บทที่ 94 เจ้าพี่นิ้วกลาง: เตรียมตัวรับแขกได้เลย!

พอหลินมู่หยางได้ยินผู้บัญชาการจ้าวบอกว่าจะให้สนามหญ้าเกณฑ์ทหาร ก็แทบจะกุมขมับ: "นี่มันก็การเกณฑ์ทรัพย์สินชัดๆ ไม่ใช่เหรอครับ?"

ผู้บัญชาการจ้าวรีบปฏิเสธเสียงแข็ง: "ไม่ใช่ๆๆ นี่ไม่ใช่การเกณฑ์ทรัพย์สินนะ สนามหญ้ามันมีความคิดเป็นของตัวเอง จะใช้คำว่าเกณฑ์ไม่ได้สิ"

หลินมู่หยาง: "...สนามหญ้าไม่ใช่ของผมครับ เป็นของมหาลัย เรื่องนี้คุณต้องไปคุยกับอธิการบดีเอาเอง"

ผู้บัญชาการจ้าวคิดดูแล้วก็เห็นด้วย คุยสัพเพเหระต่ออีกสองสามประโยคก็วางสายไป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดการปรับปรุงพื้นที่ก็เสร็จสมบูรณ์ สวนเห็ดยักษ์พร้อมเปิดให้เข้าชมแล้ว

หนึ่งวันก่อนเปิด ผอ.หวัง จากกรมการท่องเที่ยวเดินทางมาตรวจความเรียบร้อยด้วยตัวเอง อู่เทาเดินประกบพาตรวจดูทุกซอกทุกมุม

เดินตั้งแต่กำแพงต้นมะขวิดไปจนถึงป่าไผ่ จากป่าไผ่ไปดูเห็ดยักษ์ แล้วก็วนไปดูลาดจอดรถที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ

ตลอดทาง ผอ.หวัง ไม่ค่อยพูดอะไร เอาแต่มองนู่นมองนี่ บางทีก็ลงไปนั่งยองๆ ลูบๆ คลำๆ ขอบป้ายบอกทาง เพื่อเช็กดูว่ามีเสี้ยนโผล่มาบ้างหรือเปล่า

"รถพยาบาลมาถึงหรือยังครับ?" ผอ.หวัง ยืนขึ้นพลางปัดฝุ่นที่หัวเข่า

อู่เทาชี้ไปทางประตูหน้า: "มาถึงแล้วครับ มีหมอมาประจำการหนึ่งคน แล้วก็พยาบาลอีกสองคนครับ"

ผอ.หวัง มองตามนิ้วอู่เทาไป ก็เห็นรถพยาบาลสีขาวจอดสแตนด์บายอยู่ ไฟไซเรนสีเหลืองบนหลังคาสะท้อนแสงแดดวิบวับ

เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ชะโงกหน้าเข้าไปดูในรถ อุปกรณ์ปฐมพยาบาล ผ้าก๊อซ เบตาดีน พลาสเตอร์ยา ถูกจัดเรียงไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย

พยักหน้าอย่างพอใจ: "พรุ่งนี้คนน่าจะเยอะ ถ้าของไม่พอต้องรีบประสานงานขอเพิ่มนะ"

เดินมาถึงทางเข้า เห็นกองเอกสารใบยินยอมรับความเสี่ยงตั้งสูงเป็นตั้งๆ วางอยู่บนโต๊ะ หยิบขึ้นมาเปิดดู บนกระดาษเขียนไว้ว่า:

"ข้าพเจ้ารับทราบดีว่าไผ่ทดสอบใจอาจกระตุ้นให้เกิดอารมณ์รุนแรง และยินยอมรับผลที่อาจจะตามมาทุกประการ

ผู้ป่วยโรคหัวใจและโรคความดันโลหิตสูงควรพิจารณาก่อนเข้าชม ผู้สูงอายุต้องมีญาติมาด้วย"

ตัวหนังสือพิมพ์ด้วยตัวหนาและใหญ่เบ้อเริ่ม มองแวบเดียวก็เห็นชัดเจน

พออ่านจบ ผอ.หวัง ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก: "ใบยินยอมพวกนี้พอนักท่องเที่ยวเซ็นเสร็จแล้ว ต้องเก็บรักษาไว้ให้ดีนะ เผื่อมีปัญหาทีหลังจะได้มีหลักฐาน"

อู่เทา: "ครับ เรามีโกดังเก็บของโดยเฉพาะเลย พรุ่งนี้จะเอาไปเก็บไว้ในนั้นอย่างดีครับ"

ผอ.หวัง วางเอกสารลงบนโต๊ะ หันไปมองป่าไผ่ที่อยู่ไกลๆ ใบไผ่ปลิวไสวไปตามแรงลม เกิดเสียงดังสวบสาบเบาๆ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตอนนี้เสี่ยวขุยกำลังไลฟ์สดอยู่ ยอดคนดูทะลุห้าล้านคนไปแล้ว

มองดูคอมเมนต์ที่แห่พิมพ์คำว่า "พรุ่งนี้เจอกัน" รัวๆ ผอ.หวัง ก็ยังอดห่วงไม่ได้

"พรุ่งนี้เช้าผมจะเข้ามาอีกรอบ มาช่วยคุมความเรียบร้อย" ผอ.หวัง ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ: "ผมจะเกณฑ์คนจากกรมที่พอจะว่างงานมาช่วยด้วย

วันแรกที่เปิดให้เข้าชม ห้ามมีข้อผิดพลาดเด็ดขาด"

อู่เทาพยักหน้ารับ สถานการณ์แบบนี้เขาเองก็เพิ่งเคยเจอเหมือนกัน มี ผอ.หวัง มาช่วยคุมงานด้วยก็อุ่นใจขึ้นเยอะ

ไม่ไกลจากตรงนั้น ความสูงของเห็ดยักษ์ทะลุ 13 เมตรไปแล้ว หมวกเห็ดแผ่กางออกเหมือนร่มคันยักษ์ ทอดเงาเป็นวงกว้าง

หลิวซวี่ตงยืนแหงนหน้ามองอยู่ใต้ร่มเงา จนเมื่อยคอไปหมด เอามือนวดหลังคอพลางถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ: "มันยังโตได้อีกเหรอเนี่ย?"

หลินมู่หยางนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เอาตลับเมตรวัดความกว้างรอบโคนเห็ด: "อืม คาดว่าน่าจะสูงได้ถึง 15 เมตรขึ้นไป"

"แม่เจ้า!" หลิวซวี่ตงอดอุทานออกมาไม่ได้: "ใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเอาไปผัดกินจะได้กี่จานเนี่ย"

หลินมู่หยาง: "...มันกินไม่ได้"

"รู้แล้วครับ" หลิวซวี่ตงหน้าแดงก่ำ: "ผมก็แค่พูดเล่นเฉยๆ"

ต้าจวี๋แอบปีนขึ้นไปบนหมวกเห็ดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนนั้น ก้มลงมองหลิวซวี่ตงด้วยสายตาเหนือกว่า

หลิวซวี่ตงแหงนหน้ามอง กวักมือเรียก: "ต้าจวี๋ ลงมาเร็วเข้า!"

ต้าจวี๋เมินใส่ เอาแต่เลียอุ้งเท้าแผล็บๆ

พอเห็นว่ามันไม่ยอมขยับ หลิวซวี่ตงก็ตะโกนเรียกอีก: "อยู่บนนั้นมันอันตรายนะเว้ย!"

ต้าจวี๋เปลี่ยนไปเลียอุ้งเท้าอีกข้าง แล้วปรายตามองหลิวซวี่ตงอย่างเหยียดๆ

บริเวณแผงลอยหน้าประตู พ่อค้าแม่ค้าหลายคนเริ่มทยอยมาเตรียมความพร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้กันแล้ว

ต้าจ้วงเอาแผ่นไม้เก่าๆ จากโกดังมาประกอบเป็นโต๊ะตัวเล็กๆ ขาโต๊ะเอียงไปนิดนึง ต้องเอาหินมารองไว้

บนโต๊ะมีตะกร้าใบเล็กๆ วางเรียงราย แปะป้ายไว้ว่า: ถุงหอมสายชิล มะเขือเทศสีม่วง แล้วก็ถั่วเหลือง

แต่ตอนนี้ตะกร้ายังว่างเปล่าอยู่ กะจะเอาของมาลงตอนตั้งแผงพรุ่งนี้

ด้านบนมีป้ายผ้าแขวนอยู่ บนผ้าเขียนด้วยปากกาเมจิกว่า: "สินค้าพรีเมียมจากมู่ขุย ถุงหอม: ใบละ 20 หยวน มะเขือเทศสีม่วง: ชิมฟรี ถั่วเหลือง: ถุงละ 3 หยวน (3 เม็ด)"

ลายมือยึกยือดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นลายมือเสี่ยวขุย

เสี่ยวขุยถือโทรศัพท์มือถือ แนะนำบรรยากาศรอบๆ ให้แฟนคลับในไลฟ์สดดู

คนที่เตรียมตัวจะมาพรุ่งนี้ ต่างก็เกาะติดหน้าจอรอดูความเคลื่อนไหวล่าสุดกันถ้วนหน้า

มีคนถามเข้ามาว่า "เสี่ยวขุยๆ ที่นั่นมีหมอไหม? พ่อฉันแก่แล้ว กลัวจะเกิดอุบัติเหตุน่ะ"

เสี่ยวขุยรีบแพนกล้องไปที่รถพยาบาลหน้าประตูทันที: "มีหมอเตรียมพร้อมไว้แน่นอนค่ะ"

มีคนถามต่อ: "เสี่ยวขุยๆ มะเขือเทศสีม่วงนั่นชิมฟรีจริงๆ เหรอ?"

เสี่ยวขุยพยักหน้า: "จริงค่ะ แต่ว่าของเหลือไม่ค่อยเยอะแล้วนะคะ มาช้าอาจจะอดชิม

กินแล้วจะเผลอเลียนแบบคนอื่นได้ ใครที่ควบคุมตัวเองไม่เก่ง ไม่แนะนำให้ลองนะคะ เดี๋ยวจะอับอายขายขี้หน้าเอาได้"

ยิ่งเธอเตือนแบบนี้ พวกหัวรั้นในไลฟ์สดก็ยิ่งอยากลองเข้าไปใหญ่

เสี่ยวขุยพูดไม่ออก ได้แต่แนะนำสถานที่ต่อไป

เพื่อเป็นการต้อนรับแฟนคลับที่น่ารักทุกคน เสี่ยวขุยเลยตัดสินใจว่าจะเอาเจ้าพี่นิ้วกลางกับเจ๊กรีดร้องออกมารับแขกด้วยในวันพรุ่งนี้

ให้สองต้นนี้ช่วยต้อนรับทุกคนแทนตัวเอง รับรองแฟนคลับต้องเซอร์ไพรส์แน่ๆ

เสี่ยวขุยคุยไปตอบคำถามแฟนคลับไปเพลินๆ

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว แต่คนในไลฟ์สดกลับยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ

ณ โรงแรมที่ไม่ไกลจากสถาบันวิจัยนัก ครอบครัวของคุณตาหวังเดินทางมาถึงซู่ตูล่วงหน้าหนึ่งวัน

ปีนี้คุณตาหวังอายุ 79 ปีแล้ว ถึงผมจะขาวโพลนทั้งหัว แต่สุขภาพยังแข็งแรง เดินเหินได้คล่องแคล่วไม่ต้องพึ่งไม้เท้า

คุณย่านั่งอยู่บนรถเข็น สายตายังคงเลื่อนลอย บางครั้งก็หันมามองคุณตา แต่แววตานั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีความคุ้นเคยหลงเหลืออยู่เลย

พอรู้ว่าพ่อกับแม่จะมา หวังฟาง ลูกสาวก็ลางานมาเป็นเพื่อนทันที

คุณตาหวังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองแสงจันทร์ นิ่งเงียบอยู่นาน

หวังฟางเดินเข้าไปหา เอาเสื้อคลุมคลุมไหล่ให้พ่อ: "พ่อคะ นอนพักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้เราก็จะได้เข้าไปแล้ว"

คุณตาหวังพยักหน้า ไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงค่อยเอ่ยปากเสียงเบาหวิว:

"ตอนสาวๆ แม่แกชอบดูดอกไม้มากเลยนะ สมัยก่อนเวลาพ่อไปทำงานต่างจังหวัด เจอทุ่งดอกไม้ป่าก็ชอบเด็ดมาฝากแม่แก แม่แกก็จะเก็บเอาไว้ ถึงมันจะเหี่ยวเฉาไปแล้วก็ไม่ยอมทิ้ง

พอตอนหลังแม่แกป่วย แกก็ลืมเรื่องราวไปตั้งเยอะ ดอกไม้ที่พ่อให้ แม่แกก็จำไม่ได้แล้ว"

น้ำเสียงคุณตาเบามาก แต่หวังฟางก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยและความเสียใจที่ซ่อนอยู่ในนั้น

จู่ๆ คุณตาก็เงยหน้าขึ้น: "พรุ่งนี้ก่อนไป เราแวะไปซื้อดอกไม้กันสักช่อนึงเถอะ"

หวังฟางตาแดงก่ำ พยักหน้ารับ เธอเข้าใจความหมายของพ่อดี

สองสามีภรรยาจางเป่าจวินก็เดินทางมาถึงล่วงหน้าหนึ่งวันเช่นกัน

พวกเขาไม่ได้บอกความจริงกับพ่อว่าจะมาดูป่าไผ่ บอกแค่ว่า 'พามาเที่ยว'

คุณปู่จางวัยเจ็ดสิบกว่า เดินถือไม้เท้า ถึงปากจะบ่นว่า 'มาเที่ยวอะไรกันนักหนา' แต่พอเดินจริงๆ กลับเดินฉิวไม่แพ้หนุ่มๆ

ตกดึก ภรรยาของจางเป่าจวินก็ถามสามีว่า: "พ่อรู้ไหมคะว่าพรุ่งนี้เราจะไปไหนกัน?"

จางเป่าจวินส่ายหน้า: "ไม่รู้หรอก พี่บอกพ่อแค่ว่าจะพาไปดูวิว"

ภรรยาเริ่มกังวล: "แล้วถ้าเกิดมันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา พ่อร้องไห้หนักจะทำยังไงคะ?"

จางเป่าจวินคิดนิดนึง: "ถ้าอยากจะชดเชยความเสียใจ ร้องไห้สักยกก็ถือเป็นเรื่องปกตินะ"

ภรรยาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเตือนสามี: "พรุ่งนี้อย่าลืมพกยาอมใต้ลิ้นไปด้วยนะคะ"