บทที่ 76 เสิ่นเล่อเล่อ : พี่ชาย พี่ลองไปโดนหนามมะขวิดตำดูสิคะ

หลังจากจัดการเรื่องเห็ดยักษ์เสร็จ หลินมู่หยางก็เอาตัวอย่างมะเขือเทศยักษ์สีม่วงที่เก็บไว้มาศึกษาต่อ

เหตุผลก็คือ มีแฟนคลับของเสี่ยวขุยคนนึง น้องสาวของเธอเรียนเต้นแล้วจับจังหวะไม่ค่อยได้ ซ้อมมาครึ่งเดือนแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น เธอเลยนึกถึงมะเขือเทศสีม่วงที่เคยเห็นในไลฟ์ของเสี่ยวขุยขึ้นมา

ในเมื่อมะเขือเทศสีม่วงมันทำให้คนเลียนแบบการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้ที่สุดได้ ถ้างั้นเอามาใช้กับการเรียนเต้น เพื่อเลียนแบบท่าทางของครูสอนเต้นก็น่าจะได้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?

เสี่ยวขุยรีบเอาคำถามนี้มาถามหลินมู่หยาง แล้วก็มองเขาด้วยสายตาคาดหวังสุดๆ

หลินมู่หยางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ช่วงนี้ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรสำคัญอยู่แล้ว ก็เลยตกปากรับคำไป

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่ามะเขือเทศสีม่วงนี่มันจะเอาไปประยุกต์ใช้ในสเกลใหญ่ๆ ได้หรือเปล่า

ตัวอย่างถูกเก็บไว้ในตู้แช่แข็งอุณหภูมิติดลบหลายสิบองศา เขาค่อยๆ หยิบตัวอย่างออกมาวางบนโต๊ะปฏิบัติการอย่างระมัดระวัง

ขั้นตอนแรกต้องระบุชิ้นส่วนยีนที่ทำหน้าที่กระตุ้นคุณสมบัตินั้นให้ได้ก่อน จากนั้นค่อยนำไปปรับแก้กับยีนส่วนเดียวกันของมะเขือเทศแฮปปี้

เสี่ยวขุยยืนดูอยู่ในห้องแล็บพักนึง รู้สึกเบื่อๆ ก็เลยอุ้มต้าจวี๋ออกไปเดินเล่นข้างนอก

บ่ายวันนั้น มีรถคันนึงมาจอดหน้าสถาบันวิจัย คนที่ลงมาก็คือพี่จอมโวยวายกับน้องสาวของเขานั่นเอง

พอพี่จอมโวยวายเห็นเสี่ยวขุย ก็รีบเดินเข้ามาทักทายทันที: "สวัสดีครับเสี่ยวขุย ผมจอมโวยวายครับ ชื่อจริง เสิ่นฮ่าว ส่วนนี่น้องสาวผม เสิ่นเล่อเล่อครับ"

เสิ่นฮ่าวอายุยี่สิบต้นๆ สะพายเป้ใบใหญ่ ส่วนเสิ่นเล่อเล่ออายุประมาณสิบขวบ มัดผมแกละสองข้าง ใส่เสื้อฮู้ดพิมพ์โลโก้ "สถาบันวิจัยมู่ขุย" ซึ่งดูตัวใหญ่โคร่งไปหน่อยสำหรับเธอ

พอลงจากรถ เสิ่นเล่อเล่อก็หันซ้ายหันขวา ตาเป็นประกายเหมือนดวงดาว ดูตื่นเต้นกับทุกสิ่งทุกอย่างในสถาบันวิจัยไปซะหมด

"พี่คะ! ดูสิ กำแพงต้นมะขวิด หนูเคยเห็นในไลฟ์สดด้วยแหละ!" เสิ่นเล่อเล่อกระตุกแขนเสื้อเสิ่นฮ่าว ชี้ไปที่กำแพงด้านนอก

เสิ่นฮ่าวดันแว่นตาให้เข้าที่: "พี่เห็นแล้ว ใจเย็นๆ ก่อน ไปสวัสดีพี่เขาก่อนสิลูก"

"สวัสดีค่ะพี่เสี่ยวขุย" เสิ่นเล่อเล่อทักทายอย่างมีมารยาท น่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

เสี่ยวขุยลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ: "สวัสดีจ้ะเล่อเล่อ น่ารักจังเลย"

เสิ่นฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างหลัง ล้วงกระเป๋าเป้อยู่นาน สองนาน ก่อนจะหยิบสมุดกับปากกาออกมา: "เอ่อ... ขอ... ขอลายเซ็นอาจารย์หลินมู่หยางหน่อยได้ไหมครับ?"

เสี่ยวขุยหันไปตะโกนเรียก: "พี่! มีคนขอลายเซ็นพี่อ่ะ!"

หลินมู่หยางเดินออกมาจากห้องแล็บ มองหน้าเสิ่นฮ่าว สลับกับสมุดในมือ ตีหน้าตาย: "ผมไม่ใช่ดารานะครับ"

เสิ่นฮ่าวรีบอธิบาย: "ผมทราบครับ แต่ต้นไม้ของพี่น่ะใช่ ผมเป็นแฟนคลับพวกมันนะ เสียดายที่พวกมันเซ็นชื่อให้ไม่ได้"

หลินมู่หยาง: ...

เขาเงียบไปนิดนึง รับปากกามาเซ็นชื่อยึกยือลงในสมุด ถึงจะอ่านยากไปหน่อย แต่ก็พอดูออกว่าเป็นชื่อหลินมู่หยาง

เสี่ยวขุยพาสองพี่น้องเดินทัวร์สถาบันวิจัย

จุดหมายแรกคือกำแพงต้นมะขวิด แต่คราวนี้เป็นฝั่งด้านในลานบ้าน ไม่ใช่ฝั่งด้านนอกที่มีรั้วกั้น

เสิ่นเล่อเล่อทำท่าจะยื่นมือไปจับ เสี่ยวขุยรีบห้ามไว้: "อย่าจับนะลูก จับแล้วเดี๋ยวจะร้องไห้ขี้มูกโป่งเอานะ"

เสิ่นเล่อเล่อชักมือกลับ แต่ยังทำหน้าดื้อดึง: "หนูไม่ร้องไห้หรอก หนูเก่งจะตาย เนอะพี่ฮ่าว?"

เสิ่นฮ่าวรีบเข้ามาช่วยห้าม: "เล่อเล่อเก่งอยู่แล้วลูก แต่เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับความเก่งนะ"

เสิ่นเล่อเล่อถามด้วยความสงสัย: "แล้วถ้าพี่ฮ่าวโดนตำ พี่จะร้องไห้ไหมคะ?"

เอ่อ... งานงอกแล้วไง

เสิ่นฮ่าวถึงกับไปไม่เป็น

เสี่ยวขุยดึงแขนเสื้อเล่อเล่อเบาๆ ชี้ไปที่หลิวซวี่ตงที่ยืนอยู่ไม่ไกล: "เห็นคุณลุงตัวสูงๆ ตรงนั้นไหมจ๊ะ? ตอนแกโดนตำนะ แกก็ร้องไห้ไปตั้งสี่สิบนาทีแหนะ เพราะงั้นเล่อเล่ออย่าไปลองเลยนะลูก"

เสิ่นเล่อเล่อมองหลิวซวี่ตง สายตาบ่งบอกถึงความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด

หลิวซวี่ตง: ???

เขาอดไม่ได้ที่จะต้องแก้ตัว: "นั่นมันแค่อุบัติเหตุต่างหากล่ะ..."

เสิ่นเล่อเล่อยังคงจ้องเขาเขม็ง: "แล้วตอนนี้คุณลุงยังกล้าจับมันอีกไหมคะ?"

หลิวซวี่ตง: "...ไม่กล้าครับ"

ปากดีไปก็เท่านั้น ขืนไปลองจับมีหวังได้ขายขี้หน้าอีกรอบแน่

เสิ่นเล่อเล่อยิ่งทำหน้ารังเกียจหนักกว่าเดิม เธอหันไปหาเสิ่นฮ่าว: "พี่ฮ่าว พี่บอกว่าพี่เป็นพี่ชายที่เก่งที่สุดในโลกไม่ใช่เหรอคะ? พี่ลองไปให้มันตำดูสิคะ"

พอได้ยินดังนั้น ทั้งเสี่ยวขุยและหลิวซวี่ตงก็หันขวับไปมองเสิ่นฮ่าวพร้อมกัน

หลิวซวี่ตงที่อยู่ข้างๆ ก็รีบสุมไฟทันที: "โอ้โห พี่ชายเก่งขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย? ผมก็อยากเห็นเหมือนกันแฮะ จริงไหมเสี่ยวขุย?"

"เอ่อ..." เสี่ยวขุยอึกอัก ถึงจะเป็นแฟนคลับก็เถอะ แต่จะให้ยุยงให้เขาไปโดนตำมันก็ดูจะเกินไปหน่อยนะ

เสิ่นฮ่าว: ?

คอมเมนต์ในไลฟ์สดฮากันตรึม:

"ฮ่าๆๆๆ โดนช็อตฟีลซะแล้ว"

"หนามมะขวิดปราบพวกชอบขี้โม้ได้ชะงัดนักแล"

"ต้าหลิว : อยากหน้าแตกไหมล่ะ? มาสิ มาเป็นเพื่อนกัน"

"ลุยเลยเสิ่นฮ่าว พวกเราเป็นกำลังใจให้"

"พรืดด อยากเห็นเขาหน้าแตกก็บอกมาตรงๆ เถอะ"

เสิ่นฮ่าวเห็นท่าทางแต่ละคน ก็เดาออกเลยว่ากำลังรอดูเรื่องสนุกๆ อยู่แน่ๆ

ไม่มีทางให้สมหวังหรอกเว้ย เขาเดินเข้าไปกระซิบข้างหูเล่อเล่อ: "เล่อเล่ออย่าดื้อสิลูก เดี๋ยวกลับไปพี่พาไปกินไก่ทอดผู้พันชุดใหญ่เลยนะ"

พอได้ยินเรื่องกิน ตาของเสิ่นเล่อเล่อก็เป็นประกายขึ้นมาทันที: "หนูจะเอาสองชุดเลยนะ!"

"ได้เลย"

หลิวซวี่ตงถอนหายใจด้วยความเสียดาย วันนี้ไม่ได้เห็นคนหน้าแตกอีกแล้วสิเนี่ย

เขาเลยเดินผละไปทำงานอย่างอื่นต่อ

จากนั้นพวกเขาก็ไปดูเจ๊กรีดร้องกับเจ้าพี่นิ้วกลาง เสี่ยวขุยใช้นิ้วแตะใบเจ๊กรีดร้องเบาๆ เจ๊กรีดร้องก็แผดเสียงกรี๊ดทันที

"อ๊ายยย—!!!"

เสิ่นเล่อเล่อตกใจกระโดดถอยหลังไปชนเสิ่นฮ่าว เสิ่นฮ่าวรีบประคองน้องไว้ พร้อมกับปลอบ: "ไม่ต้องกลัวนะลูก มันก็แค่เสียงดังเฉยๆ"

เสี่ยวขุยลองแตะอีกรอบ เจ๊กรีดร้องก็กรี๊ดอีกรอบ

เสิ่นเล่อเล่อเอามือปิดหู: "หนวกหูจังเลยค่ะ เสียงดังกว่าครูประจำชั้นหนูอีก"

ส่วนเจ้าพี่นิ้วกลางที่อยู่ข้างๆ ก็ยังคงชูนิ้วกลางแจกจ่ายให้ทุกคนเหมือนเคย ต้าจวี๋นั่งกินข้าวแมวเงียบๆ ไม่สนใจใคร

เสิ่นเล่อเล่อชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ เจ้าพี่นิ้วกลางก็หันนิ้วกลางมาทางเธอทันที

เสิ่นเล่อเล่ออึ้งไปเลย ถามอย่างไม่เชื่อสายตา: "มัน... มันด่าหนูเหรอคะ?"

เสี่ยวขุยรีบอธิบาย:

"เปล่าจ้ะ มันทักทายน่ะลูก มันทักทายทุกคนแบบนี้แหละ"

แล้วเจ้าพี่นิ้วกลางก็หันกลับไปชูนิ้วกลางใส่ต้าจวี๋ต่อ

เสิ่นเล่อเล่อพยักหน้าหงึกๆ ทำท่าเข้าใจ: "งั้นต่อไปนี้หนูทักทายคนอื่นแบบนี้บ้างได้ไหมคะ?"

พูดจบก็เตรียมจะชูนิ้วกลางขึ้นมา เสิ่นฮ่าวรีบคว้ามือน้องไว้แน่น: "ไม่ได้เด็ดขาดลูก!"

"วิธีทักทายของเจ้าพี่นิ้วกลางนี่มันเป็นเอกลักษณ์จริงๆ"

"เสิ่นเล่อเล่อ : หนูโดนต้นไม้ด่าค่ะแม่"

"ฮ่าๆๆๆ เจ้าพี่นิ้วกลางสอนเด็กทำเรื่องแย่ๆ"

"เสิ่นฮ่าว : พลาดแล้วกู"

ต้าจวี๋กินข้าวเสร็จ เงยหน้าขึ้นมา จามฟืดใหญ่ ใส่กระถางเจ้าพี่นิ้วกลางเต็มๆ

เจ้าพี่นิ้วกลางก็เลยหันขวับ เล็งนิ้วกลางไปที่ต้าจวี๋แทน

ต้าจวี๋ทำเป็นไม่สนใจ ค่อยๆ เดินนวยนาดจากไป

เสิ่นเล่อเล่อเห็นฉากนั้น ก็กระซิบกับเสิ่นฮ่าว: "กระบองเพชรกำลังด่าแมวตัวนั้นแหละค่ะ ท่าทางแบบนั้นแปลว่าด่าคน"

เสิ่นฮ่าว: "นั่นมันแค่ความเคยชินของพวกมันลูก ไม่ได้แปลว่าด่าคนหรอก"

พอพวกเขามาถึงที่เห็ดยักษ์ที่ตั้งตารอคอย ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

ความสูงของเห็ดยักษ์เกือบจะถึงห้าเมตรแล้ว พอพระอาทิตย์ตกดิน แสงเรืองรองของมันก็ค่อยๆ ปรากฏให้เห็นเด่นชัดขึ้น

เสิ่นเล่อเล่อยืนอยู่หน้าเห็ดยักษ์ ดูเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยในโลกนิทานไม่มีผิด

"ฉากแบบนี้ เคยเห็นแต่ในฝันชัดๆ"

เสิ่นฮ่าวพึมพำกับตัวเอง รีบล้วงมือถือขึ้นมา หามุมถ่ายรูปไปหลายสิบรูป

ในไลฟ์สดก็ฮือฮากันใหญ่:

"เชี่ย โคตรสวยเลย"

"โลกนิทานมีอยู่จริง"

"เสี่ยวขุย ฉันก็อยากไปดูบ้างอ่ะ"

"ฉันก็ด้วย"

ถ่ายรูปไปหลายสิบรูป เสิ่นฮ่าวถึงยอมเก็บมือถือด้วยความเสียดาย