บทที่ 85 เสี่ยวขุย: เอ๊ะ หนูเหรอคะ?

หลังจากเก็บมะเขือเทศสีม่วงเสร็จ เสี่ยวขุยก็คัดเลือกลูกที่สวยๆ สองลูกส่งไปให้แฟนคลับที่เรียนเต้นคนนั้น

การปรับปรุงกำแพงยังคงดำเนินต่อไป ภายใต้การควบคุมดูแลของอู่เทา ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้

ด้วยความที่ทุกคนอยากเห็นเห็ดยักษ์เรืองแสงเร็วๆ ก็เลยพากันไปคอมเมนต์เร่งรัดในเพจของกรมการท่องเที่ยวกันทุกวัน จนทางนั้นทนไม่ไหว ต้องสั่งให้ทีมก่อสร้างทำงานกันตลอด 24 ชั่วโมงไม่มีวันหยุด

เช้าวันต่อมา อู่เทาก็มาตรวจความคืบหน้าที่ไซต์งานก่อสร้างเหมือนปกติ

งานทำถนนของกรมการท่องเที่ยวใกล้จะเสร็จแล้ว ตามกำหนดการวันนี้จะเป็นการเทยางมะตอยชั้นสุดท้าย

แต่พอเขาเดินเข้าไปในไซต์งาน กลับไม่เจอใครเลยสักคน

บริเวณก่อสร้างเงียบสงัด รถแบ็กโฮจอดนิ่งสนิท รถบดถนนจอดเอียงๆ อยู่ริมทาง ไม่มีคนขับเลยแม้แต่คนเดียว

ในเครื่องโม่ปูนยังมีปูนซีเมนต์เหลืออยู่ ซึ่งตอนนี้เริ่มแข็งตัวแล้วด้วย

อู่เทา: "?"

เขาล้วงมือถือออกมา โทรหาเถ้าแก่เฉียน เจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง

เสียงเถ้าแก่เฉียนรับสายด้วยความงุนงงไม่แพ้กัน: "หัวหน้าอู่? มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

อู่เทา: "คนงานหายไปไหนหมดครับ? ทำไมไซต์งานไม่มีคนเลย?"

เถ้าแก่เฉียนก็ตกใจ: "ไม่มีคน? เป็นไปได้ยังไง? เดี๋ยวผมรีบโทรถามพวกเขาก่อนนะครับ"

อู่เทาวางสาย ยืนขมวดคิ้วอยู่กลางไซต์งานที่ว่างเปล่า พลางคำนวณเวลาที่เหลืออยู่ในใจ

หลิวซวี่ตงเดินเตร็ดเตร่มาแถวนี้พอดี เห็นไม่มีคนงาน ก็เลยถามด้วยความสงสัย: "หัวหน้าครับ คนงานไปไหนหมดอ่ะ?"

อู่เทา: "ไม่รู้สิ"

หลิวซวี่ตงกวาดสายตามองไปรอบๆ จู่ๆ ตาก็เป็นประกาย ชี้ไปที่ลานกว้างข้างเห็ดยักษ์: "หัวหน้าครับ ดูนั่น หน่อไม้งอกแล้ว!"

อู่เทาหันไปมอง ก็เห็นจริงๆ ด้วย บริเวณที่ปลูกเหง้าไผ่ไว้ มีหน่อไม้แทงยอดขึ้นมาเหนือดินหลายหน่อ

หน่อที่สูงที่สุดสูงเป็นสิบเซนติเมตรแล้ว เปลือกหน่อไม้สีเขียวอ่อนมีจุดสีน้ำตาลเล็กๆ กระจายอยู่ทั่วไป แถมยังเปล่งแสงเรืองรองจางๆ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า

ถึงตอนกลางวันจะมองไม่ค่อยชัด แต่ถ้าเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ยังพอมองเห็นได้อยู่

หลิวซวี่ตงรีบเดินเข้าไปใกล้ นั่งยองๆ ลงไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จุดสีน้ำตาลบนยอดหน่อไม้ดูเหมือนรอยน้ำตา แถมแสงเรืองรองก็ยังกะพริบวิบวับไปมา

เขาเห็นว่ามันสวยดี ก็เลยชะโงกหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด อยากจะดูรายละเอียดของจุดพวกนั้นให้ชัดๆ

วินาทีที่เขาชะโงกหน้าเข้าไป จู่ๆ ความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจก็พรั่งพรูออกมา

มันเป็นความรู้สึกเปรี้ยวอมฝาด เหมือนรสชาติของแอปริคอตดิบ ความคิดของเขาถูกดึงกลับไปเมื่อสิบปีก่อน ความทรงจำที่เขาคิดว่าลืมไปนานแล้ว

เขานึกถึงใบหน้าของเธอ ผู้หญิงที่มัดผมหางม้า เวลายิ้มจะมีลักยิ้มสองข้าง

พวกเขาผ่านช่วงเวลาสามปีที่เหน็ดเหนื่อยที่สุดในชีวิตมัธยมปลายมาด้วยกัน นั่งทำโจทย์ด้วยกัน โดนดุด้วยกัน ไปรับลมบนดาดฟ้าด้วยกัน

แต่แล้วเธอก็สอบติดมหาวิทยาลัย ส่วนเขาสอบไม่ติด เลยตัดสินใจไปเป็นทหาร

คำสามคำนั้น เขาเลยไม่เคยได้พูดออกไปเลย

ปีแรกที่ห่างกัน ยังพอได้ทักแชทคุยกันบ้าง พอเข้าปีที่สอง ก็เริ่มคุยกันน้อยลง พอปีที่สาม ก็ขาดการติดต่อกันไปเลย

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองตัดใจได้ตั้งแต่ตอนไหน อาจจะปีที่ห้า หรืออาจจะปีที่แปดก็ได้

แต่วินาทีเมื่อกี้นี้ อดีตทั้งหมดกลับผุดขึ้นมาในหัว ความเสียดายทั้งหมดฉายชัดอยู่ตรงหน้า

เขานึกถึงความขี้ขลาด ความต่ำต้อย และความอ่อนแอของตัวเองในตอนนั้น

หลังจากนั้น เขาก็เคยนึกเสียใจมาตลอด ไม่รู้กี่ครั้งที่เขาฝันว่าได้กลับไปในโรงเรียน เธอยืนอยู่หน้าห้องเรียน มองเขาด้วยรอยยิ้ม: "นี่ มัวยืนเหม่อมองอะไรอยู่น่ะ?"

เขาอยากจะรวบรวมความกล้า พูดประโยคนั้นออกไปเหลือเกิน

แต่พอต้องเผชิญหน้ากับรอยยิ้มที่อบอุ่นราวกับแสงแดดยามเช้าของเธอ เขากลับพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

ขอบตาเขาเริ่มร้อนผ่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม

เขานั่งยองๆ อยู่บนพื้น สองแขนกอดเข่า ปากพึมพำเรียกชื่อเธอ: "เสี่ยวหย่า... เสี่ยวหย่า..."

วันนี้เสี่ยวขุยมาแต่เช้า เพราะตามแผนแล้ว วันนี้จะเป็นการเก็บงานวันสุดท้าย

เธอเปิดไลฟ์สด คุยกับแฟนคลับไปพลาง อัปเดตความคืบหน้าของการก่อสร้างไปพลาง

ยังเดินไม่ทันถึงเห็ดยักษ์ เธอก็เห็นหลิวซวี่ตงกำลังนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่

คอมเมนต์ก็สงสัยกันใหญ่:

"ต้าหลิวเป็นอะไรไปอ่ะ?"

"เหมือนเขากำลังร้องไห้นะ!"

"นั่งร้องไห้ใส่หน่อไม้เนี่ยนะ?"

คนอื่นๆ ก็เดินตามมาสมทบ ทุกคนยืนดูหลิวซวี่ตงที่นั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่ไกลๆ ปากก็พึมพำเรียกแต่ "เสี่ยวหย่า"

ทุกคนหยุดเดินพร้อมกัน แล้วก็หันขวับไปมองหลินมู่หยาง

สายตาทุกคู่สื่อความหมายเดียวกัน: คุณสร้างต้นไม้อะไรแปลกๆ ขึ้นมาอีกแล้วเนี่ย?

หลินมู่หยางเงียบไปพักนึง ตีหน้าตายพูดว่า: "ถ้าฉันบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน เขาแค่เพิ่งมีแฟน พวกนายจะเชื่อไหม?"

ทุกคนพร้อมใจกันส่ายหน้า เชื่อก็บ้าแล้ว

หลินมู่หยาง: "..."

ต้าจ้วงกระซิบถามเสี่ยวจ้าว: "พี่หลิวมีแฟนแล้วเหรอ?"

เสี่ยวจ้าว: "ไม่รู้สิ ไม่เคยได้ยินแกเล่าให้ฟังเลยนะ"

ต้าจ้วง: "แล้วแกร้องไห้ถึงใครอ่ะ?"

เสี่ยวจ้าว: "แฟนเก่ามั้ง"

อู่เทาทำท่าจะเดินเข้าไปปลอบหลิวซวี่ตง แต่พอก้าวขาออกไปก้าวเดียว ก็ชักขากลับทันที

เห็นได้ชัดว่าหน่อไม้นั่นมันไม่ปกติ ขืนเดินเข้าไป แล้วเกิดหน้าแตกเหมือนหลิวซวี่ตงขึ้นมาจะทำยังไง?

เขาหันไปสั่งต้าจ้วงกับเสี่ยวจ้าว: "พวกนายสองคนไปพยุงเขาออกมา อย่าปล่อยให้นั่งอยู่ตรงนั้น"

ทั้งสองคนหันมามองหน้ากัน แล้วก็พร้อมใจกันกลั้นหายใจ วิ่งเข้าไปหิ้วปีกหลิวซวี่ตงออกมาอย่างรวดเร็ว

"แหม่ ต้าหลิวโดนอีกแล้วสินะ"

"ทำไมต้องเป็นเขาทุกทีเลยเนี่ย?"

"น่าสงสารจัง ขอไว้อาลัยสามวิ"

ผ่านไปพักใหญ่ หลิวซวี่ตงถึงอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย เขาเงยหน้ามองอู่เทาทั้งน้ำตา: "หัวหน้าครับ... ผมน่าสมเพชมากเลยใช่ไหมครับ?"

อู่เทาหน้าตาย: "ใช่"

หลิวซวี่ตงก็เลยร้องไห้โฮออกมาอีกรอบ

เถ้าแก่เฉียนโทรกลับมาหาอู่เทา อู่เทากดเปิดลำโพงให้ทุกคนได้ยินพร้อมกัน

"หัวหน้าอู่ ผมถามมาแล้วครับ คนงานบอกว่าเมื่อเช้ามืด พวกเขาเห็นหน่อไม้แถวนั้นมันเรืองแสงได้ ก็เลยอยากเข้าไปดูใกล้ๆ

แล้วจู่ๆ ก็เกิดคิดถึงบ้านขึ้นมา บางคนถึงกับร้องไห้เลยครับ พวกเขาบอกว่าไม่อยากทำแล้ว จะกลับไปหาลูกหาเมีย"

เสียงเถ้าแก่เฉียนเจือความหนักใจ "คุณดูสิครับ..."

อู่เทาปรายตามองหลิวซวี่ตง สลับกับมองกอไผ่ แล้วกรอกเสียงลงโทรศัพท์: "บอกให้พวกเขากลับมาทำงานต่อเถอะครับ เดี๋ยวเรื่องกอไผ่ ผมจัดการเอง"

เถ้าแก่เฉียน: "แล้วถ้าพวกเขากลับมาแล้วร้องไห้อีกล่ะครับ?"

อู่เทา: "ก็บอกว่าอย่าเข้าไปใกล้สิครับ"

วางสายเสร็จ ทุกคนก็หันกลับไปมองหลิวซวี่ตงอีกรอบ ก่อนจะหันขวับไปมองหลินมู่หยาง

อู่เทาถามด้วยความอยากรู้: "อาจารย์หลิน สรุปว่ามันเกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย?"

"น่าจะไปกระตุ้นความทรงจำ หรืออารมณ์อะไรบางอย่างขึ้นมาล่ะมั้งครับ?" หลินมู่หยางพูดพลางกวาดสายตามองทุกคน: "คงต้องทดสอบเพิ่มเติมดู พวกนาย..."

ยังพูดไม่ทันจบ อู่เทาก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน: "แฮ่มๆ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ผมยังฝึกซ้อมช่วงเช้าไม่เสร็จเลย อาจารย์หลินตามสบายเลยนะครับ"

พูดจบก็หันหลังเดินหนีไปเลย

พอเห็นอู่เทาหนี เสี่ยวจ้าวกับคนอื่นๆ ก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

"อ้อ ใช่ ผมมีสอบนี่หว่า"

"ผมมีนัดดูตัว"

"ผมต้องไปคลอดลูก"

พูดจบ ก็ใส่เกียร์หมาเผ่นแน่บหายวับไปกันหมด

คอมเมนต์ในไลฟ์สดฮากันกระจาย:

"ฮ่าๆๆๆ ชื่อเสียงพี่ชายหน้าตายนี่มันสุดยอดจริงๆ"

"ใครอยากหน้าแตกก็เชิญ"

"ต้าหลิวเป็นตัวอย่างให้ดูแล้ว ใครอยู่ต่อก็บ้าแล้ว"

เห็นทุกคนวิ่งหนี หลินมู่หยางก็ทำหน้าเซ็ง ก็แค่ทดสอบนิดหน่อยเอง จะกลัวอะไรกันนักหนาเนี่ย?

พูดจบ เขาก็หันไปมองเสี่ยวขุยที่กำลังยืนถือมือถือไลฟ์สดอยู่

เสี่ยวขุย: เอ๊ะ หนูเหรอคะ?