บทที่ 92 สนามหญ้าออกเดินทาง เสี่ยวขุยอยากตั้งแผงลอย

หลินมู่หยางเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของลุงยาม

เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีนักศึกษาจำเขาได้

"รุ่นพี่หลินนี่นา!"

"ตัวจริงเสียงจริงเลย!"

"มีเจ้าพี่นิ้วกลางมาด้วย ฉันชอบเจ้านี่ที่สุดเลย"

หลินมู่หยางกลายเป็นตำนานเดินได้ของมหาวิทยาลัยซู่ตู ผู้ชายคนเดียวที่ทำให้มหาวิทยาลัยต้องร่างกฎระเบียบขึ้นมาใหม่

เมื่อก่อนห้องแล็บคณะเกษตรไม่ได้เข้มงวดอะไรขนาดนี้หรอก ก็คณะนี้มันเป็นจุดอ่อนของมหาวิทยาลัยซู่ตูนี่นา ไม่เคยมีผลงานอะไรโดดเด่นเลย

นี่แหละเหตุผลนึงที่ทำให้หลินมู่หยาง คนที่สอบวิชาอื่นได้คะแนนห่วยแตก สอบติดที่นี่ได้

แต่ตั้งแต่มีหลินมู่หยางโผล่มา ห้องแล็บคณะเกษตรก็กลายเป็นห้องแล็บที่เข้มงวดที่สุดในมหาวิทยาลัยไปเลย

มีเวรยามเดินตรวจตารอบๆ ตลอด จะทำทดลองอะไรต้องรายงานอาจารย์ที่ปรึกษาก่อน เบิกของอะไรก็ต้องลงบันทึกไว้หมด

แถมเวลาประชุมใหญ่ ชื่อหลินมู่หยางก็มักจะถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงบ่อยๆ ไม่ว่าจะยกมาเป็นแรงบันดาลใจให้ฮึกเหิม หรือยกมาเตือนสติให้ระวัง

สรุปง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้ความดังของหลินมู่หยางในมหาวิทยาลัย ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าอธิการบดีเลย

แถมปกติหลินมู่หยางก็ชอบหมกตัวอยู่แต่ในสถาบันวิจัย ไม่ค่อยโผล่หน้ามาให้เห็น พอเห็นตัวเป็นๆ เดินอยู่ในมหาวิทยาลัย นักศึกษาเลยตื่นเต้นกันใหญ่

ไม่นาน หลินมู่หยางก็โดนรุมล้อม มีทั้งขอถ่ายรูป ทั้งขอลายเซ็น

หลินมู่หยางหน้าตายสนิท ยอมถ่ายรูปด้วยสองสามคน แล้วก็รีบปลีกตัวออกไป

อธิการบดีเฉินกำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่ในห้องทำงาน พอเห็นหลินมู่หยางอุ้มเจ้าพี่นิ้วกลางเดินเข้ามา

เจ้าพี่นิ้วกลางก็หันนิ้วกลางชี้หน้าแกทันที มุมปากอธิการบดีกระตุกนิดนึง แต่แกก็ชินซะแล้ว

แกหันไปถามหลินมู่หยาง: "เสี่ยวหลิน? ลมอะไรหอบมาถึงนี่ล่ะ?"

หลินมู่หยางอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นคร่าวๆ บอกว่ากองทัพอยากขอยืมสนามหญ้าไปช่วยค้นหาคนหาย

พอฟังจบ อธิการบดีเฉินก็ขมวดคิ้ว: "สนามหญ้าเนี่ยนะ? มันหาคนได้ด้วยเหรอ?"

หลินมู่หยาง: "ได้ครับ เวลาอยู่ข้างนอกมันจะออกตามหาสิ่งมีชีวิตโดยอัตโนมัติ ยิ่งในทะเลทรายมันยิ่งจะทำงานได้ดีเลยล่ะครับ

อีกอย่าง ตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ต้องลองดูสักตั้งครับ"

อธิการบดีเฉินพยักหน้า แกเข้าใจดีว่าเรื่องแบบนี้รอช้าไม่ได้ แกเงียบไปนิดนึง ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง มองดูสนามหญ้าที่อยู่ตรงลานกว้าง: "ทางฉันไม่มีปัญหาหรอกนะ แต่เธอแน่ใจเหรอว่ามันจะยอมไป?"

หลินมู่หยาง: "เดี๋ยวผมไปคุยกับมันเองครับ"

เขาเดินไปที่ลานกว้าง ตอนนี้ไม่ค่อยมีคนมามุงดูสนามหญ้าแล้ว เขานั่งยองๆ ลงข้างๆ วางเจ้าพี่นิ้วกลางไว้ใกล้ๆ

ใบหญ้าเอนไหวไปตามสายลม พลางจัดเรียงตัวเป็นอักษรคำว่า "ง่วง" สงสัยจะเพิ่งตื่น

แต่พอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเจ้าพี่นิ้วกลาง ใบหญ้าก็ตั้งชันขึ้นมาทันที เหมือนเตรียมพร้อมจะเปิดศึก

เจ้าพี่นิ้วกลางก็ไม่ยอมน้อยหน้า หันนิ้วกลางเปลี่ยนเป้าหมายจากหลินมู่หยาง ไปชี้ใส่สนามหญ้าแทน

ทำท่าเหมือนจะไฝว้กันให้ตายไปข้าง

หลินมู่หยาง: ...

เรามาขอร้องเขานะขืนไปกวนตีนท่านหลอดหญ้าตอนนี้เดี๋ยวก็พังกันพอดี

เขาเลยจับเจ้าพี่นิ้วกลางหันไปชูนิ้วกลางใส่ที่ว่างๆ แทน

และก็ตามคาด พอเจ้าพี่นิ้วกลางโดนจับหันไปทางอื่น มันก็โมโหจัด ลืมสนามหญ้าไปชั่วขณะ หันกลับมาชูนิ้วกลางด่าหลินมู่หยางแทน

หลินมู่หยางทำเป็นไม่สนใจ เอื้อมมือไปลูบใบหญ้าเบาๆ แล้วหยิบขวดสเปรย์ใส่น้ำยาเหนี่ยวนำที่เตรียมมา ฉีดพรมลงไปบนสนามหญ้า

พอน้ำยาสัมผัสใบหญ้า สนามหญ้าก็แผ่กิ่งก้านใบดูสดชื่นขึ้นมาทันตาเห็น

เมื่อเห็นว่าได้ผล เขาก็รีบเข้าเรื่องทันที: "ฉันอยากให้แกช่วยไปตามหาคนให้หน่อย ใช้เวลาไม่กี่วันก็กลับแล้ว"

ใบหญ้าสะบัดไปมา ก่อนจะค่อยๆ เรียงตัวเป็นเลข "2"

หลินมู่หยางเข้าใจทันที มันขอต่อรองเป็นน้ำยาเหนี่ยวนำ 2 ขวดสินะ

"ตกลง"

ดีลสำเร็จ!

ผ่านไปไม่นาน รถบรรทุกทหารสีเขียวขี้ม้าก็มาจอดเทียบหน้าประตูมหาวิทยาลัย

ผู้บัญชาการจ้าวทำงานไวมาก สั่งระดมรถจากค่ายทหารที่อยู่ใกล้ที่สุดมาทันที

คนขับรถกระโดดลงมา ทำความเคารพ: "อาจารย์หลินครับ ผู้บัญชาการจ้าวสั่งให้ผมมารับสนามหญ้าครับ"

หลินมู่หยางสั่งให้สนามหญ้าขึ้นรถ รากหญ้าถอนตัวเองขึ้นมาจากพื้นดิน มีดินติดมาด้วยนิดหน่อย ดูเหมือนพรมสีเขียวผืนใหญ่

มันม้วนตัวเองเป็นก้อนกลมๆ หลินมู่หยางให้คนช่วยกันยกมันขึ้นไปไว้บนกระบะท้ายรถ

รถบรรทุกแล่นออกไปไกลแล้ว แต่เจ้าพี่นิ้วกลางก็ยังคงชูนิ้วกลางส่งตามหลังไปไม่เลิก

เสี่ยวขุยแอบหวั่นใจ: "พี่ มันจะช่วยได้จริงๆ เหรอคะ?"

หลินมู่หยางส่ายหน้า: "ไม่รู้สิ แต่นี่คือวิธีเดียวที่ฉันนึกออกแล้ว"

สนามหญ้าถูกขนขึ้นเครื่องบินขนส่งทางทหาร มุ่งหน้าสู่ทะเลทรายอันเวิ้งว้าง

พอประตูเครื่องบินเปิดออก เหล่าทหารก็ช่วยกันแบกม้วนสนามหญ้าขึ้นเครื่อง

พวกเขามองม้วนหญ้าสีเขียวขจีด้วยสายตาประหลาดใจ ราวกับเห็นเอเลี่ยนยังไงยังงั้น

ทหารใหม่คนนึงเอื้อมมือไปจับใบหญ้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ใบหญ้าก็ตวัดฟาด "เพียะ" เข้าที่หลังมือทันที

ทหารใหม่ชักมือกลับ: "มันตีผมด้วย!"

ทหารรุ่นพี่ที่อยู่ข้างๆ ตีหน้าขรึม: "อย่าไปจับมัน"

เครื่องบินขนส่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งทะยานฝ่าหมู่เมฆ

พอส่งสนามหญ้าไปแล้ว หลินมู่หยางก็ถอนหายใจโล่งอก รีบพาเสี่ยวขุยกลับไปที่สถาบันวิจัย เพื่อเตรียมตัวเปิดให้คนเข้ามาเที่ยวชม

ตอนนี้ทีมก่อสร้างถอนกำลังกลับไปหมดแล้ว มีพ่อค้าแม่ค้าเริ่มมาตั้งแผงลอยบ้างแล้ว

"พี่คะ มีร้านของกินมาตั้งแล้วด้วย ต่อไปนี้ไม่ต้องเดินไปซื้อไกลๆ แล้ว" เสี่ยวขุยพูดอย่างตื่นเต้น

แต่หลินมู่หยางไม่ได้สนใจอะไร ขอแค่กินแล้วไม่ตาย อิ่มท้องก็พอแล้ว

จังหวะนั้นเอง เสี่ยวขุยก็เปิดดูข้อความที่แฟนคลับส่งมา

พออ่านจบ สีหน้าที่เคยตื่นเต้นก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที:

"พี่คะ แฟนคลับหนูบอกว่าจะมีคนแก่ๆ อายุเจ็ดแปดสิบเดินทางมาที่นี่ด้วยค่ะ" เธอหันไปมองป่าไผ่ทดสอบใจที่กำลังเอนไหวไปตามสายลม: "พวกเขาจะไม่เป็นอะไรจริงๆ เหรอคะ?"

หลินมู่หยางขมวดคิ้ว ป้องกันไว้ก่อนดีกว่าแก้

อู่เทาก็รู้สึกกังวลเหมือนกัน เพราะคนแก่มักจะมีโรคประจำตัวกันอยู่แล้ว ถ้าเกิดอารมณ์สวิงรุนแรง อาจจะช็อกหรือเกิดอันตรายร้ายแรงขึ้นมาได้

"เอาอย่างนี้แล้วกัน" หลินมู่หยางคิดแผนรับมือ: "เอาใบยินยอมความเสี่ยงส่งให้ ผอ.หวัง ดูหน่อย แล้วให้เขาลองหาทนายเก่งๆ มาช่วยดูอีกทีว่ามีช่องโหว่ตรงไหนหรือเปล่า

แล้วก็ย้ำกับยามหน้าประตูให้ดี ถ้าไม่เซ็นใบยินยอม ห้ามปล่อยให้เข้าไปเด็ดขาด แล้วก็ต้องให้ญาติเซ็นรับรองด้วยนะ"

อู่เทาจดรายละเอียดทั้งหมดลงไป: "ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้"

เสี่ยวขุยถือโทรศัพท์เดินไลฟ์สดไปเรื่อยๆ แนะนำสถานที่ให้แฟนคลับดู พอเห็นว่ายังมีที่ว่างสำหรับตั้งแผงลอยเหลืออยู่ ตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที:

"พี่คะ หนูขอไปตั้งแผงลอยบ้างได้ไหมคะ?"

"เธอเนี่ยนะ?" หลินมู่หยางเลิกคิ้ว: "จะขายอะไรล่ะ?"

"ก็ถุงหอมรูปปั้นของหนูไงคะ" เสี่ยวขุยพูดด้วยความตื่นเต้น: "แล้วก็มีมะเขือเทศสีม่วง หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ให้แฟนคลับได้ลองชิม แล้วก็มีถั่วเหลืองอีก..."

"หยุด" หลินมู่หยางเห็นเธอยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ ก็รีบเบรกทันที: "เอาที่สบายใจเลย แต่อย่าไปยุ่งกับของในห้องแล็บกับของของกองทัพก็พอ นอกนั้นตามสบาย"

ตอนนี้ของในโกดังก็เริ่มล้นแล้ว ระบายออกไปบ้างก็ดีเหมือนกัน

แฟนคลับในไลฟ์สดได้ยินแบบนั้น ก็ตื่นเต้นกันใหญ่:

"รักเสี่ยวขุยที่สุดเลย! ฉันอยากได้ถุงหอม ช่วงนี้นอนไม่หลับเลย ต้องการด่วน!"

"ถั่วเหลือง! ถั่วเหลืองมาแล้ว! ทุกครั้งที่แต่งหญิงฉันไม่กล้าพูดเลย คราวนี้รอดแล้วเว้ย!"

"หืม? สาวดุ้นเหรอ? สเปกเลย!"

"???"

"พวกนายนี่มันแปลกๆ นะ!"