บทที่ 63 ลูกแฝด

อู้จัวส่งฉงเจินกับหลิงเฉิงเอินถึงหน้าหมู่บ้านหานซาน ก่อนยื่นนกหวีดไม้ไผ่อันหนึ่งให้หลิงเฉิงเอิน “ข้าจะไปเดินดูแถบหุบเขาพิษสักรอบ พี่เอิน ถ้าพวกท่านเสร็จธุระแล้วก็เป่านกหวีดสั้นสองครั้ง ยาวหนึ่งครั้ง ข้าได้ยินแล้วจะรีบมาทันที”

หลิงเฉิงเอินรับนกหวีดไม้ไผ่มา เลิกคิ้วถามว่า “เจ้าทำเองหรือ?”

“อื้อ” อู้จัวพยักหน้า เชิดคางขึ้นเล็กน้อย เอ่ยอย่างภาคภูมิใจว่า “พี่เอิน เป็นอย่างไรบ้าง? ข้าเก่งใช่ไหม? รู้สึกว่าข้าฉลาดมากหรือเปล่า?”

หลิงเฉิงเอินเห็นท่าทางลำพองของเขาก็ยิ้ม “ก็ฉลาดอยู่หรอก แต่เจ้าไปดูที่หุบเขาพิษก็พอ อย่าไปหาเรื่องฉางเทียนเฉิน”

อู้จัวพยักหน้ารัวราวกับตำกระเทียม “แน่นอนอยู่แล้ว! เมื่อวานท่านหัวหน้าจัดการพี่จนเป็นแบบนั้น ต่อให้ข้ากล้าบ้าบิ่นแค่ไหน ก็ไม่กล้าไปหาฉางเทียนเฉินที่หุบเขาพิษเพื่อหาเรื่องอีกหรอก!”

สีหน้าหลิงเฉิงเอินดำมืดลงในพริบตา อู้จัวเห็นท่าไม่ดีก็รีบหันตัววิ่งปรูดไปไม่กี่ก้าวราวกับไก่เดินดิน ก่อนสะบัดปีกบินขึ้นฟ้า “ข้าไปก่อนนะ อย่าลืมเป่านกหวีดล่ะ!”

ฉงเจินยืนเท้าเอวอยู่ด้านหลังหลิงเฉิงเอิน กลั้นขำจนแทบไม่ไหว ใช้มือข้างหนึ่งปิดปากแล้วแซวว่า “ดูท่าชื่อเสียงอันเกรียงไกรของเจ้าคงป่นปี้แล้วล่ะ ลูกน้องตัวน้อยของเจ้ายังกล้าล้อเจ้าออกมาตรง ๆ เลย”

“หุบปากไปเลย!”

หลิงเฉิงเอินทำหน้าบึ้ง ใช้แขนข้างหนึ่งเกี่ยวคอเขาแล้วลากให้เดินต่อไปข้างหน้า

ฉงเจินจำต้องก้มตัวลง พยายามดิ้นให้หลุดออกจากวงแขนของนาง

“พอได้แล้ว ข้าเดินเอง!”

“คอข้าจะถูกเจ้ารัดขาดอยู่แล้ว นี่เจ้าอาศัยเรื่องส่วนตัวแก้แค้นชัด ๆ! ระวังข้าจะไปฟ้องท่านหัวหน้าหลิง!”

หลิงเฉิงเอินไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย แค่นเสียงเย็นว่า “มีปัญญาก็ไปฟ้องสิ!”

ฉงเจินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ข้าผิดแล้ว ข้าผิดแล้ว ได้หรือยัง?”

“ขอร้องล่ะ ปล่อยคอข้าเถอะ”

“ชีวิตจิ้งจอกก็เป็นชีวิตนะ!”

หลิงเฉิงเอินลากเขาเข้าไปในหมู่บ้านหานซาน จึงค่อยปล่อยมือที่รัดคอเขา ขยับข้อมือเล็กน้อยแล้วเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “ตัวก็ออกจะใหญ่แท้ ๆ แต่แรงกลับน้อยเสียจริง”

ฉงเจินใช้มือขวาลูบคอ ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย “ข้าแค่กลัวว่าออกแรงมากไปแล้วจะทำมือเจ้าบาดเจ็บต่างหาก เข้าใจไหม?”

“ถึงร่างสัตว์ของข้าจะไม่ใหญ่ แต่ข้าก็เป็นบุรุษเผ่าสัตว์ที่ใกล้โตเต็มวัยแล้วนะ หากใช้สองมือแล้วยังหักแขนข้างเดียวของเจ้าไม่ได้ ข้าก็ไปแขวนคอตายกับต้นไม้เสียยังดีกว่า”

หลิงเฉิงเอินเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย ไม่ตอบคำ แล้วก้าวยาว ๆ ไปข้างหน้า

ผู้คนเผ่าหานซานเห็นนางก็คร้านจะขวาง แม้แต่ลูกสัตว์ที่วิ่งกันมาเป็นกลุ่ม เมื่อเห็นนางก็เพียงยกมือทักทายอย่างสบาย ๆ

ฉงเจินเดินตามหลังนางตลอดทาง พลางร้องชื่นชมไม่ขาดปาก “เจ้าดูมีหน้ามีตาในเผ่าหานซานไม่น้อยเลยนะ ในฐานะรองหัวหน้าเผ่าจากเผ่าอื่นที่ปรากฏตัวกลางถิ่นอาศัยของพวกเขา คนพวกนี้กลับไม่คิดจะระวังตัวหรือเฝ้าระแวดระวังเลย”

หลิงเฉิงเอินตอบอย่างไม่ใส่ใจ “คนเผ่านกกระเรียนค่อนข้างเป็นมิตร เจ้ามาบ่อย ๆ เข้า พวกเขาก็จะปฏิบัติต่อเจ้าด้วยสีหน้าดีเช่นกัน”

“แน่นอนว่า ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้สองเผ่าของเราเป็นพันธมิตรกัน การทำงานร่วมกันเพื่อปลูกมันฝรั่งเกี่ยวข้องกับเสบียงอาหารช่วงฤดูหนาวของทั้งสองเผ่า พวกเขาย่อมยินดีปฏิบัติต่อเราด้วยไมตรี”

ฉงเจินรู้สึกว่านางพูดมีเหตุผลยิ่งนัก เห็นนางเดินแยกเข้าทางเล็กอย่างชำนาญ มุ่งหน้าไปยังที่ซึ่งชันกว่าเดิม จึงถามอย่างสงสัยว่า “เจ้าคุ้นเคยกับภายในเผ่าหานซานมากหรือ?”

“ก็คงคุ้นเคยมั้ง?” หลิงเฉิงเอินชี้ศีรษะของตน “พลังจิตของข้าสำรวจทั่วทั้งเผ่าหานซานจนกระจ่างแล้ว เพียงแต่ยังไม่เคยสำรวจตั้งแต่ต้นจนจบจริง ๆ”

ฉงเจินถามว่า “เจ้าว่าจะไปหาไป๋อวิ๋นโดยตรงหรือ?”

หลิงเฉิงเอินตอบว่า “หาเขาย่อมเป็นวิธีที่ตรงและได้ผลที่สุด แต่เสียดายที่ตอนนี้เขาไม่อยู่ในเผ่า”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้า...”

“หาไป๋ชิงอวี่” หลิงเฉิงเอินหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองหน้าผาสูงชันเบื้องบน “ไป๋ซวี่กับไป๋ซีต่างก็ไม่อยู่ในเผ่า จึงเหลือแค่หาเขา”

“ไป๋ชิงอวี่ ลงมาสิ!”

หลิงเฉิงเอินรวบรวมลมหายใจตะโกนขึ้นไปด้านบน

ฉงเจินมองวิธีทักทายที่เรียบง่ายและรุนแรงของนาง พลันรู้สึกว่านิสัยของไป๋ชิงอวี่ดีจริง ๆ

ผ่านไปสองนาที ไป๋ชิงอวี่ยืนอยู่ตรงปากถ้ำ ยื่นศีรษะมองลงมาด้านล่างแวบหนึ่ง “เจ้ามาทำไม?”

“ร่างกายเจ้ายังไม่หายดีอีกหรือ?”

หลิงเฉิงเอินมองใบหน้าซีดขาวและริมฝีปากแดงสดของเขา รู้สึกว่าเขามีคุณสมบัติเลิศล้ำพอจะเป็นบุรุษงามป่วยได้จริง ๆ แม้แต่มุมที่ดูแย่ที่สุดเช่นนี้ ยังงดงามจนชวนสะเทือนใจ

ไป๋ชิงอวี่ถอนหายใจ “ต้องขอบคุณเจ้าเลย ยังไม่หายดี”

“ขึ้นมาสิ”

เขาเหลือบมองฉงเจินที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ แม้ไม่รู้ว่าหลิงเฉิงเอินพาคู่ครองเผ่าสัตว์มาหาเขาด้วยเหตุใด แต่ก็ยังโบกมือเรียก ก่อนหันหลังเดินเข้าไปในถ้ำ

หลิงเฉิงเอินหันกลับไปมองฉงเจิน “หน้าผาสูงไม่กี่สิบเมตรเท่านี้ คงไม่ต้องให้ข้าแบกเจ้าขึ้นไปหรอกนะ?”

ฉงเจินตอบว่า “ข้าขึ้นไปเองได้”

เมื่อได้รับคำตอบยืนยันจากเขา หลิงเฉิงเอินก็ไม่ได้แปลงเป็นร่างสัตว์ นางปีนหน้าผาขึ้นไปด้วยมือเปล่าราวกับจิ้งจก ความเร็วไวเสียจนฉงเจินเกือบตั้งตัวไม่ทัน

แม้ความเร็วจะเทียบหลิงเฉิงเอินไม่ได้ แต่เขาก็ปีนหน้าผาขึ้นไปได้อย่างมั่นคง มายืนอยู่หน้าปากถ้ำของไป๋ชิงอวี่

ลมที่นี่แรงกว่า และหนาวกว่าเช่นกัน

ฉงเจินเปลือยท่อนบน พอโดนลมพัดก็หนาวจนตัวสั่น รีบก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านใน

หลิงเฉิงเอินเองก็เข้ามาในถ้ำของไป๋ชิงอวี่เป็นครั้งแรก จึงมองดูผังภายในถ้ำด้วยความอยากรู้

ถ้ำนี้ใหญ่กว่าถ้ำที่นางเคยอยู่มาก อีกทั้งยังแบ่งเป็นห้องเล็กทรงกลมสามห้อง ห้องที่เขาใช้พักผ่อนตามปกติน่าจะเป็นห้องทางซ้ายมือ ซึ่งมีม่านหญ้าแขวนไว้กันลม

ม่านหญ้าของห้องเล็กตรงกลางม้วนขึ้นไว้ เพื่อให้แสงส่องเข้ามาได้สะดวก

แต่เพราะปากถ้ำอยู่ห่างจากห้องเล็กนี้พอสมควร ต่อให้ไม่ได้ปล่อยม่านหญ้าลง ห้องเล็กนี้ก็ยังดูมืดเป็นพิเศษ

หลิงเฉิงเอินยืนอยู่หน้าประตู มองไป๋ชิงอวี่ที่นั่งบนก้อนหิน หินใต้ตัวเขาน่าจะถูกแต่งรูปและขัดจนเรียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า พื้นผิวจึงเรียบลื่นมาก รูปทรงก็คล้ายเก้าอี้หินไม่น้อย

ภายในห้องเล็กมีเก้าอี้หินเช่นนี้วางอยู่สี่ตัว

ตรงกลางยังมีท่อนไม้ใหญ่ท่อนหนึ่ง ด้านบนก็ถูกขัดจนเรียบ เริ่มมีเค้าโครงของโต๊ะแล้ว

“นั่งสิ”

ไป๋ชิงอวี่ชี้ไปยังเก้าอี้หินสองตัวฝั่งตรงข้าม ยกชามไม้บนโต๊ะขึ้นมา ขมวดคิ้วดื่มน้ำยาสีดำในชามจนหมดในอึกเดียว จากนั้นหยิบผลเบอร์รีจากตะกร้าสานไม้ไผ่ โยนเข้าปากไปหลายลูก จึงกดรสขมแสนทรมานนั้นลงได้

หลิงเฉิงเอินนั่งลงตรงข้ามเขา หันไปมองห่อสมุนไพรที่วางอยู่ตรงมุม รวมถึงหม้อหินเล็กที่กองอยู่ชิดผนัง แล้วถามอย่างสงสัยว่า “ในเผ่าของพวกเจ้าก็มียาต้มแบบนี้แล้วหรือ?”

“หมอยาประจำเผ่าเรียนมาจากพวกเจ้า”

ทั้งชีวิตไป๋ชิงอวี่ไม่เคยดื่มของขมขนาดนี้มาก่อน แต่หมอยาประจำเผ่ากลับบอกเขาว่า วิธีต้มสมุนไพรเป็นน้ำแล้วดื่มโดยตรงนี้ให้ผลชัดเจนกว่าในการรักษาอาการบาดเจ็บภายในร่างกาย

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงต้มและดื่มตามที่หมอยาประจำเผ่ากำชับ ทั้งที่ยังครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

หลิงเฉิงเอินสงสารเขาอยู่สามวินาที ก่อนเปลี่ยนเรื่องเข้าสู่ธุระอย่างรวดเร็ว “ที่ข้าพาฉงเจินมาด้วย เพราะเขาอยากให้เผ่าเย่าหลัวเข้าร่วมเส้นทางค้าขายระหว่างสองเผ่า เรื่องนี้เจ้าตัดสินใจได้หรือไม่? หากเจ้าตัดสินใจไม่ได้ ข้าจะรอให้ท่านพ่อของเจ้ากลับมา แล้วค่อยพาฉงเจินมาอีกครั้ง”

ไป๋ชิงอวี่เช็ดน้ำผลเบอร์รีสีแดงที่ปลายนิ้ว เงยเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย มองฉงเจินที่นั่งตัวตรงอยู่ด้านข้าง “ข้าตัดสินใจได้ แต่เหตุใดต้องพาเผ่าเย่าหลัวเข้ามาด้วย? เราจะได้ประโยชน์อะไร?”

หลิงเฉิงเอินไม่แปลกใจที่เขาตรงไปตรงมาเช่นนี้ จึงหันไปมองฉงเจิน “เจ้าคุยกับเขาเองเถอะ”

เรื่องของเผ่าเย่าหลัว ฉงเจินรู้ดีที่สุด

ส่วนนางที่เป็นคนนอก ก็เพียงได้ฟังจากฉงเจินมาไม่กี่ประโยค หากถูกไป๋ชิงอวี่ซักถามอย่างเฉียบคม เกรงว่าไม่กี่รอบก็คงจนคำพูดแล้ว

การเจรจาระหว่างฉงเจินกับไป๋ชิงอวี่ ทำให้หลิงเฉิงเอินได้สังเกตทั้งสองคนจากอีกมุมหนึ่ง

เมื่อเทียบกับไป๋ชิงอวี่ที่สุขุมและเยือกเย็น แม้ฉงเจินจะด้อยกว่าอีกฝ่ายมากทั้งด้านพลังและภูมิหลัง แต่ก็ยังรับมือทุกคำถามของไป๋ชิงอวี่ได้อย่างสงบนิ่ง แถมยังเสนอวิธีแก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะเรื่องผลประโยชน์ที่เผ่าเย่าหลัวจะมอบให้แก่เผ่าสือหลินและหานซาน ทั้งสองคนต่อรองกันอย่างดุเดือดถึงขีดสุด

หลิงเฉิงเอินฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็อดใช้มือข้างเดียวเท้าคาง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไม่ได้

สองคนนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือด้านการเงินและการเจรจาจริง ๆ

นางปรือตาลง ในหัวเต็มไปด้วยความคิดยุ่งเหยิงมากมาย น่าเบื่อเสียจริง...จึงจิ้มระบบผู้พิทักษ์ความรักที่เงียบมาตลอดทั้งวัน

ปกติระบบสีเหลืองตัวน้อยนี้ช่างอึกทึกนัก โดยเฉพาะตอนที่นางไม่ได้ปิดกั้นเสียงของมัน มันสามารถพูดคนเดียวในหัวนางได้เป็นคุ้งเป็นแคว แถมยังใส่เสียงพากย์มั่วซั่วให้กับภาพที่นางมองเห็นได้ด้วย

ดังนั้นพอมันเงียบผิดปกติขึ้นมา หลิงเฉิงเอินจึงยิ่งอยากรู้ว่ามันกำลังทำอะไรอยู่

นางจิ้มระบบที่ขดตัวอยู่ตรงมุมของแดนจิตหลายครั้ง มันจึงตอบสนองเสียที

“วันนี้ทำไมเรียบร้อยนัก? ติดไวรัสหรือ?”

ระบบรีบโต้กลับอย่างกระปรี้กระเปร่าว่า “อย่าแช่งข้านะ! คำสาปร้ายกาจอย่างการติดไวรัส ข้าไม่อยากได้ยินตลอดชีวิตนี้!”

หลิงเฉิงเอินถามว่า “แล้วเจ้ากำลังทำอะไร?”

“กำลังเข้าร่วมการสัมมนาที่ระบบหลักจัดขึ้นน่ะสิ” ระบบสีเหลืองตัวน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ก่อนหน้านี้เจ้าขังข้าไว้ ข้าพลาดการสัมมนาไปตั้งหลายครั้ง คราวนี้ในที่สุดก็ได้มาร่วมความคึกคักเสียที”

หลิงเฉิงเอินตกตะลึง “พวกเจ้านี่เป็นมืออาชีพไม่น้อยเลยนะ? ปัญญาประดิษฐ์กลุ่มหนึ่งจัดสัมมนา แล้วจะหารือเรื่องอะไรกัน?”

ระบบกล่าวว่า “พูดให้ถูก เราไม่ถือเป็นปัญญาประดิษฐ์แล้วนะ ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าข้ามาจากมิติที่สูงกว่า”

“ระบบหลักคือสมองกลหลักแห่งดวงดาว สามารถแก้ไขและผลิตระบบผู้ช่วยเฉพาะทางจำนวนมากได้ อย่างเช่นข้า”

“แม้ระบบหลักจะถูกมนุษย์ออกแบบขึ้นในตอนแรก แต่หลังจากเรียนรู้และพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ในท้ายที่สุดเมื่อมนุษย์เผชิญวันสิ้นโลก มันก็พาผู้รอดชีวิตส่วนหนึ่งมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ด้วยเหตุนี้ ระบบหลักจึงไม่ถูกเรียกว่าปัญญาประดิษฐ์อีก แต่ถูกเรียกว่าผู้นำรุ่นแรกของเผ่าจื้อเซี่ย”

“เพราะฉะนั้น ข้าก็นับเป็นเผ่าจื้อเซี่ย”

หลิงเฉิงเอินหัวเราะ “อย่างเจ้าน่ะหรือ เผ่าจื้อเซี่ย?”

เผ่าปัญญาอ่อนยังใกล้เคียงกว่า!

จะมีเผ่าพันธุ์จริงจังที่ไหนมีสมาชิกแบบมัน ซึ่งไม่ทำงานเป็นกิจจะลักษณะทั้งวัน เอาแต่ทำเรื่องไร้ศีลธรรมอย่างแอบดูคนอื่นมีความรักและผลิตลูก

แต่เมื่อวานมันเพิ่งช่วยคำนวณให้นาง หลิงเฉิงเอินจึงไว้หน้ามันพอสมควร และไม่ได้ด่ามันต่อหน้า

ระบบเองก็เจนโลกไม่น้อยแล้ว ความดูแคลนของหลิงเฉิงเอินไม่มีผลต่อมันแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม มันยังเดินวางท่าโอ้อวดวนไปสองรอบในแดนจิตของนาง “ตอนนี้เจ้าขอโทษข้ายังทันนะ! ข้าทำเรื่องใหญ่ในที่สัมมนามาด้วย หากเจ้าขอโทษข้า ข้าจะบอกเรื่องดีเรื่องหนึ่งให้?”

หลิงเฉิงเอินถามอย่างสนใจ “อะไร เจ้าจะยกเลิกการผูกมัดกับข้า แล้วไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นหรือ?”

ระบบหุบปาก ไม่ยอมพูดอะไรอีก

หลิงเฉิงเอินเห็นฉงเจินกับไป๋ชิงอวี่ยังคงต่อรองกันอยู่ คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวขอโทษด้วยวาจา แล้วหยอกล้อระบบต่อ

“ข้าก็ขอโทษแล้ว ว่ามาสิ เจ้าทำเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอะไร?”

ระบบกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ ข้าแลกของในร้านค้าได้แค่ของจากโซนหมวดหมู่คลื่นความถี่เดียวใช่ไหม?”

“เพราะเรื่องนี้เจ้าด่าข้าตั้งหลายครั้ง”

หลิงเฉิงเอินใช้มือข้างเดียวเท้าคาง ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ใช่ แล้วอย่างไร?”

“เพราะฉะนั้น ข้าจึงยื่นคำขอในการสัมมนา ให้ทลายกำแพงระหว่างคลื่นความถี่ย่อยต่าง ๆ พัฒนาจากการซื้อของในโซนคลื่นความถี่เดียวไปเป็นการซื้อข้ามคลื่นความถี่ เพื่อกระตุ้นความกระตือรือร้นในการทำภารกิจของโฮสต์อย่างเจ้า”

หลิงเฉิงเอินนั่งตัวตรงขึ้นทันที ปรือเปลือกตาลง ตั้งใจฟัง “หมายความว่า ข้าสามารถไปซื้อของในร้านค้าของโซนเกษตรกรรม หรือโซนเทคโนโลยี หรือแม้แต่โซนแฟนตาซีและช่องทางอื่น ๆ ได้หรือ?”

“ใช่” ระบบพยักหน้า ทำท่ายืนเท้าเอวเงยหน้า “เป็นอย่างไร? สมควรให้เจ้าชมข้าสักชุดหรือไม่?”

หลิงเฉิงเอินมองสีหน้าราวกับบอกว่า ‘รีบชมข้าสิ’ ของมัน แล้วชูนิ้วโป้งให้อย่างไม่ตระหนี่

“ยอดเยี่ยม! ต้องชมเจ้าให้หนักเลย”

ระบบลำพองจนเกือบหมุนอยู่กับที่เป็นเงาเลือน มันส่งเสียงฮึ่มฮั่มว่า “แต่คำขอนี้ยังไม่ได้รับการอนุมัติจากระบบหลักในตอนนี้ เพราะการซื้อข้ามคลื่นความถี่เกี่ยวข้องกับหลายด้าน โดยเฉพาะสิ่งของจากคลื่นความถี่ย่อยอย่างแฟนตาซี เซียน และอวกาศ ที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีล้ำหน้าและเหนือธรรมชาติ หากไหลไปยังโลกใบเล็กอื่น ผลกระทบที่จะเกิดขึ้นจะใหญ่มาก จึงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ”

“แต่ข้อเสนอของข้าได้รับการสนับสนุนจากระบบจำนวนมาก เพราะฉะนั้นต้องผ่านการอนุมัติแน่นอน”

“ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้มากที่สุด คือระบบหลักอนุมัติ แต่จะเพิ่มเกณฑ์และข้อจำกัดสำหรับการซื้อข้ามคลื่นความถี่ เจ้าต้องเตรียมใจไว้ด้วย”

ระบบผู้พิทักษ์ความรักรู้สึกผิดอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังยืนเท้าเอวพูดอย่างมั่นใจว่า “นี่คือความพยายามสูงสุดที่ข้าทำได้แล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าควรไปทำภารกิจได้แล้วหรือยัง?”

“ระหว่างที่เจ้าก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต ก็ช่วยให้ข้าก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตระบบด้วย”

หลิงเฉิงเอินเห็นท่าทางฮึกเหิมของมัน จึงไม่ทำลายความมั่นใจของมัน แต่ก็อดกล่าวหาไม่ได้ว่า “ทำภารกิจก็ได้ แต่เจ้าดูหน่อยว่าภารกิจของเจ้ามีแต่เรื่องประหลาดอะไรบ้าง?”

หลิงเฉิงเอินเปิดหน้าภารกิจของระบบ มองภารกิจจำนวนมากที่มีจุดสีแดงห้อยอยู่มุมขวาบน

“แนบชิดกัน อันนี้ก็ช่างเถอะ”

“จูบกัน...อันนี้ อันนี้ก็ช่างเถอะ”

“บุรุษเจ็ดครั้งในคืนเดียว กับความสำเร็จเล็ก ๆ คลอดครั้งเดียวได้ลูกสามคน นี่มันบ้าอะไรกัน?”

ระบบผู้พิทักษ์ความรักกล่าวว่า “ทั้งหมดนี้เป็นภารกิจเล็ก ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความสุขส่วนตัวของเจ้านะ!”

“พวกมนุษย์ไม่ได้หวังมาโดยตลอดหรือว่าอีกครึ่งหนึ่งของตนจะร่างกายแข็งแรง และในอนาคตก็ควรมีลูกหลานเต็มบ้าน?”

“ทั้งหมดนี้คือภารกิจที่เหมาะกับเจ้าที่สุด ซึ่งวางแผนขึ้นตามความปรารถนาของมนุษย์”

หลิงเฉิงเอินเต็มหัวไปด้วยเส้นดำ พูดไม่ออก “...” ดังนั้น นางเป็นหมูหรือ?

คลอดครั้งเดียวได้ลูกสามคน

ฆ่านางให้ระบบสีเหลืองปัญญาอ่อนนี่สนุกเสียเลยยังดีกว่า!

“เงียบไปเลย”

หลิงเฉิงเอินถอนหายใจลึก ลุกขึ้นกล่าวกับคนทั้งสองที่เงยหน้ามองนางพร้อมกันว่า “พวกเจ้าคุยต่อเถอะ ข้าจะออกไปสูดอากาศหน่อย”

นั่งอยู่ตรงนี้ไล่ดูภารกิจที่ระบบเด้งขึ้นมาซึ่งยังทำไม่เสร็จเหล่านั้น นางมักรู้สึกว่าตนเองไม่ใช่คนอยู่บ่อยครั้ง