บทที่ 98 ป่าไผ่ทดสอบใจ: มีแต่คนจริงเท่านั้นที่คู่ควรจะเผชิญหน้ากับฉัน

ในขณะที่สวนเห็ดยักษ์เพิ่งเปิดประตูต้อนรับนักท่องเที่ยว ทางด้านค่ายพักแรมกลางทะเลทราย ผู้บัญชาการจ้าวก็เรียกทีมสำรวจทางธรณีวิทยามา

เขาสั่งให้คนม้วนสนามหญ้าเก็บไว้ในเต็นท์ข้างๆ แล้วชี้ไปที่พื้นทรายตรงที่สนามหญ้าเพิ่งขยับออกไปเมื่อครู่: "ขุดเจาะตรงนี้แหละ"

ทีมสำรวจถึงจะงงๆ ว่าทำไมต้องขุดตรงนี้ แต่ก็ลงมือประกอบเครื่องจักรอย่างรวดเร็วและเริ่มเดินเครื่องทันที

พอขุดเจาะลงไปได้ลึกเกือบแปดเมตร ทรายที่ติดดอกสว่านขึ้นมาก็เริ่มมีความชื้น และพอเจาะลงไปถึงเก้าเมตร ก็เจอชั้นน้ำบาดาลจริงๆ

ผู้บัญชาการจ้าวสั่งให้ทีมงานตรวจสอบคุณภาพน้ำทันที ผลออกมาปรากฏว่าเป็นน้ำจืดใต้ดินจริงๆ ด้วย

เขาดีใจจนต้องรีบโทรหาหลินมู่หยาง: "เสี่ยวหลิน สนามหญ้าของเธอหาน้ำบาดาลเจอจริงๆ ด้วยนะ! ฉันให้ทีมสำรวจมาเจาะดูแล้ว ขุดลงไปไม่ถึงเก้าเมตรก็น้ำพุ่งขึ้นมาเลย"

น้ำเสียงของผู้บัญชาการจ้าวปิดบังความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่: "พืชของเธอมีประโยชน์มหาศาลกับพื้นที่ทะเลทรายจริงๆ

ไม่ทราบว่าเธอสนใจอยากจะมาที่นี่ดูสักรอบไหม? ทางเราต้องการพืชแบบนี้อีกเยอะเลย"

หลินมู่หยางเงียบไปครู่หนึ่ง สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว

พอพูดถึงทะเลทราย สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวเขาก็คือ ตัวอย่างพันธุกรรมของเถาไอวี่ที่เก็บไว้ในตู้แช่แข็งของห้องแล็บ

เขาทำการวิเคราะห์เสร็จไปตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่ได้เริ่มทดลองปลูกจริงจัง เพราะมันโตไวเกินไป ถ้าปลูกในพื้นที่ปกติอาจจะควบคุมไม่อยู่ แต่ทะเลทรายนั้นต่างออกไป ที่นั่นไม่มีอะไรเลย เหมาะแก่การทดลองสุดๆ

และแน่นอนว่าถ้าจะไปทดลอง ก็ต้องเอาไปลองหลายๆ อย่าง

"ผมไปได้ครับ" หลินมู่หยางตอบตกลง: "แต่ผมต้องเตรียมของไปเยอะหน่อยนะครับ"

ในเมื่อจะไปทดลอง ก็ต้องขนอุปกรณ์กับเมล็ดพันธุ์ไปให้ครบมือ

"ไม่มีปัญหา" พอได้ยินหลินมู่หยางตอบตกลง ผู้บัญชาการจ้าวก็ดีใจมาก: "เธอเตรียมของให้พร้อมเลยนะ เสร็จเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันส่งรถไปรับ"

วางสายปุ๊บ หลินมู่หยางก็เดินเข้าห้องแล็บ กางสมุดบันทึกออกมาจดลิสต์ของที่ต้องเตรียมไปทะเลทรายทันที

ในขณะเดียวกัน ความคึกคักที่หน้าสถาบันวิจัยเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เนื่องจากเห็ดยักษ์จะเรืองแสงได้ชัดเจนที่สุดในตอนกลางคืน แถมคนส่วนใหญ่ก็เพิ่งจะเลิกงานกัน พอตกดึก จำนวนนักท่องเที่ยวก็ไม่ได้ลดลงเลย กลับยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยซ้ำ

ทั้งใต้ร่มเห็ดยักษ์ ทั้งริมกำแพงต้นมะขวิด เต็มไปด้วยผู้คนที่งัดมือถือขึ้นมาถ่ายรูปกันให้ควั่ก

ส่วนที่หน้าประตู หลิวซวี่ตงก็เสียงแหบไปเรียบร้อยแล้ว ต้องเปลี่ยนให้เสี่ยวหวัง อาสาสมัคร มารับช่วงต่อแทน

เสียงของเสี่ยวหวังดังก้องกังวาน ทรงพลังสุดๆ: "เข้าแถวให้เป็นระเบียบ! อย่าเบียดกัน! ใครเซ็นชื่อแล้วก็เดินเข้าไปเลย!"

ของในแผงลอยของเสี่ยวขุยขายเกลี้ยงตั้งแต่สองชั่วโมงแรกที่เปิดประตู ทั้งถุงหอมสายชิล ถั่วเหลือง และมะเขือเทศสีม่วงที่ให้ชิมฟรี หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ

ตอนนี้เธอกำลังถือโทรศัพท์ ไลฟ์สดบรรยากาศหน้างานให้แฟนคลับดู

คอมเมนต์ไหลรัวๆ:

"เสี่ยวขุย ขายของหมดแล้วยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?"

"ขยันสุดๆ!"

"ตรงป่าไผ่ทดสอบใจมีคนร้องไห้อีกแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

"ร้องไห้แปลกตรงไหน ไปยืนหน้าป่าไผ่นั่นแล้วไม่ร้องไห้สิแปลก"

จังหวะนั้นเอง ก็มีคู่รักคู่หนึ่งเดินไปหยุดอยู่หน้าป่าไผ่ทดสอบใจ

ฝ่ายชายอายุประมาณยี่สิบห้า ยี่สิบหก ใส่เสื้อยืดแขนสั้น ทำหน้าตาไม่สบอารมณ์สุดๆ

ฝ่ายหญิงมัดผมหางม้า ใส่ชุดกีฬา ท่าทางมุ่งมั่น ดึงมือแฟนหนุ่มให้เดินเข้าไป: "มาถึงนี่แล้ว ก็ลองดูหน่อยสิ"

ฝ่ายชายกระซิบปฏิเสธ: "เค้าไม่อยากลองอ่ะ"

ฝ่ายหญิงไม่สน ลากแฟนหนุ่มไปหยุดอยู่หน้าหน่อไม้จนได้

และก็ตามคาด ผ่านไปไม่ถึงอึดใจ ฝ่ายชายก็เริ่มออกอาการ

ขอบตาเขาแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ขาอ่อนแรงทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น

หัวเข่ากระแทกพื้นดังปั้ก แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

เขายกมือกุมหัว ร้องไห้โฮ ปากก็พร่ำเรียกชื่อๆ หนึ่ง: "เสี่ยวหมิ่น... เสี่ยวหมิ่น... พี่ขอโทษ..."

ฝ่ายหญิงหน้าถอดสีทันที เห็นชัดๆ ว่านั่นไม่ใช่ชื่อเธอ

เธอเองก็ได้รับผลกระทบจากป่าไผ่เหมือนกัน แต่สิ่งที่เธอนึกถึงไม่ใช่เรื่องความรัก กลับเป็นความทรงจำตอนที่เธอพยายามอย่างหนักจนได้รับรางวัล

มันคือร่องรอยการเติบโต เป็นความยากลำบากและความสำเร็จที่เธอฝ่าฟันมาตลอดทาง

คนเริ่มมามุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ โทรศัพท์หลายสิบเครื่องชูขึ้นมาถ่ายคลิป

ทุกคนเริ่มซุบซิบนินทา: "ชื่อที่เรียกไม่ใช่ชื่อแฟนนี่หว่า?" "ดูจากหน้าผู้หญิงแล้ว ไม่ใช่แน่ๆ" "ไอ้หนุ่มนี่จบเห่แล้ว"

เจ้าพี่นิ้วกลางที่อยู่ริมหน้าต่าง ก็หันนิ้วกลางจากที่เล็งพระจันทร์อยู่ ไปชี้ใส่หน้าผู้ชายคนนั้นแทน ด่าได้แม่นยำสุดๆ

คอมเมนต์พากันเชียร์เจ้าพี่นิ้วกลาง:

"ด่าได้สะใจมากเจ้าพี่นิ้วกลาง"

"เจ้าพี่นิ้วกลางมองเห็นไกลขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?"

ฝ่ายหญิงยืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดสลับแดง เธอไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย แค่ยืนดูแฟนหนุ่มร้องไห้จนจบ

ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เธอเอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อแฟนหนุ่ม กะจะลากตัวออกไป

แต่ฝ่ายชายกลับไม่ยอมขยับ ยังคงนั่งร้องไห้โฮพร่ำเรียกหาแต่ "เสี่ยวหมิ่น"

ฝ่ายหญิงหน้าดำทะมึนกว่าเดิม เธอหันไปสบตากับอาสาสมัคร อาสาสมัครรู้หน้าที่ รีบเข้าไปหิ้วปีกผู้ชายคนนั้น พาไปนั่งพักที่รถพยาบาลทันที

ฝ่ายชายร้องไห้จนขาเปลี้ย ยืนไม่อยู่ ต้องให้คนหิ้วปีกเดินลากขาไป ปากก็ยังพึมพำเรียก "เสี่ยวหมิ่น" ไม่หยุด

เขานั่งลงบนเก้าอี้พัก มองหน้าหมอทั้งน้ำตา

หมอรู้ทันที รินน้ำให้แก้วนึง เป็นน้ำไผ่ทดสอบใจที่เจือจางแล้ว

หลินมู่หยางเคยทดลองมาแล้ว เจือจางสิบเท่าก็ยังได้ผลอยู่ ช่วยให้อารมณ์ค่อยๆ สงบลงได้

ผู้ชายคนนั้นรับน้ำไปดื่มรวดเดียวหมดแก้ว แล้วก็นั่งหอบแฮกๆ อยู่บนเก้าอี้

ผ่านไปหลายนาที ในที่สุดเขาก็เริ่มสงบสติอารมณ์ได้ พอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นคนเป็นฝูงยืนถือโทรศัพท์ถ่ายคลิปเขาอยู่

หันไปอีกทาง ก็เห็นแฟนสาวยืนอยู่ห่างออกไปสามเมตร จ้องหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชา

"เค้า..."

"เลิกกันเถอะ"

เสียงของฝ่ายหญิงไม่ได้ดังมาก แต่น้ำเสียงเด็ดขาดสุดๆ พูดจบก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ไยดี

ฝ่ายชายรีบลุกขึ้นจะวิ่งตาม แต่เพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว ขาก็อ่อนพับ เข่าทรุดเกือบหน้าทิ่มพื้น

เขาต้องเกาะราวเหล็ก เดินกะเผลกๆ ตามไป ปากก็ตะโกนร้องเรียก "เดี๋ยวก่อน"

แต่ฝ่ายหญิงไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

คอมเมนต์ฮากันลั่น:

"หน้าแตกแถมโดนเท โชคสองชั้นจริงๆ"

"ป่าไผ่ทดสอบใจ เครื่องสแกนผู้ชายเฮงซวย"

"ขอเสนอให้ผลักดันเป็นวาระแห่งชาติ"

เสี่ยวขุยถือโทรศัพท์ไลฟ์สดตลอดเหตุการณ์ ยิ้มหน้าระรื่น: "เห็นหรือยังคะทุกคน? ป่าไผ่ทดสอบใจนี่แหละ เครื่องพิสูจน์คนจริงของแท้ มีแต่คนจริงเท่านั้นที่กล้าเผชิญหน้ากับป่าไผ่โดยไม่หวั่นไหว"

คอมเมนต์: "เสี่ยวขุย ทำไมจู่ๆ ถึงดูฮึกเหิมขึ้นมาล่ะ?"

"ฉันนี่แหละคนจริง พรุ่งนี้ฉันจะไปบวกกับป่าไผ่เอง"

"ฉันด้วย พรุ่งนี้ตั้งตี้กัน"

เธอหันไปมองป่าไผ่ที่อยู่ไม่ไกล มีคู่รักอีกหลายคู่กำลังต่อแถวรอคิวอยู่

แต่พอเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ ฝ่ายชายหลายคนก็เริ่มชักสีหน้าลังเล

"เรากลับกันเถอะ คนเยอะจะตาย"

ฝ่ายหญิงสายตามุ่งมั่น: "ไม่ได้ วันนี้ต้องเข้าไปให้ได้"

ถึงฝ่ายชายอยากจะหนีแค่ไหน แต่พอเจอสายตาพิฆาตของแฟนสาวเข้าไป ก็ต้องยอมเดินคอตกตามเข้าไปแต่โดยดี

เสี่ยวขุยหันมาพูดกับกล้อง: "ป่าไผ่ทดสอบใจ อาจจะทำให้คู่รักหลายคู่ต้องเลิกกันนะคะ ใครที่มีความลับซ่อนอยู่ในใจ ขอแนะนำว่าอย่าเข้าใกล้เด็ดขาด ไม่งั้นรับผิดชอบตัวเองนะคะ"

ผ่านไปไม่กี่นาที ก็มีเสียงร้องไห้ดังมาจากทางป่าไผ่อีกแล้ว มีทั้งผู้ชายร้องไห้ผู้หญิงหน้าตึง หรือไม่ก็ผู้หญิงร้องไห้ผู้ชายหน้าตึง

แน่นอนว่าคู่ที่กอดคอกันร้องไห้โฮก็มีไม่น้อย

"ดูสนุกกว่าดูรายการวาไรตี้อีก"

"พรุ่งนี้ต้องไปดูของจริงให้ได้"

"พรุ่งนี้เสี่ยวขุยยังมาตั้งแผงไหม?"

เสี่ยวขุยพยักหน้า: "มาค่ะ ยังเหลือของอีกนิดหน่อย เดี๋ยวคืนนี้จะรีบทำแพ็กให้เสร็จ พรุ่งนี้ตั้งแผงวันสุดท้ายแล้วค่ะ"

ห้าทุ่ม ผู้คนเริ่มทยอยกลับ ต้าจ้วงมาช่วยเสี่ยวขุยเก็บของ เก็บตะกร้าเปล่าวางซ้อนกัน

ส่วนหลินมู่หยางก็ยังคงหมกตัวอยู่ในห้องแล็บ เตรียมเมล็ดพันธุ์และอุปกรณ์ต่างๆ สำหรับการเดินทางไปทะเลทราย