บทที่ 89 เสี่ยวเถียนซิน: คราวนี้ฉันขอเป็นคนลองก่อนนะ

อู่เทาไปค้นสว่านไฟฟ้ามือถือตัวเล็กมาจากในโกดัง ตอนหิ้วออกมายังมีฝุ่นเกาะอยู่เลย

หลินมู่หยางก็ไปหาบีกเกอร์สะอาดๆ มาจากห้องแล็บ แถมยังเตรียมคอตตอนบัดทางการแพทย์กับเทปปิดแผลแบบระบายอากาศมาอีกม้วน

เขาเอาของทั้งหมดวางบนถาด แล้วเดินถือออกมา โดยไม่ลืมใส่หน้ากากอนามัยด้วย

เสี่ยวขุยกำลังไลฟ์สด แพนกล้องไปที่เขา

"พี่ชายหน้าตายนี่รอบคอบจริงๆ"

"นี่แหละคาแรกเตอร์"

"เปล่าหรอก กำลังจะผ่าตัดต้นไผ่ต่างหาก"

พอเห็นท่าทางของหลินมู่หยาง คนอื่นๆ ก็พากันเข้ามามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เสี่ยวเถียนซินที่ยังไม่ได้กลับ ตาแดงบวมช้ำ ก็ขยับเข้ามาร่วมวงด้วย แต่ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้ป่าไผ่เลยสักคน

พระอาทิตย์ตกดิน แสงสีทองอบอุ่นอาบไล้ป่าไผ่ แสงและเงาเต้นระบำไปตามแรงลมตกกระทบลงบนเสื้อกาวน์สีขาวของหลินมู่หยาง ราวกับมีผงทองคำโปรยปรายลงมา

กลิ่นหอมสดชื่นของใบไผ่อบอวลไปทั่วบริเวณ ผสมผสานกับอากาศเย็นๆ ยามเย็น ทำให้รู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

หลินมู่หยางหยิบสว่านไฟฟ้าขึ้นมา เคาะต้นไผ่เบาๆ เพื่อฟังเสียงอีกรอบ เสียงดังทึบๆ ไม่ดังกังวานเหมือนตอนที่ข้างในกลวง

เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด จากนั้นก็ค่อยๆ จ่อดอกสว่านลงไปใต้ข้อไผ่ประมาณสองนิ้วมือ แล้วกดสวิตช์

ดอกสว่านค่อยๆ เจาะทะลุผิวไผ่เข้าไป รู้สึกได้เลยว่าเนื้อไผ่แข็งกว่าไผ่ปกติทั่วไป

ผ่านไปไม่กี่วินาที ของเหลวใสแจ๋วก็ค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากรูเจาะ

สีใสเหมือนน้ำเปล่า แต่ข้นกว่านิดหน่อย สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นประกายสีอำพันจางๆ

หลินมู่หยางรีบเอาบีกเกอร์ที่เตรียมไว้ไปรองรับน้ำทันที

คอมเมนต์แตกตื่น:

"น้ำไหลออกมาจากต้นไผ่ด้วย!"

"นี่มันน้ำไผ่สกัด (จู๋ลี่) หรือเปล่า?"

"ไม่ใช่หรอก น้ำไผ่สกัดมันต้องสีเหลืองอ่อนๆ แล้วก็ต้องเอาไปย่างไฟก่อนถึงจะมีน้ำออกมา"

"พี่ชายหน้าตายเจออะไรแปลกๆ อีกแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

รอจนกระทั่งไม่มีน้ำไหลออกมาแล้ว หลินมู่หยางก็เอาคอตตอนบัดอุดรูไว้ แล้วพันเทปปิดแผลทับอีกหลายๆ รอบ

ตอนที่เขาถือบีกเกอร์เดินออกมา ทุกคนก็กรูเข้าไปล้อมวงทันที

พอเข้าไปใกล้ ก็ได้กลิ่นหอมประหลาดๆ โชยมา เป็นกลิ่นหอมสดชื่นของใบไผ่หลังฝนตก ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้ง แถมยังเจือความเย็นสดชื่นบางเบาลอยมาแตะจมูก

เสี่ยวขุยสูดจมูกฟุดฟิด: "หอมจังเลยค่ะ"

ต้าจ้วงก็ชะโงกหน้าเข้าไปดม: "เหมือนชาใบไผ่ใส่น้ำผึ้งเลย"

หลิวซวี่ตงมองหน้าต้าจ้วงด้วยความสงสัย: "ชาใบไผ่? ชาอะไรอ่ะ? อร่อยไหม?"

ต้าจ้วงพยักหน้า: "อร่อยสุดๆ ไปเลย"

เสี่ยวขุยหันไปถามหลินมู่หยาง: "พี่คะ นี่คืออะไรเหรอ?"

หลินมู่หยางถือบีกเกอร์ไว้ ตีหน้าตาย: "ยังไม่รู้เหมือนกัน ต้องเอาไปตรวจที่ห้องแล็บก่อน"

เขาหันหลังเดินกลับเข้าห้องแล็บ ปล่อยให้คนอื่นๆ ยืนเดากันไปต่างๆ นานาอยู่ข้างนอก

หลิวซวี่ตงลูบคางทำท่าครุ่นคิด: "หรือว่าจะเป็นเหล้าหมักในกระบอกไม้ไผ่?"

ต้าจ้วงแย้ง: "ไม่มีกลิ่นเหล้าเลยสักนิด น่าจะเป็นน้ำไผ่มากกว่า"

หลิวซวี่ตงงง: "น้ำไผ่คืออะไร? ไม่เคยได้ยินเลย"

ต้าจ้วงอธิบายหน้าตาเฉย: "น้ำไผ่ ก็คือน้ำที่ออกมาจากต้นไผ่ไงล่ะ"

หลิวซวี่ตงทำหน้าเอือม: "...นายนี่มันอัจฉริยะจริงๆ"

เสี่ยวเถียนซินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ออกความเห็นบ้าง: "อาจจะเป็นน้ำตาไผ่ก็ได้นะคะ"

เสี่ยวขุยปรายตามองเธอ: "ต้นไผ่ไม่มีน้ำตาหรอกน่า"

เสี่ยวเถียนซิน: "อ้าว แล้วทำไมมันถึงทำให้คนอื่นร้องไห้ได้ล่ะ?"

เสี่ยวขุย: "นั่นเป็นเพราะเธอเป็นคนเจ้าน้ำตาเองหรือเปล่า?"

เสี่ยวเถียนซินถลึงตาใส่: "พี่เองก็ร้องไห้เหมือนกันนั่นแหละ"

คอมเมนต์: "เสี่ยวเถียนซิน : มาเลย มาแฉกันให้หมด"

"เสี่ยวขุย : ซวยแล้ว ลืมไปเลยว่ามีคดีนี้อยู่"

แล้วทั้งสองคนก็เปลี่ยนเรื่องคุยกันอย่างพร้อมเพรียง

หลินมู่หยางง่วนอยู่กับการทดสอบและวิเคราะห์ส่วนประกอบต่างๆ ในห้องแล็บเกือบชั่วโมง สุดท้ายก็จดข้อสรุปลงในสมุดบันทึก: ไม่มีพิษ

ค่า pH เป็นกลาง มีกรดอะมิโนและแร่ธาตุเล็กน้อย ดูแล้วก็เหมือนน้ำยางพืชธรรมดาทั่วไป

แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา น้ำที่ได้มานี้น่าจะมีสรรพคุณอย่างอื่นซ่อนอยู่อีกแน่ๆ

เขาถือบีกเกอร์เดินออกมา ตรงดิ่งไปที่ห้องรับรอง

เสี่ยวเถียนซินกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้พลาสติก นิ้วมือลูบพนักเก้าอี้ไปมาอย่างลืมตัว

แสงสว่างข้างนอกเริ่มริบหรี่ลงแล้ว ภายในห้องรับรองมีแสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่าง ทอดเงาของเธอลงบนกำแพง ดูอ้างว้างโดดเดี่ยว

พอเห็นบีกเกอร์ในมือหลินมู่หยาง ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย ตั้งแต่ได้กลิ่นหอมนั่น ในใจเธอก็เหมือนมีเสียงกระซิบเตือนอยู่ตลอดเวลาว่า: ต้องดื่มให้ได้

และวินาทีนี้ เสียงนั้นยิ่งดังชัดเจนขึ้น ความต้องการในใจก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

คนอื่นๆ ก็ตามมาสมทบ อยากรู้ผลตรวจของหลินมู่หยางเหมือนกัน

หลินมู่หยางวางบีกเกอร์ลงบนโต๊ะ: "จากผลตรวจ ไม่มีพิษ ดื่มได้ แต่ยังไม่รู้ว่าจะมีผลข้างเคียงอะไรไหม"

ห้องรับรองเงียบกริบไปหนึ่งวินาที ก่อนที่ทุกคนจะพร้อมใจกันหันขวับไปมองหลิวซวี่ตง

หลิวซวี่ตง: ขอบคุณมากนะ ที่ยังอุตส่าห์นึกถึงฉัน

ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวออกไป เสี่ยวเถียนซินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ชูมือขึ้นซะก่อน

"อาจารย์หลิน หนูขอลองเองค่ะ"

ทุกคนหันไปมองเธอด้วยความประหลาดใจ

เสี่ยวขุยรีบดึงแขนเธอไว้: "เมื่อกี้เธอเพิ่งจะร้องไห้จนสลบไปนะ ยังกล้าลองอีกเหรอ?"

เสี่ยวเถียนซินสูดน้ำมูก ส่งยิ้มจนตาหยีเป็นรูปสระอิ:

"ขนาดร้องไห้จนสลบก็ยังผ่านมาแล้ว จะกลัวอะไรอีกล่ะคะ? อีกอย่าง... หนูรู้สึกได้ว่า ของสิ่งนี้มันช่วยหนูได้ค่ะ"

เสี่ยวขุยสบตาเธอ แล้วก็ยอมปล่อยมือ

แต่อู่เทาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้: "เอาเป็นว่าให้หลิวซวี่ตงลองก่อนดีไหม ร่างกายเขาแข็งแรง น่าจะรับไหว ที่นี่ก็อยู่ไกลโรงพยาบาลด้วย"

คอมเมนต์: "ฮ่าๆๆๆ ร่างกายแข็งแรง"

"ต้าหลิว : คำชมแบบนี้ฉันไม่ต้องการ"

"หนูทดลองมือหนึ่งประจำสถาบันวิจัย คุณสมบัติข้อแรกคือต้องร่างกายแข็งแรง"

หลิวซวี่ตงกระซิบถามอยู่ข้างๆ: "อาจารย์หลิน รินให้ผมสักแก้วได้ไหมครับ"

หลินมู่หยางปรายตามอง: "รอก่อน"

หลิวซวี่ตงยังไม่ยอมแพ้: "ทำไมล่ะครับ ผมว่ามันก็มีตั้งเยอะอยู่นะ"

หลินมู่หยางยังคงหน้าตาย: "ถ้าคนเยอะเกินไป รถพยาบาลจะรับไม่ไหวน่ะสิ"

หลิวซวี่ตง: ...

คอมเมนต์ฮากันลั่น:

"รถพยาบาล : ขอบพระคุณอย่างสูง"

"พี่ชายหน้าตายรอบคอบสมคำร่ำลือ คิดเผื่อไว้หมดแล้ว"

"ได้ยินแบบนี้แล้วเสี่ยวเถียนซินยังกล้าดื่มอีก ใจเด็ดจริงๆ"

หลินมู่หยางให้เสี่ยวขุยไปหาถ้วยกระดาษใบเล็กมารองรินให้ประมาณครึ่งถ้วย แล้วยื่นให้เสี่ยวเถียนซิน

เสี่ยวเถียนซินรับมาประคองไว้ด้วยสองมือ ลองสูดดมดู

กลิ่นหอมสดชื่นของไผ่เตะจมูกอย่างจัง หอมเข้มข้นกว่าตอนที่ได้กลิ่นเมื่อครู่ซะอีก

เหมือนได้ไปยืนสูดอากาศบริสุทธิ์กลางป่าไผ่หลังฝนตก ความเย็นซาบซ่านแผ่ซ่านจากโพรงจมูกลงไปถึงทรวงอก ทำเอาหัวใจเต้นช้าลงตามไปด้วย

เธอหลับตาลง แล้วกระดกพรวดเดียวหมดแก้ว

ทุกคนในห้องรับรองกลั้นหายใจลุ้นระทึก ขนาดต้าจวี๋ยังลืมเดินหนี นั่งยองๆ ดูเสี่ยวเถียนซินอยู่ริมกำแพง

เสี่ยวขุยกำโทรศัพท์แน่น นิ้วโป้งแตะค้างอยู่ที่ปุ่มโทรออกโดยอัตโนมัติ

หลังจากดื่มเสร็จ เสี่ยวเถียนซินก็ค่อยๆ หลับตาลง

ในความสะลึมสะลือ ความทรงจำพาเธอย้อนกลับไปยังฤดูร้อนปีนั้นอีกครั้ง

แสงอาทิตย์ยามเย็นอาบไล้ถนนเส้นเล็กๆ หน้าหมู่บ้านให้กลายเป็นสีทองอร่าม ควันไฟจากบ้านเรือนลอยกรุ่นอยู่ไกลๆ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นข้าวสวยหุงเตาฟืน

เสียงจักจั่นดังระงมมาจากต้นพ็อปลาร์ริมทาง ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ยิ่งขับให้ฤดูร้อนดูยาวนานและอบอ้าวมากขึ้นไปอีก

คุณย่ายังคงยืนยิ้มอย่างใจดีอยู่ใต้ต้นตั๊กแตนแก่ๆ ต้นนั้น สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินตัวเก่าที่ซักจนสีซีด ในมือถือพัดใบลาน พัดวีไปมาอย่างเชื่องช้า

แต่สิ่งที่ไม่เหมือนคราวก่อนคือ ครั้งนี้คุณย่าไม่ได้หายไปไหน

ท่านยิ้มกว้าง เดินเข้ามาหาเสี่ยวเถียนซิน รอยย่นบนใบหน้าเหมือนร่องรอยที่กาลเวลาจารึกไว้ ท่านยื่นมือหยาบกร้านมาลูบหัวเสี่ยวเถียนซินเบาๆ

ฝ่ามือหยาบกระด้าง ข้อนิ้วปูดโปน อบอวลไปด้วยกลิ่นสบู่ที่คุ้นเคย และความอบอุ่นของแสงแดด

"อีหนู มาแล้วเรอะ"

น้ำตาของเสี่ยวเถียนซินพรั่งพรูออกมาทันที: "คุณย่า... หนูคิดถึงคุณย่าจังเลยค่ะ"

คุณย่าช่วยเช็ดน้ำตาให้: "ย่าก็คิดถึงหนูเหมือนกันจ้ะ แต่ย่าอยู่เป็นเพื่อนหนูตลอดไปไม่ได้หรอกนะลูก"

ท่านจูงมือเสี่ยวเถียนซินไปนั่งบนก้อนหินริมทาง เหมือนตอนเด็กๆ พัดวีพัดใบลานไปพลาง ชวนคุยไปพลาง