บทที่ 80 เสิ่นเล่อเล่อ: ที่แท้คุณพ่อก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นเหมือนกันนี่นา

เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นฮ่าวก็พาเสิ่นวั่นชุนมาดูที่สถาบันวิจัย เสิ่นเล่อเล่อร้องงอแงจะตามมาด้วยให้ได้ แต่ก็โดนคุณพ่อจอมเฮี้ยบส่งไปโรงเรียนจนได้

ตอนที่พวกเขามาถึง เสี่ยวขุยกำลังไลฟ์สดอยู่ที่ลานบ้านพอดี

พอลงจากรถ เสิ่นวั่นชุนก็มองเห็นกำแพงที่เต็มไปด้วยต้นมะขวิดหนาทึบ ถามด้วยความอยากรู้: "นี่น่ะเหรอไอ้ต้นมะขวิดที่ทำให้คนสติแตกได้น่ะ?"

พูดจบ มือของเขาก็ยื่นออกไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ ท่าทางเหมือนอยากจะลองของเต็มแก่

เสิ่นฮ่าวรีบดึงมือเขาไว้: "พ่อครับ ใจเย็นๆ ก่อน คุยธุระก่อนเถอะ"

"จะกลัวอะไรเล่า สมัยพ่อเป็นทหารนะ ต่อให้บาดเจ็บหนักแค่ไหนก็ไม่เคยคิ้วขมวดสักนิด กะอีแค่หนามมะขวิดเล็กๆ จะมีอะไรให้น่ากลัว?"

เสิ่นฮ่าวดึงเขาไว้แน่น ไม่ยอมให้จับเด็ดขาด: "พ่อครับ ห้ามจับจริงๆ นะ เดี๋ยวได้อับอายขายขี้หน้ากันพอดี"

เขารู้ดีว่าแฟนคลับของเสี่ยวขุยมีเกือบร้อยล้านคนแล้ว แถมยังมีแต่คนดูประจำทั้งนั้น

ถ้ามาหน้าแตกต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ มันยิ่งกว่าตายซะอีกนะ

เขาไม่มีทางยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด

ระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ เสี่ยวขุยก็ถือโทรศัพท์มือถือเดินออกมาพอดี

ฉากนี้เลยถูกถ่ายทอดสดให้ทุกคนในห้องไลฟ์เห็นกันแบบจะจะ

คอมเมนต์:

"ฮ่าๆๆๆ คุณลุงเสิ่นเหมือนเด็กที่เพิ่งเคยเข้าสวนสนุกเลย"

"สมกับเป็นพ่อแท้ๆ ของเล่อเล่อจริงๆ"

"มีพ่อกับน้องสาวแบบนี้ เสิ่นฮ่าวนี่น่าสงสารจังเลย"

พอเสิ่นวั่นชุนเห็นเสี่ยวขุย ก็เปลี่ยนความสนใจจากต้นมะขวิดทันที: "หนูคือเสี่ยวขุยสินะ? ขอบใจมากนะที่ช่วยเล่อเล่อน่ะ"

"ใช่ค่ะ คุณลุงเสิ่นเข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ เราไปคุยกันข้างในดีกว่า"

ทั้งสามคนมานั่งกันที่ห้องรับรอง เสิ่นวั่นชุนเหลือบไปเห็นเห็ดยักษ์นอกหน้าต่าง ถึงจะเคยเห็นในวิดีโอมาก่อนแล้ว แต่ของจริงนี่มันชวนตะลึงกว่าในวิดีโอเยอะเลย

เสี่ยวขุยรินชาให้ทุกคน แล้วก็อธิบายเงื่อนไขที่คุยกับหลินมู่หยางไว้ก่อนหน้านี้

โดยเฉพาะประเด็นสำคัญ: แบ่งกำไรคนละครึ่ง

เสิ่นวั่นชุนอึ้งไปนิด: "ห้าสิบห้าสิบ? หนูออกแค่เมล็ดพันธุ์ ส่วนลุงออกทั้งที่ดิน โรงเรือน ค่าแรง ปุ๋ย ค่าน้ำค่าไฟ? แบ่งห้าสิบห้าสิบแล้วลุงจะได้กำไรอะไรล่ะ?"

เสี่ยวขุยส่ายหน้า: "คุณลุงเสิ่นคะ ลุงจะเอามาคำนวณตามราคาเดิมไม่ได้หรอกนะคะ แก้วมังกรพันธุ์นี้มันมีแค่ที่นี่ที่เดียวในโลกเลยนะ

แถมระยะเวลาการปลูกก็สั้นกว่าเดิมเยอะเลย ต่อให้ลุงขายลูกละห้าสิบ ลุงลองคำนวณต้นทุนกับกำไรดูสิคะ"

เสิ่นวั่นชุนลองคิดตาม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเครื่องคิดเลข นั่งคำนวณเงียบๆ อยู่พักนึง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถาม: "แล้วหนูจะให้เมล็ดได้เท่าไหร่ล่ะ?"

เสี่ยวขุย: "ล็อตแรกหนึ่งหมื่นต้นค่ะ เพาะกล้าก่อนแล้วค่อยเอาไปปลูก น่าจะได้ประมาณสิบไร่นะคะ"

เสิ่นวั่นชุนถามต่อ: "แล้วตั้งแต่เริ่มปลูกจนออกผล ใช้เวลาเท่าไหร่?"

เสี่ยวขุยเปิดดูบันทึกที่หลินมู่หยางให้มา: "ประมาณเดือนกว่าๆ ค่ะ ยี่สิบกว่าวันก็ออกดอก ยี่สิบห้าวันก็ติดผล เร็วกว่าแก้วมังกรทั่วไปเยอะเลย เพราะงั้นต้องคอยรดน้ำยาบำรุงด้วยนะคะ"

เสิ่นวั่นชุนตาโต ลุกพรวดขึ้นมา: "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นลุงก็สร้างโรงเรือนเพิ่มได้อีกเพียบเลยสิ!

ตอนนี้ลุงมีอยู่สามสิบไร่ สร้างเพิ่มอีกยี่สิบ ก็เป็นห้าสิบไร่ เดือนนึงปลูกได้หนึ่งรอบ ปีนึงก็ได้สิบสอง..."

เสิ่นฮ่าวรีบดึงพ่อให้นั่งลง: "พ่อครับ ใจเย็นๆ ก่อน ล็อตแรกยังไม่ได้เริ่มปลูกเลย พ่อคิดจะขยายซะแล้ว"

เสิ่นวั่นชุนมองลูกชายอย่างผิดหวัง: "ของดีขนาดนี้ ไม่ขยายแล้วจะรออะไรล่ะห๊ะ?"

เสิ่นฮ่าวยังคงพยายามห้ามปราม: "รอดูการเจริญเติบโตกับผลลัพธ์ที่ปลูกออกมาก่อนดีกว่าครับ เผื่อมันไม่ถูกกับสภาพอากาศ หรือมีปัญหาอย่างอื่นขึ้นมาล่ะ?"

เสี่ยวขุยก็ช่วยพูดเกลี้ยกล่อม: "คุณลุงคะ ล็อตแรกเราลองปลูกดูก่อนดีกว่าค่ะ ดูผลผลิตกับคุณภาพก่อน ถ้าออกมาดี เราค่อยขยายทีหลังก็ได้ค่ะ"

เสิ่นวั่นชุนนั่งลง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ: "พวกวัยรุ่นสมัยนี้เนี่ย ขี้ขลาดกันจริงเชียว"

เสิ่นฮ่าว: "ไม่ใช่ขี้ขลาดครับ แต่ต้องรอบคอบต่างหาก"

คุยเรื่องธุรกิจกันจบ เสิ่นวั่นชุนก็รบเร้าจะเดินชมสถาบันวิจัยให้ได้ ดูท่าแกจะยังฝังใจกับไอ้หนามมะขวิดอยู่นะเนี่ย

เสี่ยวขุยพาพวกเขาเดินชมสถาบันวิจัยไปรอบๆ เริ่มจากแวะไปดูเห็ดยักษ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อน

ตอนแรกมองไกลๆ เสิ่นวั่นชุนก็ไม่รู้สึกว่ามันใหญ่เท่าไหร่ แต่พอยืนอยู่ใต้ร่มเงาของมัน แกถึงได้เข้าใจคำว่า 'อลังการ' อย่างแท้จริง

แกทนไม่ไหว ต้องล้วงมือถือออกมาเซลฟี่ไปเป็นสิบๆ รูป

จากนั้นพอเดินผ่านกำแพงต้นมะขวิด เสิ่นวั่นชุนก็ทำท่าจะเอื้อมมือไปจับอีก เสิ่นฮ่าวรีบคว้าแขนไว้แน่น: "พ่อครับ อย่าจับเลยนะ พ่อรับไม่ไหวหรอก"

เสิ่นวั่นชุนได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งไม่ยอม: "ปล่อยเลย พ่อไม่เชื่อหรอก"

แกสะบัดแขนแรงๆ ไม่กี่ที ก็หลุดจากการจับกุมของเสิ่นฮ่าว โปรแกรมเมอร์ร่างแห้งได้อย่างง่ายดาย แล้วเอื้อมมือไปสัมผัสโดนหนามมะขวิดจนได้

ปลายนิ้วรู้สึกถึงความเจ็บแปลบๆ นิดหน่อย ไม่ได้เจ็บอย่างที่คิดไว้แฮะ

เสิ่นฮ่าวปล่อยมือ มองพ่อด้วยความลุ้นระทึก

เสี่ยวขุยกับคนดูในไลฟ์ก็จ้องมองตาไม่กะพริบ คอมเมนต์แทบจะหยุดนิ่งไปเลย

เสิ่นวั่นชุนทำหน้าชิลๆ: "หึ อะไรกันที่ว่าสติแตก ก็แค่เนี๊ย..."

ยังพูดไม่ทันจบ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างไปในพริบตา

เสิ่นฮ่าวรีบเข้าไปพยุง: "พ่อครับ พ่อไม่เป็นไรใช่ไหม?"

เสิ่นวั่นชุนยืนนิ่ง หลับตาปี๋ ไม่พูดไม่จา พยายามข่มอารมณ์อย่างสุดความสามารถ แล้วก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงดิ่งไปที่ประตู เค้นคำออกมาได้แค่สองคำ: "กลับบ้าน"

เสิ่นฮ่าวเข้าใจทันที รีบบอกลาเสี่ยวขุย แล้วก็วิ่งตามไปติดๆ

พอพวกเขาไปแล้ว เสี่ยวขุยก็กลับไปที่ห้องแล็บ เอาเรื่องที่ตกลงกันไว้ไปบอกหลินมู่หยาง

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ขากลับเสิ่นวั่นชุนเอาแต่หลับตาเงียบตลอดทาง ไม่เหมือนตอนขามา พอถึงบ้านก็ขังตัวเองอยู่ในห้องเลย

ผ่านไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงเสิ่นเล่อเล่อดังมาจากหน้าประตู: "คุณพ่อ พี่ฮ่าว หนูสองคนกลับมาแล้วค่า"

เสิ่นฮ่าวรีบออกไปรับหน้า แล้วกระซิบเล่าเรื่องที่เสิ่นวั่นชุนดึงดันจะไปจับหนามมะขวิดให้ฟัง

พอเสิ่นเล่อเล่อได้ยิน ก็โยนกระเป๋านักเรียนทิ้งทันที แล้ววิ่งจู๊ดไปที่หน้าห้องเสิ่นวั่นชุน เอาหูแนบประตูฟังเสียง ปรากฏว่ามีเสียงสะอื้นไห้เบาๆ เล็ดลอดออกมาจริงๆ ด้วย

"อี๋" เสิ่นเล่อเล่อทำหน้าแหยง: "ที่แท้คุณพ่อก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นเหมือนกันนี่นา"

วินาทีนี้ ภาพลักษณ์คุณพ่อผู้ยิ่งใหญ่ในใจเธอพังทลายลงไม่มีชิ้นดี

ส่วนแม่เสิ่นตาเป็นประกายวับวาบ สั่งให้ลูกๆ รออยู่ข้างนอก แล้วตัวเองก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง

เสิ่นฮ่าวกับเสิ่นเล่อเล่อเงียบกริบ กลั้นหายใจ ตั้งใจฟังเสียงความเคลื่อนไหวข้างใน

ตอนแรกเสียงแม่เสิ่นยังฟังดูนุ่มนวล แต่พูดไปได้ไม่กี่ประโยค ก็ได้ยินเสียงแม่เสิ่นแผดเสียงลั่น: "อะไรนะ? นี่คุณแอบซ่อนเงินเก็บไว้ด้วยเหรอ?"

จากนั้นก็เห็นแม่เสิ่นเดินหน้าดำคร่ำเครียดออกมาจากห้อง ค้นหาตามที่ต่างๆ แล้วก็เจอเงินซ่อนอยู่ใต้ซอกโต๊ะจริงๆ ด้วย

แม่เสิ่นสูดหายใจลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วก็ผลักประตูเข้าไปใหม่ ไม่นานก็ได้ยินเสียงตะโกนลั่นอีกครั้ง:

"อะไรนะ? คุณหลอกฉันว่าทำโอที แต่แอบไปนวดเท้าเนี่ยนะ? แถมยังมีบัตรสมาชิกรายปีด้วย? บัตรวีไอพีซะด้วย?"

เสิ่นฮ่าวคิดในใจว่า 'งานงอกแล้วไง' รีบหันไปบอกเสิ่นเล่อเล่อ: "เล่อเล่อ วันนี้อากาศดีจังเลย เดี๋ยวพี่พาไปซื้อขนมนะ"

"เอาสิคะๆ" เสิ่นเล่อเล่อก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต รีบจูงมือเสิ่นฮ่าวเดินออกไปข้างนอก: "หนูจะกินไอศกรีมถ้วยใหญ่บึ้มเลย"

ก่อนออกจากบ้าน เสิ่นฮ่าวหันกลับไปมองประตูห้องที่ปิดสนิท ได้แต่สวดมนต์อ้อนวอนขอให้คุณพ่อเอาตัวรอดปลอดภัย สถานการณ์แบบนี้เขาเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ยไม่ได้จริงๆ