บทที่ 99 เจ้าพี่นิ้วกลาง: มองหน้าฉันทำไม?

ในห้องประชุม หลินมู่หยางแจ้งให้ทุกคนทราบว่าเขาจะไปทะเลทราย ทุกคนนั่งล้อมวงรอบโต๊ะพับ สีหน้าแตกต่างกันไป

อู่เทาเปิดฉากคนแรก: "ผมอยู่เฝ้าสถาบันวิจัยแล้วกันครับ การเปิดให้เข้าชมเพิ่งจะเข้าที่เข้าทาง ต้องมีคนคอยคุมหน้างาน แล้วก็ต้องประสานงานกับ ผอ.หวัง ด้วย"

หลินมู่หยางพยักหน้ารับ เขาตั้งใจให้อู่เทาอยู่โยงที่นี่อยู่แล้ว

เขาหันไปมองเสี่ยวขุย ยังไม่ทันอ้าปาก เธอก็ชูมือขึ้นก่อนแล้ว: "หนูไปด้วย หนูจะไปไลฟ์สดภารกิจพลิกฟื้นทะเลทราย!"

หลินมู่หยางปรายตามอง: "ในทะเลทรายไม่มีสัญญาณหรอกนะ"

เสี่ยวขุยเตรียมตัวมาดี: "ไม่หวั่นค่ะ หนูมีโทรศัพท์ดาวเทียม ซื้อทิ้งไว้ในห้องตั้งนานแล้ว เผื่อฉุกเฉินไงคะ"

หลินมู่หยางเงียบไปนิด ไม่ได้ค้านอะไร แต่เตือนสติว่า: "ห้ามไลฟ์สดจนกว่าผู้บัญชาการจ้าวจะอนุญาตนะ"

เสี่ยวขุยพยักหน้าหงึกๆ อย่างว่าง่าย

หลังจากปรึกษากัน สรุปว่าหลินมู่หยาง เสี่ยวขุย หลิวซวี่ตง และเสี่ยวจ้าว รวมสี่คน พร้อมเจ้าพี่นิ้วกลาง จะเป็นทีมตะลุยทะเลทราย

ในฐานะที่เจ้าพี่นิ้วกลางเป็นพืชพื้นเมืองของทะเลทราย การไปครั้งนี้ก็เหมือนได้กลับบ้านเกิดนั่นแหละ

ส่วนอู่เทาอยู่เฝ้าสถาบันวิจัย รับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยและจัดการความเรียบร้อยในวันเปิดให้เข้าชม ส่วนคนอื่นๆ ก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ปลูกผักก็ปลูกไป ฝึกซ้อมก็ฝึกไป

หลินมู่หยางหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเสิ่นฮ่าว ตอนนี้เสิ่นฮ่าวกำลังนั่งยองๆ ผสมเกสรให้แก้วมังกรสีรุ้งอยู่ในโรงเรือน: "อาจารย์หลิน? มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

หลินมู่หยาง: "ผมจะไปทะเลทรายสักหน่อย เมล็ดพันธุ์ที่เอาไปคราวก่อนยังพอใช้ไหมครับ?"

เสิ่นฮ่าว: "พอครับ อาจารย์ไปเถอะครับ ถ้าปลูกพันธุ์ใหม่ๆ ในทะเลทรายได้ เก็บเมล็ดพันธุ์มาฝากผมบ้างนะครับ"

หลินมู่หยาง: "อืม"

ตกดึกคืนนั้น รถบรรทุกทหารหลายคันมาจอดเรียงรายหน้าสถาบันวิจัย

ผู้บัญชาการจ้าวทำงานไวสุดๆ โทรไปไม่ถึงชั่วโมง รถขนอุปกรณ์ก็มาจอดเทียบท่าแล้ว

หลินมู่หยางคอยสั่งการให้ทุกคนช่วยกันขนอุปกรณ์ทดลอง เมล็ดพันธุ์ และวัสดุต่างๆ ที่แพ็กเรียบร้อยแล้ว ขึ้นรถทีละชิ้นๆ

เจ้าพี่นิ้วกลางถูกจับใส่กล่องกระดาษ วางไว้บนสุด มันชูนิ้วกลางอยู่ในกล่อง เห็นชัดๆ ว่าไม่ปลื้มกับสภาพแวดล้อมแบบนี้เท่าไหร่

เช้ามืดวันต่อมา ฟ้ายังไม่ทันสาง พวกเขาก็มาถึงสนามบิน

เครื่องบินขนส่งทางทหาร ภายในกว้างขวาง แต่ไม่มีเก้าอี้นุ่มๆ ให้นั่ง มีแต่ที่นั่งเหล็กยาวๆ สองแถว

เสี่ยวขุยนั่งพิงหน้าต่าง เสี่ยวจ้าวนั่งพิงกล่องอุปกรณ์ หลิวซวี่ตงนั่งพิงมุม

เครื่องบินเทกออฟ วิวเมืองนอกหน้าต่างค่อยๆ เล็กลงและเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอมเหลือง ผ่านไปชั่วโมงกว่า สีน้ำตาลอมเหลืองก็กลายเป็นทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา

เครื่องบินลงจอดที่สนามบินทหารชั่วคราว พอประตูเครื่องบินเปิดออก ไอร้อนก็พุ่งปะทะหน้าทันที

เสี่ยวขุยสูดหายใจลึกๆ จนสำลักไอค่อกแค่ก

"น่าจะสี่สิบองศาอัปเลยมั้งเนี่ย?" หลิวซวี่ตงหยิบมือถือขึ้นมาเช็กสภาพอากาศ สี่สิบสามองศา

ไม่นาน พวกเขาก็ได้นั่งรถจี๊ปทหาร วิ่งกระเด้งกระดอนฝ่าทะเลทรายมาหลายชั่วโมง

สองข้างทางมีแต่ทรายสีเหลืองทองสุดลูกหูลูกตา นานๆ ทีจะเห็นกอซีบัคธอร์นเตี้ยๆ โผล่มาให้เห็นบ้าง

หลิวซวี่ตงนั่งริมหน้าต่าง โดนกระแทกหัวโขกกระจกไปสามรอบ

พอฟ้ามืด ในที่สุดก็มาถึงค่ายพักแรม มีทั้งเต็นท์ บ้านพักชั่วคราว รถทหารสองสามคัน แล้วก็ทหารในชุดลายพรางอีกกลุ่มนึง

ผู้บัญชาการจ้าวยืนรอรับอยู่หน้าประตู หน้าดำคร่ำเครียดเพราะแดดเผา ยิ้มกว้างต้อนรับ: "มาถึงแล้วเหรอ? เหนื่อยหน่อยนะ ไปกินข้าวก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยลุยงาน"

เขาพาทุกคนไปที่เต็นท์โรงอาหาร บนโต๊ะมีอาหารวางเรียงราย เนื้อตุ๋นมันฝรั่ง ผัดผักกวางตุ้ง หมั่นโถว และโจ๊กลูกเดือย

เสี่ยวขุยคีบเนื้อเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ: "อร่อยจัง! เอ้อ ผู้บัญชาการจ้าวคะ ที่นี่ไลฟ์สดได้ไหมคะ?"

ผู้บัญชาการจ้าวชะงักไปนิด นึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นสตรีมเมอร์ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้า: "ได้สิ ที่นี่เป็นแค่ค่ายชั่วคราว ไม่มีอุปกรณ์สำคัญอะไร แล้วก็มีคนอยู่ไม่กี่คนด้วย ถ่ายได้ตามสบายเลย"

เสี่ยวขุยร้องเย้ด้วยความดีใจ รีบสวาปามข้าวอย่างไว

ผู้บัญชาการจ้าวกินข้าวไปพลาง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปพูดกับหลินมู่หยาง:

"เสี่ยวหลิน มีเรื่องแปลกอยู่อย่างนึง

สนามหญ้าของเธอ พอเอาไปไว้ในเต็นท์แล้ว อุณหภูมิในเต็นท์นั้นลดลงจากเต็นท์อื่นประมาณห้าองศาเลยนะ"

หลินมู่หยางขมวดคิ้ว เขารู้ว่าพืชช่วยลดอุณหภูมิได้ แต่มันไม่น่าจะลดลงฮวบฮาบขนาดนี้ น่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงแน่ๆ

หลินมู่หยางวางตะเกียบลง: "คืนนี้ผมขอนอนเต็นท์นั้นนะครับ"

ผู้บัญชาการจ้าว: "ได้สิ แล้วเสี่ยวขุยจะนอนด้วยไหม? เต็นท์นั้นปกตินอนได้หกคน แต่ตอนนี้มีสนามหญ้าอยู่ นอนอีกคนก็พอไหว"

เสี่ยวขุยพยักหน้ารัวๆ: "โอเคค่ะ!"

กินข้าวเสร็จ หลินมู่หยางกับเสี่ยวขุยก็ย้ายเข้าไปอยู่ในเต็นท์ของสนามหญ้า

เต็นท์ไม่ใหญ่มาก แต่อากาศถ่ายเทสะดวก หลินมู่หยางวางสัมภาระลง นั่งยองๆ ลูบใบหญ้าเบาๆ

ใบหญ้างอตัวนิดๆ แต่ก็ยังคงสีเขียวสดใสแม้ในอากาศแห้งแล้ง

อุณหภูมิในเต็นท์เย็นกว่าข้างนอกจริงๆ ด้วย แถมถ้าลองสัมผัสดูดีๆ จะรู้สึกได้เลยว่าอากาศรอบๆ สนามหญ้าไม่แห้งเท่าที่อื่น

เขาหยิบเทอร์โมมิเตอร์ออกมาดู สามสิบสององศา ส่วนข้างนอกที่เขาเพิ่งดูเมื่อกี้ เกือบสามสิบเจ็ดองศา

เสี่ยวขุยนอนขดตัวอยู่ในถุงนอนบนเตียงสนาม เปิดมือถือไลฟ์สด

คอมเมนต์: "เสี่ยวขุยไปเที่ยวทะเลทรายเหรอ?"

"ข้างๆ นั่นสนามหญ้าใช่ไหม? กลางดึกมันจะลุกขึ้นมาเดินสวนสนามไหมเนี่ย?"

เสี่ยวขุยอ่านคอมเมนต์แล้วหันไปมองสนามหญ้า มันนอนนิ่งสงบเปล่งประกายสีเขียวอ่อนๆ อาบแสงจันทร์

เธอแอบหวั่นใจ: "พี่คะ กลางคืนมันจะไม่ขยับไปไหนใช่ไหมคะ?"

หลินมู่หยาง: "ไม่หรอก ทรายร้อนขนาดนี้ กว่ามันจะปรับอุณหภูมิทรายข้างใต้ให้เย็นลงได้ มันคงไม่ขยับไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก"

เช้าวันต่อมา หลินมู่หยางก็เริ่มจัดตั้งห้องแล็บชั่วคราว ผู้บัญชาการจ้าวส่งคนมาช่วยเสี่ยวจ้าวประกอบอุปกรณ์หลายคนเลย

หลินมู่หยางหยิบกล้องจุลทรรศน์ เครื่องเหวี่ยงสาร จานเพาะเชื้อ ขวดยา ออกมาจากกล่อง เรียงไว้ตามลำดับอย่างเป็นระเบียบ

จากนั้นเขาก็เด็ดใบหญ้ามาใบหนึ่ง วางลงใต้กล้องจุลทรรศน์

ส่องดูอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ มือเขาก็ชะงัก แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขาปรับโฟกัสใหม่ แล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ อีกรอบ

หลินมู่หยางส่องอยู่นานนับสิบนาที ถึงได้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด

เพื่อให้เข้ากับสภาพแวดล้อมในทะเลทราย ผิวใบหญ้าได้พัฒนารูพรุนขนาดเล็กระดับไมโครที่ทำหน้าที่คล้ายเยื่อเลือกผ่านขึ้นมา

โครงสร้างคล้ายเยื่อเลือกผ่านนี้ ในตอนกลางวันจะเร่งการคายน้ำเพื่อระบายความร้อนได้ดีกว่าพืชทั่วไปถึง 8-15 เท่า

แม้ในตอนเที่ยงวันกลางทะเลทรายที่อุณหภูมิสูงปรี๊ดทะลุ 70 องศาเซลเซียส มันก็ยังคงความสดชื่นไว้ได้ ไม่เหี่ยวเฉาหรือไหม้เกรียม เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น มันจะปิดปากใบกึ่งหนึ่งเพื่อลดการสูญเสียน้ำ ขณะเดียวกันก็ยังคงคายน้ำเพื่อระบายความร้อนอย่างต่อเนื่องและตรงจุด

ส่วนในตอนกลางคืน มันจะดูดซับไอน้ำในอากาศมากักเก็บไว้ในลำต้น ช่วยลดอุณหภูมิของผิวดินรอบๆ ตัวมันลง

หลังจากจดบันทึกเสร็จ เขาจ้องมองสมุดบันทึกอยู่สิบกว่าวินาที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาค้นพบว่าพืชที่เขาปลูก มีวิวัฒนาการจนเกิดคุณสมบัติที่เขาเองก็คาดไม่ถึง

นี่ไม่ใช่ผลจากน้ำยาเหนี่ยวนำ แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองของสนามหญ้าต่อสภาพแวดล้อมในทะเลทราย มันกำลังดิ้นรนหาทางรอดในสภาพอากาศที่ทั้งแห้งแล้งและร้อนระอุด้วยตัวมันเอง!

เขาเหลือบไปมองเจ้าพี่นิ้วกลางบนโต๊ะ เจ้าพี่นิ้วกลางก็กำลังชูนิ้วกลางใส่เขาอยู่

จู่ๆ เขาก็อยากรู้ขึ้นมาว่า พืชต้นอื่นที่ถูกปรับปรุงด้วยน้ำยาเหนี่ยวนำ ถ้าเอามาปลูกในทะเลทราย จะเกิดการเปลี่ยนแปลงแบบนี้ด้วยไหม?

อย่างเช่นเจ้าพี่นิ้วกลาง ถ้าเอาไปตากแดดเปรี้ยงๆ กลางทะเลทราย มันจะเปลี่ยนไปเป็นยังไงนะ?

เจ้าพี่นิ้วกลางเหมือนจะสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากสายตาของหลินมู่หยาง นิ้วที่ชูอยู่ก็ชะงักกึก ชูนิ้วกลางเหยียดตรงกว่าเดิม แฝงแววระแวดระวัง: มองหน้าฉันทำไม?