บทที่ 87 การเชือดครั้งแรกของป่าไผ่ เสี่ยวเถียนซินสลบเหมือด

หลังจากพักฟื้นกันไปหนึ่งวัน คนงานในไซต์ก่อสร้างก็กลับมาทำงานกันตามปกติ เถ้าแก่เฉียนลงมาคุมงานด้วยตัวเอง เร่งเก็บงานโค้งสุดท้ายด้วยความเร็วแสง

เทถนนเสร็จ ติดตั้งไฟทางเรียบร้อย แม้แต่ห้องน้ำชั่วคราวก็ต่อน้ำเสร็จสรรพ

ขั้นตอนต่อไปก็คือตีเส้นจราจร ติดป้ายบอกทาง และป้ายสัญลักษณ์ต่างๆ คาดว่าอีกไม่เกินสามวันก็น่าจะเสร็จสมบูรณ์

หลิวซวี่ตงถือใบรายการเดินเช็กความเรียบร้อยอย่างละเอียด โดยมีอู่เทาเดินตามหลังคอยตรวจสอบซ้ำอีกรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว

หลังจากปลูกมาหลายวัน ไผ่เซียงเฟยก็แทงยอดสูงปรี๊ดขึ้นไปถึงห้าเมตรแล้ว

จุดบนข้อไผ่ยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ พอตกกลางคืนก็เปล่งแสงวิบวับเหมือนหลอดไฟดวงเล็กๆ

เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครตกเป็นเหยื่ออีก หลินมู่หยางก็เลยสั่งให้อู่เทาเอาคอกมาล้อมป่าไผ่ไว้ทั้งหมด เหลือทางเข้าไว้แค่ทางเดียว

ตรงทางเข้ามีป้ายขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่:

"ไผ่เซียงเฟยอาจกระตุ้นให้เกิดอารมณ์รุนแรง ห้ามปีนข้ามรั้วเด็ดขาด ผู้ป่วยโรคหัวใจและโรคความดันโลหิตสูงควรพิจารณาก่อนเข้าชม ทางเราไม่รับผิดชอบต่อผลที่ตามมา"

เสี่ยวขุยถือโทรศัพท์มือถือ พาแฟนคลับเดินชมทางเดินสำหรับนักท่องเที่ยวที่เพิ่งสร้างเสร็จ

ถึงในใจจะยังรู้สึกหน่วงๆ จากเหตุการณ์คราวก่อน แต่เธอก็รู้ดีว่าความรู้สึกพวกนี้ต้องจัดการด้วยตัวเอง ไม่มีใครช่วยได้

"ทุกคนคะ ตอนนี้การก่อสร้างอยู่ในช่วงเก็บงานแล้วนะคะ ต่อไปทุกคนสามารถเข้าชมทางประตูใหม่นี้ได้เลยค่ะ"

เธอแพนกล้องไปที่ถนนลาดยางเส้นใหม่และป้ายบอกทางริมถนน:

"แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะคะ ใครที่สภาพจิตใจไม่ค่อยแข็งแรง ไม่แนะนำให้มานะคะ โดยเฉพาะคนที่มีความลับซ่อนอยู่ในใจ ยิ่งไม่ควรมาเด็ดขาดค่ะ"

คอมเมนต์พากันฮึดฮัด:

"จิตใจฉันสตรองมาก ยังไงก็จะไป"

"ฉันไม่มีความลับอะไรหรอก ยังไงก็ต้องไปให้ได้"

"แล้วเสี่ยวขุยมีความลับอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่าล่ะ?"

เสี่ยวขุยอ่านคอมเมนต์นี้แล้วก็ยิ้ม: "หนูเป็นคนเปิดเผยค่ะ ไม่มีความลับอะไรหรอก"

พูดจบ โทรศัพท์ก็สั่นครืนๆ มีข้อความหลังไมค์เด้งเข้ามา

พอกดเข้าไปดูก็เห็นว่าเป็นข้อความจาก 'เสี่ยวเถียนซิน' (หวานใจตัวน้อย) ที่มาหน้าแตกเมื่อคราวก่อนนั่นเอง

"พี่เสี่ยวขุยคะ หนูเห็นว่าที่นั่นใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว หนูขอไปตอนนี้เลยได้ไหมคะ?"

เสี่ยวขุยชะงักไปนิด หันไปมองหลินมู่หยาง

หลินมู่หยางกำลังนั่งยองๆ จดบันทึกข้อมูลอยู่ไม่ไกลจากป่าไผ่ เสี่ยวขุยเดินเข้าไปหา: "พี่คะ เสี่ยวเถียนซินอยากมาตอนนี้เลยอ่ะค่ะ"

หลินมู่หยาง: "ก็ตามใจสิ แต่อย่าลืมให้เซ็นใบยินยอมรับความเสี่ยงด้วยล่ะ"

เสี่ยวขุย: "รับทราบค่ะ"

ไม่ถึงชั่วโมง รถเก๋งสีแดงคันเล็กก็มาจอดเทียบหน้าประตูสถาบันวิจัย

ประตูรถเปิดออก เสี่ยวเถียนซินกระโดดลงมาจากรถ เธอมัดผมแกละสองข้าง ใส่ต่างหูห่วงใหญ่ สวมชุดเดรสสีเหลืองสดใส

พอเห็นเสี่ยวขุย เธอก็วิ่งถลาเข้ามากอดแน่น: "พี่เสี่ยวขุย! คิดถึงจังเลยค่า!"

เสี่ยวขุยโดนกอดจนแทบหายใจไม่ออก: "พี่ก็คิดถึง... คิดถึงเหมือนกัน... ปล่อยพี่ก่อนนะ"

เสี่ยวเถียนซินคลายอ้อมกอด แล้วทำท่าจะโผไปกอดหลินมู่หยางต่อ

หลินมู่หยางถอยกรูดด้วยความระแวดระวัง เสี่ยวเถียนซินชะงักมือค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ หดมือกลับอย่างเก้อเขิน: "อาจารย์หลินนี่ยังเย็นชาเหมือนเดิมเลยนะคะ"

หลินมู่หยาง: "อืม"

เสี่ยวเถียนซินเปิดไลฟ์สด ตั้งชื่อว่า: "ท้าพิสูจน์ป่าไผ่เซียงเฟย! คราวนี้ฉันไม่ร้องไห้เด็ดขาด!"

คนดูแห่เข้ามาทันที:

"มาหาทำอีกแล้ว"

"คราวที่แล้วร้องจนเครื่องสำอางละลายเลยนี่"

"คราวนี้จะร้องไห้จนสลบไหมเนี่ย?"

"มีสิทธิ์นะ"

เสี่ยวขุยดึงเสี่ยวเถียนซินที่กำลังคึกจัดไว้ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ายื่นให้: "อ่านนี่ก่อนสิ"

เสี่ยวเถียนซินรับไปอ่านอย่างละเอียด

ในนั้นอธิบายถึงผลกระทบทางอารมณ์อย่างรุนแรงที่อาจเกิดจากหนามมะขวิดและไผ่เซียงเฟยอย่างละเอียด ทั้งอาการซึมเศร้า ร้องไห้ เป็นลม รวมถึงการอับอายขายขี้หน้าต่อหน้าธารกำนัลด้วย

บรรทัดสุดท้ายพิมพ์ด้วยตัวอักษรหนาและใหญ่เบ้อเริ่ม:

"ข้าพเจ้าได้รับทราบและเข้าใจเนื้อหาข้างต้นทั้งหมดแล้ว หากเกิดผลกระทบใดๆ ตามมา ข้าพเจ้าจะไม่เรียกร้องความรับผิดชอบใดๆ จากทางสถาบันวิจัย"

คอมเมนต์ในไลฟ์สด:

"ใบยินยอมรับความเสี่ยงนี่เขียนละเอียดยิบเลย"

"แบบนี้ก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องมามีปัญหาทีหลัง"

เสี่ยวเถียนซินอ่านจบก็เซ็นชื่อทันทีโดยไม่ลังเล

เธอคืนปากกาให้เสี่ยวขุย: "ไปกันเถอะค่ะ"

เสี่ยวขุยพาเธอเดินเข้าประตูใหม่ เดินตามถนนลาดยางไปไม่กี่สิบเมตร ก็ถึงหน้าป่าไผ่เซียงเฟย

ใต้ฝ่าเท้าเป็นพื้นทรายนุ่มๆ เวลาเหยียบจะเกิดเสียง "สวบสาบ" เบาๆ

แสงแดดที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไผ่ตกลงมากระทบพื้น ดูราวกับเศษทองคำที่ร่วงหล่นลงมา

สายลมพัดโชย ใบไผ่เสียดสีกันเกิดเสียงดังสวบสาบเบาๆ ผสมผสานกับเสียงฝีเท้า ฟังดูคล้ายเพลงกล่อมเด็ก

พอเดินมาเหลือระยะทางอีกหลายเมตรก่อนจะถึงรั้วกั้น เสี่ยวขุยก็หยุดเดิน: "ถึงแล้วล่ะ เธอเดินเข้าไปเองละกันนะ"

เสี่ยวเถียนซินเริ่มใจคอไม่ดี เหลือบมองไลฟ์สดของตัวเอง

คอมเมนต์มีแต่ "เข้าไปเลยๆ" "อย่าป๊อดดิ" "คราวก่อนโดนหนามมะขวิดยังรอดมาได้ คราวนี้จะกลัวอะไร"

เธอกัดฟัน หันไปมองเสี่ยวขุยอีกรอบ

เสี่ยวขุยส่งสายตาให้กำลังใจ แต่ร่างกายไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ไม่มีทีท่าว่าจะเดินเข้าไปด้วยเลย

เสี่ยวเถียนซินนึกถึงสภาพอันน่าสมเพชของตัวเองตอนโดนหนามมะขวิดคราวก่อน แล้วหันไปมองป่าไผ่ที่สั่นไหวส่งเสียงสวบสาบตามแรงลมอีกครั้ง

เธอยื่นโทรศัพท์ให้เสี่ยวขุย: "พี่เสี่ยวขุย ช่วยถือกล้องให้หน่อยได้ไหมคะ? หนูเตือนว่าเดี๋ยวอารมณ์ขึ้นแล้วจะเผลอทำโทรศัพท์ตกแตกน่ะค่ะ"

เสี่ยวขุยรับโทรศัพท์มาถือไว้สองมือ กล้องทั้งสองตัวจับจ้องไปที่เสี่ยวเถียนซิน

"เสี่ยวขุยเปลี่ยนอาชีพเป็นตากล้องแล้วแฮะ"

"สองกล้องเลย มืออาชีพสุดๆ"

"เสี่ยวเถียนซินพร้อมแล้ว เริ่มร้องไห้ได้!"

จังหวะนั้นเอง หลินมู่หยางก็โผล่มาอยู่ข้างๆ เสี่ยวขุยแบบไร้สุ้มเสียง ในมือถือสมุดบันทึกเล่มเก่ง

เสี่ยวขุยสะดุ้งเฮือก: "พี่ เดินให้มันมีเสียงหน่อยไม่ได้เหรอ? ตกใจหมดเลยเนี่ย"

หลินมู่หยางตีหน้าตาย: "ก็เธอเอาแต่จ้องตาไม่กะพริบเองนี่"

เสี่ยวขุย: "แล้วพี่มาทำไมอ่ะ?"

หลินมู่หยางเปิดสมุดบันทึก ตอบหน้าตาเฉย: "มีหนูทดลองชั้นดีมาให้ลองทั้งที ก็ต้องมาจดบันทึกสิ"

คอมเมนต์พากันแซว:

"พี่ชายหน้าตายเห็นเสี่ยวเถียนซินเป็นหนูทดลองไปแล้ว"

"นี่สินะความเลือดเย็นของนักวิทยาศาสตร์"

"เสี่ยวเถียนซิน : ฉันมาร้องไห้นะ ไม่ได้มาเป็นหนูทดลอง"

คนอื่นๆ ก็พากันมามุงดูด้วยความตื่นเต้น

เสี่ยวเถียนซินสูดหายใจลึกๆ ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้รั้วกั้น

เธอยืนห่างจากหน่อไม้ประมาณหนึ่งเมตร ลังเลอยู่นิดหน่อย แล้วก็ค่อยๆ ขยับเท้าเข้าไปอีกครึ่งก้าว

สายลมพัดโชย ใบไผ่สั่นไหวเสียงดังสวบสาบ

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วแววตาของเธอก็เปลี่ยนไป

ความทรงจำที่ถูกฝังลึกมาเนิ่นนานค่อยๆ ลอยขึ้นมา

นั่นคือคุณย่าที่จากไปเป็นสิบๆ ปีแล้ว

พ่อแม่พาผู้เป็นน้องชายไปทำงานต่างถิ่น ทิ้งเธอไว้ที่บ้านเกิด เธอเติบโตมากับคุณย่าตั้งแต่เด็ก

คุณย่าประหยัดมัธยัสถ์ เก็บของอร่อยๆ ไว้ให้เธอเสมอ ส่วนตัวเองไม่ยอมใช้เงินแม้แต่แดงเดียว

ตอนนั้นเธอยังเด็ก ไม่ประสีประสา เห็นเพื่อนมีเสื้อผ้าใหม่ ของเล่นใหม่ เธอก็อิจฉา

เธอก็ร้องไห้งอแงจะให้คุณย่าซื้อให้ คุณย่าก็พยายามหามาให้เธอจนได้

เธอยังเคยพูดกับคุณย่าด้วยความไร้เดียงสาว่า: "โตขึ้นหนูหาเงินได้เมื่อไหร่ หนูจะซื้อของอร่อยๆ ให้ย่ากินทุกวันเลย แล้วก็จะซื้อบ้านหลังใหญ่ๆ ให้ย่าอยู่ด้วย!"

คุณย่ายิ้มจนตาหยี ลูบหัวเธอแล้วบอกว่า: "จ้ะ ย่าจะรอนะลูก"

ต่อมาพอเธอขึ้นมัธยมปลาย ต้องไปอยู่หอพัก เรียนหนัก ก็เลยไม่ค่อยได้กลับบ้าน

ช่วงที่คุณย่าป่วย พ่อแม่กลัวว่าเธอจะเสียการเรียน ก็เลยปิดบังไม่ยอมบอก

กว่าเธอจะรีบกลับไปหา คุณย่าก็จากไปแล้ว เธอไม่ได้ดูใจคุณย่าเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ

เวลาผ่านไปสิบกว่าปี ความทรงจำที่เคยเลือนราง กลับฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง

ภาพใบหน้าที่เคยเลือนราง กลับชัดเจนขึ้นมาในห้วงความคิด เธอถึงกับเห็นภาพคุณย่ายืนรอเธออยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเคย ในมือถือถังหูลู่ของโปรดของเธอด้วย

"คุณย่า..."

น้ำตาของเสี่ยวเถียนซินไหลพรากไม่หยุด

เธอนั่งยองๆ กอดเข่าร้องไห้โฮ เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

แล้วจู่ๆ เสียงร้องไห้ก็เงียบกริบ ร่างของเธอทรุดฮวบ สลบเหมือดไปกองกับพื้นเลย