บทที่ 90 ป่าไผ่ทดสอบใจ กับคนหายในทะเลทราย

ในความสะลึมสะลือ คุณย่ากุมมือเสี่ยวเถียนซิน พร่ำบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า: "อยู่ข้างนอกคนเดียว ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะลูก อากาศหนาวก็ใส่เสื้อผ้าหนาๆ อย่ามัวแต่นอนดึก

แล้วก็อย่ากินแต่อาหารข้างนอกล่ะ วันข้างหน้าก็หาคนที่เขารักและดูแลหนูมาอยู่เป็นเพื่อนนะ"

มือที่เต็มไปด้วยรอยด้านค่อยๆ ลูบผมเธอ ปลายนิ้วสางเส้นผมอย่างทะนุถนอมอยู่นานสองนาน ขอบตาของคุณย่าแดงก่ำและมีน้ำตารื้น

เสี่ยวเถียนซินหลับตาแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย

น้ำตาคราวนี้ไม่ใช่เพราะความโศกเศร้าเสียใจ แต่เป็นน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดที่ได้รับการปลดปล่อยอย่างสมบูรณ์

เธอพร่ำบอกในใจ: ไม่ต้องห่วงนะคะคุณย่า หนูจะทำตามที่คุณย่าบอกค่ะ

คุณย่าพยักหน้า ยิ้มรับพลางลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนที่ร่างนั้นจะค่อยๆ เลือนหายไปในแสงอาทิตย์ยามเย็น ราวกับปุยดอกแดนดิไลออนที่ปลิวไปตามสายลม ช่างดูบางเบาและอบอุ่น

ภายในห้องรับรอง น้ำตาของเสี่ยวเถียนซินยังคงไหลอาบแก้ม ร่างกายของเธอดูโอนเอนเหมือนจะล้ม

แต่เธอกลับไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังเหมือนตอนแรก เพียงแต่ยกมือปิดหน้า ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างเงียบๆ

หลินมู่หยางเห็นสภาพของเธอ ก็คิดว่าอาจจะมีอะไรผิดปกติ กำลังจะเดินเข้าไปตรวจดู

จังหวะนั้นเอง เสี่ยวเถียนซินก็ลืมตาขึ้น แล้วโผเข้ากอดหลินมู่หยางที่อยู่ตรงหน้าหมับเข้าให้

หลินมู่หยางยืนตัวแข็งทื่อ เขาก้มมองเสี่ยวเถียนซินที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอด สองมือชูค้างอยู่กลางอากาศ ไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนดี

เขาส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเสี่ยวขุยที่อยู่ข้างๆ แต่เสี่ยวขุยกลับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จนลืมที่จะเข้ามาช่วยดึงตัวออก

ช่างเป็นน้องสาวที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ

เขาถอนหายใจ กะจะผลักเธอออก แต่พอเห็นเธอร้องไห้หนักขนาดนั้น แถมต้นเหตุก็มาจากการทดสอบของเขาด้วย

ดูเหมือนเขาเองก็มีส่วนต้องรับผิดชอบ? เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางมือลง ช่างเถอะ ถือซะว่าเป็นการชดเชยให้เธอแล้วกัน

เจ้าพี่นิ้วกลางที่อยู่ริมหน้าต่าง รีบหันนิ้วกลางชี้ไปทางเสี่ยวเถียนซินทันที สงสัยมันคงคิดว่าเธอกำลังลวนลามหลินมู่หยางอยู่แน่ๆ

คอมเมนต์ในไลฟ์สดแทบจะระเบิด:

"เสี่ยวเถียนซินกอดพี่ชายหน้าตาย!!!"

"พี่ชายหน้าตายโดนลวนลามแล้ว!"

"ขนาดโดนกอด สีหน้าเขาก็ยังคงนิ่งสนิท"

"เจ้าพี่นิ้วกลาง : ยัยนี่ลวนลามนาย เดี๋ยวฉันด่ามันให้เอง"

ต้าจ้วงกระซิบกับหลิวซวี่ตง: "พี่หลิว พี่ลองร้องไห้บ้างสิ ดูซิว่าอาจารย์หลินจะกอดพี่ไหม"

หลิวซวี่ตง: "ไสหัวไป"

ผ่านไปพักใหญ่ เสี่ยวเถียนซินถึงเริ่มตั้งสติได้ เธอผละออกจากหลินมู่หยาง ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เช็ดน้ำตา หน้าแดงก่ำ เอ่ยปากขอโทษด้วยความรู้สึกผิด:

"อาจารย์หลินคะ หนูขอโทษนะคะ เมื่อกี้หนูคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่"

หลินมู่หยางตีหน้าตาย: "ไม่เป็นไร"

เสี่ยวขุยเพิ่งจะได้สติ รีบพุ่งเข้าไปหาหลินมู่หยาง เอียงคอมองหน้าเขา: "พี่ หน้าพี่แดงเหรอ?"

หลินมู่หยาง: "เปล่า"

เสี่ยวขุยจ้องดูดีๆ ก็ไม่แดงจริงๆ ด้วย เลยอดไม่ได้ที่จะบ่น: "เย็นชาชะมัด"

คอมเมนต์: "พี่ชายหน้าตาย สมชื่อจริงๆ!"

"พี่แกนี่มันหน้าน้ำแข็งของแท้!"

"พี่ชายหน้าตาย : สิ่งเดียวที่จะทำให้ฉันหวั่นไหวได้คือข้อมูลการทดลองเท่านั้น"

เสี่ยวเถียนซินสูดน้ำมูก พยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ก่อนจะเล่าความรู้สึกหลังจากดื่ม 'น้ำไผ่' ให้ทุกคนฟัง

"หนูเห็นคุณย่าค่ะ ท่านพูดกับหนูเยอะแยะเลย บอกให้ดูแลตัวเองให้ดี แล้วก็ขอให้หนูมีความสุข"

พูดไปพูดมา เธอก็ร้องไห้อีกแล้ว คราวนี้มีทั้งรอยยิ้มและคราบน้ำตาปะปนกันบนใบหน้า เหมือนแสงแดดหลังฝนตก

เธอเงยหน้าขึ้น สบตาหลินมู่หยางอย่างจริงจัง: "ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยปลดล็อกความรู้สึกผิดในใจที่เป็นปมของหนูมาตลอดหลายปี"

คอมเมนต์: "ดูแล้วร้องไห้ตามเลย"

"ครั้งนี้เสี่ยวเถียนซินได้รับการเยียวยาจิตใจจริงๆ"

"น้ำไผ่นี่ช่วยให้ปล่อยวางความทุกข์ใจได้สินะ ฉันก็อยากลองบ้างจัง"

หลิวซวี่ตงที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ดันแว่นตาให้เข้าที่ ทำหน้าขรึมพูดขึ้นมาว่า:

"ไผ่นี่ ฟังดูเหมือน 'ไผ่ทดสอบใจ' ในนิยายเลยแฮะ? แบบที่ว่า 'ถามไถ่หัวใจ เผยตัวตนที่แท้จริง' อะไรทำนองนั้นน่ะ?

ส่วนน้ำไผ่นี่ก็เหมือนเป็นยาถอนพิษ! นี่แหละที่เขาเรียกว่า ในระยะเจ็ดก้าว มักมียาถอนพิษซ่อนอยู่เสมอ"

นานๆ ทีเขาจะหลุดคำพูดคมคายแบบนี้ออกมาได้ ทุกคนถึงกับหันไปมองเขาเป็นตาเดียว

ต้าจ้วง: "พี่หลิว พี่อ่านนิยายด้วยเหรอ?"

หลิวซวี่ตง: "...ฉันจะมีความชอบส่วนตัวบ้างไม่ได้หรือไง"

เสี่ยวขุยพยักหน้าเห็นด้วย: "ไผ่ทดสอบใจ ชื่อนี้ดีนะ ความหมายตรงตัวเป๊ะเลย ไผ่นี่เห็นชัดๆ ว่าไม่ใช่ไผ่เซียงเฟยทั่วไปแล้ว มันควรจะมีชื่อเฉพาะของมันนะ"

เธอหันไปถามหลินมู่หยาง: "พี่ว่าชื่อนี้เป็นไง?"

หลินมู่หยางคิดนิดนึง ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

อีกด้านหนึ่ง รถจี๊ปของผู้บัญชาการจ้าววิ่งกระเด้งกระดอนมาตามขอบทะเลทรายนานถึงสี่ชั่วโมงเต็ม ในที่สุดก็มองเห็นบ้านพักชั่วคราวของฐานทดลองอยู่ลิบๆ

ตั้งแต่เบื้องบนสั่งให้มาสร้างค่ายพักแรมที่นี่ เขาก็ส่งคนมาดูแลหลายชุดแล้ว

ไม่นานรถก็แล่นมาจอดหน้าเต็นท์ในค่าย

"เกิดอะไรขึ้น?" ผู้บัญชาการจ้าวเปิดประตูรถ ฝุ่นทรายพัดเข้าหน้าจนต้องหยีตา

ช่างเทคนิคหนุ่มคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามารายงาน ทำความเคารพ เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก ไม่รู้ว่าเพราะร้อนหรือเพราะร้อนใจกันแน่

"ผู้บัญชาการจ้าวครับ ในที่สุดท่านก็มา" เสียงของเสี่ยวหลี่สั่นเครือ: "จ่าหลิวกับทีม... ยังหาไม่เจอเลยครับ"

หัวคิ้วของผู้บัญชาการจ้าวขมวดเข้าหากันแน่น: "หายไปนานแค่ไหนแล้ว?"

"เกือบสี่ชั่วโมงแล้วครับ ตามกำหนดการพวกเขาควรจะกลับมาตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน"

เสี่ยวหลี่ชี้ไปที่เนินทรายสลับซับซ้อนสุดลูกหูลูกตา:

"พวกเขาออกเดินทางตอนเจ็ดโมงเช้า มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ บอกว่าจะไปสำรวจพื้นที่ที่ยังไม่เคยไป ก่อนไปทุกคนกินมะเขือเทศสีม่วงที่ท่านเอามาให้ แล้วก็..."

"แล้วก็อะไร?"

เสี่ยวหลี่กลืนน้ำลาย สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก:

"แล้วพวกเขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองมีพลังล้นเหลือ จ่าหลิวบอกว่ารู้สึกเหมือนเดินไปถึงแม่น้ำทาริมได้สบายๆ เลย

ตอนพวกเขาไป ผมก็เตือนแล้วนะว่าอย่าไปไกล มะเขือเทศนั่นก็อย่ากินเยอะ จ่าหลิวก็บอกว่าไม่ต้องห่วง พวกเขารู้ลิมิตตัวเองดี"

มุมปากผู้บัญชาการจ้าวกระตุกนิดๆ

เสี่ยวหลี่เล่าต่อ: "ปรากฏว่าผ่านไปสามชั่วโมงก็ยังไม่กลับมา พวกเราพยายามติดต่อทุกวิถีทาง แต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย

พอเห็นท่าไม่ดี พวกเราก็เลยส่งรถกับเฮลิคอปเตอร์ออกไปค้นหา บินวนหาอยู่เกือบสี่ชั่วโมง ก็ยังไม่เจอวี่แววเลยครับ"

ผู้บัญชาการจ้าวสูดหายใจลึก กลิ่นทรายคลุ้งเข้าปอด เขากลับขึ้นรถ คว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมา: "จ่าหลิว จ่าหลิว ได้ยินไหม?"

วิทยุสื่อสารมีแต่เสียงซ่าๆ ของสัญญาณรบกวน

จ่าหลิวกับทีมพกทั้งระบบดาวเทียมเป่ยโต่ว GPS และระบบนำทางแบบแรงเฉื่อย ไปด้วย ตามหลักแล้วไม่น่าจะหลงทางได้

ตอนนี้ติดต่อไม่ได้ แสดงว่าต้องเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นระหว่างทาง เผลอๆ อุปกรณ์ระบุตำแหน่งกับเครื่องมือสื่อสารอาจจะพังไปแล้วด้วยซ้ำ

ผู้บัญชาการจ้าวเลยสั่งให้เตรียมน้ำกับอุปกรณ์ปฐมพยาบาลใส่รถให้พร้อม แล้วนำทีมออกค้นหาด้วยตัวเอง

ขบวนรถแล่นไปตามทิศทางที่ทีมจ่าหลิวหายตัวไป

คนขับรถคือเหล่าจ้าว คนท้องถิ่นวัยสี่สิบกว่า ผิวคล้ำแดด หรี่ตามองทาง ปากคาบบุหรี่ พูดเสียงเนิบนาบ:

"ผู้บัญชาการจ้าวครับ ถ้าตรงไปทางนี้อีก จะเป็นเขตเนินทรายเคลื่อนที่แล้ว รถเข้าไปไม่ได้ ต้องเดินเท้าเอาครับ"

ผู้บัญชาการจ้าวมองดูท้องฟ้า พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงแล้ว: "ลงจากรถ เอาน้ำกับพลุสัญญาณไปด้วย เราจะเดินเท้าเข้าไป"

ทว่า พวกเขาเดินค้นหาอยู่นานหลายชั่วโมง ก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ

ผู้บัญชาการจ้าวเริ่มกระวนกระวาย ทะเลทรายอุณหภูมิสูงปรี๊ดขนาดนี้ ถ้ายังหาไม่เจออีกล่ะก็ มีหวังเกิดเรื่องสลดแน่

จู่ๆ สมองเขาก็ปิ๊งไอเดีย นึกถึงหลินมู่หยางขึ้นมา บางทีเขาอาจจะมีวิธีช่วยก็ได้?

ไหนๆ ตอนนี้ก็จนปัญญาแล้ว ลองดูสักตั้งก็ไม่เสียหาย

พอกลับมาถึงค่าย เขาก็รีบคว้าโทรศัพท์ดาวเทียม กดโทรหาหลินมู่หยางทันที