บทที่ 91 สนามหญ้า: ถึงเวลาฉันโชว์ฝีมือแล้ว!

หลังจากจบไลฟ์สด คลิปสั้นที่ตัดจากช่วงที่เสี่ยวเถียนซินทดสอบป่าไผ่ก็ถูกแชร์ต่ออย่างรวดเร็วบนโลกออนไลน์

คลิปที่เธอร้องไห้สลับกับรอยยิ้มอย่างปลดปล่อย ถูกชาวเน็ตนำไปตัดต่อพร้อมใส่แคปชันว่า "ทุกความเสียใจ... อาจถูกชดเชยได้"

ยอดวิวทะลุสองร้อยล้าน คอมเมนต์ระเบิดเถิดเทิง

มีคนบอกว่า "อยากไปลองบ้าง" บางคนก็ว่า "กลัวจะร้องไห้หนักกว่าเธออ่ะดิ" และก็มีคนบอกว่า "แม่ฉันจากไปห้าปีแล้ว ฉันยังไม่กล้าไปเลย"

นอกจากพวกที่มาคอมเมนต์เอาฮาแล้ว ก็มีคนอีกมากมายที่เก็บซ่อนความเสียใจไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ตั้งใจว่าถ้าเปิดให้เข้าชมเมื่อไหร่ จะลองไปดูสักครั้ง

จางเป่าจวิน ชายวัยสี่สิบกว่าที่มีผมหงอกประปราย เปิดร้านมินิมาร์ทเล็กๆ อยู่ที่บ้านเกิด ชีวิตความเป็นอยู่ก็ถือว่าพอใช้ได้

ตอนที่เขาเลื่อนฟีดไปเจอคลิปของเสี่ยวเถียนซิน เขานิ่งเงียบไปพักใหญ่ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือพ่อบังเกิดเกล้าของเขาเอง

เขาถือโทรศัพท์มือถือจ้องมองอยู่นาน แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นรอยตีนกาจางๆ ที่หางตา

ภรรยาที่อยู่ข้างๆ เห็นเขาเป็นแบบนั้นก็เข้าใจทันที: "พ่อเธอ... น่าจะไปลองดูไหม?"

สายตาเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเสี่ยวเถียนซินในจอ แต่ในหัวกลับมีแต่เรื่องของพ่อ

ชายชราวัยเจ็ดสิบกว่าที่ไม่เคยปริปากบอกว่าคิดถึง แต่ทุกคืนจะหยิบรูปถ่ายของแม่ที่เก็บไว้ลึกสุดในตู้ ออกมาเช็ดทำความสะอาดเสมอ

ตอนนั้นที่เขาต้องไปทำงานต่างถิ่น ทำให้ไม่ได้ดูใจแม่เป็นครั้งสุดท้าย และนั่นกลายเป็นปมที่ติดอยู่ในใจพ่อมาตลอด

"พ่อไม่เคยพูดหรอก แต่ฉันรู้ว่าพ่อคิดถึงแม่" เสียงของจางเป่าจวินแหบพร่า

ภรรยาตบหลังมือเขาเบาๆ: "ถ้างั้นก็พาไปลองเถอะ ยังไงก็อยู่ไม่ไกล เผื่อมันจะได้ผล หลังจากนี้พ่ออาจจะมีความสุขขึ้นบ้างก็ได้"

จางเป่าจวินพยักหน้า ตัดสินใจแน่วแน่: รอให้ยุ่งน้อยลงกว่านี้หน่อย จะพาพ่อไปให้ได้

ณ บ้านพักคนชราในอีกเมืองหนึ่ง คุณยายหลีนั่งเหม่อลอยอยู่บนรถเข็น ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

ปีนี้ท่านอายุเจ็ดสิบแปดแล้ว ตรวจพบว่าเป็นอัลไซเมอร์มาเกือบห้าปี

ท่านลืมผู้คนและเรื่องราวไปมากมาย

จำไม่ได้ว่ากินข้าวหรือยัง จำไม่ได้ว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ และจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าชายแก่ที่คอยอยู่เคียงข้างมาตลอดห้าสิบกว่าปีตรงหน้าคือใคร

คุณตาหวังนั่งอยู่ข้างๆ ในมือถือหวี ค่อยๆ สางผมให้ท่านอย่างเบามือ

ผมของคุณยายขาวโพลนและหลุดร่วงไปมาก แต่คุณตาหวังก็ยังคงหวีให้อย่างตั้งใจ

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทอดเงาของทั้งคู่ให้ทอดยาว ทาบทับกัน ราวกับภาพวาดที่แสนสงบ

พยาบาลผู้ดูแลเดินเข้ามาบอก: "คุณตาหวังคะ ได้เวลาไปทานข้าวแล้วค่ะ"

คุณตาหวังส่ายหน้า: "รอให้ตื่นก่อนค่อยไปกินดีกว่า ปล่อยไว้คนเดียวเดี๋ยวจะกลัวเอา"

คุณยายหลีกะพริบตา หันมามองเขา ริมฝีปากขยับมุบมิบ: "คุณ... เป็นใคร?"

คุณตาหวังยิ้มบางๆ จับมือคุณยายมากุมไว้ในมือของตัวเองอย่างทะนุถนอม กลัวว่าจะจับแรงไปจนเจ็บ มือของคุณยายผอมแห้งจนเห็นกระดูกปูดโปน ราวกับกิ่งไม้แห้ง

"ฉันก็ตาแก่ของเธอไง ถึงเธอจะลืมก็ไม่เป็นไร แค่ฉันจำได้ก็พอแล้ว"

พยาบาลสาวที่ทำงานที่นี่มาเกือบสามปี เข้าใจความรักความผูกพันของคุณตาหวังดี เธอคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจเปิดคลิปไลฟ์สดของเสี่ยวเถียนซินให้คุณตาดู

พอคุณตาเห็นหลินมู่หยางบอกว่า ป่าไผ่ทดสอบใจสามารถดึงความทรงจำที่ฝังลึกที่สุดในใจของคนๆ หนึ่งกลับมาฉายซ้ำได้ แววตาของคุณตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ท่านเอ่ยถามเสียงเบา: "ป่าไผ่นั่น... อยู่ที่ไหนหรือ?"

พยาบาลตอบว่า: "อยู่ทางซู่ตูค่ะ ไกลพอสมควรเลย" คุณตาหวังพยักหน้า มองออกไปนอกหน้าต่างที่แสงแดดยามเย็นสาดส่อง: "ไม่ไกลหรอก ไม่ไกลเลยสักนิด อาทิตย์หน้าฉันจะพาไป"

ยังมีคนอีกมากมายที่มีความหวังเช่นเดียวกับพวกเขา ทยอยมุ่งหน้ามาที่ซู่ตู โดยที่หลินมู่หยางยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

ข่าวเรื่องคนหายในทะเลทรายส่งมาถึงสถาบันวิจัย ในขณะที่หลินมู่หยางกำลังตรวจเช็กงานปรับปรุงกำแพงช่วงโค้งสุดท้าย

ถนนที่กรมการท่องเที่ยวรับผิดชอบสร้างเสร็จแล้ว ป้ายบอกทางก็ตั้งเรียบร้อย ตีเส้นลานจอดรถเสร็จสรรพ แถมยังติดไฟถนนเสร็จหมดแล้วด้วย

อู่เทายืนอยู่ข้างๆ ในมือถือใบตรวจรับงาน คอยติ๊กถูกทีละช่องอย่างละเอียด

หลิวซวี่ตงเดินตามหลัง ถือตลับเมตรวัดนู่นวัดนี่ไปเรื่อย

"หัวหน้าครับ ระยะห่างเสาไฟสามเมตรสิบเซน ได้มาตรฐานเป๊ะครับ" อู่เทาตอบรับโดยไม่หันไปมอง: "อืม"

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของหลินมู่หยางก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นสายจากผู้บัญชาการจ้าว

เขากดรับสาย ปลายสายเสียงแหบพร่า เจือด้วยความหยาบกร้านของฝุ่นทราย พูดเร็วกว่าปกติ: "เสี่ยวหลิน ทางฉันเกิดเรื่องแล้วล่ะ เธอพอจะช่วยอะไรได้บ้างไหม"

หลินมู่หยาง: "เกิดอะไรขึ้นครับ?"

ผู้บัญชาการจ้าวเล่าสถานการณ์ให้ฟังคร่าวๆ: "ถ้ายังหาไม่เจออีกล่ะก็ ผลที่ตามมาคงเลวร้ายมากแน่ๆ"

หลินมู่หยางเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น: "เรื่องนี้ผมเองก็ช่วยอะไรไม่ได้..." พูดถึงตรงนี้ เขาก็ชะงักไป

จู่ๆ ภาพสนามหญ้าที่มหาวิทยาลัยซู่ตูก็แวบเข้ามาในหัว!

สนามหญ้าที่ตอนเกิดเหตุต้นไม้คลุ้มคลั่งในมหาวิทยาลัยซู่ตู มันถึงกับเดินสวนสนามหนีออกจากมหาวิทยาลัย จนสุดท้ายหลินมู่หยางต้องเอาน้ำยาเหนี่ยวนำไปหลอกล่อให้มันกลับมาจากสนามกอล์ฟนั่นแหละ

หลังจากเหตุการณ์นั้น หลินมู่หยางก็เอามาศึกษาอย่างจริงจัง จนพบว่ามันมีคุณสมบัติพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง: เวลาที่มันออกไปข้างนอก มันจะออกตามหาบริเวณที่มีกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตหนาแน่นที่สุดโดยอัตโนมัติ

คราวก่อนที่มันหนีออกจากมหาวิทยาลัย แล้วเดินลัดเลาะไปจนถึงสนามกอล์ฟ ก็เพราะที่นั่นมีกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตหนาแน่นที่สุดนั่นเอง

ถ้าเอามันไปปล่อยในทะเลทราย บางทีอาจจะช่วยตามหาลูกทีมที่หลงทางได้ก็ได้

เพื่อความชัวร์ หลินมู่หยางเลยถามเพื่อความแน่ใจ: "เดี๋ยวนะครับ ในทะเลทรายแถวนั้น นอกจากคนที่หลงทางแล้ว ไม่มีคนอื่นอยู่แล้วใช่ไหมครับ?"

ผู้บัญชาการจ้าวยืนยันหนักแน่น: "ไม่มี รัศมีหลายสิบกิโลเมตรเป็นเขตไร้ผู้คนทั้งหมด"

หลินมู่หยาง: "งั้นผมมีวิธีนึงครับ ที่มหาวิทยาลัยซู่ตูมีสนามหญ้าอยู่ผืนนึง แค่ให้น้ำกับน้ำยาเหนี่ยวนำมันเยอะๆ มันก็จะออกตามหาสิ่งมีชีวิตโดยอัตโนมัติครับ"

ปลายสายเงียบไปสองวินาที "...สนามหญ้า? เธอจะให้สนามหญ้าไปตามหาคนเนี่ยนะ?"

หลินมู่หยาง: "ครับ นี่เป็นวิธีเดียวที่ผมคิดออก ถ้าหมดหนทางจริงๆ ผมว่าลองดูก็ไม่เสียหายนะครับ"

ผู้บัญชาการจ้าวเงียบไปอีกพักใหญ่ น่าจะกำลังประมวลผลข้อมูลอยู่ ก่อนจะตอบตกลง: "โอเค งั้นลองดู ในเมื่อไม่มีวิธีอื่นแล้วนี่"

พอเห็นผู้บัญชาการจ้าวตอบตกลง หลินมู่หยางก็รีบบอก: "ตกลงครับ งั้นคุณส่งรถบรรทุกไปที่มหาวิทยาลัยซู่ตูเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะไปหาอธิการบดีกับสนามหญ้าเดี๋ยวนี้เลย"

เวลาไม่คอยท่า ช้าไปหนึ่งนาทีก็อันตรายเพิ่มขึ้นหนึ่งนาที

วางสายเสร็จ หลินมู่หยางก็หันหลังเดินเข้าห้องแล็บ เจ้าพี่นิ้วกลางที่อยู่ริมหน้าต่างกำลังชูนิ้วกลางใส่กำแพง ไม่รู้ว่ากำลังด่าใครอยู่

พอเห็นหลินมู่หยางเดินเข้ามา มันก็หันนิ้วกลางมาทางเขาทันที

หลินมู่หยางเดินเข้าไปอุ้มมันขึ้นมาแล้วเดินออกไปเลย

เสี่ยวขุยเดินตามเข้ามา: "พี่ จะเอาเจ้าพี่นิ้วกลางไปไหนอ่ะ?"

หลินมู่หยาง: "ไปยืมสนามหญ้าที่มหาวิทยาลัยหน่อย เจ้านี่มันรู้จักสนามหญ้า คราวที่แล้วตอนมันหนีออกจากมหาลัย เจ้านี่ก็ด่ามันไว้เยอะ"

เสี่ยวขุยอึ้งไปนิด: "...สนามหญ้ายังจำได้อีกเหรอ?"

หลินมู่หยาง: "ไม่รู้สิ แต่เอาไปก็ยังดีกว่าไม่เอาไปล่ะนะ"

หลินมู่หยางนั่งแท็กซี่ไปที่มหาวิทยาลัยซู่ตู ตอนที่ผ่านประตูมหาลัย ลุงยามก็ชะโงกหน้าออกมา จำเขาได้ทันที:

"นายใช่คนที่ปลูกกระบองเพชรคนนั้นหรือเปล่า?"

หลินมู่หยางพยักหน้า

ลุงยามทำหน้าระแวงทันที: "มาทำไมเนี่ย?"

เรื่องคราวที่แล้วลุงแกยังหลอนไม่หาย ไอ้หนุ่มหน้าตาย หน้าตาใสซื่อคนนี้นี่แหละ ที่เกือบจะทำมหาลัยพินาศเป็นหน้ากลอง

หลินมู่หยางตีหน้าตาย: "ผมมาหาอธิการบดี คุยธุระนิดหน่อยครับ"

ลุงยามมองอย่างจับผิดอยู่หลายรอบ ก่อนจะยอมให้ลงชื่อ: "ฉันเป็นโรคหัวใจนะ ถ้าขืนแกมาทำมหาลัยป่วนเหมือนคราวที่แล้วอีกล่ะก็ ฉันจะลงไปนอนชักดิ้นชักงอให้ดูเลย"