บทที่ 86 ความในใจที่ยังค้างคาของเสี่ยวขุย

พอเสี่ยวขุยเห็นหลินมู่หยางจะให้เธอไปเป็นหนูทดลอง ก็มองหน้าเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ: "หนูน้องสาวแท้ๆ พี่นะ เรื่องอันตรายแบบนี้พี่ยังจะให้หนูไปทำอีกเหรอ?"

หลินมู่หยางตีหน้าตาย: "ไม่อันตรายสักนิดเลย แล้วฉันก็ต้องคอยสังเกตการณ์จดบันทึกด้วย เพราะงั้นก็ต้องรบกวนเธอแล้วล่ะ"

เสี่ยวขุยถอนหายใจเฮือกใหญ่: "พี่นี่มันพี่ชายแท้ๆ ของหนูจริงๆ เล้ย"

หลินมู่หยางส่งสายตาให้กำลังใจ เสี่ยวขุยไม่พูดอะไร ได้แต่กลอกตามองบนวงเบ้อเริ่ม

เธอเหลือบมองคอมเมนต์ในไลฟ์สด กะจะให้แฟนคลับช่วยรุมประณามพี่ชายตัวแสบสักหน่อย

แต่ที่ไหนได้ คอมเมนต์กลับมีแต่ "ไปเลยๆ" "เสี่ยวขุยไม่ต้องกลัวนะ เป็นกำลังใจให้" "เสี่ยวขุยสู้ๆ" "เตรียมอัดจอรอเสี่ยวขุยหน้าแตกอีกรอบ"

มีแต่คนเชียร์ให้เธอรีบไปลองกันทั้งนั้น เห็นชัดๆ ว่าอยากดูเธอหน้าแตกอีกรอบ

สมกับคำกล่าวที่ว่า หน้าแตกมีแค่ครั้งแรกกับครั้งต่อๆ ไปจริงๆ

เสี่ยวขุยสูดหายใจลึก ยอมรับชะตากรรม เธอยื่นมือถือให้หลินมู่หยาง แล้วก็เดินตรงดิ่งไปที่หน่อไม้

หน่อไม้ที่เพิ่งโผล่พ้นดินพวกนี้ จุดที่ต่างจากหน่อไม้ทั่วไปชัดเจนที่สุด ก็คือจุดสีน้ำตาลที่เรืองแสงได้นั่นแหละ

ตอนกลางวันกลางแสงแดดอาจจะมองไม่ค่อยชัด แต่พอเข้าไปดูใกล้ๆ จะเห็นว่ามันเหมือนหยดน้ำตาที่แข็งตัวเลย

เสี่ยวขุยนั่งยองๆ ลง ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ อยากจะดูให้ชัดกว่าเดิม

และในวินาทีที่เธอชะโงกหน้าเข้าไปนั่นเอง ความทรงจำที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งของหัวใจก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

นั่นคือ 'เสี่ยวฮวา' น้องหมาที่เธอเลี้ยงไว้ตอนเรียนประถม

ตัวอ้วนกลม ขนสีน้ำตาลอมเหลือง เวลาวิ่งก้นจะส่ายดุ๊กดิ๊กไปมา

ทุกครั้งที่เลิกเรียนกลับมาบ้าน มันจะมารอรับที่ประตู พอเห็นเธอปุ๊บก็จะยิ้มแฉ่ง หางแกว่งเป็นใบพัดพัดลมเลยทีเดียว

ตอนนั้น พ่อกับแม่ทำงานยุ่งมาก ส่วนพี่ชายท่อนไม้ก็เอาแต่อ่านหนังสือแปลกๆ

เวลาทำการบ้านเสร็จ หรือตอนที่รู้สึกเหนื่อยๆ เธอจะชอบไปนั่งคุยกับเสี่ยวฮวา

มันก็จะมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่แทบเท้า เอียงคอฟังอย่างเงียบๆ

ถึงมันจะพูดไม่ได้ แต่มันเหมือนจะฟังสิ่งที่เธอพูดรู้เรื่อง

ถ้ามันรู้สึกว่าเธออารมณ์ไม่ดี มันก็จะเอาอุ้งเท้านุ่มฟูมาวางแปะบนไหล่เธอ ราวกับจะบอกว่า "ไม่เป็นไรนะ มีฉันอยู่ตรงนี้"

ต่อมาพอเธอต้องไปอยู่หอพักโรงเรียน ก็จะได้เจอเสี่ยวฮวาแค่ช่วงเสาร์อาทิตย์

ทุกครั้งที่กลับบ้าน มันก็ยังมารอรับที่ประตูเหมือนเดิม หางแกว่งแรงกว่าเดิมซะอีก เธอก็จะอุ้มมันขึ้นมา หมุนตัวเล่นด้วยความดีใจ

จนกระทั่งเสาร์อาทิตย์หนึ่ง เธอกลับมาแล้วไม่เห็นเสี่ยวฮวา ลางสังหรณ์ใจไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้นมา

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด พ่อกับแม่บอกว่าเสี่ยวฮวาวิ่งเตลิดออกไปตั้งแต่เช้าวันพุธ แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย พ่อกับแม่หาทั่วทุกซอกทุกมุมแถวนี้แล้วก็ไม่เจอ

สมองเธอขาวโพลนไปหมด เสียงรอบข้างเหมือนถูกตัดขาดไปชั่วขณะ เธอยืนแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่

เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเสี่ยวฮวาจะจากเธอไปแบบนี้ เธอเลยปั่นจักรยานออกไปตามหาตามถนนหนทางซอกซอยต่างๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ปากก็ตะโกนเรียก "เสี่ยวฮวา เสี่ยวฮวา" ไปตลอดทาง

จนสุดท้ายเสียงแหบแห้ง ก็ยังไร้วี่แววของเสี่ยวฮวา

ตั้งแต่นั้นมา เวลาไปเที่ยวกับเพื่อน เธอจะคอยมองหาน้องหมาจรจัดตามข้างทางอยู่เสมอ หวังว่าสักวันจะได้เจอเสี่ยวฮวาอีกครั้ง

ประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย มหาวิทยาลัย... เธอค่อยๆ โตขึ้น แต่ก็ไม่เคยเลี้ยงสัตว์อีกเลย เธอเฝ้ารอมาตลอด หวังว่าสักวันเสี่ยวฮวาอาจจะโผล่มาให้เห็นอีกครั้ง

เมื่อเวลาผ่านไป ชีวิตของเธอก็ยุ่งวุ่นวายมากขึ้น ภาพของเสี่ยวฮวาในใจก็ค่อยๆ เลือนรางลงไป

แต่วินาทีเมื่อกี้นี้ ภาพความทรงจำที่คุ้นเคยเหล่านั้นกลับฉายชัดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

ที่ทางแยกเดิม สวนสาธารณะเล็กๆ แห่งเดิม ถนนที่ถูกอาบไล้ด้วยแสงสีทองของยามเย็น

เสี่ยวฮวากำลังวิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งมาหาเธอจากที่ไกลๆ หางแกว่งไปมารัวๆ หูพับลู่ไปตามสายลม เหมือนที่เคยเป็นมาตลอด

"เสี่ยวฮวา..."

ยิ่งคิดเสี่ยวขุยก็ยิ่งเศร้า นั่งยองๆ ร้องไห้น้ำตาไหลพรากอยู่บนพื้น

หลินมู่หยางได้ยินเธอเรียกชื่อเสี่ยวฮวา ก็เงียบไปเหมือนกัน

แน่นอนว่าเขารู้จักเสี่ยวฮวา ไอ้หมาโง่สีเหลืองตัวนั้น ที่เขาเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจสอนมันว่า 2×3=6

แต่มันก็ยังดื้อดึงคิดว่าคำตอบคือ 3 เสมอ ถึงอย่างนั้นมันก็ยังฉลาดกว่าเพื่อนร่วมโต๊ะของเขาอยู่นิดหน่อยนะ เพราะไอ้อ้วนคนนั้นชอบคิดว่า 2×3=23 สอนยังไงก็ไม่จำสักที

แฟนคลับในไลฟ์สดเห็นเสี่ยวขุยร้องไห้ฟูมฟายขนาดนั้น ก็พากันเดาไปต่างๆ นานา:

"เสี่ยวขุยเป็นอะไรไปอ่ะ?"

"หรือว่าจะนึกถึงรักแรกเหมือนกัน?"

"โดนเทมาเหรอ?"

"ไม่ใช่หรอก เธอเรียกชื่อเสี่ยวฮวา น่าจะเป็นชื่อน้องหมานะ?"

สารพัดคำเดาถูกพิมพ์ส่งเข้ามา

หลินมู่หยางเดินเข้าไปหา ปิดไลฟ์สด แล้วพยุงเสี่ยวขุยพาไปนั่งพักที่ห้องรับรอง

ผ่านไปหลายนาที เสี่ยวขุยก็เริ่มตั้งสติได้ แต่ก็ยังซึมๆ อยู่ดี

เธอนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้พลาสติกในห้องรับรอง เล่าเรื่องราวความทรงจำระหว่างเธอกับเสี่ยวฮวาให้หลินมู่หยางฟัง

"มันชอบกินไส้กรอกที่สุดเลย หนูแอบเอาส่วนของหนูให้มันกินตลอดเลย"

พูดไปพูดมาเสี่ยวขุยก็ร้องไห้อีก: "วันที่มันหายไป หนูร้องไห้ทั้งคืนเลย หลังจากนั้นหนูก็ฝันเห็นมันกลับมาหาอยู่บ่อยๆ"

หลินมู่หยางฟังจบ ก็จดข้อสรุปลงในสมุดบันทึก:

คุณสมบัติของหน่อไม้: สามารถกระตุ้นความทรงจำที่ฝังลึกและยังค้างคาใจที่สุดของแต่ละคนออกมาได้ ต่อให้ลืมไปจนหมดสิ้นแล้ว มันก็จะไปขุดคุ้ยความทรงจำเหล่านั้นกลับมาฉายซ้ำอีกรอบ

เขาพับสมุดบันทึกเก็บ มองเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าเสี่ยวขุย เลยยื่นทิชชูให้ห่อนึง

"วันนี้ไม่ต้องไลฟ์แล้วล่ะ กลับไปพักผ่อนเถอะ"

เสี่ยวขุยพยักหน้า: "อืม"

เธอเองก็รู้ตัวว่าสภาพจิตใจตอนนี้ไม่พร้อมจะไลฟ์สดจริงๆ

นั่งพักสักหน่อย เสี่ยวขุยก็ขอตัวกลับไปพักผ่อน หลินมู่หยางมองออกไปนอกหน้าต่าง หน่อไม้เริ่มแทงยอดพ้นดินขึ้นมาเยอะขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

เขาชักไม่แน่ใจแล้วสิว่า การตัดสินใจปลูกไผ่ไว้ตรงนั้นมันถูกหรือผิดกันแน่ รู้แค่ว่าต่อไปนี้คงมีคนเดินร้องไห้โฮออกมาจากตรงนั้นอีกเพียบแน่ๆ

อู่เทาเดินเข้ามาในห้องรับรอง ถามด้วยความอยากรู้: "ผลทดสอบเป็นไงบ้างครับ?"

หลินมู่หยางยื่นสมุดบันทึกให้อ่าน อู่เทาอ่านจบก็ขมวดคิ้ว: "อารมณ์สวิงขนาดนี้ คนแก่ๆ จะรับไหวเหรอครับเนี่ย เกิดช็อกหมดสติไปจะทำยังไง?"

หลินมู่หยางคิดตาม: "ก็มีความเป็นไปได้สูงนะ"

"งั้นเราควรจ้างหมอมาประจำไว้เผื่อฉุกเฉินดีไหมครับ?"

หลินมู่หยางส่ายหน้า: "อย่าเพิ่งเลย ลองคุยเรื่องนี้กับ ผอ.หวัง ดูก่อน ให้ทางนั้นจัดรถพยาบาลมาสแตนด์บายไว้ที่นี่เพื่อรอดูสถานการณ์ไปก่อน

ถ้าหลังจากนี้มีคนช็อกเยอะจริงๆ ค่อยมาจัดตั้งห้องพยาบาลกับเตรียมอุปกรณ์การแพทย์กันอีกที"

อู่เทาพยักหน้า หันไปสั่งต้าจ้วง: "ไปทำป้ายมาเพิ่มอีกอันนึง เขียนว่า 'ระวัง! การเข้าใกล้อาจกระตุ้นให้เกิดอารมณ์รุนแรง ผู้ป่วยโรคหัวใจและโรคความดันโลหิตสูงควรพิจารณาก่อนเข้าชม ทางเราไม่รับผิดชอบต่อผลที่ตามมา'"

ต้าจ้วงพยักหน้ารับคำ เดินไปหาอุปกรณ์ที่โกดัง หลิวซวี่ตงก็เดินตามหลังไปติดๆ: "เดี๋ยวผมช่วยครับ"

ตกเย็น ป้ายเตือนอันใหม่ก็ถูกนำมาตั้งไว้ เพื่อให้ตัวหนังสือเห็นเด่นชัดขึ้น ก็เลยใช้ตัวหนาแถมยังเป็นสีแดงด้วย

คืนนั้น เสี่ยวขุยนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง นอนไม่หลับเลย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปเก่าๆ เป็นรูปที่แม่ถ่ายให้ตอนเรียนประถม ในรูปเธออุ้มเสี่ยวฮวาไว้ในอ้อมแขน ยิ้มกว้างจนตาหยี

ในขณะที่หลินมู่หยางกำลังง่วนอยู่กับการส่องดูตัวอย่างเนื้อเยื่อหน่อไม้ผ่านกล้องจุลทรรศน์ในห้องแล็บ ผู้บัญชาการจ้าวแห่งเขตทหารก็ได้รับสายด่วนจากแดนไกล

ลูกน้องของเขาที่ถูกส่งไปปฏิบัติภารกิจที่ทะเลทรายทากลามากันเกิดอุบัติเหตุขึ้น

เขาไม่กล้ารอช้า รีบออกเดินทางไปที่มณฑลซินเจียงทันที