บทที่ 64 เขาชอบเจ้า

หลังจากหลิงเฉิงเอินออกมา ก็เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วเผ่าหานซานอย่างไร้จุดหมาย

ภายในเผ่าส่วนใหญ่ที่มองเห็นล้วนเป็นลูกสัตว์ที่รวมกลุ่มกันเล่น ลูกสัตว์เหล่านี้คล้ายกับเด็ก ๆ ในเผ่าสือหลิน ลูกสัตว์ที่อายุน้อยมากมักคงรูปร่างสัตว์ไว้เป็นนิสัย ส่วนลูกสัตว์ที่อายุห้าขวบขึ้นไปจะอยู่ในรูปร่างมนุษย์ แต่บางส่วนของร่างกายยังคงลักษณะของสัตว์เอาไว้

ดังนั้นนางจึงมักเห็นลูกสัตว์หน้าตาน่ารักวิ่งผ่านหน้าไป แล้วโบกทักทายนางด้วยปีกใหญ่คู่หนึ่ง ขณะที่ลูกสัตว์อีกคนที่ตามหลังมา กำลังใช้ขานกกระเรียนเรียวยาวตรงสองข้างวิ่งกระทืบพื้นอย่างรวดเร็ว...

หลิงเฉิงเอินหยุดฝีเท้า มองกลุ่มลูกสัตว์ตรงหน้าวิ่งหัวเราะหยอกล้อผ่านไป รู้สึกว่าทั้งน่าเอ็นดูและน่าขบขัน

แต่เผ่าอสูรส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ หากหัวเราะออกมาคงเสียมารยาทเกินไป นางจึงเก็บสีหน้า มองส่งพวกเขาวิ่งห่างออกไป ก่อนจะอดยิ้มไม่ได้

หลิงเฉิงเอินเดินไปใกล้ป่าสนแห่งหนึ่ง และพบกับสตรีจากเผ่าหานซานหลายคน

สตรีที่เป็นผู้นำดูมีอายุไล่เลี่ยกับนาง ผมยาวสีเทาควันบุหรี่สยายอยู่บนบ่า มีผมเปียข้างละเส้น สวมสายคาดหน้าผากที่ถักจากเส้นเอ็นสัตว์ ประดับด้วยขนนกสีสันสะดุดตาสามเส้น เมื่อเทียบกับสตรีอสูรคนอื่นรอบข้างแล้ว นางดูสดใสมีชีวิตชีวากว่า

หลิงเฉิงเอินมองใบหน้าของอีกฝ่ายนานขึ้นอีกสองวินาที ขณะกำลังจะเดินสวนผ่านคนแปลกหน้าเหล่านี้ หญิงสาวที่สวมเครื่องประดับขนนกกลับเดินเข้ามาอย่างกะทันหัน

ดวงตาสีทองของอีกฝ่ายจับจ้องหลิงเฉิงเอิน สีหน้าดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง

เพียงอาศัยสัญชาตญาณ นางก็รู้สึกว่าสตรีเผ่านกกระเรียนที่มีดวงตาสีทองผู้นี้ ดูเหมือนจะไม่ชอบนางนัก

“เจ้ามาทำอะไรในเผ่าของพวกเรา?”

หลิงเฉิงเอินยักไหล่ “รอคน”

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปรอที่หน้าเผ่าสิ อย่าเดินเพ่นพ่านไปทั่ว”

หลิงเฉิงเอินเลิกคิ้วเล็กน้อย “ข้าเบื่อนิดหน่อย เดินเล่นตามใจไม่ได้หรือ?”

“ไม่ได้ เพราะตอนนี้ในเผ่าส่วนใหญ่มีแต่คนแก่ ลูกสัตว์ และสตรีที่ไม่ได้มีพลังต่อสู้มากนัก สำหรับพวกเขาแล้ว เจ้าก็ยังอันตรายมาก”

หลิงเฉิงเอินอดมองสำรวจนางเพิ่มอีกสองครั้งไม่ได้ “เรารู้จักกัน? มีความแค้นกันหรือ?”

ใบหน้าของสตรีอสูรแสนงดงามฝั่งตรงข้ามหม่นลงเล็กน้อย “หลิงเฉิงเอิน แสร้งทำเป็นไม่รู้จักข้าก็ไม่มีความหมายนักหรอก”

หลิงเฉิงเอินกล่าว “เช่นนั้นก็คือรู้จักกันและมีความแค้น”

อีกฝ่ายเพิ่งอ้าปากคิดจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นนางยกมือขึ้นบีบข้อนิ้ว ราวกับกำลังจะหาเรื่องต่อสู้

“เจ้า...”

หลิงเฉิงเอินยิ้มตาหยีมองนาง ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดต่อ “หากมีความแค้นก็ง่ายแล้ว อยากหาเรื่องข้า ก็สู้กับข้าตรง ๆ สิ?”

“เจ้า...”

“จินตั่ว!”

ด้านหลังพลันมีเสียงเข้มงวดดังขึ้น หลิงเฉิงเอินหันกลับไปมองจ้งเจินที่เดินเข้ามาอย่างเสียดาย วางมือลงแล้วถอนหายใจ ส่ายศีรษะกล่าวว่า “หมดสนุก”

ไป๋ชิงอวี่เดินมาข้างกายนาง ก้มมองนางอย่างจนใจ “ฝีมือของเจ้า แม้แต่ข้ายังไม่แน่ว่าจะเอาชนะได้ หากเจ้าลงมือกับจินตั่ว นางคงถูกเจ้าซ้อมจนตาย”

หลิงเฉิงเอินเต็มหัวไปด้วยเส้นดำ “ข้าไม่ใช่คนบ้าคลั่งที่โหดเหี้ยมถึงเพียงนั้นเสียหน่อย ข้าย่อมรู้ขอบเขต”

ไป๋ชิงอวี่เงยหน้ามองจินตั่ว “ส่วนเจ้าก็เหมือนกัน จะไปยั่วยุนางทำไม?”

หญิงสาวที่ชื่อจินตั่วเงยหน้าถลึงตาใส่ไป๋ชิงอวี่ อารมณ์ในดวงตาซับซ้อน “เจ้าจะเข้าข้างนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ข้าแค่บอกให้นางอย่าเดินเพ่นพ่านในเผ่า ให้ไปรอคนด้านหน้า ข้าผิดหรือ?”

หลิงเฉิงเอินยืนข้างจ้งเจินอย่างไม่รู้สึกผิด มองหญิงสาวที่ใกล้จะร้องไห้เพราะโกรธ แล้วหันไปถามว่า “พวกเจ้าคุยกันเสร็จหรือยัง? เขาตกลงหรือเปล่า?”

“ตกลงแล้ว” แต่จ้งเจินกลับดีใจไม่ลงแม้แต่น้อย เขาถอนหายใจกล่าวว่า “หมอนั่นเจ้าเล่ห์จริง ๆ ไม่ยอมให้ได้เปรียบสักนิด ราคาที่ต้องจ่ายยังสูงกว่าที่ข้าคาดไว้เล็กน้อย”

หลิงเฉิงเอินเอียงศีรษะ มองสีหน้าเจ็บปวดใจของเขาอย่างสงสัย ก่อนสรุปได้ว่า “แกล้งทำอีกแล้ว”

ท่าที่จ้งเจินใช้มือทั้งสองปิดอกชะงักค้าง เขาหันหน้ากะพริบขนตายาวงอน แล้วเหลือบมองนางอย่างลับ ๆ “เจ้าดูออกได้อย่างไรว่าข้าแกล้งทำ?”

การแสดงของเขาดีมาตลอด ก่อนหน้านี้ไม่เคยถูกจับได้เลย

หลิงเฉิงเอินหัวเราะ พลางลากเขาเดินออกไป โบกมือให้ไป๋ชิงอวี่อย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันกลับมายิ้มกล่าวว่า “ไป๋ชิงอวี่ฉลาดก็จริง แต่คนอย่างเขา...ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคำว่าละโมบเลย ในเมื่อเจ้าเป็นคู่ครองอสูรของข้า และข้ายังยินดีช่วยเจ้า อย่างมากเขาก็เพียงจะเรียกร้องผลประโยชน์ที่เผ่าของตนสมควรได้รับเท่านั้น ไม่ทำเกินเลยหรอก”

“เจ้าไว้ใจเขามากเหมือนกันนะ?” จ้งเจินกล่าวประชดประชัน

หลิงเฉิงเอินกล่าว “หากเจ้าและเขารู้จักกันมาสิบกว่าปี เจ้าก็จะเป็นเหมือนข้า”

จ้งเจินลดมือลง ชูนิ้วสองนิ้วขึ้นมา “ใกล้เคียงกับผลประโยชน์ที่คาดว่าจะต้องยอมให้ แม้กระทั่งต่ำกว่านิดหน่อย”

“แต่เขาจำกัดจำนวนคนจากเผ่าเย่าหลัวที่เข้าร่วมตลาดแลกเปลี่ยน เพราะต้องขนทรัพยากรของเผ่าเราไปด้วย หากยังพาคนไปมากขนาดนั้น ภาระของพวกเขาจะหนักเกินไป การเดินทางจะลำบากมาก และหากพบอันตรายก็มีโอกาสตอบสนองช้าลง”

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเจ้ากลับเย่าหลัวไปบอกท่านพ่อของเจ้าตรง ๆ เลยหรือ?”

จ้งเจินพยักหน้า “ข้าคิดเช่นนั้น ระยะห่างระหว่างสองเผ่าไม่ไกลนัก กินมื้อเที่ยงเสร็จแล้วข้ากลับไปสักรอบก็พอ วันนี้วางแผนจะปลูกมันฝรั่ง ในเมื่อฝนใกล้จะมาแล้ว ก็ต้องปลูกมันฝรั่งก่อน เป็นเรื่องสำคัญกว่า”

“วันนี้พาผู้อสูรที่มีพลังธาตุไม้มาหลายคนหน่อย หลังปลูกแล้วเพียงเร่งการงอกเล็กน้อย ให้มั่นใจว่าสามารถงอกเติบโตตามปกติก็พอ ไม่จำเป็นต้องเร่งให้โตเต็มที่ แบบนี้ปริมาณงานจะเบาลง”

ทั้งสองเพิ่งเดินออกจากเผ่าหานซาน หลังเป่านกหวีดไม้ไผ่ อู้จัวยังมาไม่ถึง ทว่าไป๋ชิงอวี่กลับวิ่งไล่ออกมาจากในเผ่าก่อน มองเห็นทั้งสองที่กำลังพูดคุยกันอยู่ในทันที

จ้งเจินก้มหน้าเข้าไปใกล้หูนาง เส้นผมยาวทิ้งตัวลงบนไหล่ของหลิงเฉิงเอินอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร จึงทำให้นางยกมุมปากขึ้น เงยหน้าเล็กน้อย ดวงตามองคนตรงหน้า

ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้มาก แต่ไม่มีใครรู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ

ฝีเท้าของไป๋ชิงอวี่ที่กำลังก้าวไปข้างหน้าหยุดชะงัก คิ้วขมวดลงเล็กน้อย หัวใจพลันเหมือนถูกก้อนหินทับไว้

พวกเขาเป็นคู่ครองกัน

ในเวลานี้เอง ไป๋ชิงอวี่จึงตระหนักอย่างแท้จริงว่าพวกเขาคือคนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดที่สุด และหากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน ต่อไปก็จะอยู่เคียงข้างกันจนแก่เฒ่า

ในอนาคต ภาพเช่นนี้มีแต่จะมากขึ้น

นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างกายของเขางอเล็กน้อย ก่อนจะเก็บอารมณ์ให้เรียบร้อย แล้วเดินไปหาทั้งสองด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ทันทีที่เขาเข้าใกล้ หลิงเฉิงเอินและจ้งเจินก็หยุดพูดคุย หันมามองเขา “เหตุใดเจ้าถึงออกมา?”

“เรื่องเมื่อครู่...”

หลิงเฉิงเอินโบกมือ “เป็นความผิดของข้าเอง ไม่ควรเดินเพ่นพ่านในเผ่าของพวกเจ้า ต่อไปจะไม่ทำแล้ว”

“เมื่อครู่ข้าไม่ได้คิดจะลงมือกับแม่นางผู้นั้น แค่ขู่ให้นางกลัวเท่านั้น”

เห็นได้ชัดว่าแม่นางผู้นั้นรู้จักกับเจ้าของร่างเดิม แต่นางไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับอีกฝ่าย จึงทำได้เพียงก่อเรื่องอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของอีกฝ่าย มิฉะนั้นหากอีกฝ่ายเริ่ม “รำลึกความหลัง” ขึ้นมา ตอนนั้นนางคงงุนงงไปหมด

ไป๋ชิงอวี่มองท่าทีไม่ใส่ใจของนาง ความสงสัยแวบผ่านในใจ แต่ไม่นานก็เก็บอารมณ์นั้นไป

ก่อนหน้านี้ ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับจินตั่วแย่มาก แทบจะเป็นประเภทที่เจอหน้ากันก็ทะเลาะ

สาเหตุหลักคือจินตั่วเป็นสตรีอสูรนกกระเรียนเทา ปีหน้านางก็จะเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และมีใจให้เขามาโดยตลอด

ดังนั้นทุกครั้งที่หลิงเฉิงเอินพบจินตั่วในอดีต นางจะรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ส่วนจินตั่วก็เป็นสตรีที่มีความก้าวร้าวสูง ทั้งคู่จึงมักประชดกันจนทะเลาะไม่จบไม่สิ้น ก่อนจะแยกย้ายกันไปอย่างไม่สบอารมณ์

หลิงเฉิงเอินไม่เก่งเรื่องทะเลาะ ทุกครั้งจึงเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ไม่เคยลงมือกับจินตั่ว

ตอนนั้นไป๋ชิงอวี่ไม่ได้คิดอะไรกับทั้งสองคน จึงเพียงออกหน้าช่วยไกล่เกลี่ยเป็นครั้งคราว แต่แทบไม่มีผล ทั้งคู่ยังคงกัดกันเหมือนเดิม อย่างมากก็เพียงยับยั้งชั่งใจลงเล็กน้อยยามที่เขาปรากฏตัว

ไป๋ชิงอวี่กล่าว “ข้าจะไปบอกคนอื่นในเผ่า ต่อไปเมื่อเจ้ามา อยากเดินเล่นที่ใดก็เดินได้”

หลิงเฉิงเอินเงียบลงอย่างหาได้ยาก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงยิ้ม “ไม่จำเป็นหรอก การไม่อนุญาตให้คนนอกเดินภายในเผ่าของพวกเจ้าเป็นเรื่องถูกต้อง หากเป็นเผ่าสือหลินของเราก็เช่นกัน พวกเราไปก่อน เจ้ารักษาตัวให้ดีเถอะ”

“ไปแล้ว!”

หลิงเฉิงเอินลากแขนจ้งเจิน เดินลงเขาโดยไม่หันกลับไปมอง เพิ่งเดินได้กว่าสิบเมตร อู้จัวก็บินมาจากไกล ๆ เฉียดผ่านพื้นดินข้างตัวพวกเขา

หลิงเฉิงเอินและจ้งเจินฉวยจังหวะ กระโดดขึ้นหลังของเขาในคราวเดียว ก่อนจะหายลับไปอย่างรวดเร็ว

จ้งเจินหันกลับไปมองไป๋ชิงอวี่ที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูราวกับมะเขือที่ถูกน้ำค้างแข็งทำลาย เขาจึงกระซิบกับหลิงเฉิงเอินที่นั่งอยู่ตรงหน้า “เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเขาชอบเจ้า?”

หลิงเฉิงเอินบีบต้นขาเขา ถลึงตากล่าวว่า “อะไร? เจ้ายังอยากมีพี่น้องเพิ่มอีกคนหรือ?”

จ้งเจินรีบจับมือของนางไว้ แยกเขี้ยวยิ้มพลางนวดจุดที่ถูกบีบจนแดงบนขา สูดลมหายใจเย็นกล่าวว่า “เหตุใดเจ้าถึงชอบลงไม้ลงมืออยู่เรื่อย? อยากบิดเนื้อต้นข้าข้าออกไปทำของว่างเพิ่มหรือ?”

หลิงเฉิงเอินก้มมองมือซ้ายที่เขาจับอยู่ เลิกคิ้วเล็กน้อย “ปล่อยมือ ของที่ได้เปรียบจากข้า เป็นสิ่งที่เจ้าจะเอาไปได้หรือ?”

จ้งเจินปล่อยมือทันที กล่าวอย่างรังเกียจว่า “แม่เสือ!”

“เจ้าลองด่าอีกคำสิ?”

“ข้าด่าเจ้าที่ไหนกัน ข้ากำลังบรรยายเจ้าอย่างแม่นยำต่างหาก!”

“เจ้าเป็นสตรี! แถมร่างสัตว์ยังเป็นเสือ! คำบรรยายของข้ามีปัญหาตรงไหน? เจ้าพูดสิ!”

หลิงเฉิงเอินศอกกลับใส่เขาทันที จ้งเจินเจ็บจนต้องใช้มือข้างเดียวกุมเอวและท้อง ใบหน้าซีดขาว “เจ้าลงมือได้จริง ๆ หรือ? ฆาตกรรมคู่ครอง!”

“ข้าว่าเจ้าอยากตาย...”

หลิงเฉิงเอินกำลังจะทุบตีเขาสักยก อู้จัวใต้ตัวพลันบินเอียง ทำให้ทั้งคู่ตกลงจากกลางอากาศพร้อมกัน

หลิงเฉิงเอินพลิกตัวลงจอดอย่างมั่นคง ส่วนจ้งเจินตอบสนองไม่ทันชั่วขณะ ท้ายทอยจึงกระแทกพื้นก่อน

โชคดีที่อยู่ไม่สูงจากพื้นนัก มิฉะนั้นวันนี้หัวเขาคงแตกแน่!

“อู้จัว เจ้าป่วยหรือไง? จู่ ๆ ทำแบบนี้?” จ้งเจินกุมท้ายทอยนั่งอยู่บนพื้น รู้สึกว่าตรงหน้ามีดาวดวงเล็ก ๆ ลอยเต็มไปหมด

อู้จัวบินวนอยู่กลางอากาศ ส่งเสียงเย็นชา “พวกเจ้าสองคน ไม่มีศีลธรรม!”

“มาพลอดรักกันบนหลังอินทรีน้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ...”

“เจ้าจิ้งจอกไร้ยางอาย รู้แต่จะยั่วยวนพี่เอินของข้า สักวันข้าจะไล่เจ้าออกจากสือหลิน!”

จ้งเจินเงยหน้ามองอู้จัวกลางอากาศ กัดฟันด้วยความโกรธ “ข้ายั่วยวนนางตรงไหน? ตาไหนของเจ้าเห็น? จะใส่ร้ายข้า ทำลายความบริสุทธิ์ของข้าเพียงเพราะข้าหน้าตาหล่อเหลาไม่ได้!”

อู้จัวกล่าว “ถุย!”

“จิ้งจอกหน้าด้าน!”

จ้งเจินทั้งโกรธทั้งพูดไม่ออก ใช้นิ้วมือซ้ายชี้นกน้อยผู้เกรี้ยวกราดบนท้องฟ้า แล้วหันไปมองหลิงเฉิงเอินข้างกาย “เจ้าจะมองลูกน้องตัวน้อยของเจ้าแกล้งข้าเช่นนี้หรือ? นายหญิง~”

คำว่า “นายหญิง” คำสุดท้ายของเขาถูกลากเสียงอ่อนหวานคดเคี้ยว

หลิงเฉิงเอินขนลุกทันที หันหลังเดินจากไป “นายหญิงหัวเจ้าเถอะ! ข้าเกียจคร้านจะสนใจเจ้า”

จ้งเจินลุกขึ้นจากพื้น นวดท้ายทอยแล้วตามหลังนางไปอย่างติด ๆ กล่าวอย่างไม่พอใจว่า “เหตุใดเจ้าถึงอ่อนโยนเอาใจใส่อวี๋เส้าเฉินขนาดนั้น แต่พอมาถึงข้า กลับเย็นชาเหมือนน้ำแข็งในฤดูหนาว แข็งเหมือนก้อนหินในแม่น้ำ?”

“เพราะไม่รัก? หรือเพราะข้าไม่คู่ควร?”

หลิงเฉิงเอินเห็นเขาเสพติดการแสดง จึงแปลงเป็นร่างสัตว์แล้วพุ่งเข้าสู่พุ่มไม้ หายตัวไปโดยสิ้นเชิง

จ้งเจินหยุดฝีเท้า ใช้มือข้างหนึ่งพยุงลำต้นไม้ มองหลิงเฉิงเอินที่หนีไปอย่างลนลาน ก่อนหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “หยอกนิดเดียวก็ไม่ไหวแล้ว!”

ทันทีที่สิ้นเสียง ลูกสนลูกหนึ่งก็ตกลงมาจากฟ้า กระแทกท้ายทอยของเขาอย่างแม่นยำ

เขาเงยหน้ามองอินทรีน้อยที่บินจากไปอย่างอวดดี รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป ก่อนจะกัดฟันกรอดอยู่เงียบ ๆ

อยู่ใต้ชายคาคนอื่น มีเพียงนกน้อยโกรธเกรี้ยวที่ยังไม่โตเต็มวัยตัวหนึ่งเท่านั้น เขาอดทน!

...

การปลูกมันฝรั่งกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก

หลังจากจ้งเจินแยกทางกับหลิงเฉิงเอิน เขาก็ตรงไปยังแปลงมันฝรั่งที่เพิ่งบุกเบิกเมื่อวาน ตั้งใจจะเข้าร่วมงานปลูกพืชที่ว่ากันว่าให้ผลผลิตสูงนี้เป็นคนแรก ๆ

หลิงเฉิงเอินไม่ได้ห้ามเขานำสิ่งที่เรียนรู้ไปสอนผู้อสูรของเผ่าเย่าหลัว

ดังนั้นหลังจัดการงานปลูกช่วงเช้าเสร็จ เขาทำอาหารในตอนเที่ยง กินลวก ๆ เล็กน้อย แล้วนำมันฝรั่งไปหลายหัวกลับเผ่าเย่าหลัว

หลิงเซียวมองแผ่นหลังของจ้งเจินที่วิ่งจากไปอย่างรีบร้อน แล้วกล่าวกับหลิงเฉิงเอินที่ยังกินข้าวอยู่ “เด็กคนนี้ จ้งเจิน...มีความรับผิดชอบมาตลอด เป็นหัวหน้าเผ่าน้อยที่ดีมากคนหนึ่ง เพียงแต่เข้าข้างคนในครอบครัวมากเกินไป”

มือที่หลิงเฉิงเอินถือไม้ตะเกียบชะงัก นางเงยหน้ามองหลิงเซียว “นี่ไม่ใช่เรื่องปกติหรือ? หากเป็นข้า ข้าจะเข้าข้างเผ่าและเข้าข้างท่านมากกว่าเขาเสียอีก! อย่างไรเสีย ท่านกับเสี่ยวซีต่างหากคือครอบครัวของข้า ระหว่างข้ากับเขาก็มีเพียงสถานะคู่ครอง แต่ไม่มีความรู้สึกที่แท้จริง”

ใจคนย่อมลำเอียง แม้แต่ตนเองยังทำความยุติธรรมไม่ได้ ก็อย่ายืนอยู่บนที่สูงทางศีลธรรมแล้วเรียกร้องให้ผู้อื่นทำอย่างยุติธรรม

หลิงเซียวถูกคำพูดเดียวของหลิงเฉิงเอินปลอบจนยิ้มหน้าบาน หัวเราะลั่น “จริงด้วย พ่อก็เหมือนกัน”

ลูกสาวนี่ดีจริง ในใจนึกถึงแต่เขา!

เด็กบ้านอื่นจะกตัญญู เอาใจใส่ และรู้ความเท่าลูกบ้านเขาได้อย่างไร

“อีกอย่าง สถานการณ์ของเผ่าเย่าหลัวก็ลำบากจริง ๆ ข้าเคยไปดูถ้ำใต้ดินที่พวกเขาอาศัยอยู่...” หลิงเฉิงเอินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ก่อนฤดูฝนจะมาถึง พวกเขาคงต้องพิจารณาเรื่องย้ายถิ่นแล้ว ถ้ำใต้ดินนั้นต้องถูกน้ำท่วมแน่นอน”

“ยิ่งกว่านั้น ที่อยู่อาศัยของพวกเขายังไม่มีภูมิประเทศอันตรายให้พึ่งพา”

“หลังจากจ้งเจินจากมา ท่านพ่อของเขาจำต้องแบกรับภาระนำพาทั้งเผ่า แต่เห็นชัดว่าอายุมากขึ้นแล้ว เมื่อไม่มีจ้งเจินช่วยแบ่งเบา เขาจึงมีใจแต่ไร้กำลัง”

“สงครามสี่เผ่าครั้งก่อน ทำให้กำลังต่อสู้ที่มีไม่มากของพวกเขาสูญเสียไป สถานการณ์จึงยิ่งเลวร้ายลง”

“เมื่อพิจารณาโดยรวมแล้ว ปีนี้หากไม่มีฝูงอสูรชั่วร้ายก็ยังดี แต่หากเกิดฝูงอสูรชั่วร้ายขนาดเล็กหรือกลาง เผ่าเย่าหลัวมีโอกาสสูงที่จะเผชิญหายนะล่มสลายทั้งเผ่า”

หลิงเฉิงเอินวิเคราะห์เรื่องนี้กับหลิงเซียวด้วยสีหน้าจริงจัง

หลิงเซียวเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว “เจ้าหมายถึง ให้เย่าหลัวรวมเข้ากับสือหลินของเรา?”

“ไม่ใช่แค่เย่าหลัว ยังมีอู๋หยางด้วย”

หลิงเฉิงเอินเหลือบมองอวี๋เส้าเฉินที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้าง ขณะที่อีกฝ่ายได้ยินชื่อเผ่าอู๋หยาง จู่ ๆ ก็หยุดเคี้ยวอาหาร เงยหน้ามองหลิงเฉิงเอินอย่างงุนงง

“ความสามารถในการรับมือความเสี่ยงของสองเผ่าขนาดเล็กนี้ต่ำเกินไป เย่าหลัวพบโจรดักปล้นหลายครั้งในการไปตลาดแลกเปลี่ยนช่วงนี้ ข้าคิดว่าสถานการณ์ของอู๋หยางคงไม่ดีนักเช่นกัน”

“เย่าหลัวต้องยินดีรวมเผ่าแน่ เรื่องนี้เห็นได้จากจ้งเจิน”

“แต่อู๋หยางไม่ได้ ต้องสู้!”

“เพราะฉะนั้น แผนของข้าคือ ก่อนฤดูฝนมาถึง ให้เย่าหลัวรวมเข้ามาก่อน”

“รอจนฤดูฝนสิ้นสุด ค่อยจัดการอู๋หยาง”

“เราต้องการคนมากกว่านี้ เพื่อสร้างบ้านเรือนต้านฤดูหนาว”

เมื่อเทียบกับฤดูฝนและฤดูแล้ง ฤดูหนาวน่ากลัวที่สุด

หลิงเซียวตั้งคำถามสำคัญข้อหนึ่ง “รวมเผ่าได้จริง แต่ความต้องการอาหารก็จะเพิ่มขึ้น ด้วยทีมล่าสัตว์ของสือหลินเรา บวกกับคนเพียงนิดเดียวจากสองเผ่านั้น ถึงจะมีมันฝรั่ง อาหารในฤดูหนาวปีนี้ก็ยังตึงมือมาก เราต้องรับประกันก่อนว่าคนของเราจะไม่อดตาย”

“เรื่องนี้ข้ามีความคิดไว้แล้ว” หลิงเฉิงเอินตอบอย่างสุขุม