บทที่ 77 เสิ่นเล่อเล่อ: เจ้าหญิงน้อย แปลงร่าง!

หลังจากเยี่ยมชมสถาบันวิจัยเสร็จ เสี่ยวขุยก็พาเสิ่นเล่อเล่อกับเสิ่นฮ่าวมาที่ห้องรับรอง

ถึงจะเรียกว่าห้องรับรอง แต่จริงๆ แล้วก็เป็นแค่ห้องเล็กๆ ที่อู่เทากับคนอื่นๆ เอาแผ่นไม้และผ้าม่านมาประกอบขึ้นชั่วคราวเท่านั้น

ข้างในมีโต๊ะพับหนึ่งตัว เก้าอี้พลาสติกสองสามตัว ส่วนบนกำแพงก็แปะโลโก้ "สถาบันวิจัยมู่ขุย" ที่เสี่ยวขุยเป็นคนวาดเองกับมือ

จุดเด่นเพียงอย่างเดียวของห้องนี้คือหน้าต่างที่หันตรงไปทางด้านหลังโกดังพอดี เห็ดเรืองแสงยักษ์ดอกนั้นถูกกรอบหน้าต่างล้อมไว้พอดิบพอดี ราวกับภาพสีน้ำมันที่เปล่งแสงได้

เวลาว่างๆ เสี่ยวขุยก็ชอบมานั่งไลฟ์สดตรงนี้ ฉากหลังไม่ต้องพึ่งฟิลเตอร์ก็สวยจนทุกคนต้องตะลึง

"เล่อเล่อ ทำไมหนูถึงอยากย้อมผมล่ะจ๊ะ?" พอหย่อนตัวนั่งลง เสี่ยวขุยก็รีบถามด้วยความอยากรู้ทันที

เสิ่นเล่อเล่อนั่งอยู่บนเก้าอี้ แกว่งขาสองข้างไปมา ผมหางม้าก็แกว่งตามไปด้วย:

"เพราะพวกเราต้องแสดงโชว์น่ะค่ะ ห้องหนูต้องเต้นรำ คุณครูบอกว่าสีผมเลือกเองได้เลย ยิ่งสวยก็ยิ่งดีค่ะ"

"แล้วหนูอยากย้อมเป็นสีอะไรล่ะ?"

เสิ่นเล่อเล่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "อยากได้สีที่สวยที่สุดเลยค่ะ เอาให้สวยกว่าทุกคนเลย"

เสี่ยวขุยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดรูปในอัลบั้มที่เคยถ่ายไว้ให้เธอดู

รูปแรกเป็นผมสีแดงอมม่วงของต้าจ้วง รูปต่อๆ มาเป็นผมสีเรืองแสงของหลิวซวี่ตง มีทั้งสีเขียว สีแดง สีเทา แถมยังมีคลิปวิดีโอตอนที่เรืองแสงในความมืดด้วย

พอเสิ่นเล่อเล่อเห็นว่ามันเรืองแสงได้ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอชี้ไปที่รูปของหลิวซวี่ตง: "อันนี้ค่ะ! หนูจะเอาอันนี้ที่เรืองแสงได้"

"ได้เลย" เสี่ยวขุยยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน เป็นไปตามที่เสิ่นฮ่าวเคยพูดไว้ไม่มีผิด

เด็กๆ มักจะชอบสีสันฉูดฉาด ไม่กลัวการขายขี้หน้าต่อหน้าธารกำนัลหรอก

เธอเดินไปที่โรงเรือนข้างๆ เลือกแก้วมังกรที่สุกเต็มที่มาหนึ่งลูก วางลงบนโต๊ะ เสิ่นเล่อเล่อรีบขยับเข้ามาใกล้ ประคองแก้วมังกรขึ้นมาพลิกดูซ้ายดูขวา:

"สีของแก้วมังกรลูกนี้เข้มกว่าที่บ้านหนูปลูกตั้งเยอะ สวยจังเลยค่ะ"

พูดจบ เธอก็หันไปมองเสิ่นฮ่าว: "พี่คะ แก้วมังกรบ้านเราทำให้เป็นแบบนี้ได้ไหมคะ?"

เสิ่นฮ่าวอึ้งไปนิด: "ไม่ได้หรอก"

เสิ่นเล่อเล่อเริ่มงอแง: "ทำไมล่ะคะ? ไหนพี่บอกว่าพี่เป็นพี่ชายที่เก่งที่สุดไง?"

เสิ่นฮ่าวถอนหายใจ ถึงเขาจะมั่นใจในฝีมือการปลูกแก้วมังกรของตัวเองมากแค่ไหน แต่นี่มันเห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวกับเทคนิคการปลูกเลยสักนิด

นี่มันเวทมนตร์ชัดๆ

เสี่ยวขุยหยิบมีดปอกผลไม้ออกมาผ่าแก้วมังกร น้ำสีแดงอมม่วงซึมออกมา เนื้อผลไม้ดูเปล่งประกายราวกับอัญมณีสีม่วงแดง

เสิ่นเล่อเล่อจ้องจนตาค้าง รีบหยิบชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด:

"อร่อย! อร่อยกว่าที่บ้านหนูปลูกเองตั้งร้อยเท่า!"

เสี่ยวขุยได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองเสิ่นฮ่าวด้วยความสงสัย: "ที่บ้านพวกคุณปลูกแก้วมังกรเหรอคะ?"

เสิ่นฮ่าวพยักหน้า: "ใช่ครับ ปลูกมาสิบกว่าปีแล้ว เมล็ดที่ส่งมาให้ก็เป็นเมล็ดที่ผมคัดสรรมาอย่างดีด้วยตัวเองเลยครับ"

เสี่ยวขุยพยักหน้ารับ ไม่ได้ถามอะไรต่อ

ตอนนี้เล่อเล่อกินไปแล้วสามสี่ชิ้น จู่ๆ เธอก็สังเกตเห็นว่าทั้งเสี่ยวขุยและเสิ่นฮ่าวกำลังจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ

เสิ่นเล่อเล่อชะงักไปนิด ก้มลงมองแก้วมังกรในมือ นึกว่าตัวเองกินมูมมามเกินไป ด้วยความเขินอายจึงหยิบขึ้นมาสองชิ้น ยื่นส่งให้เสิ่นฮ่าวกับเสี่ยวขุย:

"พี่คะ พี่เสี่ยวขุย พวกพี่ก็กินด้วยกันสิคะ!"

เสิ่นฮ่าวและเสี่ยวขุยโบกมือปฏิเสธพร้อมกัน ท่าทางพร้อมเพรียงราวกับซ้อมกันมา

"ไม่เป็นไรๆ เล่อเล่อกินเองเลยจ้ะ พี่ไม่ชอบกินน่ะ" รอยยิ้มของเสี่ยวขุยดูแข็งทื่อเล็กน้อย

เสิ่นฮ่าวรีบเสริม: "ใช่ๆๆ พี่ก็ไม่ชอบกินเหมือนกัน หนูจัดการเองเลย"

เสิ่นเล่อเล่อมองพวกเขาสองคนอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

แก้วมังกรลูกนี้ออกจะอร่อยกว่าลูกไหนๆ ที่เคยกินมาตั้งหลายเท่า ทำไมถึงมีคนไม่ชอบด้วยล่ะ?

เธอไม่ได้คิดอะไรมาก ใช้เวลาไม่ถึงนาทีก็จัดการกินส่วนที่เหลือจนหมดเกลี้ยง

เสิ่นฮ่าวกับเสี่ยวขุยเอาแต่จ้องมองผมของเธอตาไม่กะพริบ

เสิ่นเล่อเล่อโดนจ้องจนเริ่มขนลุก เอามือจับหัวตัวเอง: "มีอะไรเหรอคะ? ผมหนูมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

เสิ่นฮ่าวส่ายหน้า ไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องต่อไป

คอมเมนต์ในไลฟ์สดระเบิดระเบ้อไปนานแล้ว:

"มาแล้วๆ"

"ระวังให้ดี เจ้าหญิงน้อยกำลังจะแปลงร่างแล้ว!"

"ฉันตื่นเต้นยิ่งกว่าเล่อเล่อซะอีก"

ภายใต้สายตาที่คาดหวังอย่างสุดซึ้งของทั้งสองคน ในที่สุดผมของเสิ่นเล่อเล่อก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง

เริ่มจากบริเวณโคนผมที่ค่อยๆ มีสีส้มเหลืองซึมออกมาทีละนิด จากนั้นก็ค่อยๆ ลุกลามปกคลุมผมบริเวณรอบๆ เหมือนมีคนเอาพู่กันมาระบายสีจากบนกระหม่อมไล่ลงมา

ผมหางม้าสีดำขลับ ใช้เวลาไม่ถึงนาทีก็กลายเป็นสีส้มเหลืองสว่างสดใส

เสิ่นฮ่าวมองผมของน้องสาว นิ่งเงียบไปสามวินาที: "...เล่อเล่อ นี่ยังอยากกินอีกใช่ไหมเนี่ย?"

เสิ่นเล่อเล่อที่กำลังดื่มด่ำกับรสชาติแสนอร่อยของแก้วมังกร พอได้ยินคำถามของพี่ชายก็รีบปฏิเสธทันควัน: "เปล่าซะหน่อย! หนูไม่ได้คิดสักหน่อย!"

แต่หน้าของเธอกลับแดงแจ๋ เพราะเมื่อกี้เธอเพิ่งจะคิดจริงๆ ว่า ถ้าได้กินอีกสักลูกก็คงจะดี

แล้วผมของเธอก็เปลี่ยนจากสีส้มเหลืองกลายเป็นสีเขียวมรกต

เป็นสีเขียวเหมือนยอดหญ้าอ่อนที่เพิ่งผลิใบในฤดูใบไม้ผลิ พอมาอยู่คู่กับใบหน้าขาวเนียนและดวงตากลมโตของเสิ่นเล่อเล่อ ไม่เพียงแต่จะไม่ดูขัดตา แต่กลับดูน่ารักเป็นพิเศษ

ราวกับภูตจิ๋วตัวน้อยที่วิ่งออกมาจากในป่าเลยทีเดียว

เสี่ยวขุยอุทานด้วยความทึ่ง:

"นี่มันโลกที่ตัดสินกันด้วยหน้าตาจริงๆ ด้วย ตอนที่ต้าหลิวหัวเขียวดูเหมือนบรอกโคลีเดินได้ แต่พอเป็นเล่อเล่อกลับดูเหมือนภูตจิ๋วน่ารักๆ ซะงั้น"

คอมเมนต์ก็ฮากระจายเช่นกัน:

"ปากเสี่ยวขุยนี่ร้ายกาจจริงๆ"

"ต้าหลิว : ฉันไปทำอะไรให้เธอโกรธเหรอ?"

"เล่อเล่อคือภูตจิ๋ว ส่วนต้าหลิวคือผัก"

"ต้าหลิว : ฉันเกลียดสังคมที่มองแต่หน้าตาจริงๆ"

เสิ่นเล่อเล่อยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เสิ่นฮ่าวจึงเปิดกล้องหน้าโทรศัพท์มือถือแล้วยื่นให้เธอ พอเธอรับมาดูก็ถึงกับอ้าปากค้าง

เธอลูบผมสีเขียวมรกตของตัวเอง ปากอ้ากว้างเป็นรูปตัวโอ: "เขียวจังเลย..."

เสิ่นฮ่าวพูดเสียงเบา: "เหมือนไอศกรีมมัทฉะที่หนูเพิ่งกินไปคราวก่อนเลย"

เสิ่นเล่อเล่อเริ่มงอแงทันที: "ไอศกรีมมัทฉะมันสีเขียว หนูเองก็สีเขียว แต่หนูไม่ใช่ไอศกรีมสักหน่อย"

เสิ่นฮ่าว: "พี่รู้จ้ะ หนูหน้าน่ารักกว่าไอศกรีมตั้งเยอะ"

เสิ่นเล่อเล่อถึงได้กลับมายิ้มอีกครั้ง ผมของเธอค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเขียวมรกตกลายเป็นสีชมพูอมม่วง

จู่ๆ เสี่ยวขุย็นึกอะไรขึ้นมาได้ ไปค้นถ้วยกระดาษออกมาจากลิ้นชัก: "ป่ะ เดี๋ยวพาไปดูของดี"

เธอพาสองพี่น้องเดินออกจากห้องรับรอง อ้อมไปทางหลังโรงเรือน แล้วไปยืนอยู่ใต้เห็ดเรืองแสงยักษ์

หมวกเห็ดขนาดมหึมากางออกเหมือนร่มคันใหญ่ ลำต้นของมันหนายิ่งกว่าต้นขาของเสิ่นฮ่าวเสียอีก

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลง แสงเรืองรองก็เริ่มเด่นชัดขึ้น พอไปยืนอยู่ข้างใต้ จะสัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ ลอยมาปะทะ

เสิ่นเล่อเล่อแหงนหน้ามองเห็ดที่สูงกว่าตัวเองตั้งหลายเท่า ปากอ้าค้างหุบไม่ลง

เสี่ยวขุยใช้ถ้วยกระดาษรองรับน้ำยางสีเขียวที่ซึมออกมาจากขอบหมวกเห็ดได้หยดหนึ่ง

เธอยื่นถ้วยกระดาษให้เสิ่นเล่อเล่อ: "พอดื่มเข้าไปแล้ว ผมก็จะกลายเป็นสีรุ้งเรืองแสงได้เลยนะจ๊ะ"

เสิ่นเล่อเล่อลองดมดู ไม่มีกลิ่นแปลกๆ อะไร เลยจิบเข้าไปอึกเล็กๆ: "รสชาติเหมือนเยลลี่จืดๆ เลยค่ะ"

แล้วเธอก็เงยหน้าดื่มจนหมดถ้วยรวดเดียว

เสิ่นฮ่าวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว เขาเปิดกล้องแล้วหันไปทางเสิ่นเล่อเล่อ

เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่นาน ผมของเสิ่นเล่อเล่อก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง

ผมสีม่วงสว่างค่อยๆ มีแสงเรืองรองจางๆ ปรากฏขึ้น เปล่งประกายราวกับหิ่งห้อยในยามค่ำคืน

ยิ่งท้องฟ้ามืดลงเท่าไหร่ แสงเรืองรองนั้นก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้นเท่านั้น

ยิ่งพอมีภาพฉากหลังเป็นเห็ดเรืองแสงยักษ์ด้วยแล้ว มันก็ดูราวกับภาพประกอบในหนังสือนิทานไม่มีผิด

เสี่ยวขุยถึงกับมองจนตาค้าง: "น่ารักจังเลย..."

ในไลฟ์สดเดือดพล่านกันยกใหญ่:

"นี่เรื่องจริงเหรอเนี่ย?"

"เล่อเล่อเหมือนเจ้าหญิงน้อยในนิทานเลย!"

"นี่มันเวทมนตร์ชัดๆ!"

"คราวนี้กลายเป็นเจ้าหญิงภูตจิ๋วของจริงแล้วล่ะ!"

"อิจฉาจัง! ฉันก็อยากได้แบบนี้บ้าง"