บทที่ 95 เจ้าพี่นิ้วกลาง: ตกลงแกเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเนี่ย?

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสาง ผอ.หวัง ก็พาอาสาสมัครสิบกว่าคนมาถึงสถานที่จริง

เขายืนอยู่หน้าประตู สั่งงานสั้นๆ สองสามประโยค ทุกคนก็เริ่มกระจายตัวกันไปทำงานทันที ทั้งขึงเทปกั้นเขต ตั้งป้ายบอกทาง แล้วก็ไปเช็กความเรียบร้อยของรถพยาบาล

ผอ.หวัง หยิบใบยินยอมรับความเสี่ยงบนโต๊ะขึ้นมาอ่านทวนอีกรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

เวลาผ่านไป คนก็เริ่มทยอยมารอที่หน้าประตูกันเยอะขึ้นเรื่อยๆ

ถึงจะยังเข้าไปไม่ได้ แต่เห็ดยักษ์ที่สูงสิบกว่าเมตรก็โผล่พ้นกำแพงออกมาให้เห็นเด่นชัดแต่ไกล

ผู้คนพากันถ่ายรูปไปพลางซุบซิบกันไปพลาง บางคนก็ชี้ไปที่เห็ดแล้วร้อง "โห ใหญ่จัง" "เหมือนร่มเลย" เด็กๆ ก็ถามเจื้อยแจ้ว "มันจะโตทะลุฟ้าไหมอ่ะ"

พ่อค้าแม่ค้าก็เริ่มตั้งแผงกันคึกคัก

ทั้งของกิน น้ำดื่ม หมวก วางเรียงรายเป็นแถวยาว

เสี่ยวขุยตื่นแต่เช้าตรู่ รีบล้างหน้าแปรงฟันด้วยความเร็วแสง แล้วก็เริ่มภารกิจตั้งแผงลอยของตัวเอง

เธอขนของที่เตรียมไว้ออกมาจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ แยกประเภทตามป้ายชื่อ

คอมเมนต์ในไลฟ์สดเด้งรัวๆ:

"วันนี้เสี่ยวขุยสดใสมาก!"

"รอแป๊บ กำลังรีบไป!"

"เช็กอินหน้างาน"

คุณตาหวังถือช่อดอกลิลลี่สีขาวที่มีหยดน้ำค้างเกาะพราวอยู่ในมือ

หวังฟางเข็นรถเข็น ทั้งสองคนมาถึงแต่เช้าตรู่

เมื่อคืนคุณตาหวังนอนไม่หลับทั้งคืน ตาแดงนิดๆ แต่สีหน้ายังดูสดใส ท่านยืนอยู่หน้าประตู ทอดสายตามองไปที่ป่าไผ่แต่ไกลโดยไม่พูดอะไร

ส่วนครอบครัวจางเป่าจวินกำลังพาพ่อไปเดินเล่นหาของกินในตัวเมืองซู่ตู

คุณปู่รู้ว่าวันนี้จะได้มาดูเห็ดยักษ์ ก็บ่นอุบ: "เห็ดมันมีอะไรให้ดูนักหนา สมัยหนุ่มๆ พ่อเข้าป่าไปเก็บเห็ดออกจะบ่อย"

ภรรยาของจางเป่าจวินกระซิบถาม: "ยังไม่ไปอีกเหรอคะ?"

จางเป่าจวินส่ายหน้า: "รอให้พ่อกินอิ่มก่อนค่อยไปดีกว่า ขืนเรื่องป่าไผ่เป็นเรื่องจริง ถึงตอนนั้นพ่อคงกินอะไรไม่ลงแน่ๆ

สุขภาพพ่อไม่ค่อยดี ปล่อยให้หิวเดี๋ยวจะเป็นลมเอาได้"

ภรรยาพยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ

หลิวซวี่ตงนั่งอยู่หน้าประตู ข้างๆ มีโทรโข่งเปิดเสียงประกาศวนไปวนมา:

"นักท่องเที่ยวทุกท่าน โปรดเข้าแถวให้เป็นระเบียบ ห้ามผลักดันกันนะครับ

กรุณาเซ็นใบยินยอมรับความเสี่ยงก่อนเข้าชม หากไม่เซ็น ไม่อนุญาตให้เข้านะครับ

ผู้ป่วยโรคหัวใจและโรคความดันโลหิตสูงควรพิจารณาก่อนเข้าชม

ผู้สูงอายุต้องมีญาติมาด้วย ด้านข้างมีรถพยาบาลสแตนด์บายอยู่ หากมีเหตุฉุกเฉิน โปรดแจ้งอาสาสมัครทันที"

ผอ.หวัง มองดูแถวคนที่รอเข้าชมแล้วก็ขมวดคิ้ว คนแก่เยอะมาก มีทั้งถือไม้เท้า นั่งรถเข็น ให้ลูกหลานช่วยพยุง ปาเข้าไปครึ่งนึงแล้ว

เขาหันไปสั่งเจ้าหน้าที่: "ไปเอาเก้าอี้มาเพิ่มหน่อย วางไว้ข้างๆ ทางเข้านี่แหละ คนแก่ยืนนานๆ จะไม่ไหวเอา"

แปดโมงเช้า ประตูเปิด

พอประตูเปิดปุ๊บ แถวคนที่รออยู่ก็แตกออกเป็นสามสายโดยอัตโนมัติ

สายแรกพุ่งตรงไปที่เห็ดยักษ์ ใต้ร่มเห็ดสูงสิบกว่าเมตร ผู้คนต่างงัดสารพัดอุปกรณ์ขึ้นมาถ่ายรูปถ่ายคลิป ทั้งไม้เซลฟี่ กล้องโปร มือถือ งัดมาใช้กันให้พรึ่บ

บางคนถึงกับเอาโดรนมาบินถ่ายหมวกเห็ดจากมุมสูง เรียกเสียงฮือฮาจากคนรอบข้างได้เพียบ

สายที่สองพุ่งตรงมาที่แผงของเสี่ยวขุย ส่วนใหญ่เป็นแฟนคลับในไลฟ์สด พอเห็นเสี่ยวขุยปุ๊บก็ตะโกนเรียก "เสี่ยวขุยๆ" แล้วกรูกันเข้ามาหา

ส่วนสายที่สามมุ่งหน้าไปทางป่าไผ่ นำทีมโดยคุณตาหวังและหวังฟาง

คุณตาหวังอุ้มช่อดอกลิลลี่ ค่อยๆ ก้าวเดินช้าๆ โดยมีหวังฟางเข็นรถเข็นตามหลังมา

เสี่ยวขุยนั่งอยู่หน้าแผงลอย เปิดไลฟ์สดไปด้วย

เจ้าพี่นิ้วกลางวางอยู่ฝั่งซ้าย วันนี้อารมณ์ดี ถึงกับทำมือรูปหัวใจให้กล้องด้วย

เจ๊กรีดร้องอยู่ฝั่งขวา เงียบกริบ ใบหุบเข้าหากัน เหมือนยังไม่ตื่นดี

ส่วนต้าจวี๋หายหัวไปไหนก็ไม่รู้ กะจะให้มาช่วยรับแขกซะหน่อย หาตั้งนานก็ไม่เจอ

จังหวะนั้นเอง ก็มีเงาคนพุ่งพรวดมาจากหัวแถว ตรงดิ่งมาหาเสี่ยวขุย

มาด้วยความเร็วสูง ชายกระโปรงพลิ้วไหว ผมยาวสยาย

เสี่ยวขุยแพนกล้องไปหาคนนั้น ยิ้มทักทาย: "มาแล้วๆ แผงลอยมู่ขุย เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการแล้วค่า!"

คนที่วิ่งมาเป็นสาวสวยในชุดฮั่นฝู ชุดกระโปรงยาวเกาะอกสีชมพูอ่อน ปักลายดอกท้อ

ผมเกล้าเป็นมวย ปักปิ่นหยก แต่งหน้าอ่อนๆ สวยหยดย้อยราวกับภาพวาด

คอมเมนต์ในไลฟ์สดเด้งรัวๆ:

"สวยมากอ่ะ!"

"หลงรักเลย!"

"นี่แหละเมียผม!"

"นางฟ้าจำแลงชัดๆ!"

เสี่ยวขุยยังเผลออุทานออกมา: "สวยจังเลยค่ะ"

แล้วสาวสวยคนนั้นก็อ้าปากพูด: "พี่เสี่ยวขุย ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงสักที"

เสียงห้าวทุ้มต่ำ เหมือนกระดาษทรายถูแผ่นเหล็ก

รอยยิ้มของเสี่ยวขุยแข็งค้าง มุมปากกระตุก: "ผู้... ผู้ชายเหรอคะ?"

อีกฝ่ายพยักหน้า ยิ้มแฉ่ง:

"ใช่ครับ ผมชื่อเฉี่ยนโหรว เป็นแฟนคลับพี่ครับ วันนี้ตั้งใจมาเหมาถั่วเหลืองโดยเฉพาะเลย"

เสียงพูดช่างขัดกับหน้าตาสวยๆ นั่นสุดๆ

มุมปากเสี่ยวขุยกระตุกอีกรอบ

เจ้าพี่นิ้วกลางที่ตอนแรกทำมือรูปหัวใจเพราะเห็นว่ามีสาวสวยเดินมา

พอได้ยินเสียงปุ๊บ นิ้วที่ทำรูปหัวใจก็ชะงักกึก ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนกลับเป็นนิ้วกลางอย่างหนักแน่นและมั่นคง

คอมเมนต์แตกตื่น:

"สาวดุ้นเหรอ?"

"เชี่ยเอ๊ย!"

"ไม่จริ๊งงงง!"

"เมนต์บน เมียแกมาแล้ว ไปรับสิ"

"เจ้าพี่นิ้วกลาง : ตกใจหมดเลย ไอ้บ้า หลอกให้หลงดีใจ"

เสี่ยวขุยมองใบหน้าที่สวยระดับเน็ตไอดอล 99% ของเขา สลับกับเสียงห้าวๆ นั่นแล้ว รู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด

เธอรีบล้วงเอาถุงผ้าใบเล็กออกมาจากตะกร้า เทถั่วเหลืองเม็ดนึงใส่มือเขา น้ำเสียงแทบจะอ้อนวอน:

"หนูขอร้องล่ะค่ะ พี่หยุดพูดก่อน แล้วกินถั่วเหลืองเม็ดนี้เข้าไปเถอะนะคะ"

เฉี่ยนโหรวเห็นถั่วเหลืองก็ตาเป็นประกาย วันนี้เขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้แหละ

เขารับถั่วเหลืองมา: "ขอบคุณครับพี่เสี่ยวขุย"

พูดจบก็ยัดเข้าปาก เคี้ยวๆ แล้วกลืนลงคอ

ตอนนั้นมีแฟนคลับมายืนมุงดูอยู่สิบกว่าคนแล้ว ทุกคนต่างก็รอดูผลลัพธ์ โทรศัพท์หลายเครื่องเปิดกล้องจ่อไปที่หน้าของเฉี่ยนโหรว

ยอดคนดูในไลฟ์สดพุ่งจากสามล้านเป็นห้าล้าน คอมเมนต์ไหลเร็วปรู๊ดปร๊าดจนอ่านไม่ทัน

ผ่านไปไม่นาน เฉี่ยนโหรวก็อ้าปาก จะพูดแต่ก็หุบลงไปใหม่ เขากระแอมไอสองสามที ก่อนจะลองพูดอีกครั้ง:

"พี่เสี่ยวขุยคะ แบบนี้โอเคไหมคะ?" เสียงใสแจ๋ว ไพเราะ นุ่มนวลและมีชีวิตชีวา

ต่างจากเสียงห้าวๆ เมื่อกี้ลิบลับ

ผู้ชายคนนึงที่ยืนถือมือถืออัดคลิปอยู่ข้างๆ ถึงกับหลุดสบถออกมา:

"เชี่ย โคตรเจ๋ง!"

ในไลฟ์สดก็อึ้งไปตามๆ กัน:

"เสียงเปลี่ยนแล้ว!"

"เปลี่ยนจริงๆ ด้วย!"

"มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!"

"ฉันจะซื้อถั่วเหลือง! เท่าไหร่ก็ยอมจ่าย!"

เสี่ยวขุยพยักหน้าอย่างพอใจ: "แบบนี้แหละค่อยเข้ากันหน่อย"

ส่วนเจ้าพี่นิ้วกลางที่อยู่ข้างๆ มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด

นิ้วมือเปลี่ยนไปมาระหว่างนิ้วกลางกับรูปหัวใจ ชูนิ้วกลางทีนึง ทำรูปหัวใจทีนึง สลับไปมาเหมือนระบบรวน

เฉี่ยนโหรวชะโงกหน้าเข้าไป ยิ้มให้เจ้าพี่นิ้วกลาง: "ขอบคุณนะจ๊ะที่ทักทายฉันเมื่อกี้"

นิ้วของเจ้าพี่นิ้วกลางชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ทำมือรูปหัวใจให้

ก่อนจะรีบเปลี่ยนกลับมาเป็นชูนิ้วกลางเหมือนเดิม

คอมเมนต์ฮากันลั่น: "เจ้าพี่นิ้วกลางสับสนในตัวเอง"

"อยากจะต้อนรับแต่ก็เขินสินะ"

"เจ้าพี่นิ้วกลาง : ยอมรับว่าแกสวย แต่ฉันก็จะด่าแกอยู่ดี"

เฉี่ยนโหรวโบกมือให้กล้องของเสี่ยวขุย พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน: "ทุกคนคะ ถั่วเหลืองนี่ได้ผลจริงๆ ด้วย ต่อไปนี้ฉันก็พูดคุยได้ตามปกติแล้วล่ะค่ะ"

พูดจบก็หันไปหาเสี่ยวขุย: "พี่เสี่ยวขุยคะ ถั่วเหลืองขายยังไงคะ?"

เสี่ยวขุยชี้ไปที่ป้ายราคา: "ถุงละ 3 หยวน มี 3 เม็ดค่ะ"

เฉี่ยนโหรวได้ยินดังนั้น ก็รีบบอกทันที: "งั้นหนูขอ 10 ถุง ไม่สิ 20 ถุงเลยค่ะ"

เสี่ยวขุยปฏิเสธทันที: "นี่เป็นของสมนาคุณสำหรับวันนี้นะคะ จำกัดให้ซื้อได้แค่คนละ 1 ถุงเท่านั้น เม็ดเมื่อกี้หนูให้ฟรีค่ะ"

"ก็ได้ค่ะ"

เฉี่ยนโหรวก็รู้ดีว่าราคานี้มันถูกเหมือนได้เปล่า เลยหยิบถุงหอมสายชิลมาอีกใบ แล้วก็จ่ายเงินอย่างรวดเร็ว