บทที่ 62 หินเกลือหายาก

หลิงเซียวหันกลับไปมองไซเดอร์ “จริงหรือ?”

“จริง ฉันไปล้วงคำพูดจากคนเฝ้ายามทางใต้ของเผ่าสามคน คำตอบตรงกันหมด”

ไซเดอร์กล่าวอย่างจริงจัง “แถบเทือกเขาลั่วหลูมีอันตรายไม่น้อย ทั้งยังมีเผ่าขนาดเล็กอยู่หลายแห่ง แต่ที่ตั้งค่อนข้างซ่อนเร้น”

“นางมีบาดแผลติดตัว หากเจอกลุ่มอสูรมนุษย์นักล่าเข้า โอกาสสูงว่าคงไม่เหลือแม้แต่ศพ”

“แต่ก็อาจเป็นไปได้ว่านางถูกเผ่าขนาดเล็กในเทือกเขาลั่วหลู หรืออสูรมนุษย์พเนจรช่วยเอาไว้”

“ฉันช่วยชี้ตำแหน่งของเผ่าเล็กเหล่านั้นให้พวกคุณได้ ฉันล่าสัตว์ในเทือกเขาลั่วหลูบ่อย จึงถือว่าคุ้นเคยกับที่นั่นพอสมควร”

หลิงเซียวก้มตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าจะบอกเอินเอิน”

“หากนางอยากไปหา ก็แล้วแต่นาง ข้าจะไม่ห้าม”

“หากไม่อยากไป รอให้ซูเหวยฮว่าหายดี ให้เขาไปหาเองก็เหมือนกัน”

ไซเดอร์ค่อนข้างประหลาดใจกับท่าทีเย็นชาที่หลิงเซียวมีต่อซูตั่ว เดิมเขาคิดว่าหลิงเฉิงเอินสืบหาที่ไปของซูตั่ว ก็เพื่อหาตัวนางให้พบโดยเร็วและทำให้ซูเหวยฮว่าสบายใจ

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว... หัวหน้าเผ่าน้อยแห่งป่าหินดูเหมือนจะไม่ได้เป็นที่โปรดปรานนัก

แต่ก็ไม่แปลก

อสูรมนุษย์พิการที่ไร้ประโยชน์คนหนึ่ง กระทั่งใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมียังถูกทำลายไปแล้ว จะมีตรงไหนให้สตรีที่เก่งกาจเช่นหัวหน้าเผ่าน้อยหลิงตกหลุมรักได้กัน?
เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

เผ่าป่าหินไม่ได้โยนหัวหน้าเผ่าน้อยซูออกจากเผ่าให้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดเอง ก็นับว่ามีเมตตาแล้ว

เฮ้อ สุดท้ายต้นเหตุทั้งหมดก็เป็นบาปกรรมที่หัวหน้าเผ่าคนเก่าสมควรถูกสวรรค์ลงทัณฑ์ก่อไว้

สามีภรรยาไซเดอร์มองส่งหลิงเซียวจนเดินจากไปไกล

เฟยลี่ช่วยปลดสัมภาระจากตัวไซเดอร์ แล้วชี้ไปทางขวาที่พอได้ยินเสียงลำธารแว่วมาว่า “คุณยุ่งมาทั้งคืนแล้ว พาลูกน้อยสองคนไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนเถอะ ฉันจะทำความสะอาดโพรงต้นไม้นี่ก่อน”

ขณะที่ไซเดอร์พาลูกอ่อนทั้งสองเดินไปทางลำธาร จู่ ๆ ก็มีหัวลิงโผล่ออกมาจากเรือนยอดของต้นไม้ข้างเคียง หลังเห็นร่างที่กำลังวุ่นอยู่ในโพรงต้นไม้ชัดเจนแล้ว ก็หันกลับไปบอกคนในครอบครัวที่บ้านบนต้นไม้ ก่อนจะหยิบไม้กวาดแบบเรียบง่ายที่ทำจากกิ่งไม้มัดรวมกัน แล้วไต่ลงมาตามลำต้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อครู่พวกเขาได้ยินหัวหน้าเผ่าจัดการเรื่องที่พักให้ครอบครัวอสูรมนุษย์ที่เพิ่งมาใหม่ ครอบครัวนี้คงไม่ใช่คนเลว

เฟยลี่ค่อนข้างประหลาดใจกับความเป็นมิตรของครอบครัวเพื่อนบ้าน แต่ด้วยเหตุนี้เอง นางจึงตั้งหลักอยู่ในเผ่าป่าหินได้อย่างราบรื่น

...

เช้าตรู่วันถัดมา หลิงเซียวก็เล่าเรื่องที่ไซเดอร์บอกให้หลิงเฉิงเอินและซูเหวยฮว่าฟัง

หลิงเฉิงเอินแทบไม่ลังเล ก่อนส่ายหน้ากล่าวว่า “ช่วงนี้ฉันไม่มีเวลาว่างไปตามหาคน นอกจากปลูกมันฝรั่งแล้ว ยังต้องออกไปหาพืชชนิดอื่น ๆ หลังปลูกมันฝรั่งเสร็จ ฉันก็ต้องออกเดินทางไปตามหาทะเลสาบเกลือแล้ว”

ซูเหวยฮว่าพยักหน้าเช่นกัน “เรื่องของซูตั่ว ไม่ต้องให้คุณกังวลอีกแล้ว”

หลิงเฉิงเอินชี้ไปยังเสบียงกองนั้นตรงมุมถ้ำ “ฉันขนทรัพย์สินทั้งหมดของซูคังกลับมาแล้ว คุณหยิบของเก่าที่เป็นของคุณไปได้ส่วนหนึ่ง แต่หากคุณเต็มใจยกให้ฉันทั้งหมด ฉันก็รับไว้ทั้งหมดอย่างกล้าหาญได้เหมือนกัน”

ซูเหวยฮว่ามองท่าทางยืนเท้าเอวอย่างภาคภูมิใจของนาง เหลือบมองสิ่งของที่มุมถ้ำ แล้วถอนหายใจ “เก็บพวกนี้ไว้ทั้งหมดเถอะ นี่ไม่ใช่ทรัพย์สินทั้งหมดของเขา อย่างมากก็แค่หนึ่งในสี่”

“เสบียงส่วนใหญ่ของซูคังไม่ได้เก็บไว้ในถ้ำของตัวเอง แต่เก็บไว้กับคู่ครองของเขา” ซูเหวยฮว่าลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนเบนสายตาออกจากหลิงเฉิงเอิน “ที่จริง ไม่ได้มีเพียงพลังพิเศษของคุณที่แปลก”

“ดูเหมือนเป้ยย่าจะมีพลังพิเศษประหลาดอย่างหนึ่งเช่นกัน นางสามารถเก็บสิ่งของจำนวนมากเข้าไปในพื้นที่ที่พกติดตัวได้จากความว่างเปล่า”

“แต่ดูเหมือนพื้นที่นั้นจะไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้”

ซูเหวยฮว่ากล่าวอย่างลังเล “ฉันกับเป้ยย่าไม่เคยสนิทกัน ตอนที่เป้ยย่าเพิ่งเป็นคู่ครองกับซูคังในช่วงหลายปีแรก ไม่รู้เพราะเหตุใด นางถึงคอยถามไถ่ดูแลพวกเราสองพี่น้อง”

“แต่ตั้งแต่นางปลุกพลังประหลาดนี้ขึ้นมา ก็ไม่เข้าหาพวกเราอีก”

“เฝ้าซูคังกับซัลลิแวน แล้วใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสงบ”

หลิงเฉิงเอินเลิกคิ้ว “พลังมิติ?”

“พลังมิติ ไม่น่าจะทำได้แค่เก็บของใช่ไหม?”

อันที่จริงพลังชนิดนี้มีพลังโจมตีไม่ด้อยไปกว่าพลังอื่น และมักสังหารคนโดยไร้ร่องรอยได้เสมอ

“พลังมิติของนางทำร้ายคนได้หรือไม่?” หลิงเฉิงเอินถามต่อ

ซูเหวยฮว่าส่ายหน้า “ฉันไม่เคยเห็น จึงไม่รู้”

“แต่เสี่ยวตั่วสงสัยว่านางอาจไม่มีพลังพิเศษจริง ๆ”

ร่างกายของผู้มีพลังพิเศษแข็งแกร่งมาก แม้บาดเจ็บ ความเร็วในการฟื้นตัวก็ยังเร็วกว่าคนทั่วไป

“หลังจากเป้ยย่ามีพลังพิเศษ นางเคยบาดเจ็บสาหัสครั้งหนึ่ง ถูกแบดเจอร์น้ำผึ้งหนามแดงที่ขุดโพรงได้โจมตี สุดท้ายโดนหนามยาวบนหลังของมันแทงทะลุใต้ซี่โครง อีกทั้งขาซ้ายยังถูกแบดเจอร์น้ำผึ้งคลุ้มคลั่งกัดจนบาดเจ็บหนัก หลังหมอผีรักษาเบื้องต้นแล้ว ตามปกติบาดแผลระดับนี้ อสูรมนุษย์ที่มีพลังพิเศษใช้เวลาสิบกว่าวันมากที่สุด ก็แทบจะหายเป็นปกติได้แล้ว”

“แต่เป้ยย่าพักรักษาตัวอยู่สองเดือน”

ซูเหวยฮว่ากล่าวว่า “จากจุดนี้ ร่างกายที่แท้จริงของนางอ่อนแอยิ่งกว่าสตรีธรรมดาส่วนใหญ่เสียอีก ดังนั้นเสี่ยวตั่วจึงสงสัยว่านางไม่ได้ปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ส่วนเหตุใดนางจึงมีความสามารถน่าอัศจรรย์เช่นนี้... พวกเรายังไม่ทราบสาเหตุชั่วคราว”

หลิงเฉิงเอินนึกถึงสมบัติมิติเป็นอย่างแรก

แต่นางไม่ได้บอกข้อคาดเดาเหล่านี้ให้ซูเหวยฮว่าฟัง

อย่างไรก็ตาม คำเตือนของซูเหวยฮว่าก็ทำให้หลิงเฉิงเอินระแวดระวังขึ้น

ในเมื่อแม้แต่นางยังถูกระบบเสี่ยวหวงผูกมัด คนอื่นจะย้อนกลับมาเกิดใหม่ มีสมบัติมิติ หรือมีตัวช่วยพิเศษอื่น ๆ... ก็เป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง

แต่หากเป็นสมบัติมิติ...

นางก็อยากได้อยู่ไม่น้อยจริง ๆ

ภายหน้าตอนจัดการเผ่าหมาป่าหิมะ อาจหาวิธีเอาของชิ้นนี้มาก่อน เพื่อป้องกันซูคังไอ้แก่เฒ่านั่นพาครอบครัวและเสบียงเต็มหนึ่งมิติกลับมาตั้งตัวใหม่

ระหว่างกินอาหารเช้า หลิงเซียวเคลียร์พื้นที่ว่างผืนหนึ่ง แล้วเริ่มใช้กิ่งไม้ขีดเขียนบนพื้น

หลิงเฉิงเอินถือชามข้าว ยืนอยู่ข้างตัวเขา ยื่นหน้าไปมองลายเส้นยุ่งเหยิงบนพื้นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ก่อนถามทันทีว่า “ท่านพ่อ ท่านวาดอะไรอยู่?”

หลิงเซียวยกกิ่งไม้ในมือเคาะเข่านางทีหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างหงุดหงิด “กำลังวาดแผนที่เส้นทางให้เจ้าไง เจ้าไม่ได้จะไปหาทะเลสาบเกลือหรือ? ช่วงนี้ข้าไปถามอสูรมนุษย์จากเผ่าอื่นรอบ ๆ มา พบตำแหน่งของทะเลสาบน้ำเค็มแห่งหนึ่ง”

หลิงเฉิงเอินประคองชาม ซดน้ำซี่โครงต้มที่เคี่ยวแล้วเข้าปากอึกใหญ่ ๆ ขยับขาซ้ายที่ถูกเคาะถอยหลังไปครึ่งก้าวเล็ก ๆ แล้วพูดอย่างรังเกียจว่า “แต่ที่ท่านวาดนี่ฉันดูไม่ออกเลยนะ? ท่านพูดตรง ๆ ยังจะดีกว่า”

หลิงเซียวมองวงกลมบนพื้น เส้นคดเคี้ยวเส้นนั้น รวมถึงรูปทรงเหลี่ยมกลมไม่เป็นระเบียบอื่น ๆ แล้วเกาหลังศีรษะอย่างกลัดกลุ้ม ก่อนนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าแผนที่ที่ตัวเองวาดและถอนหายใจยาว

“ดูเอาแบบพอถูไถแล้วกัน ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังไปด้วยขณะวาด” หลิงเซียวชี้ก้อนกรวดกลมก้อนหนึ่งข้างเท้า “ตรงนี้ก็คือเผ่าของเรา”

จากนั้นเขาหยิบหินภูเขาไฟสีดำขนาดเท่าฝ่ามือก้อนหนึ่งมาวางไว้ทางด้านหน้าขวาของก้อนกรวด

“หินสีดำก้อนนี้แทนบึงหมอก”

ปลายนิ้วของหลิงเซียวลากจากก้อนกรวดเป็นเส้นตรงไปยังตำแหน่งของหินดำ ก่อนอธิบายอย่างอดทนว่า “เส้นทางที่เจ้าผ่านก่อนหน้านี้ น่าจะเป็นระยะทางเส้นตรงจากป่าหินไปยังบึงหมอก จึงสามารถไปกลับได้เร็วที่สุด”

“อืม ช่วงแรกต้องผ่านเทือกเขาลั่วหลู ฉันเสียเวลาไปบ้าง หลังจากนั้นก็อาศัยไป๋ชิงอวี่มุ่งตรงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ตลอดทางไม่เปลี่ยนทิศ จึงพบเขตหมอกโดยตรง”

หลิงเซียวพยักหน้า ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ถ้าอย่างนั้นก็ง่ายแล้ว บนเส้นทางตรงที่ใกล้ที่สุดจากป่าหินไปยังบึงหมอก ความจริงมีทะเลสาบน้ำเค็มแห่งหนึ่งอยู่”

หลิงเฉิงเอินเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาพลันเป็นประกาย “ตอนฉันไปกับกลับไม่เห็นเลย ระหว่างทางเจอทะเลสาบสี่ห้าแห่ง พื้นที่ไม่ใหญ่มากนัก ในจำนวนนี้ฉันเคยตักน้ำจากทะเลสาบเล็กสองแห่ง ล้วนเป็นทะเลสาบน้ำจืด”

หลิงเซียวกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ฟังข้าให้จบก่อน”

“ทะเลสาบทั้งหมดบนเส้นทางนี้เป็นน้ำจืด แต่ทางตะวันออกของทะเลสาบน้ำจืดที่ใกล้เขตหมอกที่สุด มีทะเลสาบน้ำเค็มขนาดใหญ่มากแห่งหนึ่ง เรียกว่าทะเลสาบหงอิ่ง ระยะทางประมาณ... หากเจ้าอยู่ในร่างสัตว์และวิ่งเต็มกำลัง ก็คงใช้เวลาสองชั่วยามอสูร” หลิงเซียวกล่าวอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

หลิงเฉิงเอินจุ๊ปากเบา ๆ “ฉันวิ่งเต็มกำลังสองชั่วยามอสูร? นั่นไม่ใกล้เลยนะ”

แม้นางไม่เคยคำนวณอย่างแม่นยำ แต่ระบบบอกว่าขณะวิ่งเต็มกำลัง ความเร็วของนางสูสีกับรถไฟด่วนพิเศษ

ดังนั้นนางจึงคาดว่าความเร็วสูงสุดของตัวเองน่าจะอยู่ที่หนึ่งร้อยสี่สิบถึงหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง

แต่เพราะการวิ่งด้วยความเร็วสูงใช้แรงกายมหาศาล นางจึงไม่อาจวิ่งเต็มกำลังต่อเนื่องได้ถึงสองชั่วโมง

นั่นหมายความว่าระยะห่างระหว่างทะเลสาบเกลือหงอิ่งกับทะเลสาบน้ำจืดแห่งนั้น น่าจะอยู่ที่ราวสามร้อยกิโลเมตร

“ทะเลสาบหงอิ่งแห่งนี้ มีพื้นที่ใหญ่หรือไม่?”

หลิงเฉิงเอินยังไม่คิดเรื่องเวลาที่ต้องใช้ในการไปกลับ ตั้งใจจะถามให้ชัดเจนก่อนว่าทะเลสาบเกลือมีสภาพอย่างไร และบริเวณรอบข้างมีกลุ่มที่ไม่เป็นมิตรหรือไม่

หลิงเซียวพยักหน้า “ทะเลสาบหงอิ่งมีพื้นที่ใหญ่มาก ราวหนึ่งในสี่ของพื้นที่บึงหมอกทั้งหมด”

หลิงเฉิงเอินกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาในทันที หากไม่ใช่ว่าการปลูกมันฝรั่งกำลังจะเริ่ม นางคงออกเดินทางไปยังทะเลสาบหงอิ่งเดี๋ยวนั้น

หลิงเซียวกดมือลงบนไหล่นาง “ตอนนี้เจ้ายังไปทะเลสาบหงอิ่งไม่ได้ ข้าได้ขอให้หัวหน้าเผ่าไป๋ช่วย ช่วงนี้ให้พวกเขาล่าสัตว์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือให้มากที่สุด และไปสำรวจสถานการณ์ที่ทะเลสาบหงอิ่งก่อน”

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ใช่แค่เผ่าของพวกเขาที่ขาดเกลือ แต่ทุกเผ่าในเขตตอนกลางของทุ่งรกร้างต่างก็เหมือนกันหมด

ทุกวันนี้หินเกลือในตลาดแลกเปลี่ยนเขตกลาง ล้วนมาจากเผ่าขนาดใหญ่ที่อยู่ไกลลงไปทางใต้ ส่วนเผ่าขนาดเล็กระหว่างเขตกลางกับเขตใต้ ก็แลกหินเกลือจากเผ่าขนาดใหญ่ทางใต้ด้วยราคาสูง ก่อนนำมาขายต่อในตลาดแลกเปลี่ยนด้วยราคาที่แพงกว่า

เมื่อยืนยันว่ามีทะเลสาบเกลือ และสามารถสกัดผงเกลือแบบที่เอินเอินทำได้ สถานการณ์ของทั้งเขตตอนกลางก็จะเปลี่ยนแปลงในชั่วพริบตา

แผนการของเผ่าขนาดใหญ่ทางใต้ ที่ใช้หินเกลือจำกัดการพัฒนาของเผ่าในเขตตอนกลาง ก็จะหมดผลโดยสิ้นเชิง

หินเกลือสำคัญมาโดยตลอด พวกเขาอาจอิ่มท้องได้ด้วยการล่าเหยื่อเพียงอย่างเดียว

แต่รสเค็มในหินเกลือทำให้ร่างกายมีเรี่ยวแรงมากขึ้น

ดังนั้น แม้เผ่าขนาดใหญ่ทางใต้จะขึ้นราคาหินเกลือไม่หยุด พวกเขาก็ยังจำต้องควักทรัพย์สินทั้งหมด แลกหินเกลือรสชาติไม่ดีเหล่านั้นกลับเผ่า แล้วค่อย ๆ แบ่งสรรให้แก่อสูรมนุษย์แต่ละคนอย่างประหยัด

ยิ่งหลิงเฉิงเอินฟัง คิ้วของนางก็ยิ่งขมวดแน่น

ก่อนหน้านี้นางไม่รู้เลยว่าเผ่าในเขตตอนกลางขาดเกลือถึงเพียงนี้

เมื่อเป็นเช่นนี้ นางทำลายหินเกลือก้อนใหญ่ขนาดนั้น หลิงเซียวกลับไม่ได้ทุบตีนางจนปางตาย กระทั่งคำตำหนิรุนแรงสักคำก็ไม่มี นับว่าตามใจนางอย่างมากจริง ๆ

“วันนี้ไป๋ซวี่จะพาทีมล่าของเผ่าออกไป คาดว่าสามวันคงไม่กลับมา ช่วงนี้เจ้าตรวจนับเสบียงของเผ่าให้ดี และคัดเลือกนักรบที่จะคุ้มกันเสบียงในการเดินทางครั้งนี้”

“หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน อีกสามวันไป๋ซวี่ก็จะกลับมา หลังยืนยันสถานการณ์ของทะเลสาบน้ำเค็มจากเขาแล้ว พวกเราก็ออกเดินทางไปตลาดแลกเปลี่ยนได้ทันที ครั้งนี้ลดจำนวนหินเกลือที่จะแลกลงครึ่งหนึ่ง หากเผ่าที่ขายหินเกลือขึ้นราคาอีก ก็ลดปริมาณลงได้อีกหน่อย แต่อย่าเพิ่งฉีกหน้าแตกหักกัน”

หลิงเซียวกำชับอย่างละเอียดมาก แม้มองบุตรสาวคนโตที่มีสีหน้าไร้เดียงสา แต่สุดท้ายก็ยังตัดสินใจปล่อยมือ ให้นางนำทีมไปแลกเปลี่ยนเสบียงที่ตลาด

“เผ่าเล็กที่อยู่ระหว่างเผ่าใหญ่ทางใต้กับเขตตอนกลางของเรา ต่างใช้ชีวิตกันไม่ง่าย พวกเขาต้องเผชิญการรังแกจากเผ่าใหญ่รอบด้าน พื้นที่ล่าสัตว์ก็ถูกบีบให้แคบลงเรื่อย ๆ ดังนั้นหินเกลือจึงเป็นรายได้สำคัญมากของพวกเขา”

“การรักษาความสัมพันธ์กับพวกเขาไว้ชั่วคราว จะช่วยถ่วงเวลาให้เราสกัดผงเกลือเอง เพราะทันทีที่เผ่าใหญ่ทางใต้ไม่กี่เผ่านั้นพบความผิดปกติ พวกมันอาจยึดครองทะเลสาบหงอิ่งก่อน และไม่ยอมให้เราเข้าใกล้อีก ต่อไปสถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม”

หลิงเฉิงเอินก้มตาลง ไม่ได้รับคำของหลิงเซียว

แต่หลิงเซียวมองปราดเดียวก็เห็นความไม่ยอมรับในแววตานาง “ถึงเจ้าจะโกรธแค่ไหน ก็ต้องอดทนให้ข้า ได้ยินหรือไม่?”

“ข้าไม่ได้ล้อเล่นกับเจ้า เจ้าเติบโตมาในเผ่าใหญ่ทางใต้ ย่อมรู้ดีที่สุดว่าพวกมันเป็นตัวอะไร! ก่อนจะมีพลังมากพอเผชิญหน้ากับพวกมัน ห้ามเจ้าไปยั่วยุหรือหาเรื่องพวกมัน”

หลิงเฉิงเอินตอบอือเบา ๆ น้ำเสียงนิ่งสงบ “ไม่หรอก ฉันรู้ขอบเขต”

หลิงเซียวยกมือกุมหน้าผาก “ข้าหวังว่าเจ้าจะรู้ขอบเขตจริง ๆ”

หลิงเฉิงเอินกล่าวอย่างน้อยใจ “ท่านไม่เชื่อใจฉันขนาดนี้ ก็ไปเองสิ”

หลิงเซียวยกมือเคาะหัวนางทีหนึ่ง “ยังดื้ออีก! ให้เจ้าไปก็ไปเถอะ นี่คือการฝึกฝนเจ้า”

...

หลังหลิงเซียวออกจากบ้าน จ้งเจินจึงหยิบหมวกฟางที่แลกมาจากอวี๋เส้าเฉินมาสวมบนหัวลวก ๆ แล้วถามเสียงเบาว่า “เรื่องที่ฉันบอกก่อนหน้านี้ว่าจะไปเข้าร่วมตลาดแลกเปลี่ยนด้วยกัน คุณคิดไว้ว่าอย่างไรแล้ว? คุยกับหัวหน้าเผ่าหานซานหรือยัง?”

หลิงเฉิงเอินกะพริบตา เผยสีหน้ารู้สึกผิดอยู่หลายส่วนอย่างหาได้ยาก

จ้งเจินพูดอย่างหมดคำจะกล่าว “เมื่อบ่ายวานคุณถูกแขวนบนต้นไม้กับพวกเขาตั้งหลายชั่วยามอสูร ไม่ได้คุยเรื่องที่มีประโยชน์บ้างเลยหรือ?”

หลิงเฉิงเอินหน้าดำคล้ำ “ฉันจะไปตอนนี้ ได้หรือยัง?”

“ไม่ใช่สิ ฉันไม่ได้ติดหนี้คุณชัด ๆ คนที่ถ่วงเวลาอยู่คือคุณแท้ ๆ ยังมีหน้ามาวิจารณ์ฉันอีกหรือ? เก่งนักก็ไปพูดเองสิ”

เดิมหลิงเฉิงเอินเตรียมจะก้าวขาออกไปแล้ว แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ นางจึงหันกลับมาคว้าต้นคอด้านหลังของเขา

“ไปกับฉัน”

“ในเมื่อคุณก็เป็นหัวหน้าเผ่าน้อย เรื่องตลาดแลกเปลี่ยนเหย่าหลัว คุณไปคุยเอง”

จ้งเจินยังคิดจะพูดอะไร แต่หลิงเฉิงเอินใช้มือข้างเดียวคล้องคอเขา มืออีกข้างปิดปากเขา แล้วลากตรงไปยังบ้านของอู้จัว

หลิงเสี่ยวซีแทะกระดูกเนื้อคำโต ดวงตากลมโตจ้องแผ่นหลังของทั้งสองที่จากไป แล้วถอนใจเบา ๆ ว่า “ผู้ชายไร้ประโยชน์ กับคู่ครองผู้ทรงอำนาจของเขา”

มือที่ถือตะเกียบของอวี๋เส้าเฉินชะงัก เขาเงยหน้ามองหลิงเสี่ยวซี กะพริบตาปริบ ๆ

นี่กำลังด่าเขาหรือ?
เขาไปหาเรื่องใครแล้ว?!

หลิงเสี่ยวซีเห็นว่าพี่เขยหมายเลขสองเข้าใจผิด จึงพูดตรง ๆ ว่า “ไม่ได้ด่าพี่นะ ฉันกำลังพูดถึงพี่เขยโง่ ๆ ที่ถูกพี่สาวลากไปคนนั้น”

อวี๋เส้าเฉินถอนหายใจโล่งอก ก่อนนั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกับหลิงเสี่ยวซีต่อ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาพลันถามหลิงเสี่ยวซีด้วยคำถามจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

“จ้งเจินเป็นพี่เขยไร้ประโยชน์และโง่ แล้วฉันเป็นอะไร?”

หลิงเสี่ยวซีรีบกวาดข้าวในชามจนหมด อุ้มชามที่ใหญ่กว่าใบหน้าของตนเอง แล้วกระโดดลงจากตอไม้ ยิ้มตาหยีพูดว่า “ฉันว่าพี่ไม่รู้จะดีกว่า”

“ฉันกินเสร็จแล้ว บ๊ายบาย พี่เขยแมวเหมียว~”

หลังนางวิ่งไปไกล ข่งหมิงหมิงก็กระพือปีกบินลงมาจากเรือนยอด แล้วกระซิบว่า “ปกตินางก็เรียกคุณแบบนี้นะ”