บทที่ 93 ผู้บัญชาการจ้าว: สนามหญ้ามีแผนจะเกณฑ์ทหารเข้ากองทัพไหม?

พูดคำไหนคำนั้น เสี่ยวขุยรีบไปที่โกดังทันที แล้วรื้อเอาดอกไพรีทรัม ที่เก็บไว้คราวก่อนออกมาจนหมด

ส่วนถุงผ้าใบเล็กสำหรับทำถุงหอม หลังจากแจกถุงหอมล็อตที่แล้วไป เธอก็ไปสั่งทำพิเศษทางเน็ตมาหลายพันใบ มีรูปร่างแตกต่างกันไป

มีทั้งรูปเจ้าพี่นิ้วกลาง ต้าจวี๋ หรือแม้แต่รูปหลินมู่หยาง ซึ่งดูแล้วออกจะแอ็บสแตรกไปสักหน่อย นอกจากนี้ยังมีรูปร่างพิลึกพิลั่นอีกสารพัดแบบ โดยทุกใบจะประทับตราโลโก้ของสถาบันวิจัยเอาไว้

พอมีเป้าหมายแล้ว เสี่ยวขุยก็คว้ามือถือวิ่งไปจัดการธุระของตัวเองทันที

หลินมู่หยางกับอู่เทาเดินตรวจตราพื้นที่ทั้งหมดรอบหนึ่ง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น

สุดท้ายทั้งสองคนก็มาหยุดอยู่หน้ากำแพงต้นมะขวิด หลินมู่หยางจ้องมองกำแพงมะขวิด จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้: "จะว่าไปแล้ว พวกนักศึกษาที่ว่างจัดพวกนั้นเหมือนจะใกล้ปิดเทอมกันแล้วใช่ไหม?"

อู่เทาชะงักไปนิด ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง แต่ก็ตอบไปว่า: "น่าจะภายในสองสามวันนี้แหละครับ"

หลินมู่หยางถอนหายใจ: "ถ้าอย่างนั้น ตรงกำแพงมะขวิดนี่ก็คงจะมีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยซู่ตูมารวมตัวกันเยอะแน่ๆ"

อู่เทานึกถึงเหตุการณ์ตอนที่พวกนักศึกษาแอบมาขโมยมะขวิดคราวก่อน: "แล้วเราต้องห้ามพวกเขาไหมครับ?"

"ไม่ต้องหรอก" หลินมู่หยางรู้สไตล์พวกนี้ดี: "ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ แจกใบยินยอมรับความเสี่ยงให้พวกเขาก็พอ เราแค่ต้องรับประกันว่าจะไม่มีอันตรายร้ายแรงเกิดขึ้นก็พอ

ที่สำคัญที่สุดคือ ทุกคนที่โดนหนามตำเสร็จแล้ว ต้องหักหนามทิ้งด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่สองมาใช้ซ้ำ จะได้ไม่เกิดการติดเชื้อ"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมจะจัดคนมาคอยเฝ้าตรงนี้ด้วย" อู่เทารับคำ หลินมู่หยางปรายตามองต้นมะขวิด มันโตขึ้นเรื่อยๆ จนปกคลุมกำแพงมิดชิด มองไม่เห็นตัวกำแพงด้านในเลยแม้แต่น้อย

เขาลองกะดูคร่าวๆ หนามตรงนี้น่าจะมากพอให้นักศึกษาหลายล้านคนได้ร้องไห้โฮ และทบทวนชีวิตตัวเองได้อย่างจุใจ

หลินมู่หยางรู้สึกพึงพอใจกับสิ่งนี้มาก

อีกด้านหนึ่ง หลังจากบินมาสามชั่วโมงกว่า ในที่สุดเครื่องบินขนส่งก็ลงจอดที่สนามบิน จากนั้นก็ต้องเปลี่ยนไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ต่อ ทุลักทุเลอยู่ค่อนวัน ในที่สุดก็มาถึงค่ายพักแรมกลางทะเลทราย

ผู้บัญชาการจ้าวมารออยู่นานแล้ว เขายืนอยู่ข้างรถ มองดูม้วนสนามหญ้าสีเขียวที่ยังมีดินติดรากอยู่ในกระบะรถ

เขากดโทรศัพท์หาหลินมู่หยาง: "อาจารย์หลิน สนามหญ้ามาถึงค่ายแล้วครับ ขั้นตอนต่อไปต้องทำยังไงครับ?"

"พามันไปที่จุดสุดท้ายที่ขาดการติดต่อกับคนหายครับ แล้วฉีดพรมน้ำกับน้ำยาเหนี่ยวนำให้ชุ่ม

มันจะเคลื่อนที่ไปทางที่มีคนอยู่ ต้องคอยสังเกตทิศทางให้ดีนะครับ ถ้ามันดันเคลื่อนที่กลับมาทางค่าย ต้องรีบหยุดมันไว้ แล้วพามันออกไปให้ไกลกว่าเดิมครับ"

"ตกลงครับ เข้าใจแล้ว ไว้ติดต่อกันนะครับ" ผู้บัญชาการจ้าววางสาย แล้วรีบตะโกนเรียกเสี่ยวหลี่ทันที: "จุดพิกัดสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะหายตัวไปอยู่ตรงไหน? พาพวกเราไปเดี๋ยวนี้เลย"

"ครับผม"

คนอื่นๆ ช่วยกันขนน้ำกับน้ำยาเหนี่ยวนำที่เตรียมไว้ขึ้นรถ แล้วขบวนรถก็มุ่งหน้าสู่จุดหมายอย่างพร้อมเพรียง

ตอนนี้เวลาใกล้จะหกโมงเย็นแล้ว ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ทะเลทรายทั้งผืนดูอ้างว้างและเงียบเหงาจับใจ

ขับรถไปได้สิบกว่านาที รถก็เริ่มวิ่งต่อไปไม่ได้ พวกเขาจึงต้องลงเดินเท้ากันต่อ

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงจุดพิกัดสุดท้าย

"รายงานท่านผู้บัญชาการ ตรงนี้แหละครับ"

ผู้บัญชาการจ้าวพยักหน้า สั่งให้คนเอาสนามหญ้าลงมาแล้วปูลาดออก

พอปูสนามหญ้าปุ๊บ อากาศที่แห้งแล้งและอุณหภูมิที่สูงปรี๊ดก็ทำให้มันดูห่อเหี่ยวลงทันที ใบหญ้าลู่ตกลงแนบพื้น

ผู้บัญชาการจ้าวเห็นดังนั้น ก็รีบสั่งให้คนเอาน้ำกับน้ำยาเหนี่ยวนำมาฉีดพรมลงบนสนามหญ้าทันที

ทหารนายหนึ่งอดไม่ได้ที่จะรำพึงออกมา: "คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเราจะได้มารดน้ำสนามหญ้าอยู่กลางทะเลทรายทากลามากันแบบนี้"

ทหารอีกนายพยักหน้าเห็นด้วย: "นั่นสิ สมกับที่ในเน็ตลือกันจริงๆ อาจารย์หลินคนนั้นเหมือนนักเวทไม่มีผิด"

คนอื่นๆ ต่างก็ซุบซิบพูดคุยกันเบาๆ ส่วนผู้บัญชาการจ้าวนั้นจ้องมองสนามหญ้าเขม็ง

และก็ตามคาด หลังจากรดน้ำจนชุ่ม ใบของสนามหญ้าก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง มันลองขยับยุกยิกไปมาเพื่อสำรวจทิศทาง ก่อนจะเริ่มเคลื่อนตัวไปในทิศทางหนึ่ง

"เสี่ยวหลี่"

"ครับผม"

ผู้บัญชาการจ้าวชี้ไปทางที่สนามหญ้ากำลังมุ่งหน้าไป: "ทิศนั้นใช่ทิศที่ตั้งค่ายของเราไหม?"

เสี่ยวหลี่หยิบอุปกรณ์ขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด: "ไม่ใช่ครับ"

ผู้บัญชาการจ้าวได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก: "ทุกคน ตามสนามหญ้านั่นไป"

ทุกคนรีบเก็บของแล้วเดินตามไปทันที

ทว่า เดินไปได้ไม่ทันไร ด้วยความร้อนและความแห้งแล้ง ความเร็วของสนามหญ้าก็ค่อยๆ ช้าลง

ผู้บัญชาการจ้าวเห็นแบบนั้น ก็รีบสั่งให้คนฉีดพรมน้ำและน้ำยาเหนี่ยวนำให้มันอีกครั้ง

สนามหญ้าจึงกลับมาเร่งความเร็วในการเคลื่อนที่ได้อีก

ทำซ้ำแบบนี้อยู่หลายรอบ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงบริเวณแอ่งกระทะ และได้พบกับกลุ่มคนที่กำลังจะหมดสติเพราะขาดน้ำ

"เร็วเข้า รีบเข้าไปช่วย!"

ทหารหลายนายรีบพุ่งเข้าไปปฐมพยาบาลเบื้องต้นทันที ผู้บัญชาการจ้าวล้วงโทรศัพท์ดาวเทียมออกมา ติดต่อให้ค่ายส่งเฮลิคอปเตอร์มารับ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้หมดสติหลายคนก็ถูกเฮลิคอปเตอร์พากลับไปที่ค่าย และถูกส่งตัวไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลด้วยความเร็วสูงสุด

ตอนแรกเหล่าทหารตั้งใจจะเอาสนามหญ้าไปไว้ในเต็นท์ แต่พอมันถูกยกหามลงจากรถ มันก็หยุดนิ่งอยู่ไม่ไกลจากเต็นท์ทันที

ไม่ว่าทุกคนจะใช้น้ำหรือน้ำยาเหนี่ยวนำมาล่อ มันก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ทำเพียงแค่แผ่ใบออกรับลมเท่านั้น

หมดหนทาง พวกเขาจึงต้องไปถามผู้บัญชาการจ้าว ซึ่งตอนนั้นเขากำลังคุยโทรศัพท์กับหลินมู่หยางอยู่พอดี

ตอนที่หลินมู่หยางรับสายที่สถาบันวิจัย เขากำลังตรวจสอบไผ่ทดสอบใจเป็นครั้งที่สอง เพื่อให้แน่ใจว่าปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์

น้ำเสียงของผู้บัญชาการจ้าวแฝงความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความโล่งใจอยู่เต็มเปี่ยม: "เสี่ยวหลิน หาคนเจอแล้วนะ คราวนี้คนของเธอ... เอ้ย สนามหญ้าของเธอ สร้างผลงานชิ้นโบแดงเลยล่ะ"

หลินมู่หยาง: "ครับ"

ผู้บัญชาการจ้าว: "เธอไม่ตื่นเต้นหน่อยเหรอ?"

หลินมู่หยางยังคงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: "ตื่นเต้นครับ"

ปลายสายเงียบไปนิดนึง: "มีอีกเรื่องนึง สนามหญ้าของเธอพอกลับมาถึงค่าย มันก็ไม่ยอมเข้าเต็นท์ เอาแต่อยู่ข้างนอกค่าย แบบนี้มันคือยังไงเหรอ?"

หลินมู่หยางคิดครู่หนึ่ง: "วันนี้มันดูห่อเหี่ยวตลอดเลยใช่ไหมครับ?"

"ใช่สิ ทะเลทรายอากาศแห้ง แถมยังร้อนจัดขนาดนี้ อย่าว่าแต่สนามหญ้าเลย คนเดินแป๊บเดียวก็หมดแรงแล้ว"

"นั่นแหละครับ" หลินมู่หยางเดาสาเหตุออกแล้ว: "วันนี้มันคงหิวน้ำจัด แล้วก็คงรู้ว่าพึ่งคนอื่นไม่สู้พึ่งตัวเอง เพราะงั้นตรงที่มันอยู่ตอนนี้ ใต้ดินน่าจะมีแหล่งน้ำบาดาลอยู่ครับ"

"เธอหมายความว่า สนามหญ้านั่นมันอยากจะพึ่งพาตัวเอง ด้วยการดูดซับน้ำบาดาลด้วยตัวเองงั้นเหรอ?" ผู้บัญชาการจ้าวแทบไม่อยากเชื่อ: "ถึงในทะเลทรายจะมีน้ำบาดาล แต่มันลึกตั้งเกือบสิบเมตรเลยนะ แถมยังไม่ชัวร์ด้วยซ้ำว่าเป็นน้ำจืดหรือเปล่า"

นี่คือเหตุผลที่พวกเขาไม่ได้ขุดบ่อน้ำไว้ใช้งาน

น้ำเสียงของหลินมู่หยางหนักแน่นมาก: "ตรงนั้นต้องมีน้ำจืดแน่นอนครับ และลึกไม่เกิน 5 เมตรด้วย"

ผู้บัญชาการจ้าวชั่งใจครู่หนึ่ง:

"ตกลง เดี๋ยวฉันจะรีบสั่งคนให้ลงพื้นที่สำรวจอย่างละเอียดเลย ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะก็ คราวนี้สนามหญ้านี่ไม่ได้แค่ช่วยเรื่องใหญ่ไปเรื่องเดียวนะ จะมอบเหรียญกล้าหาญให้มันเลยก็ยังไม่เวอร์ไปหรอก"

หลินมู่หยางพยักหน้า: "ครับ"

ผู้บัญชาการจ้าวมองไปที่สนามหญ้าซึ่งยังคงอยู่ที่เดิมไม่ไกลนัก ภายใต้แสงจันทร์ ใบหญ้าของมันกำลังพริ้วไหวเบาๆ

เขายิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกถูกใจ

เลยเอ่ยปากถามขึ้นมาว่า: "อาจารย์หลิน สนามหญ้าของคุณผืนนี้ มีแผนจะเกณฑ์ทหารเข้ากองทัพไหม?"

หลินมู่หยาง: "?"