บทที่ 97 มะเขือเทศสีม่วงโชว์สเตปแดนซ์

พอเสี่ยวขุยได้ยินที่เธอพูด ก็ตาเป็นประกายทันที: "โอเคค่ะ งั้นพวกเธอลองดูเลยนะ ตอนนี้คนยังไม่เยอะเท่าไหร่ด้วย"

เฉินเยี่ยนมองไปรอบๆ สายตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาที่พวกเธอ

เธอกลืนน้ำลายเอื๊อก: นี่เรียกว่า 'คนยังไม่เยอะ' เหรอ?

"คำว่า 'คนยังไม่เยอะ' ของเสี่ยวขุย หมายถึงเทียบกับจำนวนคนในไลฟ์สดน่ะ"

"ในไลฟ์สดมีเกือบห้าล้านคน ที่งานมีแค่หลักร้อย ก็ถือว่าน้อยจริงๆ แหละ"

"เคานต์ดาวน์รอสาวๆ หน้าแตกได้เลย"

คนที่ต่อแถวอยู่ก็รู้ใจ พร้อมใจกันขยับถอยหลัง เปิดเป็นลานกว้างวงกลมให้

ทุกคนงัดมือถือขึ้นมาเปิดกล้อง เตรียมตัวรอดูเรื่องสนุกๆ กันเต็มที่

หลินเยว่จ้องหน้าเฉินเยี่ยนเขม็ง เฉินเยี่ยนค่อยๆ หยิบมะเขือเทศสีม่วงชิ้นเล็กๆ ขึ้นมากินอย่างกล้าๆ กลัวๆ

พอเห็นเพื่อนกินเข้าไปแล้ว หลินเยว่ถึงได้ยิ้มออก แล้วก็เปิดเพลงในโทรศัพท์ เป็นเพลงสตรีทแดนซ์จังหวะมันส์ๆ

ทั้งสองคนเริ่มออกสเตปเต้นพร้อมกัน

ตอนแรก เฉินเยี่ยนดูเกร็งและตื่นเต้นมาก เต้นคร่อมจังหวะไปนิดนึง เกือบจะเหยียบเท้าตัวเองซะแล้ว

ส่วนหลินเยว่นั้นไม่ได้รับผลกระทบอะไร เต้นได้อย่างลื่นไหลไร้ที่ติ

แต่ผ่านไปไม่ถึงสิบวินาที ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น

จู่ๆ จังหวะการเต้นของเฉินเยี่ยนก็ปรับจูนเข้ากับหลินเยว่ได้อย่างเป็นธรรมชาติและพร้อมเพรียงกันอย่างไม่น่าเชื่อ

ทั้งจังหวะยกขา หมุนตัว หรือสะบัดแขน องศาเป๊ะปังเหมือนส่องกระจกเลยทีเดียว

คนดูถึงกับส่งเสียงฮือฮาด้วยความทึ่ง คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็ไหลรัวๆ:

"พร้อมเพรียงกันเป๊ะ!"

"นี่มันก๊อปปี้เพสต์ชัดๆ!"

"มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!"

"เข้าขากันยังกะฝาแฝดเลย!"

หลินเยว่ลองแกล้งเปลี่ยนท่ากะทันหัน เฉินเยี่ยนก็เปลี่ยนตามได้ทันควัน

หลินเยว่เปลี่ยนท่าอีก เฉินเยี่ยนก็ตามทันอีก ทั้งสองสบตากันแล้วก็เผลอยิ้มออกมาพร้อมกัน

พอเพลงจบ ทั้งคู่ก็หยุดเต้น เหงื่อท่วมหน้า

เฉินเยี่ยนคว้ามือหลินเยว่มากุมไว้แน่น พูดจาแทบไม่เป็นภาษาด้วยความตื่นเต้น: "ฉัน... ฉันเต้นตามทันแล้ว! ตามทันจริงๆ ด้วย!"

หลินเยว่ยิ้มกว้าง: "ฉันบอกแล้วไงว่าเธอทำได้"

พอเต้นจบ เสียงปรบมือก็ดังสนั่นหวั่นไหว

เจ้าพี่นิ้วกลางยืนดูอยู่เงียบๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ พอดูจบก็ค่อยๆ ทำมือเป็นรูปหัวใจ แล้วก็เปลี่ยนกลับไปชูนิ้วกลาง สงสัยจะทำจนชินซะแล้ว

ส่วนเจ๊กรีดร้องก็โยกย้ายส่ายกิ่งไปตามจังหวะดนตรี ใบไม้หุบๆ กางๆ เหมือนกำลังปรบมือรัวๆ

เสี่ยวขุยเองก็ยืนปรบมือรัวๆ อยู่ข้างๆ: "เห็นไหมล่ะ หน้าตงหน้าแตกอะไร ไม่มีซะหรอก สำหรับคนเก่ง นี่มันคือไอเทมเทพชัดๆ!"

คอมเมนต์:

"เจ๋งโคตร!"

"นี่สิถึงจะเรียกว่าการใช้งานมะเขือเทศสีม่วงที่ถูกต้อง!"

"ฉันก็อยากกินมะเขือเทศสีม่วงบ้างแล้วสิ!"

พอเห็นว่านอกจากจะไม่หน้าแตกแล้ว ยังได้รับเสียงปรบมือชื่นชมอีก หลายคนก็เริ่มสนใจ พากันขยับเข้ามารุมที่แผง

"ผมขอลองด้วยคนครับ"

"หนูด้วยๆ"

ระหว่างที่เสี่ยวขุยกำลังวุ่นวายกับการบริการแฟนคลับอยู่นั้น จางเป่าจวินก็พาพ่อมาถึงสถาบันวิจัย

เขาประคองคุณพ่อลงจากรถ คุณปู่จางยังเดินเหินคล่องแคล่วดี แต่สายตาไม่ค่อยดีนัก ต้องหรี่ตามองไปทางสถาบันวิจัยอยู่นาน

"สูงขนาดนี้เลยรึ?" คุณปู่จางแหงนหน้ามองเห็ดยักษ์ดอกนั้น: "นี่ต้องปลูกมาเป็นสิบๆ ปีแล้วมั้งเนี่ย?"

"เพิ่งปลูกมาไม่ถึงเดือนเองครับ" จางเป่าจวินตอบส่งๆ ไป ประคองพ่อเดินไปทางประตู: "พ่อครับ เดี๋ยวเราไปต่อแถวกันก่อนนะครับ"

หลิวซวี่ตงนั่งประจำอยู่ที่ประตู เสียงยังแหบพร่าเหมือนเบลโล่วพังๆ เหมือนเดิม

เขาปรายตามองคุณปู่จาง ยื่นใบยินยอมรับความเสี่ยงกับหน้ากากอนามัยให้: "คุณปู่ครับ เซ็นชื่อตรงนี้นะครับ แล้วก็ใส่หน้ากากอนามัยด้วย"

จางเป่าจวินดึงหลิวซวี่ตงไปกระซิบอธิบายสถานการณ์ให้ฟังคร่าวๆ

หลิวซวี่ตงหันไปมองคุณปู่จาง: "อ๋อ ได้ครับ ไม่ต้องใส่หน้ากากก็ได้ เซ็นชื่อเสร็จก็เข้าไปได้เลยครับ"

กรณีแบบนี้มีมาหลายคนแล้ว หลินมู่หยางสั่งไว้เป็นพิเศษว่าคนที่ตั้งใจจะมาทดสอบป่าไผ่ทดสอบใจโดยเฉพาะ ไม่ต้องใส่หน้ากากอนามัยก็ได้

คุณปู่จางกำลังจะอ้าปากถามอะไรบางอย่าง จางเป่าจวินก็รีบยัดปากกาใส่มือพ่อ ชี้ไปที่ช่องว่างสำหรับเซ็นชื่อ: "พ่อครับ เซ็นตรงนี้เลยครับ"

คุณปู่จางหรี่ตามองอยู่นาน เซ็นชื่อยึกยือลงไป ถึงจะยังสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

พอเดินพ้นประตู สองสามีภรรยาจางเป่าจวินก็ประคองคุณปู่จางเดินตรงดิ่งไปที่ป่าไผ่ทดสอบใจทันที

ใบไผ่เสียดสีกันดังสวบสาบ แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบตกกระทบลงบนพื้นราวกับเศษทองคำ

คุณปู่จางยืนอยู่หน้าต้นไผ่ต้นหนึ่ง พยายามเพ่งมองดูว่าไอ้ต้นไผ่ที่ลูกชายอุตส่าห์พามาดูถึงที่นี่ มันมีอะไรพิเศษกว่าต้นไผ่ทั่วไปตรงไหน

แต่แล้วจู่ๆ เรื่องราวมากมายที่ถูกลืมเลือนไปนานแสนนาน ก็แวบเข้ามาในหัว

ความทรงจำที่ถูกกาลเวลาฝังกลบ ค่อยๆ ทะลักทลายออกมาเหมือนเขื่อนแตก

ท่านนึกถึงภรรยาคู่ชีวิต หญิงชราที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาทั้งชีวิต แต่กลับไม่เคยได้เสวยสุขเลยสักวันเดียว

ท่านมักจะยิ้มแย้มเสมอ ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน รอยยิ้มก็ไม่เคยจางหายไปจากใบหน้า ทุกครั้งที่เขากลับจากการทำงานต่างถิ่น ท่านก็จะไปยืนรอรับที่ประตู พร้อมกับยื่นน้ำอุ่นๆ ให้ดื่ม

"กลับมาแล้วเหรอ? เหนื่อยไหม? ข้าวใกล้จะสุกแล้วนะ"

ตอนนั้นเขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาหาเงิน คิดเสมอว่าชีวิตยังอีกยาวไกล ไว้มีเวลาค่อยชดเชยให้ทีหลังก็ได้

คิดไว้ว่ารอให้ทำงานไม่ไหวแล้ว ค่อยพาท่านไปเที่ยว ไปกินของอร่อยๆ ไปเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้าง แต่สุดท้ายท่านก็อยู่ไม่ถึงวันนั้น

ตอนที่ท่านป่วยหนัก เขาก็ยังคงทำงานอยู่ต่างถิ่น เวลาโทรศัพท์คุยกัน ท่านก็มักจะเล่าแต่เรื่องดีๆ ปกปิดความเจ็บปวดเอาไว้เสมอ: "ไม่เป็นไรหรอก โรคคนแก่น่ะ คุณอย่าห่วงเลย ทำงานไปเถอะ"

แล้วเขาก็เชื่อ เขาเชื่อคำพูดเหล่านั้นสนิทใจ

ครั้งสุดท้ายที่เขาออกจากบ้าน ท่านก็ยังคงยืนส่งที่ประตู ด้วยท่าทางเดิมๆ โบกมือพร้อมรอยยิ้ม: "เดินทางปลอดภัยนะ รีบๆ กลับมาล่ะ"

เขาไม่ทันได้ดูใจท่านเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ

น้ำตาของคุณปู่จางไหลพรากไม่หยุด ไหล่สั่นเทิ้ม ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับเด็กน้อย ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ไม้เท้าหล่นกระแทกพื้นเสียงดังแปะ

"ยายเฒ่า... ฉันขอโทษ... ฉันดูแลเธอไม่ดีเอง..."

เสียงแหบพร่า ฟังดูปวดร้าวเจียนขาดใจ

คนเริ่มมุงดูเยอะขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

จางเป่าจวินยืนอยู่ข้างๆ ขอบตาแดงก่ำ

เขาทำท่าจะเข้าไปพยุง แต่ก็ไม่กล้าขยับ

ภรรยาดึงแขนเสื้อเขาไว้ กระซิบเสียงเบา: "ปล่อยให้พ่อร้องไปเถอะ อัดอั้นมาตั้งหลายปี ร้องออกมาซะบ้างจะได้สบายใจขึ้น"

คุณปู่จางร้องไห้หนักมากจนร่างกายเริ่มอ่อนปวกเปียก ทำท่าจะล้มพับไป

อาสาสมัครที่อยู่ใกล้ๆ ตาไว รีบพุ่งเข้าไปพยุงไว้ แล้วพาไปพักที่รถพยาบาลทันที

คุณหมอรีบเข้ามาตรวจดูอาการ ความดันขึ้นสูงนิดหน่อย แต่ไม่ได้เป็นอันตรายอะไรมาก ถอดหูฟังออกแล้วหันไปบอกจางเป่าจวิน: "ให้นอนพักสักแป๊บก็ดีขึ้นครับ"

จางเป่าจวินพยักหน้า หันไปมองหลินมู่หยาง: "อาจารย์หลินครับ คือว่า..." เขาอึกอัก ไม่รู้จะพูดยังไงดี

หลินมู่หยางเดาใจออก พยักหน้า: "ได้ครับ"

เขาเดินกลับเข้าไปในห้องแล็บ หยิบขวดน้ำไผ่ทดสอบใจขนาด 100ml ออกมาจากตู้เย็น แล้วยื่นให้จางเป่าจวิน: "ให้คุณปู่ดื่มสิครับ"

จางเป่าจวินรับขวดมา ค่อยๆ บิดฝาออกอย่างระมัดระวัง นั่งยองๆ ลงข้างๆ พ่อ: "พ่อครับ ดื่มน้ำหน่อยนะครับ"

คุณปู่จางยังไม่ค่อยมีแรง มือสั่นเทาตอนรับขวดมา ค่อยๆ จิบไปอึกหนึ่ง

ผ่านม่านน้ำตาที่พร่ามัว ท่านก็ได้พบกับภรรยาที่คิดถึงสุดหัวใจอีกครั้ง

ท่านยังคงเหมือนเดิม ยิ้มแย้มแจ่มใส สวมเสื้อผ้าฝ้ายตัวเก่าที่ซักจนซีด ผมเผ้าหวีเรียบแปล้

ท่านยืนอยู่หน้าป่าไผ่ แสงแดดส่องกระทบใบหน้า เหมือนภาพในความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด

คุณปู่จางมองท่าน น้ำตาก็ไหลพรากออกมาอีก อยากจะพูดอะไรมากมาย แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดี

คุณยายเดินเข้ามา กุมมือคุณปู่ไว้เหมือนเมื่อก่อน: "อย่าร้องไห้เลย ชาตินี้ฉันพอใจแล้วล่ะ

ฉันรู้ว่าคุณทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวมันเหนื่อย ลูกๆ ก็โตกันหมดแล้ว ฉันไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะ"

"ฉันขอโทษนะ..." คุณปู่จางเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก น้ำเสียงแหบพร่า

คุณยายส่ายหน้า: "คุณไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก ชาตินี้ได้ใช้ชีวิตคู่กับคุณ ฉันมีความสุขมากเลยนะ"

ร่างของคุณยายค่อยๆ เลือนหายไป ราวกับปุยดอกแดนดิไลออนที่ปลิวไปตามลม คุณปู่จางเอื้อมมือไปคว้าไว้ แต่ก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า

บนรถพยาบาล คุณปู่จางลืมตาขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

"พ่อ?" จางเป่าจวินนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ถามด้วยความระมัดระวัง: "เป็นไงบ้างครับ?"

คุณปู่จางค่อยๆ หันมามองลูกชาย นิ่งเงียบไปนาน

ผ่านไปพักใหญ่ คุณปู่จางก็เช็ดน้ำตา สูดหายใจลึกๆ แล้วลุกขึ้นยืน เดินตรงไปหาหลินมู่หยาง เอ่ยคำว่า "ขอบคุณครับ" อย่างจริงใจ

หลินมู่หยางตีหน้าตาย: "ครับ"

คุณปู่จางถือไม้เท้า ค่อยๆ เดินก้าวออกไปช้าๆ จางเป่าจวินกับภรรยาก็รีบเดินตามไปติดๆ

ท่วงท่าการเดินของคุณปู่จางดูเบาสบายขึ้นกว่าตอนขามาเยอะ ราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก

หลินมู่หยางกำลังจะเดินกลับเข้าห้องแล็บ จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู: ผู้บัญชาการจ้าวนั่นเอง