บทที่ 100 เถาไอวี่: แย่แล้ว มีดีบัฟ (Debuff)

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเอง หลินมู่หยางเลยจับเจ้าพี่นิ้วกลางถอนรากถอนโคนออกจากกระถาง แล้วเอาไปปลูกไว้ข้างเต็นท์ พร้อมกับรดน้ำเพิ่มให้ด้วย

ก็เจ้าพี่นิ้วกลางเล่นอยู่ในกระถางมานาน รากก็เลยชอนไชพันกันยุ่งเหยิงอยู่ก้นกระถาง หลินมู่หยางต้องออกแรงดึงอยู่นานกว่าจะหลุดออกมาได้

เจ้าพี่นิ้วกลางที่ตอนแรกดูเหี่ยวๆ หงอยๆ พอโดนแบบนี้ปุ๊บก็ชูนิ้วกลางใส่เขาทันที เพื่อแสดงความไม่พอใจอย่างสุดซึ้ง

หลินมู่หยางปรายตามองมันด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เจ้าพี่นิ้วกลางยืนสั่นหนามดิกๆ อยู่ข้างหลัง

จัดการเรื่องนี้เสร็จ หลินมู่หยางก็ไปเอาเถาไอวี่ที่อยู่ในโหมดจำศีลเพราะโดนแช่แข็งออกมาจากตู้แช่เย็น แล้วก็จัดแจงเติมน้ำกับน้ำยาเหนี่ยวนำให้มัน

เถาไอวี่กอนี้ เป็นกอเดียวกับที่เขาไปเก็บตัวอย่างมาจากมหาลัย แล้วก็เอามาแช่แข็งเป็น "ไอติมพืช" ไว้เลย

เพื่อป้องกันไม่ให้มันเลื้อยหนี หลินมู่หยางเลยต้องเตรียมมาตรการป้องกันไว้หลายชั้นเลยทีเดียว

เถาไอวี่ที่เพิ่งละลายน้ำแข็ง โชว์สกิลการขยายพันธุ์ระดับเทพให้เห็นเป็นขวัญตา พอได้น้ำยาเหนี่ยวนำปุ๊บ ก็แตกรากแตกใบอย่างรวดเร็ว

ภาพที่เห็นเนี่ย เหมือนมันไปโด๊ปยาชูกำลังมาเลยล่ะ

เถาวัลย์เลื้อยคดเคี้ยวไปมาบนพื้นทราย เหมือนงูเขียวที่เพิ่งตื่นนอน เลื้อยแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน

หลิวซวี่ตงยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง: "เชี่ย นี่มันกินเครื่องดื่มชูกำลังมาหรือไงวะเนี่ย? เลื้อยไม่หยุดเลย!"

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาได้เห็นเถาไอวี่พันธุ์นี้

เสี่ยวขุยกำลังไลฟ์สดอยู่ คอมเมนต์ในไลฟ์ก็ฮือฮากันใหญ่:

"เถาไอวี่นี่นา!"

"เถาไอวี่ตัวตึงที่เกือบทำมหาลัยซู่ตูพังราบเป็นหน้ากลองนั่นไง!"

"จะดูกี่รอบ พลังชีวิตของเถาไอวี่ต้นนี้ก็ยังน่าทึ่งอยู่ดี"

แต่ความห้าวหาญของมันก็อยู่ได้ไม่นาน สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ให้กับความแห้งแล้งและอากาศที่ร้อนระอุ

แดดทะเลทรายที่ร้อนทะลุ 40 องศาเซลเซียส ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ยอดอ่อนของเถาไอวี่ที่เพิ่งโผล่พ้นดินมา ยังไม่ทันจะได้โชว์ความซ่า ก็โดนแดดเผาจนเหี่ยวเฉา ใบม้วนงอเป็นหลอดเลยทีเดียว

ความเร็วในการเจริญเติบโตก็เริ่มช้าลงเรื่อยๆ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

หลินมู่หยางขมวดคิ้ว สั่งให้หลิวซวี่ตงกับต้าจ้วงไปตักน้ำจากบ่อมารดที่โคนต้นมัน

พอได้น้ำจากบ่อมาหล่อเลี้ยง เถาไอวี่ก็กลับมาโตเร็วอีกครั้ง เหมือนคนใกล้ตายที่ฮึดสู้ขึ้นมาเฮือกสุดท้าย แล้วก็กลับมาโตช้าเหมือนเดิม

ความเร็วเทียบไม่ได้เลยกับตอนที่อยู่มหาลัย

หลิวซวี่ตงเริ่มเพลีย: "โธ่ลูกพี่ น้ำตั้งถังเบ้อเริ่ม ช่วยอึดกว่านี้หน่อยได้ไหมเนี่ย"

ช่วยไม่ได้ เขาเลยต้องวิ่งไปตักน้ำกับเสี่ยวจ้าวไปกลับตั้งเจ็ดแปดรอบ น้ำค่อยๆ ซึมลงไปตามรากของเถาไอวี่ ในที่สุดมันก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย เลื้อยปกคลุมค่ายพักแรมไปได้ตั้งหนึ่งในสาม

ขั้นตอนต่อไปก็คือรอดูว่า มันจะวิวัฒนาการตัวเองเพื่อเอาชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมสุดโหดนี้ได้ไหม

ผู้บัญชาการจ้าวกับคนอื่นๆ ยืนอึ้ง มองค่ายพักแรมที่เมื่อกี้ยังมีแต่ทรายสีเหลือง แต่ตอนนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยเถาไอวี่

บางคนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ลองเด็ดใบไม้มาขยี้ดู ก็มีน้ำสีเขียวสดใสไหลออกมาติดมือ

"เป็นของจริง... เหรอเนี่ย?"

ผู้บัญชาการจ้าวมองเถาไอวี่ สลับกับมองหลินมู่หยาง: "อาจารย์หลิน เถาไอวี่นี่มันเก่งขนาดนี้เลยเหรอ? แล้วมันจะโตต่อไปอีกไหมเนี่ย?"

หลินมู่หยางส่ายหน้า: "ไม่แน่ครับ ขึ้นอยู่กับว่ามันจะทนสภาพอากาศแบบนี้ได้ไหม"

พูดจบก็ไม่ลืมกำชับ: "ห้ามเอาพืชชนิดนี้ออกไปจากทะเลทรายเด็ดขาดนะครับ ไม่งั้นถ้ามันคุมไม่อยู่ขึ้นมา จะรับมือยากมาก"

ผู้บัญชาการจ้าวพยักหน้ารับ พอเห็นความเร็วในการเจริญเติบโตของมัน เขาก็เข้าใจแล้ว: "เดี๋ยวผมจะสั่งการลงไปเองครับ"

หลินมู่หยางกลับไปที่ห้องแล็บชั่วคราว ค่อยๆ เปิดกล่องเพาะชำที่วางอยู่มุมห้องอย่างระมัดระวัง

วินาทีที่เปิดฝากล่องออก ไอเย็นสดชื่นก็ลอยปะทะหน้า กลิ่นเหม็นเขียวจางๆ ลอยเตะจมูก

ข้างในกล่องคือต้นกล้าซีบัคธอร์นที่เขาใช้น้ำยาเหนี่ยวนำปรับปรุงสายพันธุ์เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว

เพื่องานทดลองที่ทะเลทรายครั้งนี้ เขาต้องวิ่งวุ่นไปตลาดต้นไม้ตั้งหลายที่ กว้านซื้อพืชที่สามารถทนแล้งในทะเลทรายมาแทบจะทุกชนิดเลย

และในกล่องใบนี้ ก็มีต้นกล้าซีบัคธอร์น 20 ต้น วางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ใบสีเขียวเข้ม รากแข็งแรง ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นต้นกล้าชั้นดี

เสี่ยวขุยถือโทรศัพท์มือถือไลฟ์สดอยู่ข้างๆ คอมเมนต์แตกตื่น:

"มาแล้วๆ! พี่ชายหน้าตายจะเริ่มโชว์ของแล้ว!"

"นั่นต้นซีบัคธอร์นนี่นา"

"ซีบัคธอร์น ของคู่กันกับทะเลทราย!"

"ถ้าอยู่ในมือพี่ชายหน้าตาย อะไรมันก็เข้ากันได้หมดแหละ"

หลินมู่หยางเรียกเสี่ยวจ้าวกับหลิวซวี่ตงมาช่วย ทั้งสามคนแบ่งต้นกล้าไปคนละนิดคนละหน่อย ค่อยๆ ปลูกลงดินทรายข้างๆ ค่ายอย่างระมัดระวัง

เสี่ยวขุยก็ถือโทรศัพท์มือถือเดินตามถ่ายคลิปไปเรื่อยๆ

มีคอมเมนต์นึงโผล่ขึ้นมา:

"สู้เขานะพี่ชายหน้าตาย เปลี่ยนทะเลทรายให้เป็นพื้นที่สีเขียวให้หมดเลย"

"ถ่ายแผ่นหลังอะไรกัน นั่นเขาเรียกว่าถ่ายวิวทิวทัศน์ต่างหาก"

เขาล้วงสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋า ก้มตัวลง จดบันทึกความสูงของต้นกล้าซีบัคธอร์นทีละต้นอย่างละเอียดระดับมิลลิเมตร

"หมายเลขหนึ่ง ความสูงเริ่มต้น 23 เซนติเมตร"

"หมายเลขสอง 21.5 เซนติเมตร"

"หมายเลขสาม 24 เซนติเมตร..."

นอกจากจดความสูงแล้ว เขายังวาดแผนผังตำแหน่งคร่าวๆ ไว้ด้วย

ปลูกเสร็จ รดน้ำเรียบร้อย เขาก็เดินไปดูเจ้าพี่นิ้วกลางที่ปลูกไว้บนพื้นทราย

พอเดินเข้าไปในเต็นท์ เขาก็เห็นเจ้าพี่นิ้วกลางนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นทราย สภาพดูไม่ได้เลย พอเห็นหลินมู่หยางเดินเข้ามา มันก็ไม่มีแรงแม้แต่จะชูนิ้วกลางใส่ด้วยซ้ำ

หนามของมันลู่ตกลงหมด เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว

หลินมู่หยางยืนดูอยู่พักนึง ก่อนจะยื่นมือไปแหวกทรายออก ลองจับดูที่รากของมัน

รากยังพอมีความชื้นอยู่บ้าง แต่ก็เหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด

อากาศในทะเลทรายมันโหดร้ายเกินไปสำหรับเจ้าพี่นิ้วกลาง ก็แหม ก่อนหน้านี้มันเคยอยู่แบบคุณชายในกระถางมาตลอด มีน้ำมีปุ๋ยกินไม่เคยขาด กิจกรรมที่ใช้แรงเยอะสุดในแต่ละวันก็แค่ชูนิ้วกลาง

จู่ๆ โดนจับมาปล่อยในที่กันดารแบบนี้ เป็นใครก็ทนไม่ไหวหรอก

"แกก็มีวันนี้เหมือนกันนะ" หลินมู่หยางพูดเสียงเบา น้ำเสียงเรียบเฉย แต่หลิวซวี่ตงกลับฟังออกว่าแฝงความสะใจอยู่ลึกๆ

หนามของเจ้าพี่นิ้วกลางกระตุกนิดนึง ไม่รู้ว่าเพราะโมโห หรืออยากจะชูนิ้วกลางแต่ไม่มีแรงกันแน่

หลินมู่หยางรับบัวรดน้ำมาจากหลิวซวี่ตง แล้วก็รดน้ำให้มันอีกรอบ

คิดไปคิดมา เขาก็หยิบขวดเล็กๆ ออกมาจากตู้แช่ในห้องแล็บ หยดน้ำยาเหนี่ยวนำลงไปที่โคนต้นสองสามหยด แล้วก็เทส่วนที่เหลือในขวดผสมกับน้ำ รดลงไปรอบๆ บริเวณที่รากมันชอนไชอยู่

เจ้าพี่นิ้วกลางทั้งต้นสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รากของมันเริ่มชอนไชลึกลงไปในทรายอีกนิด

ตกกลางคืน แสงจันทร์สว่างไสว

กลางคืนในทะเลทรายแตกต่างจากกลางวันอย่างสิ้นเชิง อุณหภูมิลดฮวบจากสี่สิบกว่าองศาเหลือแค่สิบกว่าองศา อุณหภูมิกลางวันกับกลางคืนต่างกันสุดขั้ว

แสงจันทร์สาดส่องลงบนผืนทราย ดูระยิบระยับเหมือนเศษเงิน สายลมพัดโชยมาจากแดนไกล หอบเอาความเย็นยะเยือกมาด้วย นานๆ ทีก็จะได้ยินเสียงเม็ดทรายกลิ้งไปมาบนเนินทรายที่อยู่ไกลออกไป

หลินมู่หยางเดินตรวจตราพืชทุกต้นอย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

เมื่อเทียบกับตอนกลางวันที่ดูเหี่ยวๆ หงอยๆ แล้ว ตอนกลางคืนเจ้าพี่นิ้วกลางดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลย

พอมันเห็นหน้าหลินมู่หยางปุ๊บ มันก็ชูนิ้วกลางใส่ปั๊บ

หลินมู่หยางถอนหายใจโล่งอก ดูเหมือนเขาจะคิดถูก เจ้าพี่นิ้วกลางรอดตายแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือเถาไอวี่ต่างหาก ไอ้ต้นที่ตอนกลางวันดูหงอยๆ เหี่ยวๆ ตอนนี้กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็น

รากของมันพยายามชอนไชลึกลงไปในทรายอย่างบ้าคลั่ง เถาวัลย์ก็เลื้อยแผ่ขยายไปทุกทิศทุกทางแนบไปกับพื้น

แต่เพราะในทะเลทรายขาดน้ำ มันก็เลยเลื้อยได้ช้ามากๆ

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีความเสี่ยงที่พืชจะคุมไม่อยู่แล้ว หลินมู่หยางถึงได้วางใจ เดินกลับเข้าเต็นท์ไปพักผ่อน