บทที่ 83 หลิวซวี่ตง: ผมเป็นเห็ด ห้ามรบกวนครับ

ต้าจวี๋เบิกตากว้างด้วยความทึ่ง กระโดดลงจากกำแพง ค่อยๆ ย่องเข้าไปดมๆ ซามอยด์สีม่วงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เสี่ยวขุยหยิบถ้วยกระดาษที่มีน้ำยางเห็ดยักษ์ออกมาจากตู้เย็นในห้องแล็บ แล้วรินให้เสี่ยวถังนิดนึง: "เสี่ยวถัง ดื่มนี่สิจ๊ะ แล้วผมหนูจะเรืองแสงได้นะ"

เสี่ยวถังได้ยินแบบนั้น ก็รับไปดื่มรวดเดียวหมดโดยไม่ลังเล: "ขอบคุณค่ะพี่เสี่ยวขุย"

เสี่ยวขุยลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู: "ไม่เป็นไรจ้ะ"

ผ่านไปครู่เดียว ผมของเสี่ยวถังก็เริ่มมีแสงเรืองรองระยิบระยับ

ผมสีม่วงเปลี่ยนเป็นสีม่วงเรืองแสง แต่พออยู่กลางแดดอาจจะยังมองไม่ค่อยชัด เสี่ยวขุยเลยจูงมือพาเข้าไปในโรงเรือน ปิดไฟให้แสงสลัวๆ หน่อย

แสงเรืองรองบนผมของเสี่ยวถังก็เด่นชัดขึ้นมาทันที ราวกับมีไฟนีออนสีสันสดใสประดับอยู่ ขับให้ใบหน้าจิ้มลิ้มดูน่ารักน่าชังขึ้นไปอีก

"เสี่ยวถังเรืองแสงได้แล้ว!"

"นี่มันนางฟ้าตัวน้อยชัดๆ!"

"บ้าจริง อยากมีลูกสาวขึ้นมาเลยเนี่ย"

เสี่ยวขุยมองเสี่ยวถังที่น่ารักจนเปล่งประกายอย่างพอใจ ซามอยด์ก็เอาแต่วิ่งวนรอบๆ เสี่ยวถังไม่หยุด เธอเลยรินน้ำยางอีกนิดใส่ถ้วยแล้ววางไว้บนพื้น

ซามอยด์ไม่รู้ว่าคืออะไร ก้มลงไปดมๆ แล้วลองเลียดู รสชาติก็ไม่ได้แย่อะไร แป๊บเดียวก็เลียจนเกลี้ยงถ้วย

ไม่ถึงนาที ขนของมันก็เริ่มเรืองแสงเหมือนกัน มันวิ่งดุ๊กดิ๊กไปมาในโรงเรือนสลัวๆ เหมือนหลอดไฟสีเคลื่อนที่ได้

หลิวซวี่ตงมองจนตาค้าง เผลอลูบผมตัวเองที่สีจางไปหมดแล้ว: "สวยจังแฮะ สวยกว่าตอนที่ผมทำอีก"

อู่เทาเดินผ่านมาพอดี ปรายตามองแล้วพูดเรียบๆ: "มันอยู่ที่เบ้าหน้าเว้ย"

หลิวซวี่ตงถึงกับพูดไม่ออก รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ใจ เมื่อไหร่หัวหน้าจะเลิกปากแจ๋วซะทีนะ

เจ้าพี่นิ้วกลางที่ริมหน้าต่างก็ยังคงชูนิ้วกลางอยู่เหมือนเดิม แต่พอเห็นผมเรืองแสงของเสี่ยวถัง มันก็ชะงักไปนิดนึง แล้วค่อยๆ เปลี่ยนจากนิ้วกลางเป็นชูสองนิ้วรูปตัววี 'สู้ตาย' แทน

เสี่ยวขุยเห็นเข้า ก็ชี้ให้ดูด้วยความประหลาดใจ: "ดูสิ เจ้าพี่นิ้วกลางชูสองนิ้วด้วย! แปลว่ามันก็เห็นว่าสวยเหมือนกันใช่ไหมเนี่ย!"

เจ้าพี่นิ้วกลางรีบเปลี่ยนกลับไปชูนิ้วกลางเหมือนเดิมทันที

คอมเมนต์ในไลฟ์สดฮากันใหญ่:

"เจ้าพี่นิ้วกลางแอบเขินแหละ"

"อยากชมแต่กลัวเสียฟอร์มสินะ"

"เจ้าพี่นิ้วกลาง : เมื่อกี้หนามล็อก ไม่ได้ตั้งใจ"

จ้าวอี้เฉียงถือกล้องถ่ายรูปลูกสาวกับซามอยด์ไม่หยุดเลย

เสี่ยวถังวิ่งเล่นในลานบ้าน ซามอยด์ก็วิ่งตามหลัง ทั้งเด็กทั้งหมาเหมือนสายรุ้งสองเส้นที่ทอประกายระยิบระยับอยู่กลางแสงแดด

ชาวเน็ตในไลฟ์สดถึงกับอิจฉาตาร้อน:

"ปล่อยเช่าหมาไหมครับ? อยากพาไปผับด้วยจัง"

"ถ้าพาน้องหมาตัวนี้ไปเดินเล่นตอนกลางคืนนะ รับรองสาวตรึมชัวร์"

"น้องเสี่ยวถังก็ด้วยแหละ"

ตกเย็น จ้าวอี้เฉียงก็พาเสี่ยวถังกลับบ้าน

แสงเรืองรองบนขนของซามอยด์เริ่มสว่างชัดขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน ผมของเสี่ยวถังก็เรืองแสงชัดเจนขึ้นเหมือนกัน

เสี่ยวถังจับมือเสี่ยวขุยไว้แน่น ไม่อยากกลับเลย:

"พี่เสี่ยวขุยคะ คราวหน้าหนูมาอีกนะคะ หนูอยากดูเห็ดเรืองแสงค่ะ!"

เสี่ยวขุยนั่งยองๆ ลูบหัวเด็กน้อย: "ได้สิจ๊ะ ยินดีต้อนรับเสมอ คราวหน้ามาพี่จะพาไปเล่นสนุกๆ อีกนะ"

ณ โรงเรือนเพาะปลูก มะเขือเทศสีม่วงห้อยระย้าเต็มเถา เปลือกสีม่วงเข้มมีลวดลายแปลกตา

หลินมู่หยางเฝ้าสังเกตพวกมันมาหลายวันแล้ว ในที่สุดก็แน่ใจว่ามันสุกงอมได้ที่ เขาเลยเรียกหลิวซวี่ตงให้เอาตะกร้าพลาสติกมาช่วยกันเก็บผลผลิต

"อาจารย์หลินครับ มะเขือเทศสีม่วงนี่... กินได้หรือยังครับ?"

หลินมู่หยางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง: "กินได้ นายอยากกินเหรอ?"

หลิวซวี่ตงนึกถึงเรื่องน่าอายตอนที่เผลอไปเลียนแบบอู่เทา ก็รีบส่ายหัวรัวๆ: "ไม่ๆๆ ผมแค่ถามดูเฉยๆ ไม่เอาแล้วครับ ไม่อยากไปพูดตามหัวหน้าอีก"

หลินมู่หยางไม่ได้เซ้าซี้: "อยากกินเมื่อไหร่ก็บอกละกัน"

หลิวซวี่ตงรับคำ "อ้อ" สั้นๆ แล้วลุกเดินไปเก็บมะเขือเทศต่อ

มะเขือเทศสีม่วงมีไม่ค่อยเยอะ สองคนช่วยกันเก็บแค่ครึ่งเช้าก็เสร็จ ได้มาประมาณร้อยกว่าลูก

หลินมู่หยางหยิบมะเขือเทศลูกนึงมาวางบนโต๊ะ ผ่าครึ่ง เนื้อข้างในเป็นสีม่วงเข้ม น้ำไม่ค่อยเยอะ แต่กลิ่นหอมแรงมาก

กลิ่นหวานๆ หอมๆ ปนกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องแล็บ

เขาฝานมะเขือเทศแผ่นบางๆ ใส่เครื่องตรวจ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีการกลายพันธุ์ที่เป็นอันตราย

หลิวซวี่ตงกำลังดายหญ้าอยู่ในลานบ้าน ได้กลิ่นหอมของมะเขือเทศลอยมาจากห้องแล็บก็ทนไม่ไหว

เขากลืนน้ำลายดังเอื๊อก ชะเง้อคอมองไปทางโกดัง ไม่มีคนแฮะ มองอีกที ก็ยังไม่มีคน

เขาวางจอบลง ทำเป็นเดินเตาะแตะเข้าไปในโกดัง หยิบมะเขือเทศสีม่วงลูกเล็กสุดยัดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเดินผิวปากออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขามองซ้ายมองขวา อู่เทากำลังคุมทหารใหม่ฝึกซ้อม เสี่ยวขุยกำลังไลฟ์สดอยู่ข้างๆ เห็ดยักษ์ ส่วนหลินมู่หยางก็หมกตัวอยู่ในห้องแล็บ ไม่มีใครสนใจเขาสักคน

เขาเลยแอบย่องเข้าไปในห้องรับรอง เพราะปกติไม่มีใครเข้ามาในนี้อยู่แล้ว

พอหยิบมะเขือเทศสีม่วงออกมา กลิ่นหอมก็ยิ่งเตะจมูกขึ้นไปอีกเพราะระยะประชิด

เขาเช็กดูอีกรอบให้ชัวร์ว่าไม่มีคนอยู่แถวนี้จริงๆ ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก: "คราวนี้คงไม่ได้ไปเลียนแบบใครแล้วล่ะมั้ง?"

เขาจ้องมะเขือเทศสีม่วง ถึงจะเลือกลูกที่เล็กที่สุดมาแล้ว แต่เส้นผ่านศูนย์กลางก็ยังเกิน 10 เซนติเมตรอยู่ดี

พอกัดเข้าไปคำแรก น้ำหวานฉ่ำๆ ก็ทะลักเต็มปาก อร่อยยิ่งกว่ามะเขือเทศแฮปปี้ซะอีก

เขากินเอาๆ ไม่หยุดปาก แป๊บเดียวก็จัดการจนหมดเกลี้ยง

เขาเรอออกมาดังเอิ๊ก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ลูบท้องอย่างมีความสุข

แล้วจู่ๆ ร่างกายเขาก็เริ่มไม่ทำตามคำสั่ง เขาพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ขากลับอ่อนแรง

ตัวเขาค่อยๆ ไหลรูดลงจากเก้าอี้ ลงไปกองกับพื้น แล้วก็นั่งยองๆ

มือสองข้างพนมเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ชูขึ้นเหนือหัว หลับตาพริ้ม นิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อน ลมหายใจแผ่วเบาและเชื่องช้า สีหน้าสงบเยือกเย็นราวกับพระกำลังเข้าฌาน

เสี่ยวขุยเดินมาถึงหน้าห้องรับรองตอนไหนก็ไม่รู้

ได้ยินเสียงกุกกักๆ ดังมาจากข้างใน เลยแง้มประตูดู เห็นเงาดำๆ นั่งยองๆ อยู่กับพื้น พนมมือชูเหนือหัว นิ่งสนิทไม่ขยับ

เธอเปิดไฟ ถึงได้เห็นชัดๆ ว่าเป็นหลิวซวี่ตง

"พี่ซวี่ตง? พี่ทำอะไรอยู่อ่ะ?"

หลิวซวี่ตงไม่ตอบ หลับตาพริ้มเหมือนรูปปั้น

เสี่ยวขุยเดินเข้าไปใกล้ เอามือโบกผ่านหน้าเขา ก็ยังไม่ขยับ

"พี่หลิวซวี่ตง! พี่ได้ยินที่หนูพูดไหมเนี่ย?"

ริมฝีปากหลิวซวี่ตงขยับนิดนึง เสียงเบาหวิว ถ้าไม่ตั้งใจฟังก็ไม่ได้ยิน: "อย่าเสียงดัง... เห็ดกำลังพักผ่อน"

เสี่ยวขุยอึ้งไปเลย: "เห็ด? เห็ดอะไร?"

หลิวซวี่ตง: "ฉันไง ฉันคือเห็ด"

คอมเมนต์ในไลฟ์สดระเบิดเถิดเทิง:

"ต้าหลิวเป็นบ้าไปแล้ว!"

"เขาคิดว่าตัวเองเป็นเห็ดไปแล้วเหรอเนี่ย!"

"หรือว่าจะโดนเห็ดยักษ์ล้างสมองไปแล้ว?"

ต้าจวี๋แอบย่องเข้ามาในห้องรับรองตอนไหนไม่รู้ เห็นหลิวซวี่ตงนั่งยองๆ พนมมือไม่ขยับ นึกว่าเป็นเห็ดยักษ์ดอกใหม่ที่เพิ่งงอก

มันเอียงคอมองอยู่สองสามวินาที แล้วก็ยื่นจมูกสีเหลืองๆ ไปดมใกล้ๆ

ตัวหลิวซวี่ตงกระตุกนิดนึง แต่ก็ยังไม่ขยับ เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา: "ห้ามแตะ... เห็ดนะ..."

ต้าจวี๋ดมอีกที จามใส่หน้าไปหนึ่งที แล้วก็เดินสะบัดก้นจากไป

เสี่ยวขุยกรี๊ดลั่น: "พี่! รีบมาดูเร็ว พี่หลิวซวี่ตงกลายเป็นเห็ดไปแล้ว!"