บทที่ 78 เปิดตัวเห็ดยักษ์สู่สาธารณะ

พอได้ยินเสิ่นฮ่าวและเสี่ยวขุยชมว่าน่ารัก เสิ่นเล่อเล่อก็หุบยิ้มไม่ได้เลย

ผลก็คือ แสงเรืองรองสีม่วงบนผมของเธอสว่างขึ้นไปอีก แม้แต่ปลายผมก็ยังมีออร่าสีม่วงอ่อนๆ แผ่ออกมา

เธอยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ดูเหมือนภูตจิ๋วในโลกนิทานไม่มีผิด

เสิ่นฮ่าวกดชัตเตอร์ถ่ายรูปไปนับไม่ถ้วน แถมยังถ่ายวิดีโอเก็บไว้ด้วย เขาเลือกคลิปที่ถูกใจที่สุดส่งเข้าไปในกรุ๊ปไลน์ครอบครัว

ก่อนมา เขาได้ขออนุญาตพ่อกับแม่ไว้แล้วว่าจะพาเล่อเล่อมาย้อมผม พอพ่อกับแม่รู้ว่าเป็นสีจากธรรมชาติที่มาจากแก้วมังกร ก็ไฟเขียวให้ทันที

แม่ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: "เสร็จแล้วเหรอ? เล่อเล่อน่ารักจังลูก แน่ใจนะว่าไม่มีสารเคมี?"

เสิ่นฮ่าว: "แน่ใจครับ ผ่านการตรวจมาเรียบร้อยแล้ว ก่อนหน้านี้ก็มีคนกินแล้ว ไม่เป็นอะไรครับ"

แม่: "งั้นก็ดีแล้วล่ะ?"

แม่เงียบไปพักนึง แล้วก็ส่งข้อความเสียงมาอีก: "เล่อเล่อชอบไหมลูก?"

เสิ่นเล่อเล่อรีบเอาหน้ามาจ่อโทรศัพท์แล้วตะโกนตอบ: "ชอบค่ะคุณแม่ วันนี้หนูมีความสุขสุดๆ ไปเลย!"

แม่: "ลูกมีความสุขแม่ก็ดีใจจ้ะ กลับมาแล้วให้แม่ดูหน่อยนะ"

พอฟ้าเริ่มมืด เสิ่นฮ่าวก็จูงมือเสิ่นเล่อเล่อเตรียมตัวกลับ

ผมของเสิ่นเล่อเล่อยังคงเป็นสีม่วงอ่อนๆ เปล่งแสงเรืองรองจางๆ ผมหางม้าสองข้างแกว่งไปมาตามจังหวะก้าวเดิน ราวกับมีทางช้างเผือกทอดยาวอยู่บนผมของเธอ

เธอจับมือเสี่ยวขุยไว้แน่นด้วยความอาลัยอาวรณ์: "พี่เสี่ยวขุย คราวหน้าหนูมาเที่ยวอีกนะคะ!"

เสี่ยวขุยลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ: "ได้เลยจ้ะ คราวหน้ามาพี่จะหาของอร่อยๆ ไว้ให้กินนะ"

คลิปเสิ่นเล่อเล่อกับผมสีม่วงเรืองแสง พุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่งเทรนด์ฮิตในชั่วข้ามคืน

คลิปนี้เป็นฝีมือชาวเน็ตที่ตัดมาจากไลฟ์สดของเสี่ยวขุย

แคปชันเขียนว่า "พี่ชายหน้าตายสร้างเรื่องอีกแล้ว เสกเด็กหญิงธรรมดาให้กลายเป็นเจ้าหญิงภูตจิ๋ว"

ชื่อคลิปน่าดึงดูดใจสุดๆ ยอดวิวพุ่งทะลุ 300 ล้านวิวเข้าไปแล้ว คอมเมนต์นี่แทบจะถล่มทลาย:

"นี่แหละเจ้าหญิงภูตจิ๋วตัวจริง!"

"ลูกสาวฉันก็อยากได้แบบนี้บ้าง ซื้อได้ที่ไหนคะเนี่ย?"

"รับซื้อให้ราคาสูงเลย"

บางคนก็วิเคราะห์จริงจังเป็นตุเป็นตะ: "สถาบันวิจัยนี้คราวก่อนก็ปลูกมะเขือเทศที่ทำให้คนอารมณ์ดี ดอกไม้ที่ทำให้ความจำเสื่อม

คราวนี้ก็แก้วมังกรที่เปลี่ยนสีผมได้อีก นี่พวกเขากำลังวิจัยเวทมนตร์กันอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

ส่วนชาวเน็ตก็พร้อมใจกันตั้งฉายาให้เสิ่นเล่อเล่อว่า "เจ้าหญิงภูตจิ๋ว"

แฮชแท็ก #เจ้าหญิงภูตจิ๋ว มียอดการมองเห็นทะลุ 500 ล้านครั้งเข้าไปแล้ว รูปของเธอรูปนั้นก็ถูกรีทวีตไปเป็นล้านๆ ครั้ง

ในกรุ๊ปไลน์ห้องเรียนของเสิ่นเล่อเล่อ เพื่อนๆ ต่างก็พากันถาม: "เล่อเล่อ ผมเธอทำยังไงเนี่ย?" "สอนฉันหน่อยสิ"

เสิ่นเล่อเล่อตอบไปประโยคเดียว: "พี่เสี่ยวขุยทำให้ค่ะ"

ผลก็คือ แก๊งเด็กน้อยที่ยังท่องสูตรคูณแม่เก้าไม่ได้ ร้องห่มร้องไห้จะหาพี่เสี่ยวขุยให้ได้ พ่อแม่ต้องไปสืบเสาะหาข้อมูลกันให้วุ่น กว่าจะเจอไลฟ์สดของเสี่ยวขุย

ไลฟ์สดของเสี่ยวขุยก็เลยแทบแตก คนดูพุ่งพรวดจากหลักล้านไปเป็นหลายสิบล้าน แถมยังพุ่งไม่หยุด

จนไลฟ์สดเริ่มกระตุก

ทางแพลตฟอร์มต้องรีบเพิ่มเซิร์ฟเวอร์ด่วนจี๋ แถมยังต้องปิดห้องไลฟ์สดเล็กๆ ไปหลายห้อง ถึงจะเอาอยู่

ทางด้านหลินมู่หยางที่กำลังง่วนอยู่ในห้องแล็บ จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาหยิบมาดู เบอร์แม่นี่นา

พอกดรับสาย เสียงคุ้นเคยก็ดังเจื้อยแจ้วมาทันที: "มู่หยาง แม่เห็นในเน็ตมีเด็กผู้หญิงคนนึง ผมสีรุ้งเรืองแสงได้ด้วย! ฝีมือลูกใช่ไหม?"

เสียงของหลินมู่หยางยังคงราบเรียบตามสไตล์: "ใช่ครับ เป็นแก้วมังกรที่ผมวิจัยขึ้นมา กินแล้วผมจะเปลี่ยนสีได้ครับ"

น้ำเสียงของสวี่ฮุ่ยหรูสดใสขึ้นมาทันที: "งั้นลูกส่งมาให้แม่สักลูกสิ! แม่อยากได้ผมสีรุ้งบ้าง เอาไปเต้นแอโรบิกที่ลานกว้างนะ คนอื่นต้องอิจฉาแน่ๆ"

หลินมู่หยางเงียบไปนิด: "แม่แน่ใจเหรอครับ? พอกินเข้าไปแล้ว สีผมมันจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์ความรู้สึกตอนนั้นเลยนะ ใครมองปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่"

สวี่ฮุ่ยหรูตกใจ: "อ้าว เป็นงั้นไป? งั้นความลับก็แตกหมดสิ? งั้นไม่เอาดีกว่า"

เสี่ยวขุยที่แอบฟังอยู่ข้างๆ แทบหลุดขำ: "ดูเหมือนแม่ก็กลัวหน้าแตกเหมือนกันนะเนี่ย"

สายที่สองเป็นของอธิการบดีเฉิน น้ำเสียงแกดูเหนื่อยใจสุดๆ: "เสี่ยวหลิน สถาบันวิจัยของพวกเธอขึ้นเทรนด์ฮิตอีกแล้วเหรอ?"

หลินมู่หยาง: "ผมไม่ได้เป็นคนโพสต์ลงเน็ตนะครับ"

อธิการบดีเฉินถอนหายใจ: "จะใครโพสต์ก็ช่างเถอะ ตอนนี้กรมการท่องเที่ยวติดต่อเธอไม่ได้ เลยโทรมาหาฉันแทน เขาอยากรู้ว่าเห็ดยักษ์นั่นเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวได้ไหม

มันช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจการท่องเที่ยวของเมืองได้นะ เรื่องการปรับปรุงพื้นที่ในช่วงแรก ทางนั้นเขาจะให้ความร่วมมือเต็มที่เลย"

หลินมู่หยางลองคิดดู เห็ดยักษ์อยู่หลังโกดัง มีแค่กำแพงกั้นระหว่างมันกับที่ดินรกร้างด้านนอก ถ้าเจาะกำแพงเปิดประตูใหม่ ก็ไม่น่ามีปัญหา

อีกอย่าง ปล่อยเห็ดยักษ์ไว้เฉยๆ ก็เสียของเปล่าๆ ให้คนมาดูเพิ่มความคึกคักหน่อยก็ดีเหมือนกัน

"ตกลงครับ เดี๋ยวช่วงบ่ายผมจะลองวางแผนจัดสรรพื้นที่ดู" หลินมู่หยางตอบตกลง

"ดีมาก เดี๋ยวฉันจะไปบอกทางนั้นให้ พรุ่งนี้เขาจะได้ส่งคนไปคุยรายละเอียด"

ช่วงบ่าย หลินมู่หยางเรียกทุกคนมาประชุมที่ห้องรับรองชั่วคราวที่ทำจากแผ่นไม้

คนที่มาประชุมก็มีทั้งคนในสถาบันวิจัย แล้วก็ต้าจวี๋ด้วย

แถมยังอุ้มเจ้าพี่นิ้วกลางกับเจ๊กรีดร้องมาวางบนโต๊ะประชุมด้วย ให้มาเป็น "ตัวแทนฝั่งพืช"

ถึงเจ้าพี่นิ้วกลางจะชูนิ้วกลางใส่ทุกคนตั้งแต่เริ่มประชุม ส่วนเจ๊กรีดร้องก็กรี๊ดประท้วงไปหลายรอบ เพราะไม่อยากเข้าร่วมการประชุมที่แสนจะน่าเบื่อนี้

แต่หลินมู่หยางก็ทำเป็นไม่สนใจ

เขานั่งหัวโต๊ะ ตีหน้าตายพูดว่า: "เห็ดยักษ์กลายเป็นกระแสในเน็ตไปแล้ว กรมการท่องเที่ยวอยากจะทำเป็นสถานที่ท่องเที่ยว เปิดให้คนทั่วไปเข้าชม พวกนายคิดว่าไง?"

เสี่ยวขุยชูมือเป็นคนแรก: "เอาเลยค่ะ! เก็บค่าเข้าคนละร้อย ถ้าวันนึงมีคนมาพันคน ก็ได้ตั้งแสนนึง! เดือนนึงก็สามล้านเลยนะ!"

หลินมู่หยางปรายตามองเธอ ไม่ได้พูดอะไร

อู่เทาออกความเห็นบ้าง: "ถ้าเปิดให้คนเข้าชม กำลังคนดูแลความปลอดภัยของสถาบันวิจัยเราตอนนี้คงไม่พอ ต้องรับคนเพิ่ม"

หลินมู่หยางพยักหน้า: "เรื่องรับคน เน้นรับอดีตทหารผ่านศึกเหมือนเดิมนะ คุณลองติดต่อผู้บัญชาการจ้าวดูก่อน"

อู่เทาจดลงสมุด

หลิวซวี่ตงถามในสิ่งที่สงสัย: "ถ้าคนมาเยอะๆ มันจะไม่เบียดเสียดกันจนสถาบันวิจัยพังเหรอครับ?"

"เพราะงั้นเราถึงให้พวกเขาเข้าทางประตูหน้าไม่ได้ไง" หลินมู่หยางกางแผนผังสถาบันวิจัยออก ชี้ไปที่จุดที่เห็ดยักษ์อยู่:

"ด้านนอกของเห็ดยักษ์เป็นที่ดินรกร้าง ฉันเลยคิดว่าจะกันพื้นที่ส่วนนั้นออกไปเลย แล้วเปิดประตูใหม่ทางนั้น จะได้ไม่วุ่นวายกับสถาบันวิจัย"

"แล้วเรื่องถนนล่ะ?" อู่เทาดูแผนผัง: "ตรงนั้นมันที่ดินรกร้าง ไม่มีถนนเลยนะ ถ้าคนมาเยอะๆ เกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะแย่เอา"

"นั่นเป็นเรื่องที่กรมการท่องเที่ยวต้องจัดการ พรุ่งนี้คนของกรมฯ จะมา เดี๋ยวเขาคงมีแผนมาเสนอเองแหละ"

อู่เทาพยักหน้ารับ มือก็จดบันทึกยิกๆ

หลินมู่หยางหันไปมองต้นไม้บนโต๊ะ: "เจ้าพี่นิ้วกลาง แกมีอะไรจะแย้งไหม?"

เจ้าพี่นิ้วกลางยังคงชูนิ้วกลางไม่เลิก

หลินมู่หยาง: "มันตกลง"

จากนั้นก็หันไปทางเจ๊กรีดร้อง เจ๊กรีดร้องนิ่งเงียบ เสี่ยวขุยเลยเอานิ้วจิ้มไปทีนึง มันก็ร้อง "กรี๊ด" ทันที

หลินมู่หยางตีหน้าตาย: "คัดค้าน แต่คำคัดค้านตกไป"

สุดท้ายก็หันไปหาต้าจวี๋ ต้าจวี๋กำลังเลียเท้าเพลินๆ จามออกมาทีนึง หลินมู่หยาง: "เจ้านี่งดออกเสียง

งั้นเรื่องนี้ก็เป็นอันตกลงตามนี้นะ"