน?”

อวี๋เส่าฉินจัดตะกร้าใส่เมล็ดพืชเรียบร้อย ดวงตาที่เงยขึ้นใสนัก “แล้วอย่างไร? มนุษย์สัตว์ธรรมดาอย่างข้าที่ถูกกำหนดว่าไม่มีวันเป็นผู้แข็งแกร่งได้ การได้ติดตามพึ่งพาผู้แข็งแกร่งและเป็นกำลังส่วนหนึ่งให้แก่เขา เป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว”

“ถึงนายหญิงจะไม่สนใจใบหน้าของข้า แต่ตราบใดที่นางไม่คิดว่าข้าเป็นคนไร้ประโยชน์ และยินดีรับข้าไว้ให้ช่วยเสริมสร้างกิจการของนาง สำหรับข้าแล้ว นั่นก็เป็นเรื่องที่ดีมากเช่นกัน อย่างน้อยความสามารถของข้าก็ยังได้รับการยอมรับในบางด้าน”

จ้งเจินพินิจอวี๋เส่าฉินอย่างจริงจัง กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากที่ไกล ๆ อย่างกะทันหัน

“พวกเขากลับมาแล้ว” เขาลุกขึ้นยืนตรงนั้น หรี่ตามองขอบฟ้า

เงาดำสองสายกำลังเข้าใกล้อย่างรวดเร็วภายใต้แสงจันทร์สีน้ำเงิน

หลิงเฉิงเอินเป็นคนแรกที่แบกลูกอ่อนตัวหนึ่งและห่อสัมภาระขนาดใหญ่ กระโดดลงมาจากฟ้าโดยตรง

ถัดมาคือเพศเมียใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย นางอุ้มลูกอ่อนมนุษย์สัตว์ที่มีหูหมาป่าคู่หนึ่งอยู่ในอ้อมแขน

เปาเปาลงจอดบนหาดหินที่อยู่ไม่ไกล ก้มหน้าดื่มน้ำริมลำธาร

ส่วนหลิงเซียวพาไซ่เต๋อกับไป๋ซีลงจอดตามหลังหลิงเฉิงเอิน แบกห่อสัมภาระขนาดใหญ่ไว้บนไหล่ข้างเดียว ก้าวยาว ๆ มาทางกองไฟ

“สัมภาระของพวกเขามีมากขนาดนี้เลยหรือ?”

จ้งเจินช่วยรับห่อสัมภาระบนไหล่ของหลิงเซียว รู้สึกได้ถึงน้ำหนักอันมหาศาล จึงตกตะลึง

เพราะไซ่เต๋อเองก็แบกถุงใหญ่สองถุง เขาวางลงข้างลูกอ่อนทั้งสองอย่างลวก ๆ

หลิงเฉิงเอินวางห่อสัมภาระในมือลงข้างกองไฟเช่นกัน ยกมุมปากกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่สัมภาระของบ้านไซ่เต๋อ แต่เป็นของบ้านซูคัง”

จ้งเจินเบิกตากว้าง หันกลับไปมองถ้ำด้านหลัง แล้วลดเสียงลงถามว่า “เจ้าซ้อมซูคังจริง ๆ หรือ? ทำได้อย่างไร? หรือว่าเขาอ่อนแอจริง ๆ?”

“เปล่า ซูคังไม่อยู่บ้าน ข้าเลยเข้าไปกวาดถ้ำของเขาจนเกลี้ยง”

หลิงเฉิงเอินคร้านจะอธิบาย จึงโยนหน้าที่เล่าเรื่องราวการก่อความวุ่นวายในเผ่าหมาป่าหิมะให้ไป๋ซีผู้ช่างพูด ส่วนตัวนางย่อตัวลงข้าง ๆ เริ่มเปิดกล่องสุ่ม

จ้งเจินเห็นท่าทางสบาย ๆ ของหลิงเฉิงเอิน ก็ยิ่งอยากรู้ว่าช่วงเวลานี้พวกเขาไปทำอะไรมา จึงขยับเข้าไปข้างไป๋ซีและเงี่ยหูฟัง เมื่อฟังเรื่องที่เผ่าหมาป่าหิมะพบเจอในคืนนี้ ไม่นานสีหน้าก็แสดงความเห็นใจออกมาโดยไม่รู้ตัว

พร้อมกันนั้น เขาก็ยิ่งเกรงขามหลิงเซียวมากขึ้น

เดิมเขาคิดว่าหลิงเซียวเพียงมีพลังต่อสู้แข็งแกร่งเกินไป คาดไม่ถึงว่า...แม้แต่การใช้แผนชั่วก็ไม่ด้อยไปกว่าผู้ใด

เพราะฉะนั้น...พวกเขาแพ้อย่างไม่อยุติธรรมหรือ?

ห่อสัมภาระที่หลิงเฉิงเอินแกะเป็นห่อแรก บรรจุหนังสัตว์ฟอกแล้วจำนวนมาก ราวหนึ่งร้อยผืน ส่วนใหญ่เป็นขนสัตว์ราคาค่อนข้างสูงและกันหนาวได้ดีเยี่ยม

น่าจะเป็นของสะสมของซูคังมาหลายปี

หลิงเฉิงเอินหยิบไปหนึ่งในสาม ส่วนที่เหลือวางไว้ด้านข้างทั้งหมด ตั้งใจว่าพอถึงฤดูหนาวจะแจกจ่ายให้ครอบครัวในเผ่าที่มีเสบียงไม่เพียงพอ รวมถึงเด็กกำพร้าทางเขตรับเลี้ยง

ที่เหลือเป็นสมุนไพรหายากที่ใช้ได้ทั่วไปจำนวนหนึ่ง ของกระจัดกระจายสารพัดที่ดูมีมูลค่าอยู่บ้าง

รวมถึงโลหะที่ผ่านการทำให้บริสุทธิ์แล้วจำนวนมาก ไม่ว่าจะเคยเห็นหรือไม่ นางก็เก็บใส่ห่อมาหมด

“นึกว่าเขาจะร่ำรวยแค่ไหน ยึดของของซูเหวยฮว่ามาแล้ว พอรวมกันก็ดูเหมือนไม่ได้มีมากเท่าไรเลย...”

หลิงเฉิงเอินอุ้มขนสัตว์เข้าไปในถ้ำ ขณะที่หลิงเซียวพาครอบครัวของไซ่เต๋อไปยังเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์สัตว์ในเผ่า

เขาชี้ไปยังโพรงไม้ที่ว่างอยู่แห่งหนึ่ง “ในหมู่บ้านไม่มีบ้านต้นไม้หรือถ้ำว่างเท่าไร มีเพียงโพรงไม้ที่ถูกทิ้งร้างบางแห่ง คืนนี้พวกเจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยหาทางสร้างบ้านเอง”

“หากไม่ได้คิดจะอยู่ป่าหิน ก็พักที่นี่ชั่วคราวได้ ตอนจะไปก็บอกข้าสักคำ”

ไซ่เต๋อเดินตามหลิงเซียวมาตลอดทาง และพบว่าคืนของเผ่าป่าหินเงียบสงบเป็นพิเศษ ภายนอกมองไม่เห็นนักรบมนุษย์สัตว์ที่คอยป้องกันลาดตระเวน แต่แท้จริงเป็นลักษณะภายนอกผ่อนคลายภายในเข้มงวด โดยเฉพาะบริเวณใกล้ใจกลางเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์สัตว์

แต่พวกเขาเป็นคนนอก จึงยังไม่มีสิทธิ์เข้าไปในเขตใจกลาง

การจัดให้พวกเขาอยู่ในโพรงไม้ริมเขตที่อยู่อาศัยจึงสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

“ขอบคุณ ที่นี่ก็ดีแล้ว”

“ขอเวลาให้ข้าคิดสักหน่อยได้หรือไม่ หลังจากปรึกษากับคู่ครองแล้ว ค่อยตัดสินใจว่าจะอยู่หรือไป”

หลิงเซียวพยักหน้า หันตัวเตรียมจะจากไป

ไซ่เต๋อรีบเรียกเขาไว้ แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า “คืนนี้ไม่มีโอกาสได้พูดมาตลอด เรื่องที่ก่อนหน้านี้ข้ารับปากคุณชายรองหัวหน้าเผ่าหลิงไว้ ข้าทำไม่สำเร็จ”

“แต่ตอนบ่าย ข้าได้สอบถามนักรบที่รับผิดชอบขับไล่ซูตั่ว จึงรู้ทิศทางที่นางไป”

“ตอนนางจากไป นางมุ่งหน้าลงใต้ เข้าไปในเทือกเขาลั่วหลู น่าจะคิดจะมาขอความช่วยเหลือจากพวกท่าน เพื่อให้พวกท่านไปรับซูเหวยฮว่ากลับมาก่อน แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง จนถึงตอนนี้ก็ยังไร้ร่องรอย”