บทที่ 65 กินไม่ลงคำ

เนินเขาริมแม่น้ำในแดนเหนือร้างเดือนสี่ ร่องดินแต่ละแถวเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ

อวี๋เส้าเฉินสะพายตะกร้าด้วยมือข้างเดียว ใต้ตะกร้ารองด้วยใบไม้ขนาดใหญ่ชั้นหนึ่ง มือขวากอบเถ้าไม้แล้วโรยลงในร่องดินที่ขุดไว้จนทั่ว

ด้านหลังเขามีมนุษย์อสูรสองคนหิ้วกระบุงไม้ไผ่ใบใหญ่ อีกคนตัวค่อนข้างเล็ก มีหน้าที่นำมันฝรั่งที่หั่นเป็นชิ้นและคลุกเถ้าไม้แล้ววางลงในร่องดินทีละชิ้น โดยเว้นระยะห่างระหว่างหัวพันธุ์มันฝรั่งแต่ละชิ้นราวยี่สิบเซนติเมตร

อวี๋เส้าเฉินหันกลับไปมองหัวพันธุ์มันฝรั่งในร่องดิน ก่อนเตือนว่า “จำไว้ว่าด้านที่หั่นต้องหงายขึ้น ส่วนที่มีตาต้องคว่ำลง”

มนุษย์อสูรธาตุไม้ที่รับหน้าที่วางมันฝรั่งชื่อไท่ซาน เดิมเขาเป็นมนุษย์อสูรพเนจร ภายหลังได้รับการยอมรับจากสือหลิน ปกติเขามักติดตามหมอผีเฒ่าเพื่อเรียนวิชาแพทย์

แต่พรสวรรค์ด้านการแพทย์ของเขาธรรมดาเสียยิ่งกว่าอะไร กลับมีพรสวรรค์ด้านการควบคุมพืชพรรณไม่น้อย ครั้นได้ยินหัวหน้าเผ่าบอกว่าต้องการมนุษย์อสูรธาตุไม้มาช่วยปลูกมันฝรั่ง เขาจึงอาสามาช่วยเอง

ไท่ซานทำตามคำของอวี๋เส้าเฉินอย่างเคร่งครัด แต่ก็ยังถามด้วยความสงสัยอย่างยิ่งว่า “ทำไมด้านที่มีตาต้องวางไว้ข้างล่าง เพื่อให้อัตราการงอกสูง ด้านที่มีตาไม่ควรหงายขึ้นหรอกหรือ”

เมื่ออวี๋เส้าเฉินโรยเถ้าไม้จากตะกร้าจนหมด เขาก็หันกลับมามองไท่ซาน แล้วอธิบายอย่างสงบว่า “เมื่อคืนข้าเอามันฝรั่งสองสามหัวมากระตุ้นการเจริญเติบโต แล้วทดลองดูเล็กน้อย”

“หากหงายด้านที่หั่นขึ้น อัตราการงอกจะสูงกว่า และหลังงอกแล้ว ผลก็จะเริ่มเติบโตอยู่ด้านล่าง”

“ถ้าปลูกโดยหันตาขึ้น ตอนโตขึ้นมามันจะโผล่พ้นดินได้ง่าย ผลก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวได้ง่ายเช่นกัน”

กล่าวจบ เขาก็เดินเท้าเปล่าขึ้นไปบนคันนา

ไท่ซานมองเขาอย่างตกตะลึง “ทั้งหมดนี้ เจ้าหาคำตอบได้ภายในคืนเดียวหรือ”

อวี๋เส้าเฉินพยักหน้า “นายหญิงมอบเรื่องปลูกมันฝรั่งให้ข้า ข้าย่อมต้องทำให้ดี”

วิธีปลูกที่หลิงเฉิงเอินสอนเขานั้นละเอียดอย่างยิ่งอยู่แล้ว

ตัวอย่างเช่น ระยะห่างระหว่างหัวพันธุ์มันฝรั่ง เหตุใดต้องคลุกเถ้าไม้ วิธีหั่นมันฝรั่งเป็นชิ้น รวมถึงหัวพันธุ์มันฝรั่งหนึ่งชิ้นควรเหลือตาไว้กี่ตาจึงจะดีที่สุด...

แต่เขายังคงกังวลว่าจะเกิดข้อผิดพลาดระหว่างการปลูกในภายหลัง

มันฝรั่งที่จะเก็บเกี่ยวได้จากผืนดินแปลงนี้ในอนาคต เกี่ยวข้องกับเสบียงอาหารของคนในเผ่าไม่น้อย

จะระมัดระวังเพียงใดก็ไม่ถือว่าเกินไป

เพราะฉะนั้น หลังจากกินมื้อเย็นเมื่อวาน เขาก็เริ่มยุ่งกับการเร่งหัวพันธุ์มันฝรั่งแล้ว

หลังจากลงมือปลูกด้วยตัวเองรอบหนึ่ง แม้พลังพิเศษจะถูกใช้จนหมดสิ้น แต่ผลลัพธ์กลับดีเยี่ยม

หัวพันธุ์มันฝรั่งสามสิบชิ้นที่เร่งให้โต ต่างงอกภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามอสูรอันสั้น

แต่เพราะความลึกในการปลูกและการวางตำแหน่งตาแตกต่างกัน ผลผลิตของมันฝรั่งจึงต่างกันไปด้วย

เช้าวันนี้หลังพลังพิเศษฟื้นคืน เขาก็ฉวยโอกาสก่อนฟ้าสาง ขณะที่ทุกคนยังไม่ตื่น ทดลองอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้จึงวางใจได้เสียที

แต่ผลข้างเคียงจากการอดนอนแล้วตื่นเช้าก็คือ ตอนกินอาหารเช้าเขาง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เกือบจะฝังหน้าลงไปในชาม

“เจ้าเก่งมากเลย!”

ไท่ซานอายุไล่เลี่ยกับอวี๋เส้าเฉิน ปีนี้เพิ่งอายุครบสิบหกปี เขาเป็นมนุษย์อสูรลิงทองตาสีฟ้า ร่างอสูรเล็กกะทัดรัดกว่าอวี๋เส้าเฉินเสียอีก แต่เคลื่อนไหวว่องไวอย่างยิ่ง

สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือปลูกผลไม้ แล้วนำผลไม้อย่างองุ่นที่กินไม่หมดเก็บใส่โพรงต้นไม้ ผ่านไปสักระยะก็จะได้เหล้าผลไม้ที่หอมหวานมาก

แต่เหล้าผลไม้ที่เขาผลิตได้ในแต่ละปีมีปริมาณน้อยยิ่ง ส่วนใหญ่ให้คนในเผ่านำไปขายแลกเปลี่ยนทรัพยากรในตลาดแลกเปลี่ยน เหลือไว้เพียงส่วนหนึ่งสำหรับพิธีบวงสรวงขอพรของเผ่า และโอกาสอย่างการฉลองชัยชนะ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้ดื่มเหล้าผลไม้

เรื่องการปลูกผลไม้ เขานับว่ามีประสบการณ์อยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่เป็นมืออาชีพและแม่นยำเท่าอวี๋เส้าเฉิน

“เมื่อก่อนเจ้าเคยปลูกมันฝรั่งหรือ”

“ไม่เคย ข้าเองก็เพิ่งรู้จากนายหญิงเมื่อไม่นานมานี้ ว่าสิ่งนี้สามารถใช้เป็นอาหารได้”

อวี๋เส้าเฉินรับตะกร้าที่คนอื่นส่งมาให้ ภายในตะกร้าเต็มไปด้วยเถ้าไม้อีกครั้ง เขาก้มหน้าสอนมนุษย์อสูรคนอื่นบนคันนาว่าควรปลูกอย่างไรอย่างตั้งใจ

รอจนมนุษย์อสูรจากเผ่าหานซานเรียนรู้กันเกือบหมดแล้ว เขาจึงปลูกหัวพันธุ์มันฝรั่งสองแถวสุดท้ายเสร็จ แล้วมองไปทางจ้งเจินที่ไม่รู้มาปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อไร เขาตบมือที่เปื้อนดิน ก่อนหิ้วตะกร้าเดินไปหาอีกฝ่าย “กลบดินทับมันฝรั่งในร่องดินเถอะ ไม่ต้องหนามาก”

อวี๋เส้าเฉินยกมือกะความหนาโดยประมาณ จ้งเจินพยักหน้าพร้อมยิ้ม “ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ไม่ยาก”

เขาคุกเข่าข้างเดียว มือทั้งสองแนบกับพื้นดิน ไม่นานก็นำดินที่พรวนไว้ข้าง ๆ มากลบทับมันฝรั่งจนเรียบ

เมื่อหลิงเฉิงเอินจัดการงานในมือเสร็จและเดินมา ก็เห็นภาพกำลังกลบดินพอดี จึงรีบห้ามว่า “กลบให้เรียบแบบนี้ไม่ได้ ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้บอกเจ้าไปแล้วหรือว่าต้องยกเป็นร่องสูง ต้องเว้นร่องระบายน้ำไว้”

“ไม่อย่างนั้นพอฤดูฝนมาถึง ที่นาผืนนี้ต้องถูกน้ำท่วมแน่”

ฤดูฝนของแดนอสูรมีฝนตกหนักมาก ระดับน้ำในลำน้ำทุกสายจะสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ดังนั้น แม้ผืนดินในหุบแม่น้ำจะอุดมสมบูรณ์ที่สุด นางก็ยังไม่กล้าแผ้วถางมาปลูกพืช

ก่อนจะสร้างเขื่อนริมแม่น้ำที่สูงและแข็งแรงเสร็จ การปลูกพืชในหุบแม่น้ำไม่ใช่เรื่องที่ทำได้จริงเลย

จ้งเจินมองนางด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “วันนี้ข้ากำลังคิดจะถามเจ้าพอดีว่าต้องยกร่องอย่างไร แต่เจ้าไม่ใช่วิ่งหนีไปแล้วหรือ ข้าเรียกเจ้าก็ไม่สนใจข้า”

หลิงเฉิงเอินถลึงตาใส่เขาอย่างแรง “คราวหน้าจะมาหาข้า พูดเรื่องสำคัญก่อน”

ก็ไม่ใช่เพราะทุกครั้งที่เขาเปิดปากก็พูดจาหยอกล้อชวนขนลุกก่อนหรอกหรือ จนตอนนี้นางเริ่มมีบาดแผลทางใจจากเขาแล้ว

จ้งเจินไม่กล้าเถียงนางในเรื่องนี้ เพราะเขามีส่วนผิดอยู่บ้างจริง ๆ

ภายใต้การคุมงานของหลิงเฉิงเอิน เขาต้องกลับไปแก้งานใหม่ ยกร่องทั่วทั้งแปลงมันฝรั่ง และทำร่องระบายน้ำออกมาด้วย

หลิงเฉิงเอินถือพลั่วเหล็กที่มนุษย์อสูรธาตุทองสกัดขึ้นจากโลหะ ใช้กดดินที่ค่อนข้างร่วนทั้งสองข้างของร่องระบายน้ำให้แน่น แล้วส่งพลั่วให้จ้งเจิน “นี่ของเจ้า จำไว้ว่าต้องสอนพวกเขาให้เป็น”

“ร่องระบายน้ำสำคัญมาก หากฝนตกจนเกิดน้ำขังในไร่ ต้องรีบระบายน้ำให้ทันเวลา”

จ้งเจินรับพลั่วด้วยมือข้างเดียว จับด้ามไม้ที่ขัดจนมนไว้ แล้วปักลงข้างเท้าอย่างไม่ใส่ใจ บนใบหน้าประดับรอยยิ้มสบาย ๆ “จำได้แล้ว จำได้แล้ว! หากเจ้าไม่วางใจ จะยืนคุมงานอยู่ข้าง ๆ ก็ได้”

หลิงเฉิงเอินมองท่าทางไม่เอาจริงเอาจังของเขา น้ำเสียงเย็นชา “เลิกทำหน้าทะเล้นได้แล้ว ทั้งวันไม่มีท่าทีจริงจังเลย”

จ้งเจินใช้ข้อศอกซ้ายเท้าบนปลายด้ามไม้ สันมือค้ำแก้มด้านข้าง มือขวาจับด้ามพลั่วข้างตัว เอียงศีรษะถามว่า “ของสิ่งนี้ทำให้ข้าโดยเฉพาะหรือ”

“หากเจ้าคิดว่าใช่ ก็ใช่แล้วกัน” หลิงเฉิงเอินยิ้ม พลางกอดอกอยู่ตรงหน้า

จ้งเจินมองพลั่วข้างเท้า ก่อนสายตาจะกลับมาหยุดบนใบหน้าของนางราวระลอกคลื่น “เช่นนั้นข้าก็คิดว่าใช่”

“นายหญิงช่างใส่ใจข้าจริง ๆ”

หลิงเฉิงเอินทำหน้าชา “...อย่ามาทำข้าขยะแขยง”

จ้งเจินก้มตัวเข้ามาอย่างกะทันหัน ริมฝีปากเฉียดผ่านใบหูของนางเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “หากเจ้าใส่ใจข้ามากกว่านี้อีกหน่อย และไม่คอยออกคำสั่งใส่ข้าเช่นนี้ ที่จริงข้าก็ยินดีรับใช้เจ้าเยี่ยงวัวเยี่ยงม้า”

หลิงเฉิงเอินบีบหูเขา แล้วลากเขาออกไปตรง ๆ พลางแค่นเสียง “ใครใช้ให้เจ้าพูดจาเหมือนหมาแบบนี้”

“เว้นระยะปลอดภัยหน่อย เข้าใจไหม”

“ถึงข้าจะไม่อ่อนโยนและใส่ใจเจ้า เจ้าก็ยังเป็นวัวเป็นม้าอยู่ดี ต้องทำงานเหมือนเดิม”

“เจ้าลืมฐานะของตัวเองแล้วหรือ อันดับหนึ่งในหมู่เชลยศึก!”

จ้งเจินกุมหูของตัวเอง สีหน้าบนใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “ปล่อยมือ! ปล่อย!”

“ข้าจะไม่หยอกเจ้าแล้ว รีบหยุดมือเดี๋ยวนี้!”

หลิงเฉิงเอินปล่อยมือ ก่อนกล่าวอย่างขบขัน “นี่เรียกว่าหยอกหรือ นี่เรียกว่าชัก!”

ชักบ้า!

จ้งเจินกลัวกรงเล็บของนางจริง ๆ รีบคว้าพลั่วเดินหนี รักษาระยะห่างจากนางไว้ แล้วโบกมือไล่ด้วยสีหน้ารังเกียจ “เจ้ารีบไปเลย เห็นเจ้าแล้วหูข้าเจ็บ”

หลิงเฉิงเอินแค่นเสียง ก่อนหันหลังเดินจากไป

จิ้งจอกโง่!

ระบบนอนอยู่ในแดนจิตของนาง มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จนแทบจะคลุ้มคลั่ง

“เจ้านี่มันผู้หญิงเหล็กกล้าตรงเกินเยียวยาอย่างแท้จริง! หมดทางช่วยแล้ว หมดทางช่วยแล้ว!”

“เมื่อครู่เจ้าควรคล้องคอเขา แล้วประกบริมฝีปากน้อย ๆ ของเจ้าลงไปแรง ๆ! ประกบเข้าไป เข้าใจไหม ใช้ท่าทางที่ถูกต้องบอกเขาว่า แบบนี้ต่างหากเรียกว่าหยอก!”

หลิงเฉิงเอินยิ้มโดยที่ดวงตาไม่ยิ้ม “ข้าสามวันไม่ได้จัดการเจ้า เจ้าคิดว่าวันนี้เป็นวันดีที่จะขึ้นไปเปิดกระเบื้องหลังคาอีกแล้วหรือ”

ระบบเงียบกริบในพริบตา

“ข้ากำลังช่วยเจ้าอยู่นะ! แต้มพลังงาน! เจ้าต้องการแต้มพลังงาน!”

“ดูแต้มพลังงานแค่นั้นของเจ้า ต่อให้ร้านค้าข้ามความถี่เปิดขึ้นมา เงินเก็บเท่านั้นจะซื้อค้อนอะไรได้กัน?!”

“หากภารกิจทารกคราวเดียวสามคน กับภารกิจเจ็ดครั้งในแถบภารกิจของเจ้ายังไม่ถูกแก้ไข ข้าก็จะไม่ช่วยให้เจ้าเพิ่มผลงานหรอก ตัดใจเสียเถอะ ระบบเหลืองลามก”

หลิงเฉิงเอินสะพายธนูและลูกธนู มือข้างเดียวกดอยู่บนคมมีดกระดูก แล้วมุดเข้าไปในป่าทึบมืดครึ้มที่ไร้แสงตะวัน

ระบบกล่าวว่า “เจ็ดครั้งดีจะตาย สามคนก็ดีจะตาย! ทำไมถึงทำไม่ได้ล่ะ”

“เจ้าเก่ง เจ้าก็ทำเองสิ” หลิงเฉิงเอินแสดงท่าทีไม่สะทกสะท้าน

ระบบกล่าวว่า “ข้าอยากสวมเกราะออกรบด้วยตัวเองเสียจริง!”

บางครั้งมันก็เกลียดจริง ๆ ที่ตัวเองเป็นเพียงระบบ!

ขอเพียงมันมีร่างกาย มันคงช่วยเจ้าบ้านผู้หมดทางเยียวยาของมันเร่งผลงานไปนานแล้ว!

หลิงเฉิงเอินเดินวนอยู่ในป่าทึบเป็นเวลานาน ระบบไม่รู้เลยว่านางกำลังหาสิ่งใด สุดท้ายทนดูต่อไปไม่ไหว จึงถามขึ้นเองว่า “ตกลงเจ้ากำลังหาอะไร วันนี้แค่กลับไปจูบสักที เจ้าหาอะไร ข้าจะช่วยเจ้าหา!”

หลิงเฉิงเอินกล่าวว่า “พืชเกษตรที่ใช้เป็นอาหารหลักได้”

ระบบกล่าวว่า “ข้าวสาลี? ข้าว?”

“แดนเหนือร้างไม่มีข้าว แดนอสูรใต้คงมี แต่ผลผลิตข้าวต่ำมาก ข้าวผลผลิตสูงแบบในยุคหลังผ่านการคัดเลือกและผสมพันธุ์พัฒนามาอย่างต่อเนื่อง”

หลิงเฉิงเอินกล่าวว่า “แล้วข้าวสาลีล่ะ”

“เจ้าบอกมาก่อนว่าจะทำภารกิจหรือไม่ แค่จูบครั้งเดียว” ระบบกระตือรือร้นอย่างยิ่ง “ต่อให้เจ้าแค่แตะเบา ๆ อย่างแมลงปอแตะผิวน้ำ แสร้งทำเป็นเผลอสัมผัสโดน ข้าก็นับว่าเจ้าทำภารกิจสำเร็จ”

หลิงเฉิงเอินกล่าวว่า “เจ้าจะเอาเรื่องกับข้าให้ได้ใช่ไหม”

“ใช่น่ะสิ พรหมจรรย์แม้ล้ำค่า แต่พลังงานมีค่ากว่า! เพื่อชอปปิงแล้ว พรหมจรรย์จะทิ้งก็ทิ้งไป!” ระบบกล่าว

หลิงเฉิงเอิน “...”

หลิงเฉิงเอินไม่สนใจมัน ไม่นานระบบเหลืองก็กลั้นไม่ไหว กระวนกระวายเดินวนในแดนจิตของนาง สุดท้ายกัดฟันกล่าวว่า “ได้! ภารกิจสามคนกับเจ็ดครั้งนั่น ข้าจะปิดบังให้! ภารกิจอื่นทำได้หรือไม่”

“ได้” หลิงเฉิงเอินเองก็ไม่ได้คืบจะเอาศอก

ภารกิจส่วนใหญ่ในแถบภารกิจไม่ได้ทำยากนัก

แต่นางไม่ชอบ

เพราะการสัมผัสใกล้ชิดกับคนที่ชอบ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

แต่การทำภารกิจเหล่านี้กับคนที่ไม่มีความรู้สึกด้วย ก็ไม่ต่างจากการลงโทษตัวเอง

ทั้งชีวิตนี้รวมถึงชาติก่อนของนาง นอกจากเคยแอบชอบเด็กผู้ชายคนหนึ่งช่วงใกล้จบมัธยมปลายแล้ว ก็ไม่มีอีก

ผลคือก่อนนางจะได้สารภาพไปไกลกว่านั้น อีกฝ่ายกลับถูกเปิดโปงเสียก่อน

เจ้าหมอนั่นคบผู้หญิงสองคนพร้อมกัน ในวันพิธีจบการศึกษา เขาถูกแฟนสาวทั้งสองร่วมกันอัดหนัก จนโด่งดังไปทั่วสถาบันการศึกษาทั้งเมือง

หลังเหตุการณ์ยืนยันว่าชายชั่วเป็นเรื่องจริง นางก็เปลี่ยนใจหนีไปอย่างเด็ดขาด

นับแต่นั้นมา ก็ไม่เคยหวั่นไหวกับใครอีกเลย

สามีอสูรทั้งสามคนที่บ้าน...ก็ไม่ใช่สเปกของนางเช่นกัน

ดังนั้น การทำภารกิจจึงยากมากจริง ๆ

หลิงเฉิงเอินอดถอนหายใจไม่ได้ แต่ก็ยังให้กำลังใจตัวเองในใจ

เรื่องอย่างความรัก เดิมทีก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนางอยู่แล้ว

ไม่เป็นไร แค่หยอกล้อเท่านั้น...นางรับมือได้

...

ข้อเท็จจริงพิสูจน์ว่า เรื่องหยอกล้อนี้ นางยังสู้จ้งเจินจิ้งจอกนั่นไม่ได้

หลิงเฉิงเอินมองอวี๋เส้าเฉินที่ทำงานมาทั้งวัน ล้างเนื้อล้างตัวริมลำธารเสร็จแล้ว แม้แต่จะทักทายนางก็ยังไร้เรี่ยวแรง นางจึงทนไม่ลงที่จะทรมานแพนด้าแดงขยันตัวนี้

เพราะฉะนั้น นางตัดสินใจปล่อยเขาไป และปล่อยตัวเองไปด้วย

ส่วนซูเหวยฮว่า...ใบหน้าของเขายังไม่หายดี เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น อารมณ์คล้ายผีผู้ชาย

คนนี้ก็กินไม่ลงคำเช่นกัน

หลิงเฉิงเอินเดินออกมาจากถ้ำด้วยแววตาซับซ้อน แล้วชนเข้ากับจ้งเจินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จพอดี

จ้งเจินยืนอยู่บนหาดหิน เอียงศีรษะบิดผมยาวเปียกชื้น สายตาเหลือบมาที่นาง คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย แล้วถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าว่า “มองข้าแบบนั้นทำไม”

หลิงเฉิงเอินนั่งลงข้างกองไฟที่อยู่ข้างตัวเขา เบนสายตาหนีอย่างรังเกียจ แล้วส่ายศีรษะด้วยสีหน้าทุกข์ใจ

จิ้งจอกช่างพูดตัวนี้ นางก็กินไม่ลงคำเหมือนกัน

ดูเหมือนเบาะแสของข้าวสาลีก็ไม่จำเป็นต้องได้มานัก

หลิงเฉิงเอินปลอบใจตัวเองว่า ไม่เป็นไร...ภายหน้าระดมกำลังคนในเผ่าให้มากขึ้น ไม่ช้าก็เร็ว นางต้องบรรลุเป้าหมายได้ หาเวลาออกไปเดินสำรวจบ่อย ๆ หน่อย บางทีอาจพบสิ่งใหม่

จ้งเจินใช้พลังพิเศษเป่าผมยาวให้แห้ง มองผมยาวด้านหลังนางที่ยังมีน้ำหยดอยู่ จึงย่อตัวลงด้านหลังนางโดยตรง มือทั้งสองจับปลายผมนาง แล้วใช้พลังพิเศษช่วยเป่าให้แห้งทีละน้อย

หลิงเฉิงเอินได้สติกลับมา สัมผัสได้ถึงความร้อนด้านหลัง จึงหันศีรษะเล็กน้อย ความประหลาดใจวาบผ่านดวงตา “ขอบใจ”

จ้งเจินเป่าผมบนศีรษะนางจนแห้งด้วย ก่อนนั่งลงบนก้อนหินข้างตัวนาง “คืนนี้เจ้าประหลาดมาก มองอวี๋เส้าเฉินแล้วส่ายหัว เข้าไปดูซูเหวยฮว่าแล้วถอนหายใจ ตอนนี้ยังนั่งเหม่อมองข้าแล้วถอนหายใจ แถมทำหน้ารังเกียจอีก...คืนนี้ข้ายังไม่ได้ไปหาเรื่องเจ้าสักหน่อย!”

“บอกมาเถอะ ใครทำให้เจ้าไม่พอใจ”

หลิงเฉิงเอินลูบผมที่แห้งเกือบหมดแล้ว ปลดกิ่งไผ่ที่ใช้มวยผมประจำออกจากเอว แล้วรวบผมยาวมวยขึ้นอย่างลวก ๆ กล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “เจ้ารู้จักข้าวสาลีหรือไม่”

“นั่นคืออะไร”

“เป็นพืชที่ใช้เป็นอาหารได้เหมือนมันฝรั่ง”

จ้งเจินส่ายหน้า “หากเจ้าบอกชื่อ ข้าย่อมไม่รู้แน่ คำที่เจ้าใช้ทุกครั้งล้วนแปลกประหลาด หากไม่ได้ฟังมานาน ก็อาจฟังไม่เข้าใจจริง ๆ เจ้าบรรยายหน้าตาของมันตรง ๆ ยังง่ายกว่าที่ข้าจะนึกออกบ้าง”

หลังหลิงเฉิงเอินบรรยาย จ้งเจินก็ยังมึนงง “ข้าไม่รู้จริง ๆ รู้สึกว่าหญ้าส่วนใหญ่บนทุ่งร้าง ล้วนดูคล้ายอย่างที่เจ้าพูด”

“อีกสองวันตอนเราไปเข้าร่วมตลาดแลกเปลี่ยน จะเดินทางลงใต้ ผ่านทุ่งหญ้าผืนหนึ่ง”

“ถึงตอนนั้นเราหยุดดูได้ บางทีอาจพบสิ่งที่เจ้าต้องการ”

แม้จ้งเจินจะไม่รู้จักข้าวสาลี แต่ก็ยังวิเคราะห์อย่างมีเหตุผลว่า “อาหารที่เจ้าพูดถึงซึ่งกินแล้วอิ่ม ต้นไม่สูงนัก เช่นนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าจะไม่ได้อยู่แถบป่าทึบ กลับเป็นพื้นที่ราบทางใต้และตะวันออก ที่มีโอกาสพบมากกว่า”

“แต่ใกล้เผ่ายั่วหลัวของเรา มีพืชขนาดยักษ์ชนิดหนึ่ง เรียกว่าถั่วฟ้า”

“มันก็เป็นสิ่งที่กินได้อย่างหนึ่ง แต่รสชาติแย่มากเมื่อกินสด ๆ เพราะฉะนั้นหากอาหารไม่ได้ขาดแคลนจริง ๆ พวกเราจะไม่กินมัน”

“หลังตลาดแลกเปลี่ยนจบ ข้าจะพาเจ้าไปดู”

“บางทีเจ้าอาจรู้ว่ามันใช้ประโยชน์อะไรได้”