บทที่ 82 ซามอยด์ ตัวตึงเรื่องหน้าตา

เตรียมงานเสร็จ หลินมู่หยางก็ถือพลั่วเดินไปที่ดินว่างหลังโกดัง

เขานั่งยองๆ เอามือคุ้ยดินตรวจดูอย่างละเอียด ดินร่วนซุยดี ระบายน้ำได้ดี

หลิวซวี่ตงถือพลั่ว ขุดหลุมตามคำสั่งของหลินมู่หยางไปพลาง ถามไปพลางด้วยความอยากรู้: "ไผ่พวกนี้ปลูกแล้วจะเป็นยังไงครับ?"

หลินมู่หยางเองก็ไม่แน่ใจ: "ไม่รู้สิ อาจจะมีหนาม หรือไม่ก็อาจจะมีลักษณะพิเศษอย่างอื่น"

หลิวซวี่ตงเริ่มระแวงทันที: "คราวนี้ผมไม่ขอเป็นคนแรกที่ลองกินนะครับ"

หลินมู่หยางปรายตามอง: "? ใครบอกว่าไผ่กินได้ล่ะ?"

หลิวซวี่ตงยังไม่วางใจ: "ยังไงผมก็ไม่ขอเป็นคนแรกที่กินเด็ดขาด อืม ให้เป็นคนที่สองอ่ะพอได้"

คอมเมนต์ในไลฟ์สดถึงกับยอมใจ:

"ต้าหลิว : ยังไงก็ต้องกินให้ได้สินะ"

"ตรรกะของต้าหลิว : กินได้ = ต้องกิน, กินไม่ได้ = ขอชิมหน่อย"

"ยอมใจปากต้าหลิวจริงๆ"

ขุดหลุมเสร็จอย่างรวดเร็ว หลินมู่หยางเอาเหง้าไผ่ที่แช่น้ำยาไว้ ฝังลงดินทีละอัน ให้ตาหน่อชี้ขึ้น แล้วกลบดินทับประมาณสามเซนติเมตร

เขารดน้ำ แล้วก็เอาไม้ไผ่เหลาแหลมๆ ปักล้อมเป็นรั้วเล็กๆ ไว้รอบๆ

ต้าจวี๋เดินนวยนาดเข้ามา นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างรั้ว เอียงคอมองเหง้าไผ่ที่เพิ่งปลูกเสร็จ จามออกมาฟืดใหญ่

เสี่ยวขุยเห็นคอมเมนต์ในไลฟ์สดถามเข้ามา เลยรีบส่งคำถามให้หลินมู่หยาง: "พี่คะ มีคนบอกว่าเดี๋ยวรากไผ่มันจะแผ่ขยายจนยึดพื้นที่แถวนี้ไปหมดเลยนะ"

หลินมู่หยางตอบเสียงเรียบ: "เขาพูดถูก ปกติมันก็เป็นแบบนั้นแหละ

แต่ที่นี่มีเห็ดยักษ์อยู่ เส้นใยใต้ดินของมันทรงพลังกว่าเยอะ

แถมตอนนี้ฉันกำลังเพาะพันธุ์มันแบบไม่อาศัยเพศโดยใช้สปอร์กับก้อนเชื้ออยู่ด้วย เดี๋ยวแถวนี้ก็จะมีเห็ดยักษ์เพิ่มขึ้นอีกเพียบ เส้นใยของพวกมันจะชอนไชไปทั่วผืนดินเลยล่ะ

ไผ่พวกนี้เทียบไม่ติดหรอก เมื่อต้องเจอกับรุ่นเดอะที่มีอายุสี่ร้อยล้านปีอย่างพวกมัน"

ปลูกไผ่เสร็จ หลินมู่หยางก็กลับมาที่โรงเรือน แก้วมังกรล็อตสุดท้ายสุกเต็มที่หมดแล้ว

เขากะจะเก็บไว้ทำพันธุ์โดยเฉพาะ

เขายืนอยู่หน้าค้างแก้วมังกร ถือกรรไกรตัดผลผลิตทั้งหมดลงมา หั่นเป็นชิ้น ปั่นให้ละเอียด เพื่อแยกเอาเมล็ด

กลิ่นหอมหวานของแก้วมังกรฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

หลิวซวี่ตงนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ จ้องตาเป็นมัน กลืนน้ำลายดังเอื๊อก: "อาจารย์หลิน แก้วมังกรพวกนี้... กินได้ไหมครับ?"

หลินมู่หยางไม่แม้แต่จะเงยหน้า: "ไม่ได้ นี่ของเอาไว้ทำพันธุ์"

หลิวซวี่ตงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เร่งมือกรองและล้างเมล็ดให้เสร็จไวๆ

ช่วงบ่าย มีรถมาจอดหน้าประตูสถาบันวิจัย

จ้าวอี้เฉียงลงมาจากที่นั่งคนขับ ใส่เสื้อเชิ้ตลายสกอต สะพายเป้ ห้อยกล้องถ่ายรูปตัวเล็กๆ ไว้ที่คอ

ประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออก เด็กผู้หญิงอายุประมาณห้าหกขวบกระโดดลงมา มัดผมแกละสองข้าง ใส่ชุดเดรสสีชมพู ตากลมโตแป๋วแหวว

พอลงจากรถ เธอก็รีบไปหลบหลังจ้าวอี้เฉียงทันที

ตามมาด้วยสุนัขพันธุ์ซามอยด์สีขาวล้วน ขนฟูฟ่อง แลบลิ้นแฮ่ๆ หางแกว่งไปมาเหมือนใบพัดพัดลม

เสี่ยวขุยเดินออกมาจากลานบ้าน ทักทายจ้าวอี้เฉียงก่อน แล้วก็ก้มมองเสี่ยวถังที่หลบอยู่ข้างหลัง: "นี่เสี่ยวถังลูกสาวพี่ใช่ไหมคะ? น่ารักจังเลย"

จ้าวอี้เฉียงรีบดึงลูกสาวออกมา: "เสี่ยวถัง รีบสวัสดีพี่เสี่ยวขุยเร็วลูก"

เสี่ยวถังชะโงกหน้าออกมา ร้องทักเสียงใส: "สวัสดีค่ะพี่เสี่ยวขุย"

เสี่ยวขุยยิ่งมองยิ่งเอ็นดู อุ้มเสี่ยวถังขึ้นมาเลย: "เสี่ยวถังอยู่ชั้นไหนแล้วจ๊ะ?"

เสี่ยวถังกอดคอเสี่ยวขุย ตอบเสียงเจื้อยแจ้ว: "หนูอยู่อนุบาลสามแล้วค่ะ! คุณครูบอกว่าหนูวาดรูปเก่งที่สุดเลย!"

เสี่ยวขุย: "แล้วหนูวาดรูปอะไรล่ะจ๊ะ?"

เสี่ยวถังชี้ไปที่เห็ดยักษ์ที่สูงเลยหลังคาบ้านไปแล้ว: "วาดเห็ดยักษ์เรืองแสงนั่นไงคะ!"

จ้าวอี้เฉียงยืนเกาหัวเขินๆ อยู่ข้างหลัง: "แกงอแงจะมาให้ได้ ห้ามยังไงก็ไม่ฟังครับ"

หลินมู่หยางเดินออกมาจากโรงเรือน จ้าวอี้เฉียงรีบเข้าไปทักทาย: "อาจารย์หลิน ไม่เจอกันนานเลยนะครับ!"

หลินมู่หยางจับมือตอบ ตีหน้าตายเหมือนเดิม: "อืม"

จ้าวอี้เฉียงชี้ไปที่เสี่ยวถัง: "ลูกสาวผมเองครับ เสี่ยวถัง พอแกดูคลิปเจ้าหญิงภูตจิ๋วของพวกคุณจบ ก็งอแงจะมาย้อมผมให้ได้เลย"

เสี่ยวถังวิ่งเข้าไปหา แหงนหน้ามองหลินมู่หยาง: "พี่ชายคะ พี่เสกผมหนูให้เป็นสีรุ้งได้ไหมคะ?"

หลินมู่หยางก้มมองเด็กน้อย: "ได้สิ เรืองแสงได้ด้วยนะ"

ตาเสี่ยวถังเป็นประกาย: "งั้นหนูจะเป็นเสี่ยวถังเรืองแสงแล้ว!"

หลินมู่หยางพาพวกเขาไปที่ห้องแล็บ หยิบแก้วมังกรจากโต๊ะปฏิบัติการมาตักเนื้อให้เสี่ยวถังชิม

เสี่ยวถังรับไปกัดคำโต: "อร่อยจัง! หวานๆ ด้วย"

กินแป๊บเดียวก็หมดเกลี้ยง เลียนิ้วแผล็บๆ

จ้าวอี้เฉียงจ้องผมลูกสาวตาไม่กะพริบ ไม่นาน ผมของเสี่ยวถังก็เริ่มเปลี่ยนสี สีดำค่อยๆ จางหายไปจากโคนผม กลายเป็นสีม่วงอ่อน แล้วก็เข้มขึ้นเรื่อยๆ จนเป็นสีม่วงสว่าง

เสี่ยวถังวิ่งไปส่องกระจก กรี๊ดลั่น: "ว้าว!!! สีรุ้ง!!" เธอดีใจหมุนตัวติ้วๆ ชายกระโปรงบานสะพรั่ง ผมประกายแสงวิบวับท้าแดด

"เสี่ยวถังแปลงร่างแล้ว!"

"สวยเหมือนเจ้าหญิงภูตจิ๋วเลย!"

"ตอนน้องหมุนตัวน่ารักจัง"

เสี่ยวถังวิ่งไปหาหลินมู่หยาง แหงนหน้าจ้องหน้าเขา: "พี่ชายคะ ทำไมพี่ไม่ยิ้มล่ะคะ?"

หลินมู่หยาง: "พี่ยิ้มแล้วนะ"

เสี่ยวถัง: "ไม่เห็นยิ้มเลย มุมปากพี่ไม่ขยับเลยสักนิด"

หลินมู่หยาง: "ขยับแล้ว แต่หนูมองไม่เห็นต่างหาก"

เสี่ยวถังชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ: "ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี"

หลินมู่หยางเบือนหน้าหนี

คอมเมนต์:

"หลินมู่หยางโดนเด็กฉีกหน้าซะแล้ว"

"มุมปากพี่ชายหน้าตายไม่ขยับจริงๆ แหละ"

"เสี่ยวถัง : ตาหนูไวจะตาย"

ซามอยด์สีขาวล้วนเดินวนไปวนมาอยู่ใต้โต๊ะ

มันได้กลิ่นหอมหวานของแก้วมังกร เลยยื่นจมูกไปดมๆ แถวขอบโต๊ะ เห็นเปลือกแก้วมังกรกับเศษเนื้อกองอยู่

มันแลบลิ้นเลียไปทีนึง หวานเจี๊ยบ เลียอีกที

ผ่านไปไม่กี่นาที ซามอยด์ก็จามออกมาฟืดใหญ่ แล้วขนของมันก็เริ่มเปลี่ยนสี

จากหาง สีขาวค่อยๆ ถูกย้อมเป็นสีส้มเหลือง แถมสีก็ชัดขึ้นเรื่อยๆ

ดูทรงแล้วคงอยากจะกินอีก

ต้าจวี๋ที่นั่งอยู่บนกำแพง เห็นกระบวนการเปลี่ยนสีของซามอยด์ทั้งหมด ก็ถึงกับอึ้งไปเลย

มันเอียงคอ งงเป็นไก่ตาแตก ทำไมไอ้ตูบหน้าโง่นี่ถึงเปลี่ยนสีเหมือนตัวเองได้ล่ะ?

คนในไลฟ์สดก็เห็นเหมือนกัน:

"ซามอยด์ก็เปลี่ยนสีด้วย!"

"มันแอบกินแก้วมังกรแน่ๆ!"

"ต้าจวี๋ : ไอ้หมานี่มันยังไง? ญาติฉันหรือเปล่าเนี่ย?"

เสี่ยวถังเป็นคนแรกที่เห็น กรี๊ดลั่น: "คุณพ่อดูสิคะ! น้องหมากลายเป็นสีรุ้งแล้ว!"

จ้าวอี้เฉียงก้มลงมอง เงียบไปพักนึง: "...มันก็กินแก้วมังกรเข้าไปเหมือนกันเหรอ?"

เสี่ยวขุยปรายตามองก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เธอชี้ไปที่เศษเปลือกแก้วมังกรบนโต๊ะ: "เปลือกกับเศษเนื้อพวกนั้นกะจะทิ้งอยู่แล้วค่ะ หลังจากแยกเมล็ดออก"

ซามอยด์ยังคงทำหน้าซื่อตาใส แกว่งหางดุ๊กดิ๊ก สีขนเปลี่ยนจากสีส้มเป็นสีม่วงสดใส

พอเห็นเสี่ยวขุยชี้ไปที่เศษแก้วมังกร มันก็รู้ตัวว่าโดนจับได้ว่าแอบกิน สีขนก็เลยเปลี่ยนเป็นสีม่วงอีกรอบ

ซามอยด์ขนฟูๆ พอเพิ่มสีสันสุดจี๊ดเข้าไป ความน่ารักก็พุ่งปรี๊ดทะลุหลอด

คอมเมนต์มีแต่คำอุทาน:

"ซามอยด์ : ฉันทำอะไรลงไป? ไม่รู้สิ แต่หล่อเท่เป็นบ้า"

"ไอ้ตูบนี่นำแฟชั่นกว่าคนอีก"

"ต้าหลิว : ฉันแพ้กระทั่งหมา"

จ้าวอี้เฉียงแนะนำตัวมันสั้นๆ: "มันชื่อ ไป๋ไป๋ (ขาวขาว) ครับ"

เสี่ยวถังมองซามอยด์สีรุ้ง: "ตอนนี้ชื่อไป๋ไป๋ไม่ได้แล้วค่ะ ต้องชื่อ ไฉ่ไฉ่ (สีรุ้ง)"

ซามอยด์แกว่งหาง เดินตามเสี่ยวถังไปอย่างอารมณ์ดี

"ไป๋ไป๋กลายเป็นไฉ่ไฉ่"

"จุดสูงสุดของชีวิตหมา"

"สีนี้หล่อจริงๆ อยากเลี้ยงบ้างเลย"

"ตัดสินใจละ เดี๋ยวไปกดสั่งซื้อซามอยด์ด่วน ได้แก้วมังกรเมื่อไหร่จะเอาให้มันกินก่อนเลย"

ผลก็คือ ยอดขายซามอยด์พุ่งกระฉูดในช่วงเวลาสั้นๆ