บทที่ 84 ต้าจวี๋: เอาจริงดิ แมวสุภาพบุรุษอย่างฉันก็ต้องป้องกันด้วยเหรอ?

พอหลินมู่หยางเดินเข้าไปในห้องรับรอง ก็เห็นหลิวซวี่ตงนั่งยองๆ หลับตาพริ้ม ทำหน้าเหมือนกำลังเข้าฌาน สองมือพนมชูขึ้นเหนือหัว

เขาลองเอามือแตะดู ไม่มีการตอบสนอง ลองจิ้มอีกที ก็ยังนิ่งสนิท

จังหวะนั้นเอง หลิวซวี่ตงก็ขมวดคิ้วนิดนึง: "ห้ามจับเห็ด เดี๋ยวเห็ดหัก"

หลินมู่หยางยืนขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย อู่เทาที่เพิ่งวิ่งหน้าตั้งตามมาถึงถามด้วยความเป็นห่วง: "เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไร" หลินมู่หยางปรายตามองคราบน้ำสีม่วงที่เหลืออยู่บนโต๊ะ: "เขาน่าจะกินมะเขือเทศสีม่วงเข้าไป ตอนนี้เลยกำลังเลียนแบบพฤติกรรมของเห็ดยักษ์อยู่น่ะ"

อู่เทา: ...

เขาพยายามข่มใจไม่ให้พุ่งเข้าไปเตะคน แล้วหันไปสั่งเสี่ยวจ้าวให้ไปเอาน้ำมาแก้วนึง กะจะให้หลิวซวี่ตงกินเพื่อเร่งการเผาผลาญ จะได้กลับมาเป็นปกติไวๆ

แต่หลิวซวี่ตงก็ยังคงไม่ขยับ: "เห็ดไม่กินน้ำ เห็ดดูดซับแค่น้ำฝนเท่านั้น"

อู่เทา: ...

หลินมู่หยางเงียบไปนิดนึง: "ปล่อยเขาไว้เถอะ เดี๋ยวสักพักก็กลับมาเป็นปกติเอง"

อู่เทาพยักหน้า: "เสี่ยวจ้าวอยู่เฝ้าเขาไว้นะ คนอื่นๆ ไปฝึกต่อ"

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง หลิวซวี่ตงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นเสี่ยวจ้าวกำลังจ้องหน้าเขาเขม็ง แล้วก็ก้มมองท่าทางที่ตัวเองกำลังนั่งยองๆ อยู่

พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ปรากฏว่าเหน็บกินขา ซวนเซเกือบล้ม

"เมื่อกี้... เกิดอะไรขึ้นกับฉันอ่ะ?"

เสี่ยวจ้าวพยายามกลั้นขำสุดฤทธิ์: "เมื่อกี้พี่คิดว่าตัวเองเป็นเห็ด นั่งยองๆ แบบนี้มาครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว"

หลิวซวี่ตงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองแอบขโมยมะเขือเทศสีม่วงมากิน หน้าก็แดงเถือกขึ้นมาทันที: "...ฉันกินไปแค่ลูกเล็กๆ ลูกเดียวเองนะ"

ตอนที่อู่เทากับหลินมู่หยางเดินกลับเข้ามา หลิวซวี่ตงก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่: "ห้องนี้มันอยู่ตั้งไกลจากเห็ดยักษ์ ฉันก็นึกว่าจะไม่..."

หลินมู่หยางยังคงตีหน้าตาย: "ที่นายบอกว่าไกล มันก็แค่ระยะทางที่ตามองเห็น แต่เส้นใยของมันแผ่ขยายอยู่ใต้ดินไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เผลอๆ ตอนนี้มันอาจจะอยู่ใต้เท้าพวกเรานี่แหละ"

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็พร้อมใจกันขยับเท้าหนีทันที

หลินมู่หยางแอบเพลียใจ ไม่พูดอะไรต่อ

อู่เทาปรายตามองหลิวซวี่ตงที่ยังคงนั่งแปะอยู่กับพื้น: "ภารกิจฝึกซ้อมของวันนี่ยังไม่เสร็จ แกจะมานั่งแช่ทำไมอีกล่ะ ในเมื่อหายแล้วก็รีบไปสิ"

หลิวซวี่ตง: "ผม... ผมเหน็บกินครับ"

อู่เทา: "คลานไปก็ต้องไป"

หลิวซวี่ตงอ้าปากจะเถียง แต่ก็พูดไม่ออก สุดท้ายต้องให้เสี่ยวจ้าวช่วยพยุงเดินกะเผลกๆ ไปที่ลานฝึก

วันที่เจ็ดของการเพาะเมล็ดโสม ตอนเช้าที่หลินมู่หยางเดินเข้าห้องแล็บมา ก็เห็นว่าเมล็ดในจานเพาะเชื้อปริแตกออกแล้ว

ปลายยอดสีขาวโผล่พ้นเปลือกเมล็ดออกมา เส้นเล็กบางเฉียบเหมือนเส้นผม มีขนอ่อนสีเหลืองจางๆ ติดอยู่ด้วย

เขาลองนับดู สิบห้าเมล็ด งอกออกมาครบทุกเมล็ด ความเร็วในการงอกตรงตามที่เขาคำนวณไว้เป๊ะ

เขาถือถาดใส่ต้นกล้าโสมเดินไปที่เรือนกระจก เลือกมุมที่ร่มรื่นหน่อย เตรียมจะย้ายต้นกล้าลงดิน

เริ่มจากวัดค่า pH ของดิน ให้แน่ใจว่าอยู่ที่ระดับประมาณ 6 แล้วก็เอาดินร่วนซุยกลบทับ

เขาค่อยๆ หยิบต้นกล้าโสมที่เพิ่งงอกออกจากจานเพาะเชื้ออย่างเบามือ วางลงในดินทีละต้น กลบดินทับประมาณหนึ่งเซนติเมตร แล้วรดน้ำให้ชุ่ม

ต้าจวี๋เดินตามเขาต้อยๆ มาตั้งแต่ห้องแล็บ มันเอาหัวไปดมๆ ดินในกระถาง จามออกมาทีนึง แล้วทำท่าจะเอากรงเล็บไปเขี่ย

หลินมู่หยางรีบคว้าขาหน้ามันไว้: "อันนี้ห้ามแตะนะ"

ต้าจวี๋พยายามดิ้น แต่ก็สู้แรงไม่ได้ หลินมู่หยางเลยอุ้มมันขึ้นมา วางไว้ข้างๆ ให้อยู่ห่างจากต้นกล้าโสม

ต้าจวี๋นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้น แต่ตาก็ยังคงจ้องมองยอดอ่อนที่เพิ่งโผล่พ้นดินไม่วางตา หางก็แกว่งไปมาอย่างช้าๆ รอจังหวะจะแอบชิมสักคำ

เสี่ยวขุยยืนดูอยู่ข้างๆ ด้วยความประหลาดใจ ต้าจวี๋ไม่เคยแสดงความสนใจสิ่งของแบบนี้มาก่อนเลย

"พี่คะ ต้าจวี๋อยากกินต้นกล้าโสมเหรอคะ?"

"อืม น่าจะมีสารอะไรบางอย่างในต้นโสมที่ดึงดูดมัน ตอนนี้ยังมีตัวอย่างน้อยเกินไป ต้องรอให้โสมโตเต็มที่ก่อนถึงจะเอาไปตรวจหาสารนั้นได้"

คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน:

"ต้าจวี๋อยากกินโสมเหรอ?"

"แมวกินได้ด้วยเหรอเนี่ย?"

"ต้าจวี๋ : ฉันแค่ดูเฉยๆ ไม่ได้จะจับสักหน่อย"

"สายตาน้องดูหิวโหยมากเลย"

หลินมู่หยางเพิ่งจะหันหลัง ต้าจวี๋ก็เตรียมจะยื่นกรงเล็บไปตะปบอีก เขาหันขวับกลับมาทันที กรงเล็บของต้าจวี๋ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ก่อนจะทำเนียนเปลี่ยนเป็นเลียขนตัวเองซะงั้น

"เฝ้ามันไว้ให้ดีนะ" หลินมู่หยางหันไปสั่งเสี่ยวขุย: "เดี๋ยวฉันไปหาของที่โกดังแป๊บ"

เขาหาท่อนไม้มาได้หลายท่อนจากโกดัง เอามาปักล้อมต้นกล้าโสมไว้เป็นคอก เพื่อป้องกันไม่ให้ต้าจวี๋กระโดดข้ามมาได้ เขายังเอาไม้มาปิดข้างบนไว้อีกชั้นนึงด้วย

ต้าจวี๋จากตอนแรกที่ทำเป็นไม่สนใจ ก็เบิกตาโพลงด้วยความอึ้ง

มันจ้องหลินมู่หยางด้วยความตกตะลึง: เอาจริงดิ? แมวสุภาพบุรุษอย่างฉันก็ต้องป้องกันด้วยเหรอ?

แต่ต้าจวี๋ก็ยังไม่ละความพยายาม ลองกระโดดขึ้นไปหวังจะทับให้คอกพัง แต่ลองอยู่หลายรอบก็ไม่สำเร็จ

สุดท้ายก็เลยได้แต่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงนั้น ชะเง้อคอมองต้นกล้าโสมผ่านลูกกรงคอก

หลิวซวี่ตงเดินผ่านมาเห็นเข้าพอดี: "ต้าจวี๋ เมื่อยคอไหมนั่น?"

ต้าจวี๋ไม่สนใจ ยังคงจ้องต้นกล้าโสมเขม็ง

เสี่ยวขุยเดินตามเข้ามา เห็นท่าทางของต้าจวี๋ ก็ลูบหัวมันเบาๆ: "ต้าจวี๋ อยากแอบกินล่ะสิ?"

ต้าจวี๋ก็ยังคงเมินใส่ เอาแต่จ้องกระถางไม่วางตา

"ความมุ่งมั่นของต้าจวี๋นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ"

"โสมยังไม่ทันโตก็โดนหมายหัวซะแล้ว"

"พี่ชายหน้าตาย : ฉันล้อมคอกไว้แล้ว ดูซิแกจะแอบกินยังไง"

ตกบ่าย เรื่องแปลกๆ ก็เกิดขึ้น มีสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยมาโผล่แถวๆ หน้าเรือนกระจกเพียบเลย

เริ่มจากนกกระจอกฝูงนึงบินมาเกาะตรงขอบหน้าต่าง ชะโงกหน้ามองผ่านกระจกเข้ามาข้างใน แถมยังส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ไม่หยุด

จากนั้นกระรอกตัวนึงก็โผล่มา นั่งยองๆ อยู่หน้าประตู จมูกฟุดฟิดๆ เหมือนกำลังดมกลิ่นหาอะไรสักอย่าง

ตามมาด้วยผีเสื้ออีกหลายตัว บินวนไปวนมาอยู่หน้าเรือนกระจก ไม่ยอมไปไหน

ตอนแรกที่เสี่ยวขุยกำลังไลฟ์สดอยู่ ก็ยังไม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ จนกระทั่งนกกระจอกเริ่มเอาจะงอยปากจิกกระจกดังป๊อกๆ นั่นแหละ เธอถึงได้รู้ว่ามีบางอย่างแปลกๆ

พอเดินออกไปดู ก็ถึงกับอึ้งไปเลย

"ทุกคนคะ ดูข้างนอกนั่นสิ สัตว์เต็มไปหมดเลย!"

เธอหันกล้องไปทางหน้าต่าง นกกระจอก กระรอก ผีเสื้อ เม่น แล้วก็กระต่ายป่าที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้อีกหลายตัว

แถมยังมีงูตัวนึงกำลังชูคอสอดส่ายสายตาหาช่องทางมุดเข้ามาในเรือนกระจกอีกด้วย

"สถาบันวิจัยกลายเป็นสวนสัตว์ไปแล้ว!"

"พวกมันตามกลิ่นโสมมาแน่ๆ เลย"

"กลิ่นโสมมันหอมขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เชี่ย มีงูด้วย!"

เสี่ยวขุยกลัวงูมาตั้งแต่เด็ก พอเห็นงูตัวน้อยกำลังทำท่าจะเลื้อยเข้ามา ก็กรี๊ดลั่น: "พี่คะ! งู!"

หลินมู่หยางเดินออกจากเรือนกระจก ปรายตามองพวกสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยนั่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย หลิวซวี่ตงไวกว่า คว้าพลั่วมาตักงูขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วก็เดินเอาไปปล่อยไกลๆ

หลินมู่หยางมองภาพความวุ่นวายตรงหน้า ก็รู้ทันทีว่าพวกมันต้องตามกลิ่นโสมมาแน่ๆ เขาเลยเดินกลับเข้าไปตรวจตราตามซอกมุมของเรือนกระจกอีกรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีช่องโหว่ตรงไหน

หลิวซวี่ตงเอางูไปปล่อยไกลๆ แป๊บเดียวก็เดินกลับมา: "พวกสัตว์ตัวเล็กๆ กับงูนั่น ตามกลิ่นโสมมาหมดเลยเหรอครับ? แล้วแบบนี้โสมจะเป็นอันตรายไหมเนี่ย?"

หลินมู่หยางปรายตามองคอกไม้: "ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปนี้เข้าออกก็ปิดประตูให้สนิท หมั่นตรวจดูรอยรั่วของเรือนกระจกก็พอ"

หลิวซวี่ตงหันไปมองต้าจวี๋ มันกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูเรือนกระจก จ้องเขม็งกับกระรอกที่อยู่ข้างนอกผ่านกระจกใส

กระรอกไม่กลัว ต้าจวี๋ก็ไม่ขยับ หนึ่งแมวหนึ่งกระรอก จ้องกันผ่านกระจก ไม่มีใครยอมใคร

"ต้าจวี๋กำลังเจรจากับกระรอกอยู่หรือเปล่าเนี่ย"

"กระรอก : แกออกมาสิ ต้าจวี๋ : แกนั่นแหละเข้ามา"

"สถานการณ์ตึงเครียดสุดๆ"

เสี่ยวขุยหันกล้องไปทางเจ้าพี่นิ้วกลางที่หลินมู่หยางอุ้มอยู่

เจ้าพี่นิ้วกลางชูนิ้วกลางใส่พวกสัตว์ข้างนอกไม่ยั้ง จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นชูสองนิ้ว 'สู้ตาย' ใส่นกกระจอกตัวนึง

นกกระจอกเอียงคอมองงงๆ เจ้าพี่นิ้วกลางก็รีบเปลี่ยนกลับไปชูนิ้วกลางตามเดิม

เสี่ยวขุย: "เจ้าพี่นิ้วกลาง นี่แกกำลังจีบนกอยู่เหรอ?"

เจ้าพี่นิ้วกลางไม่สนใจ ยังคงชูนิ้วกลางใส่นกกระจอกข้างนอกต่อไป

และในเวลาเดียวกัน ไม่ไกลจากนั้น เหง้าไผ่ที่ปลูกไว้ก็เริ่มแทงยอดอ่อนทะลุดินขึ้นมาแล้ว ท่ามกลางเงามืดของโกดัง มันเปล่งประกายแสงเรืองรองจางๆ ดูลึกลับและแฝงไปด้วยอันตราย