บทที่ 96 คุณยายหวัง: ทำไมตาแก่ลงไปเยอะขนาดนี้ล่ะ

เมื่อเวลาผ่านไป คนก็เริ่มทยอยกันมามากขึ้นเรื่อยๆ หลิวซวี่ตงที่คอยจัดระเบียบอยู่หน้าประตู ตะโกนจนเสียงแหบเสียงแห้งแทบจะพูดไม่ออกแล้ว

เขาถือโทรโข่ง ตะโกนใส่ฝูงชน: "เข้าแถวให้เป็นระเบียบ! อย่าเบียดกัน! ใครเซ็นชื่อแล้วก็เดินเข้าไปเลย!"

เสียงแหบพร่าเหมือนเสียงเบลโล่วเป่าลมที่พังแล้ว

เสี่ยวหวัง อาสาสมัครทนดูไม่ไหว เลยแย่งโทรโข่งมา: "พี่หลิว พักก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง"

หลิวซวี่ตงปรายตามอง ยอมส่งโทรโข่งให้ แล้วไปนั่งยองๆ จิบน้ำอยู่ข้างๆ แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่แถวคนที่รอเข้าชม

คุณตาหวังถือช่อดอกลิลลี่ มือข้างหนึ่งจับพนักรถเข็นที่หวังฟางเข็นอยู่ ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้ป่าไผ่ทดสอบใจ

เพื่อความปลอดภัย ผอ.หวัง จัดให้อาสาสมัครเสื้อกั๊กแดงสามคน คอยประกบดูแลผู้สูงอายุทุกคนที่เข้าไปใกล้ป่าไผ่อย่างใกล้ชิด

หลินมู่หยางยังกำชับไว้เป็นพิเศษว่า: เจ้าหน้าที่ทุกคนรวมถึงญาติที่เข้าไปใกล้ป่าไผ่ทดสอบใจ ต้องสวมหน้ากากอนามัยทุกคน เพื่อป้องกันไม่ให้ได้รับผลกระทบไปด้วย

คุณตาหวังไม่ได้สวมหน้ากากอนามัย ผอ.หวัง พยายามเกลี้ยกล่อมอยู่นาน: "คุณตาครับ อายุมากแล้ว ใส่ไว้ป้องกันตัวหน่อยดีกว่านะครับ"

คุณตาหวังโบกมือปฏิเสธ: "ไม่ต้องห่วงหรอก ตาดูคลิปมาแล้ว รู้ว่าผลมันจะเป็นยังไง ถึงตาจะแก่ แต่ร่างกายยังแข็งแรงดี ไม่เป็นไรหรอก"

ผอ.หวัง มองหน้าคุณตาแล้วก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ แอบหันไปกระซิบกับอาสาสมัครข้างๆ: "จับตาดูไว้ให้ดีนะ ถ้าเกิดคุณตาหน้ามืดจะล้มขึ้นมา ก็รีบเข้าไปพยุงเลย"

ทุกคนค่อยๆ ขยับเข้าใกล้ป่าไผ่ ใบไผ่สั่นไหวส่งเสียงสวบสาบ แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบตกกระทบลงบนที่วางแขนของรถเข็น

คุณตาหวังเอื้อมมือไปกุมมือคุณยายโดยอัตโนมัติ แววตาของคุณยายที่ตอนแรกเลื่อนลอยไร้จุดหมาย ค่อยๆ เริ่มมีประกายแห่งความรู้สึกกลับคืนมา

คุณยายกลอกตามองไปรอบๆ มองดูต้นไผ่ที่มีจุดประหลาดๆ มองดูแสงแดดที่ตกกระทบพื้นเป็นหย่อมๆ ราวกับเศษทอง แล้วหันกลับมามองผมสีดอกเลาของคุณตาหวัง

ความทรงจำที่ถูกโรคร้ายกัดกินจนเลือนหายไป ดูเหมือนจะค่อยๆ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

คุณยายยกมือขึ้น หวังจะสัมผัสผมของคุณตา แต่ก็เอื้อมไม่ถึง

คุณตาหวังโน้มตัวลง เอาหน้าเข้าไปใกล้ๆ มือคุณยาย แล้ววางช่อดอกลิลลี่ลงบนตักของเธอ

ปลายนิ้วของคุณยายแตะโดนผมของคุณตา ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ กำเส้นผมสีขาวนั้นไว้หลวมๆ

"ทำไม... ตาถึงแก่ลงไปเยอะขนาดนี้ล่ะ"

น้ำเสียงแผ่วเบา ขาดห้วง เจือความสั่นเครืออย่างไม่อยากจะเชื่อ

น้ำตาของคุณตาหวังพรั่งพรูออกมาทันที ท่านทรุดตัวลงนั่งยองๆ ซบหน้าลงบนตักของคุณยาย

"ก็รอเธอมาตั้งสิบปี จะไม่ให้แก่ได้ยังไงล่ะ?" คุณตาเงยหน้าขึ้นมา ร้องไห้ทั้งน้ำตา แต่ก็ส่งยิ้มให้ วินาทีนี้ ท่านรอคอยมาตลอดสิบปีเต็ม

"สิบปีแล้วสินะ" แววตาของคุณยายฉายแววเศร้าสร้อย

ความทรงจำของคุณยายยังคงหยุดอยู่เมื่อสิบปีก่อน ยังจำได้ดีว่าตอนนั้นทั้งสองเพิ่งเกษียณอายุได้ไม่นาน กำลังวางแผนจะไปเที่ยว กินของอร่อยๆ ดูโลกกว้างด้วยกัน

แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ความจำของคุณยายเริ่มแย่ลง เริ่มจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างลืมล็อกประตู ลืมหยิบกุญแจบ้าน

เพิ่งพูดหรือทำอะไรไปเมื่อกี้ หันไปก็ลืมแล้ว ถามคำถามเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า พูดเรื่องเดิมวนไปวนมา

ของหายบ่อยๆ ไปจ่ายตลาดก็ลืมจ่ายเงิน

อาการเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ความทรงจำที่เคยฝังแน่นอยู่ในหัว ค่อยๆ แตกสลายไปทีละชิ้น ใบหน้าของคนที่อยู่เคียงข้างกันทุกวัน เริ่มเลือนรางลงทีละน้อย

คุณยายรู้ว่าคุณตาหวังคือคนที่รักและผูกพันที่สุด แต่กลับนึกชื่อไม่ออก เรียกไม่ถูก

มองดูคุณตาหวังพูดด้วย ปากขยับ เสียงอู้อี้ เหมือนมีกำแพงหนากั้นอยู่ ฟังไม่เข้าใจความหมายที่สื่อออกมา

แล้วในที่สุด ความทรงจำของคุณยายก็ไม่มีคำว่า 'อดีต' หลงเหลืออยู่อีกต่อไป

เรื่องราวตลอดชีวิตที่ผ่านมา ทั้งสุข เศร้า ดีใจ เสียใจ ถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น

แต่ตอนนี้ เมื่อความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมา คุณยายมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาและเส้นผมที่ขาวโพลนของคุณตาหวัง น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม:

"ฉัน... ฉันยังไม่ได้ไปเที่ยวดูโลกกว้างเป็นเพื่อนตาเลยนะ"

คุณตาหวังส่ายหน้า: "โลกทั้งใบของฉันก็คือเธอนั่นแหละ แค่มีเธออยู่ ฉันก็พอใจแล้ว"

คุณยายค่อยๆ วางมือลงบนหัวคุณตา ลูบเบาๆ เหมือนที่เคยทำเมื่อนานมาแล้ว

หวังฟางนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ จับพนักรถเข็น ร้องไห้สะอึกสะอื้น

คนเริ่มมามุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่มีใครพูดอะไร ผอ.หวัง กับอู่เทายืนดูอยู่ไม่ไกล

ผอ.หวัง กระซิบถาม: "เข้าไปดูหน่อยไหม?"

อู่เทาส่ายหน้า: "อย่าเพิ่งไปกวนพวกเขาเลยครับ"

ผอ.หวัง พยักหน้า หันไปถามอาสาสมัคร: "เตรียมทิชชูไว้พอไหม?"

อาสาสมัครพยักหน้า: "เตรียมไว้เยอะเลยครับ"

หลินมู่หยางยืนอยู่ข้างๆ ตีหน้าตายเหมือนเดิม ปลายปากกาจดบันทึกลงในสมุดไม่หยุด:

"ผู้ป่วยอัลไซเมอร์ เพศหญิง อายุประมาณ 75 ปี เข้าใกล้ป่าไผ่ทดสอบใจประมาณ 5 นาที เริ่มมีสัญญาณของการฟื้นคืนความทรงจำ"

ครอบครัวของคุณตากำลังนั่งคุยกันอยู่ตรงนั้น คุณตาหวังพรั่งพรูเรื่องราวตลอดสิบปีที่ผ่านมาให้ฟังไม่หยุด หวังฟางคอยอยู่เป็นเพื่อน บางครั้งก็พูดเสริมบ้าง

คุณยายหวังเอาแต่มองอย่างเงียบๆ ราวกับอยากจะสลักใบหน้าของทั้งสองคนให้ลึกสุดใจอีกครั้ง

ผ่านไปพักใหญ่ หวังฟางก็เข็นรถเข็นพาคุณแม่ออกมาอย่างช้าๆ คุณตาหวังเดินขนาบข้าง โดยมีอาสาสมัครคอยช่วยพยุง

ตอนเดินผ่าน ผอ.หวัง กับอู่เทา ทั้งสามก็หยุดเดิน คุณตาหวังมอง ผอ.หวัง แล้วโค้งคำนับให้ลึกสุดตัว: "ขอบคุณพวกคุณมากนะ"

ผอ.หวัง รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน: "ไม่ต้องเกรงใจครับคุณตา มันเป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว"

คุณตาหวังหันไปมองอู่เทา อู่เทาไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้ารับเบาๆ

สุดท้ายคุณตาก็หันไปหาหลินมู่หยาง: "อาจารย์หลิน ภรรยาผมจะอยู่ในสภาพนี้ไปได้อีกนานแค่ไหนครับ?"

หลินมู่หยางคิดครู่หนึ่ง: "น่าจะประมาณสิบถึงสามสิบนาทีครับ"

คุณยายหวังพยักหน้า: "แค่ครึ่งชั่วโมงก็พอแล้วล่ะ ขอบคุณพวกคุณจริงๆ นะ"

พูดจบ หวังฟางก็เข็นรถเข็นออกไป

สีหน้าของทุกคนในครอบครัวเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข แตกต่างจากตอนที่เพิ่งมาถึงอย่างสิ้นเชิง

อู่เทามองตามหลังพวกเขาไป ก่อนจะหันมาถามหลินมู่หยาง: "ป่าไผ่ทดสอบใจช่วยรักษาโรคอัลไซเมอร์ไม่ได้จริงๆ เหรอครับ?"

หลินมู่หยางส่ายหน้า: "ยังไม่แน่ใจครับ จากที่เห็นตอนนี้ มันช่วยได้แค่ชั่วคราว คงต้องทำการวิจัยเพิ่มเติมอีก"

อีกด้านหนึ่ง ที่แผงลอยของเสี่ยวขุย คนก็เริ่มมามุงกันเยอะขึ้นเรื่อยๆ

เนื่องจากเสี่ยวขุยจำกัดจำนวนการซื้อ ทุกคนก็เลยไม่รีบร้อน เข้าแถวรอกันอย่างเป็นระเบียบ

ถั่วเหลืองกับถุงหอมกลายเป็นของฮิตที่ใครๆ ก็ต้องมี ซื้อเสร็จก็เดินจากไป

แต่พอเป็นมะเขือเทศสีม่วงที่กินแล้วอาจจะหน้าแตกได้ คนส่วนใหญ่ก็ได้แต่มองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่มีใครกล้าลองสักคน

ก็แหม คนเยอะซะขนาดนี้ ใครจะอยากมาอับอายขายขี้หน้าโชว์คนอื่นล่ะ

ต้าจ้วงยืนอยู่หลังแผง มองมะเขือเทศสีม่วงที่หั่นเป็นชิ้นๆ ในตะกร้า แล้วพึมพำกับตัวเอง: "ของดีขนาดนี้ ทำไมไม่มีใครกล้าลองเลยนะ?"

เสี่ยวขุยปรายตามองเขา: "งั้นนายก็ลองชิมให้พวกเขาดูเป็นตัวอย่างสิ?"

ต้าจ้วงรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที

จังหวะนั้นเอง ก็มีเด็กสาวสองคนเดินเข้ามา คนนึงมัดผมหางม้า ชื่อหลินเยว่ อีกคนปล่อยผมยาว ชื่อเฉินเยี่ยน

ทั้งคู่ใส่ชุดกีฬา ดูอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ พวกเธอหยิบถุงหอมกับถั่วเหลืองเสร็จ ก็หยุดอยู่หน้าตะกร้ามะเขือเทศสีม่วง

หลินเยว่มองมะเขือเทศสีม่วง: "พี่เสี่ยวขุยคะ มะเขือเทศนี่ชิมฟรีจริงๆ เหรอคะ?"

เสี่ยวขุยพยักหน้ารับทันที: "ใช่จ้ะ พวกเธออยากลองชิมไหมล่ะ?"

เฉินเยี่ยนดูลังเล กระตุกแขนเสื้อหลินเยว่ พยายามดึงให้ถอยหลัง กระซิบเสียงเบา:

"อย่าเลย... คนเยอะขนาดนี้... เดี๋ยวได้หน้าแตกหรอก..."

หลินเยว่ไม่สน หยิบมะเขือเทศสีม่วงชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาจ่อปากเฉินเยี่ยน:

"ใกล้จะขึ้นแสดงแล้วนะ หรือเธออยากจะเสียใจทีหลัง?"

เธอหันไปอธิบายให้เสี่ยวขุยฟัง: "อาทิตย์หน้าพวกเราต้องไปแข่งเต้นสตรีทแดนซ์ค่ะ ปกติเฉินเยี่ยนเต้นเก่งมาก แต่พอขึ้นเวทีทีไรก็ตื่นเต้นจนเต้นคร่อมจังหวะทุกที

พวกเราได้ยินมาว่ามะเขือเทศนี่ช่วยให้เต้นพร้อมเพรียงกันได้ ก็เลยอยากมาลองดูค่ะ"