บทที่ 88 ในไผ่มีของอยู่ข้างใน?

เสี่ยวขุยกับชาวเน็ตในไลฟ์สดเพิ่งจะถึงบางอ้อ

ท่ามกลางสายตาที่เป็นห่วงของทุกคน ผ่านไปไม่ถึงสองนาที เสี่ยวเถียนซินก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

เธอมองไปรอบๆ อย่างงุนงง หลินมู่หยางยืนหน้าตายอยู่ข้างๆ อู่เทานั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า เสี่ยวขุยถือโทรศัพท์มือถือสองเครื่อง ส่วนต้าจวี๋ก็นั่งยองๆ เอียงคอมองอยู่บนกำแพง

สมองเธอยังประมวลผลไม่ทัน รู้สึกมึนๆ งงๆ: "เมื่อกี้ฉัน... เป็นอะไรไปคะ?"

เสี่ยวขุยกระซิบตอบ: "เธอร้องไห้จนสลบไปน่ะสิ"

เสี่ยวเถียนซินชะงักไปนิด ความทรงจำเริ่มปะติดปะต่อกัน เธอเอามือลูบหน้า ตัวเองเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เธอสูดน้ำมูก:

"หนูไม่เป็นไรค่ะ เมื่อกี้แค่เศร้าไปหน่อย"

หลิวซวี่ตงยื่นทิชชูให้: "ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก พักสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้น"

เสี่ยวเถียนซินลุกขึ้นยืน ขาเธอยังอ่อนแรงอยู่ ต้าจ้วงเลยช่วยพยุงไว้

เธอรับโทรศัพท์คืนจากเสี่ยวขุย ขอบตายังแดงก่ำ:

"ขอโทษนะคะ เมื่อกี้หนูคิดถึงคุณย่ามากไปหน่อย ร้องไห้เสร็จแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นค่ะ"

เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเถียนซินไม่เป็นอะไรแล้ว หลินมู่หยางก็หันกลับไปสนใจป่าไผ่เซียงเฟยที่โตแล้วอีกครั้ง

ตอนที่เสี่ยวเถียนซินล้มลงไปเมื่อกี้ เธอเผลอไปชนต้นไผ่ เขาได้ยินเสียงดังก้องทึบๆ

มันไม่ใช่เสียงกลวงๆ แบบไผ่ทั่วไป แสดงว่าข้างในปล้องไผ่ต้องมีอะไรอยู่แน่ๆ

แต่เขาไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปใกล้ กลับยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ

และในระหว่างที่พวกเขาเป็นห่วงอยู่นั้น คลิปที่เสี่ยวเถียนซินสลบกลางไลฟ์สดก็พุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่งบนเทรนด์ฮิตอย่างรวดเร็ว

"สตรีมเมอร์สาวเสี่ยวเถียนซิน ท้าพิสูจน์ป่าไผ่เซียงเฟย ร้องไห้หนักจนสลบกลางไลฟ์!"

ยอดวิวทะลุร้อยล้าน คอมเมนต์ถล่มทลาย

"ไผ่นี่มันโหดจริงๆ"

"คราวที่แล้วก็หนามมะขวิด คราวนี้ก็ไผ่อีก เสี่ยวเถียนซินนี่ไม่จำจริงๆ"

"เสี่ยวเถียนซิน : ชีวิตฉันมันเศร้า"

แถมยังมีคนแท็กแอคเคานต์ออฟฟิเชียลของกรมการท่องเที่ยวด้วย: "สถานที่ท่องเที่ยวนี้ปลอดภัยหรือเปล่าครับ? มีรถพยาบาลเตรียมพร้อมไหม?"

ตอนที่ ผอ.หวัง จากกรมการท่องเที่ยวเห็นแท็กนี้ เขากำลังกินข้าวเย็นอยู่พอดี

เขาเพิ่งจะคีบกับข้าวขึ้นมา พอเห็นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ มือก็สั่นจนตะเกียบร่วงลงโต๊ะ

เขาไม่สนตะเกียบ รีบกดโทรหาอู่เทาทันที

"หัวหน้าอู่ ผมเอง หวังหงหยวน"

อู่เทาหันหลัง เดินไปหลบมุมกำแพง ลดเสียงลงนิดหน่อย: "ผอ.หวัง? มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

น้ำเสียงของ ผอ.หวัง แฝงความกังวล พูดเร็วกว่าปกติ: "เรื่องที่สตรีมเมอร์คนนั้นร้องไห้จนสลบ คุณรู้เรื่องหรือเปล่า?"

อู่เทาเงยหน้ามองเสี่ยวเถียนซินที่กำลังนั่งกินขนมกับเสี่ยวขุยอยู่ในห้องรับรอง: "รู้ครับ ตอนนี้เธอยังอยู่ที่สถาบันวิจัยอยู่เลย"

ผอ.หวัง อึ้งไปนิด: "ยังอยู่? แล้วเธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"

อู่เทา: "ไม่เป็นไรครับ แค่อารมณ์สวิงแรงไปหน่อย เลือดเลยไปเลี้ยงสมองไม่ทัน พักแป๊บเดียวก็ดีขึ้นแล้ว ตอนนี้กำลังกินขนมอยู่ครับ"

ผอ.หวัง ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่: "...งั้นก็ดีแล้ว โล่งอกไปที ตอนเห็นคลิปผมตกใจแทบแย่

ตอนเธอสลบ ไม่มีหมอหรือพยาบาลอยู่แถวนั้นเลยใช่ไหม? แบบนี้ไม่ได้นะ เกิดเป็นอะไรขึ้นมา พวกเรารับผิดชอบไม่ไหวนะ"

อู่เทาขมวดคิ้ว เอามือลูบคาง: "แผนของเราคือจะขอรถพยาบาลมาสแตนด์บายตอนเปิดให้เข้าชมอย่างเป็นทางการน่ะครับ เรื่องวันนี้มันเป็นอุบัติเหตุล้วนๆ"

ผอ.หวัง นิ่งคิด: "ผมดูคลิปแล้ว ยอดวิวทะลุสิบล้านไปแล้วเนี่ย ต้องมีคนทนรอไม่ไหวแอบไปดูก่อนเปิดแน่นอน

เอาอย่างนี้ละกัน ผมจะจัดการหารถพยาบาลชั่วคราวให้พรุ่งนี้เลย ให้ไปจอดสแตนด์บายใกล้ๆ ป่าไผ่ จัดหมอกับพยาบาลไปอย่างละคน กันไว้ดีกว่าแก้"

อู่เทาจดจำไว้: "ได้ครับ ขอบคุณ ผอ.หวัง มากนะครับ"

ผอ.หวัง: "ที่สำคัญคือต้องคุมเข้มตรงทางเข้า ติดป้ายเตือนให้ชัดเจน ถ้าเจ้าหน้าที่เห็นคนแก่หรือคนที่ดูไม่ค่อยแข็งแรง ให้เชิญกลับไปเลยนะ"

อู่เทาคิดนิดนึง: "ถ้าบางคนดื้อดึงจะเข้าให้ได้ล่ะครับ จะทำยังไง?"

พวกนี้มักจะเป็นผู้สูงอายุซะด้วย จะใช้กำลังก็ไม่ได้ รับมือยากเหมือนกัน

น้ำเสียงของ ผอ.หวัง เด็ดขาดขึ้น: "งั้นก็ตั้งกฎไปเลยว่า คนที่อายุเกิน 60 ปี ต้องมีญาติมาด้วย แล้วก็ต้องเซ็นใบยินยอมรับความเสี่ยง เกิดอะไรขึ้นรับผิดชอบตัวเอง"

อู่เทา: "เข้าใจแล้วครับ ผมจะเพิ่มข้อพวกนี้ลงไปในใบยินยอมให้"

ผอ.หวัง พูดต่อ: "ก่อนเปิดผมจะไปดูที่เกิดเหตุด้วยตัวเองสักหน่อย"

อู่เทา: "เมื่อไหร่ครับ?"

ผอ.หวัง: "มะรืนช่วงเช้าละกัน"

อู่เทา: "ตกลงครับ เดี๋ยวผมบอกอาจารย์หลินให้"

วางสายเสร็จ อู่เทาก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเดินกลับไปที่ห้องรับรอง

เสี่ยวเถียนซินกำลังเคี้ยวหนึบมันเทศอบแห้ง แก้มตุ่ย คุยกับเสี่ยวขุยอย่างออกรส

พอเห็นอู่เทาเดินเข้ามา เธอรีบกลืนลงคอ เกือบสำลัก ต้องทุบอกตัวเองเบาๆ

"หัวหน้าอู่ มีอะไรเหรอคะ?"

อู่เทาตีหน้าตาย: "เธอขึ้นเทรนด์ฮิตอีกแล้วนะ"

เสี่ยวเถียนซินชะงักไปนิด รีบล้วงโทรศัพท์ออกมา พอหน้าจอสว่างขึ้น ตัวหนังสือคำว่า 'อันดับหนึ่งเทรนด์ฮิต' ก็ทิ่มตาจนเธอตาค้าง

เธอเบิกตากว้าง ปากอ้าเป็นรูปตัวโอ แล้วก็กรี๊ดลั่น: "ฉันหน้าแตกอีกแล้วเหรอเนี่ย!"

ต้าจ้วงที่นั่งกินมันเทศอบแห้งอยู่ข้างๆ ค่อยๆ เคี้ยวสองสามทีแล้วกลืน ปัดเศษขนมออกจากมือ ก่อนจะปลอบใจอย่างจริงจัง:

"ไม่เป็นไรหรอก ลองเอาพี่หลิวเป็นตัวอย่างสิ เขาหน้าแตกมาตั้งหลายรอบแล้ว เธอหน้าแตกอีกสักรอบสองรอบเดี๋ยวก็ชินไปเอง"

เสี่ยวเถียนซินถลึงตาใส่เขา เม้มปากแน่น คิ้วขมวดเป็นปม: "นี่นายปลอบใจประสาอะไรเนี่ย?"

ต้าจ้วง: "ก็พูดเรื่องจริงนี่นา"

คอมเมนต์ในไลฟ์ฮากระจาย:

"รวมฮิตเสี่ยวเถียนซินหน้าแตก ทำซีซันสามได้แล้วมั้ง"

"วิธีปลอบใจของต้าจ้วงนี่มันมีเอกลักษณ์จริงๆ"

"ต้าหลิว : แล้วมาเกี่ยวอะไรกับฉันเนี่ย?"

"หน้าแตกอีกสักรอบสองรอบเดี๋ยวก็ชิน? เออ มีเหตุผล ชินชาไปเอง"

อู่เทาอธิบายเนื้อหาที่ต้องเพิ่มลงไปในป้ายเตือนให้ต้าจ้วงฟัง

ต้าจ้วงลุกขึ้นเดินไปทางโกดังทันที

หลินมู่หยางกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างป่าไผ่ มือซ้ายถือสมุดบันทึกกำลังจดข้อมูลอยู่

พอเห็นอู่เทาเดินมา ก็ร้องถามทันที: "หัวหน้าอู่ ที่สถาบันวิจัยมีสว่านไฟฟ้ามือถือตัวเล็กๆ ไหมครับ?"

อู่เทาชะงักไปนิด: "มีครับ"

หลินมู่หยางพยักหน้า เอาท่อนไม้ยาวเคาะต้นไผ่สองที เสียงดังก้องทึบๆ: "คุณไปเรียกใครมาสักคนสิ ใส่หน้ากากอนามัยด้วยนะ แล้วมาเจาะรูเล็กๆ ตรงต้นไผ่นี่หน่อย"

อู่เทาเองก็ได้ยินเสียงว่ามันแปลกๆ: "นี่อาจารย์หมายความว่า... ข้างในมีของงั้นเหรอครับ?"