บทที่ 81 โสมเหรอ? ไผ่เหรอ? จัดไปอย่าให้เสีย

คล้อยหลังสองพ่อลูกตระกูลเสิ่นไปไม่นาน พื้นที่ด้านหลังโกดังของสถาบันวิจัยก็เริ่มคึกคักขึ้นมา

ทีมก่อสร้างจากกรมการท่องเที่ยวเข้าประจำการ รถแบ็กโฮ รถเกลี่ยดิน รถบดถนน เรียงรายเป็นตับ ทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

เจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่างก็ยังคงชูนิ้วกลางอยู่เหมือนเดิม แต่เปลี่ยนทิศทางจากที่เคยเล็งหลินมู่หยาง หันไปเล็งรถแบ็กโฮแทน สงสัยมันคงคิดว่าแขนกลของรถแบ็กโฮกำลังเลียนแบบมันอยู่ล่ะมั้ง

ต้าจวี๋นั่งยองๆ อยู่บนกำแพง จ้องมองเจ้ารถยักษ์พวกนั้น หางแกว่งไปมาเอื่อยๆ มันไม่ได้สนใจหรอกว่ารถพวกนั้นกำลังทำอะไร แค่รู้สึกว่ามันหนวกหู

หรือบางทีมันอาจจะลืมเรื่องประชุมคราวก่อนไปแล้วก็ได้

เสี่ยวขุยกำลังไลฟ์สดให้เห็นบรรยากาศการก่อสร้างในลานบ้าน

"การปรับปรุงเริ่มขึ้นแล้วค่ะ หนูถามมาแล้ว น่าจะใช้เวลาประมาณยี่สิบวันก็เสร็จ ถึงตอนนั้นทุกคนก็มาเที่ยวกันได้เลยนะคะ"

คอมเมนต์:

"เย้ๆ ตั้งตารอเลย!"

"ต่อไปนี้จะมาเฝ้าหน้าจอทุกวันเลย สร้างเสร็จเมื่อไหร่จะรีบพุ่งไปเป็นคนแรก"

"กรมการท่องเที่ยวทำงานไวเว่อร์"

เสี่ยวขุยอ่านคอมเมนต์ไปคุยกับแฟนคลับไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแตรรถดังมาจากหน้าประตู

เธอเดินออกไปดู ก็เห็นรถส่งพัสดุจอดอยู่

พนักงานส่งของชะโงกหน้าออกมา: "คุณหลินเสี่ยวขุยใช่ไหมครับ? มีพัสดุมาส่งครับ"

เสี่ยวขุยรับกล่องกระดาษมา ดูชื่อคนส่ง ไม่คุ้นเลย น่าจะเป็นชื่อแฟนคลับ พอเซ็นรับเสร็จ รถพัสดุอีกคันก็มาจอดเทียบ ของแฟนคลับอีกแล้ว

คันที่สาม คันที่สี่ รถจากหลายบริษัทต่อคิวกันเป็นแถว

เสี่ยวขุยอุ้มกล่องพัสดุ พึมพำกับตัวเอง: "ช่วงนี้หนูก็ไม่ได้สั่งของอะไรเยอะแยะนี่นา..."

เธออุ้มกล่องพัสดุกองโตเดินเตาะแตะเข้าไปในห้องแล็บ

หลินมู่หยางที่กำลังจดข้อมูลอยู่ที่โต๊ะปฏิบัติการ เห็นกองกล่องพัสดุสูงเป็นภูเขาก็ถามขึ้นมา: "เธอซื้ออะไรมาเนี่ย? ทำไมมันเยอะแยะขนาดนี้?"

เสี่ยวขุยวางกล่องลงแล้วหอบแฮกๆ: "ไม่ใช่ของหนูค่ะ แฟนคลับส่งมาให้"

เธอแกะกล่องพัสดุออก ก็เจอกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ: "อาจารย์หลินคะ นี่เป็นเมล็ดข้าวสาลีที่บ้านฉันปลูกเอง ช่วยลองพัฒนาสายพันธุ์ที่ไม่ต้องใส่ปุ๋ยให้หน่อยได้ไหมคะ"

แกะอีกกล่อง: "นี่เมล็ดแตงกวาจากสวนหลังบ้านฉันค่ะ ช่วยทำให้มันโตเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าเป๊ะๆ ได้ไหมคะ? จะได้แพ็กลงกล่องง่ายๆ"

อีกกล่อง: "นี่เมล็ดแตงโมครับ ช่วยทำให้มันหวานขึ้นอีกหน่อยได้ไหมครับ? ผมชอบกินหวาน"

หลินมู่หยางหน้าตาย แกะกล่องพัสดุไป จัดแยกประเภทเมล็ดพันธุ์ไปทีละถุง

ข้าวสาลี ถั่วเหลือง ข้าวโพด แตงกวา แอปเปิล แตงโม พริก มะเขือม่วง หัวไชเท้า...

สารพัดสารพัน วางเต็มโต๊ะไปหมด

เจ้าพี่นิ้วกลางก็หันนิ้วกลางไปทางกองเมล็ดพันธุ์พวกนั้นอีกรอบ

ต้าจวี๋โผล่หัวขึ้นมาจากกองกล่องพัสดุเปล่า เอากรงเล็บตะกุยกล่องพวกนั้นไม่หยุด ราวกับมีความแค้นฝังลึก

วันที่สอง วันที่สาม พัสดุก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ

มุมโกดังเต็มไปด้วยกล่องเมล็ดพันธุ์ หลิวซวี่ตงเดินสะดุดไปสามรอบ ต้าจ้วงก็เกือบหน้าคะมำ

หลินมู่หยางเลยเรียกทุกคนมาช่วยกันจัดการข้าวของพวกนี้ให้เรียบร้อยก่อนค่อยไปทำอย่างอื่น

"แยกตามประเภทก่อนนะ ไม้ประดับ ผักสวนครัว สมุนไพร แยกเสร็จก็เอาไปวางบนชั้น เขียนป้ายกำกับให้ชัดเจน"

หลายคนนั่งยองๆ ช่วยกันแกะกล่องและแยกประเภท

เสี่ยวจ้าวแกะกล่องโฟมกล่องนึง ข้างในอัดแน่นไปด้วยเจลเก็บความเย็น ตรงกลางมีถุงผ้าเล็กๆ ซ่อนอยู่

เขาค่อยๆ เทเมล็ดออกมา สีขาวขุ่น รูปร่างคล้ายถั่วเลนทิล

ในถุงผ้ามีกระดาษโน้ตเขียนไว้ว่า: "เมล็ดโสมป่าภูเขาฉางไป๋สิบห้าเมล็ด อาจารย์หลินสู้ๆ นะคะ!"

เสี่ยวจ้าวพลิกดูไปมาหลายรอบ: "อาจารย์หลินครับ โสมนี่มันแพงมากใช่ไหมครับ?"

หลินมู่หยางรับเมล็ดมาดู: "ก็ไม่แน่หรอก โสมปลูกชั่งละไม่กี่สิบหยวน แต่ถ้าโสมป่าก็เป็นแสนเป็นล้านนู่น ขึ้นอยู่กับอายุ ความสมบูรณ์ แล้วก็สรรพคุณทางยา"

เสี่ยวขุยชะโงกหน้ามาดู: "แล้วเราจะปลูกให้เป็นแบบที่แพงที่สุดได้ไหมคะ?"

หลินมู่หยางนับเมล็ด: "มีสิบห้าเมล็ด ลองดูก็ได้"

พอดีเลย ช่วงนี้กำลังผสมน้ำยาเหนี่ยวนำอยู่ ของที่เหลือจากตอนศึกษาการย้อนกลับสู่บรรพบุรุษของเห็ดยักษ์ก็มีอยู่ไม่น้อย ลองเอามาใช้กับโสมดูสิว่าจะเป็นยังไง

คนในไลฟ์สดพอเห็นว่าเป็นเมล็ดโสม ก็ตื่นเต้นกันใหญ่:

"พวกแกว่ามันจะชุบชีวิตคนตายได้ไหม?"

"ฉันทายว่ารักษาสารพัดโรคชัวร์"

ทุกคนคาดหวังกับสรรพคุณของโสมกันสุดๆ

หลิวซวี่ตงก็เข้ามามุงด้วย จ้องเมล็ดโสมตาไม่กะพริบ ถามด้วยความอยากรู้: "กินโสมแล้วจะอายุยืนหมื่นๆ ปีไหมครับ?"

หลินมู่หยาง: "ไม่ได้"

หลิวซวี่ตง: "งั้นทำให้อายุยืนยาวขึ้นได้ไหมครับ?"

หลินมู่หยาง: "ตามทฤษฎีแล้ว กินในปริมาณที่พอเหมาะก็ช่วยได้นะ"

หลิวซวี่ตงทำท่าคิด: "งั้นผมขอลองกินสักต้นได้ไหมครับ?"

หลินมู่หยางปรายตามอง: "แน่ใจเหรอ? ไม่กลัวหน้าแตกแล้วหรือไง?"

"เอ่อ..."

หลิวซวี่ตงที่ตอนแรกมั่นใจเต็มเปี่ยม พอได้ยินคำว่า 'หน้าแตก' ก็เงียบกริบทันที บทเรียนจากครั้งก่อนๆ มันฝังใจสุดๆ

ตอนนี้เวลาเขาจะติดต่อใคร ก็ใช้วิธีโทรเอา ถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่ทักวีแชทเด็ดขาด

เพราะอีกฝ่ายมักจะชอบส่งมีมรูปหน้าเขามาให้เป็นพักๆ ทำเอาเขาอับอายขายขี้หน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"โสม... คงไม่ทำให้หน้าแตกหรอกมั้งครับ" เขายังคงแอบหวังลึกๆ

ในไลฟ์สดขำกันลั่น:

"ต้าหลิวเจ็บแล้วไม่จำจริงๆ"

"โอ้โห โดนมาตั้งกี่รอบแล้วเนี่ย ยังไม่เข็ดอีกเหรอ?"

"สมแล้วที่เป็นหนูทดลองมือหนึ่งของสถาบันวิจัย"

คนอื่นๆ ก็มองเขาด้วยสายตาชื่นชม เสี่ยวจ้าวกับต้าจ้วงถึงกับยกนิ้วโป้งให้

พวกเขาแค่หน้าแตกครั้งเดียวก็ทนแทบไม่ไหวแล้ว ลองดูต้าหลิวสิ ลูกผู้ชายตัวจริงไม่เคยถอย สงสัยพวกเขาต้องฝึกความหน้าด้านให้มากกว่านี้ซะแล้ว

หลังจากแยกประเภทเสร็จ หลินมู่หยางก็อดใจไม่ไหว ถือเมล็ดโสมกลับเข้าห้องแล็บทันที

เขาเปิดคอมพิวเตอร์ ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับอุณหภูมิในการเพาะเมล็ดโสม ค่าความเป็นกรดด่างของดิน ความต้องการแสงแดด การป้องกันโรคและแมลงศัตรูพืช ฯลฯ จดบันทึกยิบยับไปหลายหน้า

ขั้นตอนแรกสุดคือ การกระตุ้นการงอก

หลินมู่หยางหยิบบีกเกอร์ใบเล็กๆ ออกมา เทน้ำยาเหนี่ยวนำความเข้มข้นมาตรฐานลงไป แล้วหยดน้ำยาต้นแบบความเข้มข้นสูงเพิ่มไปอีกครึ่งหยด

น้ำยาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนๆ ส่งกลิ่นหอมสมุนไพรจางๆ ลอยเตะจมูก

เขาเอาเมล็ดโสมทั้งสิบห้าเมล็ดแช่ลงไป ปิดด้วยฟิล์มถนอมอาหาร เขียนป้ายแปะไว้: "โสม, กระตุ้นการงอก 24 ชั่วโมง"

หลิวซวี่ตงชะโงกหน้ามาถาม: "แค่ 24 ชั่วโมงก็พอเหรอครับ?"

หลินมู่หยางพยักหน้า: "ปกติกระตุ้นการงอกต้องใช้เวลาห้าเดือน แต่น้ำยาเหนี่ยวนำช่วยเร่งความเร็วได้ น่าจะใช้เวลาแค่ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก็งอกแล้วล่ะ"

จัดการเรื่องโสมเสร็จ หลินมู่หยางก็ไปเอาเหง้าไผ่มัดหนึ่งออกมาจากโกดัง

เพื่อรักษาความสด แฟนคลับเลยใส่กล่องโฟมส่งมาให้ พันด้วยฟิล์มถนอมอาหารหลายชั้น แถมยังแปะกระดาษโน้ตไว้ด้วย

"อาจารย์หลินคะ นี่เป็นไผ่จากภูเขาหลังบ้านฉันเอง ได้ยินมาว่าคุณทำให้พืชกลายพันธุ์ได้ ลองทำให้ไผ่มันไม่มีหนามได้ไหมคะ? เด็กๆ ที่บ้านโดนตำไปหลายรอบแล้ว"

หลินมู่หยางพิจารณาดูเหง้าไผ่ สีเหลืองอ่อนนวลตา แถมยังมีตาหน่อสดๆ ติดอยู่ด้วย

บนกระดาษโน้ตยังมีตัวหนังสือเล็กๆ เขียนไว้อีกบรรทัด: "ทางที่ดีควรปลูกภายในห้าวันนะคะ ไม่งั้นตาหน่อจะดำ แล้วจะงอกยากค่ะ"

เขาถือเหง้าไผ่เดินออกจากห้องแล็บ ยืนกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานบ้าน

กำแพงต้นมะขวิดกินพื้นที่ไปฝั่งนึง โรงเรือนก็กินไปอีกฝั่ง ส่วนฝั่งเห็ดยักษ์ยังมีพื้นที่ว่างเหลืออยู่อีกเพียบ

ถ้าวันข้างหน้ากั้นพื้นที่ตรงนั้นออกไปเดี่ยวๆ มันอาจจะดูโล่งๆ ไปหน่อย เอาไผ่ไปปลูกเพิ่มสักหน่อยก็น่าจะพอดีเลย

เมื่อกำหนดตำแหน่งได้แล้ว หลินมู่หยางก็ถือเหง้าไผ่กลับเข้าห้องแล็บ ใช้น้ำยาเหนี่ยวนำปรับปรุงพันธุ์มัน

เขาไม่รู้ตัวเลยว่า การตัดสินใจในวันนี้ จะทำให้นักท่องเที่ยวที่มาดูเห็ดยักษ์ในอนาคต ต้องอับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี แถมยังทำให้คู่รักหลายคู่ต้องเลิกรากันไปอีกด้วย