บทที่ 75 ใครบ้างล่ะจะไม่อยากมีน้องสาวผมสีรุ้ง?

หลินมู่หยางเดินเข้ามาในลานบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในมือถือสมุดบันทึกเล่มเก่งประจำตัว: "นายกินน้ำยางไปเยอะแค่ไหน?"

"แค่หยดเดียวครับ รู้สึกว่ามันไม่อร่อยเท่าไหร่ ก็เลยไม่ได้กินต่อ"

เสี่ยวขุยหันไปมองเขา: "แปลว่า ถ้ามันอร่อย พี่ก็จะกินต่อเรื่อยๆ ใช่ไหมคะ?"

หลิวซวี่ตง: แหะๆ

"มันวิเศษขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" เสี่ยวขุยจ้องมองผมเรืองแสงสีชมพูของหลิวซวี่ตง ในใจเริ่มคันยุบยิบอยากลองบ้าง

หลินมู่หยางไม่สนใจเสี่ยวขุย หันไปถามหลิวซวี่ตงต่อ: "นายกินเข้าไปนานแค่ไหนแล้ว? รู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้างไหม?"

"ก็ประมาณห้าชั่วโมงกว่าๆ แล้วครับ" หลิวซวี่ตงพยายามนึก: "ถ้าไม่สบาย... หิวเนี่ย นับไหมครับ?"

"หิวมันเป็นเพราะนายกินจุ ไม่เกี่ยวกับเห็ดยักษ์หรอก"

หลินมู่หยางจดเวลาลงไป แล้วก็ดึงเส้นผมบนหัวหลิวซวี่ตงมาสองสามเส้น เตรียมเอาไปตรวจที่ห้องแล็บ

"พี่คะ หนูอยากลองบ้างอ่ะ"

เขาปรายตามองเสี่ยวขุย: "ไม่กลัวหน้าแตกแล้วเหรอ?"

เสี่ยวขุยหดคอ: "หนูไม่ได้กินแก้วมังกรซะหน่อย จะหน้าแตกได้ไงล่ะคะ?"

หลินมู่หยางไม่ได้ห้ามอะไร เพราะจากผลตรวจเมื่อคืน เห็ดยักษ์นี่ไม่มีพิษแน่นอน

พอเห็นหลินมู่หยางไฟเขียว เสี่ยวขุยก็ร้องดีใจ ถือมือถือวิ่งไปที่หลังโกดังทันที

ตอนนี้เห็ดยักษ์ตัวโตกว่าเมื่อวานอีก สูงเกินสี่เมตรไปแล้ว

คอมเมนต์พากันอึ้ง:

"ผ่านไปแค่วันเดียว โตขึ้นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

"ถ้าขืนโตแบบนี้ต่อไป คงสูงทะลุยี่สิบเมตรแน่ๆ"

"จองที่นั่งรอดูเห็ดที่ใหญ่ที่สุดในโลกเลย"

"ต้องยอมรับเลยว่ามันสวยจริงๆ นะ เหมือนหลุดมาจากโลกอื่นเลย"

"ไม่รู้จะเอาไปขยายพันธุ์ได้ไหม อยากเอามาปลูกที่บ้านจัง"

เสี่ยวขุยเหลือบดูหน้าจอ: "เดี๋ยวหนูช่วยถามให้นะคะ ว่าเอาไปขยายพันธุ์ได้ไหม"

ตามที่หลิวซวี่ตงบอก น้ำยางมันไหลออกมาจากรอยแผลที่โดนเฉือน เธอเลยก้มลงมองหาบนพื้น แล้วก็เจอคราบน้ำหยดเล็กๆ จริงๆ ด้วย

"เจอแล้วค่ะ ตรงนี้เลย" เธอเดินเข้าไป แหงนมองหมวกเห็ด ก็เห็นรอยแผลเล็กๆ จริงๆ

เธอรีบเอาถ้วยกระดาษที่เตรียมมาวางรองบนพื้น แล้วยืนรอน้ำยางหยดลงมาเงียบๆ

ไม่นาน น้ำยางหยดนึงก็หยดแปะลงในถ้วยกระดาษ เสียงดังฟังชัด

เสี่ยวขุยรีบเข้าไปหยิบถ้วยกระดาษขึ้นมาดู ข้างในมีน้ำยางสีเขียวอ่อนใสๆ อยู่หยดนึงจริงๆ แต่เพราะฟ้าสว่างแล้ว แสงเรืองรองก็เลยดูจางๆ

เธอยกขึ้นดม: "อืม กลิ่นหอมแปลกๆ ดีนะคะ แต่ก็ไม่ได้หอมฟุ้งขนาดนั้นอ่ะ"

เธอค่อยๆ แตะชิมนิดนึง รสชาติไม่ได้อร่อยเหมือนที่คิดไว้ แต่ก็ไม่ได้แย่จนกินไม่ได้

"รสชาติแบบนี้ สู้กินน้ำอัดลมยังไม่ได้เลยค่ะ"

"คดีพลิก ต้าหลิวมันแค่ตะกละ"

เสี่ยวขุยชิมน้ำยางเสร็จ ก็ถ่ายรูปเห็ดยักษ์ตามคำขอของแฟนคลับอีกพักนึง ก่อนจะเดินออกจากหลังโกดัง ถือมือถือเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว

แต่รออยู่นาน ผมเธอก็ยังดำขลับเหมือนเดิม ขนาดเดินไปหลบในที่มืดๆ รูดม่านปิดหมด ก็ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลง ไม่มีการเรืองแสงใดๆ ทั้งสิ้น

เสี่ยวขุยทนรออีกพักนึง ก็ยังไม่เห็นผลลัพธ์ เลยเดินไปหาหลินมู่หยางที่ห้องแล็บ ตอนนี้เขากำลังรอผลตรวจจากเครื่องอยู่

"พี่คะ เมื่อกี้หนูก็กินน้ำยางเห็ดยักษ์ไปแล้วนะ ทำไมผมหนูไม่เห็นเรืองแสงเลยอ่ะ?"

หลินมู่หยางปรายตามองผมเธอ ก็ดูปกติดีนี่นา

"รอก่อน ผลตรวจใกล้จะออกแล้ว"

เสี่ยวขุยไปนั่งรอที่โต๊ะ กวาดสายตามองไปรอบๆ มีแค่เจ้าพี่นิ้วกลางที่ชูนิ้วกลางให้เธอ ต้าจวี๋ไม่อยู่แฮะ

"เจ้าพี่นิ้วกลางนี่มันลูกพี่ใหญ่ประจำสถาบันวิจัยจริงๆ"

"ชอบความอินดี้ของมันจังเลยอ่ะ"

"ฉันเอากระบองเพชรที่ซื้อมาไปตั้งไว้ในห้องทำงานเจ้านาย แกบอกว่าจะเลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือนให้ด้วยนะ"

รอไปไม่กี่นาที เครื่องก็หยุดทำงาน แล้วพิมพ์รายงานวิเคราะห์ผลออกมา

หลินมู่หยางหยิบรายงานมาอ่านอย่างตั้งใจ

"อย่างนี้นี่เอง" เขาถึงบางอ้อ

"เป็นไงบ้างคะพี่" เสี่ยวขุยชะโงกหน้าเข้าไปดู: "ทำไมผมหนูถึงไม่เปลี่ยนสีอ่ะคะ?"

หลินมู่หยางเรียบเรียงความคิด: "ที่ผมเธอไม่เปลี่ยนสี ก็เพราะสารเรืองแสงมันหาตัวรับที่เหมาะสมไม่ได้ไงล่ะ

สารเรืองแสงชนิดพิเศษนี้ ต้องอาศัยโมเลกุลที่มีโครงสร้างไวต่อปฏิกิริยาสูงมากๆ มาเป็นตัวกระตุ้น ซึ่งในร่างกายมนุษย์ไม่มีสารชนิดนี้อยู่เลย

แต่ในแก้วมังกรที่กลายพันธุ์น่ะ มีโมเลกุลไวต่อปฏิกิริยาพวกนี้อยู่"

เสี่ยวขุยฟังแล้วก็ยังงงๆ: "ความหมายก็คือ ถ้าอยากให้ผมเรืองแสงได้ ต้องกินแก้วมังกรนั่นก่อนใช่ไหมคะ?"

"ใช่"

เสี่ยวขุยเริ่มคิดหนัก

ใครบ้างล่ะจะไม่อยากมีผมสีรุ้งที่เปลี่ยนสีได้ตลอดเวลา?

แต่พอคิดถึงหลิวซวี่ตงที่หน้าแตกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะสีผม แถมรูปมีมของเขายังว่อนเน็ตไปทั่ว

แววว่าจะดังแซงหน้ามีมพี่ไก่เก้อไปแล้วด้วยซ้ำ

สุดท้ายเธอก็เลยถอดใจ ไม่กล้าลอง

คอมเมนต์:

"ฮ่าๆๆๆ เสี่ยวขุยป๊อดซะแล้ว!"

"หน้าแตกมันก็มีแค่ครั้งแรกกับครั้งต่อๆ ไปนั่นแหละ เธอหน้าแตกมาตั้งหลายรอบแล้ว จะกลัวอะไรอีกล่ะ?"

"เสี่ยวขุยคนเก่ง ลุยเลย ลุยเลย!"

เสี่ยวขุยเหลือบมองจอ ยิ้มเย็นชา พวกนี้เชียร์ไม่ดูตาม้าตาเรือ ที่ยุให้กินก็แค่อยากเห็นเธอหน้าแตกนั่นแหละ

เธอไม่หลงกลหรอก

พอออกจากห้องแล็บ เสี่ยวขุยก็เห็นต้าจวี๋นั่งยองๆ อยู่บนกำแพง

ไม่เหมือนความขี้เกียจก่อนหน้านี้ ตอนนี้ต้าจวี๋จ้องทุกคนด้วยสายตาจับผิด แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

"ต้าจวี๋เปลี่ยนไป๋"

"ฮ่าๆๆ โดนพี่ชายหน้าตายขู่จะทำหมันจนหลอนไปเลย"

"ก็แหงล่ะ ถ้ามีคนมาทำหน้าตายใส่ บอกว่าจะตัดไข่แก แกก็หลอนเหมือนกันแหละ"

"ต้าจวี๋ไม่ต้องกลัวนะ ตัดไข่ทิ้งปุ๊บ เราก็มาเป็นเพื่อนสาวกันปั๊บเลย"

เสี่ยวขุยกลั้นขำ เดินเข้าไปใกล้ โบกมือเรียกต้าจวี๋: "ต้าจวี๋ มานี่มา"

ต้าจวี๋ปรายตามองเธอ นิ่งเฉย ไม่สนโลก ก้มหน้าเลียอุ้งเท้าบนกำแพงต่อไป

"ต้าจวี๋ ไม่ต้องกลัวนะ พี่ชายหนูไม่ทำหมันแกแล้วล่ะ" เสี่ยวขุยปลอบใจ

"เมี้ยว!" ต้าจวี๋ลุกพรวดขึ้นมา จริงอ๊ะป่าว?

"จริงสิ" เสี่ยวขุยอ่านภาษากายมันออก พยักหน้ารัวๆ

ต้าจวี๋ก็เลยค่อยๆ กระโดดลงจากกำแพง วิ่งเหยาะๆ มาหยุดแทบเท้าเธอ

เธออุ้มต้าจวี๋ขึ้นมา ถ่ายไลฟ์สดด้วยกัน

สองสามวันต่อมา เสี่ยวขุยก็คอยสังเกตสีผมของหลิวซวี่ตงตลอด

เข้าวันที่สี่หลังจากกินแก้วมังกร สีผมก็เริ่มจางลง แสงเรืองๆ ก็น้อยลงไปเยอะ

เข้าวันที่ห้า ฤทธิ์ก็แทบจะหายไปหมดแล้ว ถ้าไม่เข้าไปจ้องใกล้ๆ ก็แทบจะดูไม่ออกเลย

จากผลการทดลอง สรุปได้ว่า ฤทธิ์ของแก้วมังกรจะอยู่ได้แค่สี่วัน ส่วนแสงเรืองรองจากเห็ดยักษ์ก็จะค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับสีผมที่เปลี่ยนไปนั่นแหละ

ส่วนสีผมของต้าจ้วงที่ย้อมไว้ วันที่สองก็ล้างออกหมดแล้ว

เธอส่งข้อความหลังไมค์ไปหาพี่จอมโวยวาย: "ทดสอบเสร็จแล้วนะคะ ถ้าย้อมทิ้งไว้ วันที่สองก็ล้างออกได้เลยค่ะ แต่ถ้ากินเข้าไป สีจะอยู่ได้สี่วัน พี่จะเลือกแบบไหนคะ?"

พี่จอมโวยวายออนไลน์อยู่ พอเห็นข้อความเสี่ยวขุย หน้าจอก็ขึ้นว่า: กำลังพิมพ์...

พิมพ์อยู่นานก็ยังไม่เสร็จ เหมือนกำลังชั่งใจอะไรอยู่

ผ่านไปพักใหญ่ ถึงจะตอบกลับมา: "ฉันขอเลือกแบบผมสีรุ้งได้ไหมอ่ะ?"

เสี่ยวขุย: "? พี่ไม่กลัวน้องสาวหน้าแตกเหรอคะ?"

พี่จอมโวยวายหันไปมองน้องสาวที่กำลังนั่งดูเปปป้าพิกอยู่ แล้วตอบกลับอย่างมั่นใจ: "ไม่กลัวหรอก น้องชอบ"

เสี่ยวขุย: ...โอเคค่ะ แต่พี่ต้องพาน้องมาที่นี่เองนะคะ เพราะถ้าส่งไปรษณีย์ น้ำยางเห็ดอาจจะเสียได้ค่ะ

พี่จอมโวยวาย: ได้เลย พรุ่งนี้พวกเราไปหาเลย

ในไลฟ์สดมีแต่คนอิจฉา:

"ฉันว่าพี่เขานั่นแหละที่อยากได้เอง"

"ฉันก็อยากมีน้องสาวผมสีรุ้งบ้างจัง"

"คิดเหมือนกันเลย เสียดายฉันมีแต่น้องชาย"

"ฉันก็มีน้องสาวนะ แต่ฉันสู้มันไม่ได้ว่ะ"