บทที่ 79 กองทัพเมล็ดพันธุ์กำลังจะมาเยือน

เสี่ยวขุยได้รับข้อความหลังไมค์จากแฟนคลับมากมาย เธอเงยหน้าขึ้นมองหลินมู่หยาง: "พี่คะ แฟนคลับหนูอยากได้แก้วมังกรสีรุ้งกันเยอะเลย เราจะปลูกแบบเต็มสเกลเมื่อไหร่ดีคะ?"

หลินมู่หยางส่ายหน้า: "ตอนนี้ยังไม่ได้ ถ้าจะปลูกแก้วมังกรที่นี่ เราต้องสร้างโรงเรือน แล้วพื้นที่ว่างรอบๆ ก็ต้องเอาไว้ปลูกมะเขือเทศ เรื่องแก้วมังกรเอาไว้ก่อน ไม่ต้องรีบ"

เสี่ยวขุยเปิดเผยข้อมูลเพิ่มเติมที่ได้จากเสิ่นฮ่าว: "พี่คะ เสิ่นฮ่าวคนที่มาวันนี้ ที่บ้านเขาทำสวนแก้วมังกรโดยเฉพาะเลยนะ เราจะร่วมมือกับเขาได้ไหมคะ?"

"จะร่วมมือก็ได้ งั้นเธอไปคุยเองเลย สถาบันวิจัยจะเป็นคนให้เมล็ด ส่วนพวกเขาเป็นคนปลูก"

"แล้วเราจะทำสัญญาแบบไหนดีคะ?"

"ก็เหมือนตอนที่ให้สิทธิ์มหาวิทยาลัยนั่นแหละ ให้สิทธิ์ทีละห้าปี แล้วก็หักเปอร์เซ็นต์จากยอดขายเอา"

เสี่ยวขุยพยักหน้าเข้าใจ: "โอเคค่ะ หนูรู้แล้ว"

วันรุ่งขึ้น เสิ่นเล่อเล่อก็ไปโรงเรียนตามปกติ พอเธอก้าวออกจากบ้าน ผมสีฟ้าอ่อนของเธอก็สะดุดตาทุกคนในหมู่บ้านทันที

มีคนแซว: "เป็นอะไรไปจ๊ะเล่อเล่อ อารมณ์ไม่ดีเหรอ?"

เสิ่นเล่อเล่อไม่ได้ตอบ ไม่ต้องบอกก็รู้ ใครมันจะอารมณ์ดีที่ต้องตื่นแต่เช้าไปโรงเรียนล่ะ

พอถึงหน้าโรงเรียน ก็กลายเป็นจุดสนใจอีกรอบ เมื่อคืนหลายคนเพิ่งเห็นคลิปของเธอไปหมาดๆ

เด็กๆ พากันมารุมล้อม เจื้อยแจ้วถามคำถามมากมาย

ที่สถาบันวิจัย หลินมู่หยางเอาพันธุกรรมของมะเขือเทศสีม่วงกับมะเขือเทศแฮปปี้มาผสมกันเรียบร้อยแล้ว เขากำลังรดน้ำต้นกล้ามะเขือเทศสีม่วงพันธุ์ใหม่อยู่ในโรงเรือน

เสี่ยวขุยวิ่งกระหืดกระหอบถือโทรศัพท์มือถือเข้ามา: "พี่คะ คนจากกรมการท่องเที่ยวมาถึงแล้วค่ะ"

หลินมู่หยางได้ยินดังนั้น ก็วางกระบอกฉีดน้ำ แล้วเดินออกไป

มีรถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูสถาบันวิจัย ชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบกว่าๆ ยืนอยู่ข้างประตูรถ เขาคือ ผอ.หวัง จากกรมการท่องเที่ยวนั่นเอง

พอเห็นหลินมู่หยางเดินออกมา ผอ.หวัง ก็รีบยื่นมือเข้ามาทักทายพร้อมรอยยิ้มกว้าง: "อาจารย์หลิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมแซ่หวัง จากกรมการท่องเที่ยว อธิการบดีเฉินน่าจะบอกคุณไว้แล้วนะครับ"

หลินมู่หยางจับมือตอบ หน้าตายเหมือนเดิม: "อืม"

เขาพา ผอ.หวัง เข้าไปในห้องรับรอง อู่เทานั่งรออยู่ข้างในแล้ว บนโต๊ะมีชาเตรียมไว้หลายแก้ว

เลขาฯ ของ ผอ. หยิบสมุดบันทึกออกมาเตรียมจด

ผอ.หวัง เข้าเรื่องทันที: "อาจารย์หลินครับ เรื่องเห็ดยักษ์นั่น ทางกรมการท่องเที่ยวเราพิจารณาอย่างจริงจังแล้ว

เราอยากจะพัฒนามันให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว แผนคร่าวๆ คือ ถมที่ดินรกร้างรอบๆ แล้วรีบตัดถนนลาดยาง สร้างลานจอดรถ ห้องน้ำสาธารณะ และจุดพักผ่อน

เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมฟรี ไม่เก็บค่าผ่านประตู แต่จะเก็บค่าธรรมเนียมจากร้านค้าบริเวณรอบๆ เพื่อเอามาเป็นค่าบำรุงรักษาครับ"

หลินมู่หยางพยักหน้ารับ เมื่อก่อนร้านค้าแถวนี้พากันย้ายออกไปเยอะมาก เสี่ยวขุยเคยบ่นว่าสั่งอาหารเดลิเวอรีบางเจ้ามาส่งไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถ้าพัฒนาพื้นที่ตรงนี้ให้มีคนมาเที่ยวเยอะๆ ร้านค้าก็น่าจะกลับมาคึกคักเหมือนเดิม

หลินมู่หยางยกแก้วชาขึ้นจิบ: "ตกลงครับ"

ผอ.หวัง อึ้งไปนิดนึง: "คุณ... ไม่มีข้อโต้แย้งอะไรเลยเหรอ?"

หลินมู่หยางส่ายหน้า: "ไม่มีครับ"

ผอ.หวัง ถามด้วยความสงสัย: "แล้วคุณมีข้อเสนออะไรเพิ่มเติมไหม?"

หลินมู่หยางกางแผนผังออก ชี้ไปตรงตำแหน่งโกดัง: "ต้องปรับปรุงกำแพงตรงนี้ใหม่ครับ ตอนนี้ถ้าจะไปหลังโกดังมันเดินลำบาก แถมยังกวนการทำงานของสถาบันวิจัยด้วย

อู่เทาจะเป็นคนเขียนแบบร่างการปรับปรุงให้ ส่วนเรื่องการก่อสร้างกับค่าใช้จ่าย พวกคุณรับผิดชอบนะครับ"

อู่เทาที่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้ารับ

ผอ.หวัง นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง: "ตกลงครับ กลับไปผมจะทำเรื่องเสนอผู้ใหญ่ให้ จะได้รีบเริ่มงานให้เร็วที่สุด"

หลังจากตกลงรายละเอียดกันอีกนิดหน่อย ผอ.หวัง ก็ลุกขึ้น ขอไปดูเห็ดยักษ์ด้วยตาตัวเอง

หลินมู่หยางพาพวกเขาเดินผ่านทางเดินเล็กๆ หลังโกดัง เห็ดยักษ์เรืองแสงยืนตระหง่านท้าแดด ความสูงของมันทะลุหกเมตรไปแล้ว

ผอ.หวัง แหงนหน้ามองหมวกเห็ด ปากอ้าค้างเป็นรูปตัวโอ

"นี่... นี่มันใหญ่เกินไปแล้ว"

หลินมู่หยาง: "อืม อีกไม่กี่วันก็จะใหญ่กว่านี้อีก"

"แล้วมันไม่อันตรายเหรอครับ?"

"ไม่อันตรายหรอกครับ พวกมันอยู่บนโลกมาเป็นร้อยล้านปีแล้ว แข็งแรงกว่ามนุษย์อย่างพวกเราเยอะ"

ผอ.หวัง หันไปสั่งเลขาฯ: "ถ่ายรูปไว้สิ จะได้เอาไปให้ผู้ใหญ่ดู"

หลังจากส่ง ผอ.หวัง กลับไป อู่เทาก็เริ่มวางแผนปรับปรุงกำแพง

เขาร่างแบบคร่าวๆ ลงบนพื้นลานบ้าน ใช้ชอล์กขีดเส้นบอกตำแหน่งประตูใหม่ ทางเดินสำหรับนักท่องเที่ยว และเขตกั้นเพื่อความปลอดภัย

หลิวซวี่ตงนั่งยองๆ เป็นลูกมืออยู่ข้างๆ: "หัวหน้าวาดเก่งจังเลยครับ สวยกว่าผมวาดเยอะเลย"

อู่เทา: "แล้วแกใช้ตีนวาดหรือไง?"

หลิวซวี่ตงเงียบไปนิด: "ผมใช้มือวาดนี่แหละ แต่วาดไม่ตรงเท่าหัวหน้าไง"

อู่เทาไม่สนใจเขา ต้าจ้วงยกแผ่นไม้เดินมา เลื่อยไม้ตามขนาดที่อู่เทาสั่ง เลื่อยไปสามแผ่น เบี้ยวไปซะสอง

เหลือแผ่นนี้แผ่นเดียวที่พอดูได้

อู่เทารับแผ่นไม้มา ลบคมตรงขอบออก แล้วยื่นคืนให้ต้าจ้วง: "เอาไปให้เสี่ยวขุย ให้เธอเขียนป้ายให้หน่อย"

ส่วนเสี่ยวขุย ตอนนี้กำลังตั้งใจฝึกคัดลายมืออย่างขะมักเขม้น คราวก่อนที่โดนหลินมู่หยางหัวเราะเยาะเรื่องลายมือไก่เขี่ย เธอยังจำฝังใจอยู่เลย คราวนี้ต้องกู้หน้าคืนมาให้ได้

ตกดึก งานแสดงวันเด็กของโรงเรียนประถมสู่ตูกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนาน

เวทีถูกจัดตั้งขึ้นกลางสนามโรงเรียน แสงไฟสลัวๆ ผสมกับไฟประดับ ทำให้เวทีดูราวกับหลุดออกมาจากโลกนิทาน

เสิ่นเล่อเล่อสวมชุดเจ้าหญิงสีฟ้าอ่อน ชายกระโปรงปักเลื่อมระยิบระยับ ผมของเธอยังคงเป็นสีม่วง เปล่งแสงเรืองรองท่ามกลางความมืด

เสียงดนตรีดังขึ้น เธอเต้นรำไปตามจังหวะ แม้จะเป็นเพียงท่าเต้นง่ายๆ แต่เมื่อประกอบกับผมสีม่วงเรืองแสงและเลื่อมบนกระโปรง ก็ทำให้เธอดูเหมือนเดินออกมาจากหนังสือนิทานจริงๆ

ผู้ปกครองที่นั่งดูอยู่ถึงกับตะลึง

คุณแม่คนหนึ่งกระซิบถาม: "ผมของเด็กคนนั้นทำอะไรมาน่ะ?"

คุณพ่อที่นั่งข้างๆ ก็อึ้งไปเหมือนกัน: "ดูเหมือนจะเรืองแสงได้ด้วยนะ?"

เด็กๆ หลายคนเริ่มงอแง รบเร้าให้พ่อแม่พาไปทำผมเรืองแสงแบบนั้นบ้าง

ผู้ปกครองรำคาญใจ ฟาดก้นไปฉาดสองฉาด เด็กๆ ถึงยอมเงียบ

การแสดงจบลง เสิ่นเล่อเล่อโค้งคำนับ เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว

เธอวิ่งลงจากเวทีอย่างรวดเร็ว โผเข้ากอดคุณแม่

คุณแม่กอดเธอไว้ มองดูผมที่ยังคงเรืองแสงของลูกสาว ขอบตาเริ่มแดง: "สวยจังลูก สวยมาก เล่อเล่อของแม่เก่งที่สุดเลย"

เสิ่นเล่อเล่อโดนชมจนเขิน แสงสีม่วงสว่างบนผมก็เหมือนจะเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นอีก

เสี่ยวขุยก็เห็นคลิปที่คนแชร์ต่อกันมาเหมือนกัน เลยเปิดดูในไลฟ์สด

คอมเมนต์:

"เจ้าหญิงภูตจิ๋วกำลังเต้นรำ!"

"ผมสีรุ้งนี่มันเข้ากับเวทีจริงๆ ด้วย"

คลิปนี้ถูกแชร์ว่อนเน็ต คนแห่มาขอซื้อแก้วมังกรเปลี่ยนสีผมกันให้ควั่ก เสิ่นฮ่าวบอกว่าหลังพ้นช่วงวันหยุดเทศกาลจะเข้ามาคุยเรื่องสัญญาที่สถาบันวิจัย

ท่ามกลางเสียงเรียกร้องขอซื้อแก้วมังกร จู่ๆ ก็มีชาวเน็ตตาดีคนนึงตั้งข้อสังเกตขึ้นมา:

ตอนแรกที่หลินมู่หยางวิจัยแก้วมังกร ก็เพราะมีแฟนคลับส่งเมล็ดพันธุ์แก้วมังกรคุณภาพดีไปให้ไม่ใช่เหรอ?

ถ้างั้น ถ้าเราส่งเมล็ดพันธุ์ไปให้เขาบ้าง เขาจะสร้างต้นไม้แปลกๆ ออกมาได้อีกไหมนะ?

เท่านั้นแหละ ผู้คนก็เริ่มเสาะหาเมล็ดพันธุ์ชั้นดีสารพัดชนิด แล้วแพ็กส่งไปให้ที่สถาบันวิจัย

ตอนนี้ หลินมู่หยางที่กำลังยุ่งหัวปั่น ยังไม่รู้ตัวเลยว่า สถาบันวิจัยของเขากำลังจะโดนกองทัพเมล็ดพันธุ์บุกในอีกไม่ช้า