บทที่ 74 ต้าหลิว: ผมเรืองแสงได้ยังไงเนี่ย?

พอได้ยินหลินมู่หยางบอกว่าจะจับต้าจวี๋ทำหมัน คนอื่นๆ ก็ตกใจกันหมด

ต้าจวี๋เป็นถึงหนึ่งในสามมาสคอตประจำสถาบันวิจัย ใครๆ ก็รักมันทั้งนั้น

ส่วนเจ้าพี่นิ้วกลางบนริมหน้าต่างก็เปลี่ยนจากชูนิ้วกลางมาทำมือรูปหัวใจแทน ดูท่าจะถูกใจข้อเสนอนี้สุดๆ

เสี่ยวขุยตั้งสติได้ก่อนใคร: "พี่ หรือว่าเห็ดยักษ์คราวนี้ก็เป็นฝีมือต้าจวี๋อีกแล้ว?"

หลินมู่หยางพยักหน้า: "เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์เลยแหละ"

เสี่ยวขุยลังเล: "ทำหมัน... มันจะเจ็บมากไหมอ่ะคะ"

หลิวซวี่ตงสูดปาก: "เจ็บแน่นอนสิครับ"

เสี่ยวขุยออกความเห็นค้าน: "งั้นหนูไม่เห็นด้วยที่จะจับต้าจวี๋ทำหมันค่ะ"

หลินมู่หยางหันไปมองหลิวซวี่ตง

หลิวซวี่ตงลังเลนิดหน่อย เหมือนจะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ขึ้นมาดื้อๆ: "ผมก็ไม่เห็นด้วยครับ เราต้องรักและดูแลทุกชีวิตในสถาบันวิจัย รวมถึงต้าจวี๋ด้วย"

"โอเค" หลินมู่หยางพยักหน้า: "งั้นเอาไว้ก่อนละกัน"

คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็โล่งอกแทนต้าจวี๋:

"รอดไปนะ ลูกกระแป๋งของต้าจวี๋"

"ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย ว่าพี่ชายหน้าตายจะเป็นจอมจับทำหมัน?"

"ยิ่งหน้าตาย ยิ่งลงมีดโหด"

เนื่องจากเห็ดยักษ์กลายเป็นกระแสร้อนแรง เพื่อป้องกันคนแอบเข้ามาดู อู่เทาเลยสั่งติดกล้องวงจรปิดความละเอียดสูงรอบๆ เห็ดยักษ์ แถมยังเพิ่มรอบเดินตรวจตราเพื่อความปลอดภัยด้วย

ตอนที่หลิวซวี่ตงเดินตรวจตราผ่านมา เขาก็ได้กลิ่นหอมของพืชพรรณที่แปลกประหลาด

ไม่เหมือนกลิ่นต้นไม้ใบหญ้าทั่วไป กลิ่นหอมคราวนี้มันเข้มข้นมาก แถมยังให้ความรู้สึกสงบสบายใจอีกต่างหาก

เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นรอยแผลที่หลินมู่หยางเฉือนเก็บตัวอย่างไปเมื่อวันก่อน กำลังมีน้ำยางเรืองแสงสีฟ้าอมม่วงซึมออกมาช้าๆ

กลิ่นหอมที่เขาได้กลิ่น ก็มาจากน้ำยางพวกนี้นี่แหละ

หลิวซวี่ตงอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อก

เขาพยายามนึกทบทวนคำพูดของหลินมู่หยาง: 'ถ้านายกินมันล่ะก็ สู้ไปแทะต้นไม้หน้าบ้านดีกว่า ต้นไม้น่าจะเคี้ยวง่ายกว่ามันเยอะเลย'

พูดง่ายๆ ก็คือ ไม่มีพิษ แต่ไม่อร่อย

แต่ตอนนี้เขาไม่ได้จะกินเนื้อเห็ด แค่จะชิมน้ำยางนิดหน่อย ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอกมั้ง?

เขาพยายามหาข้ออ้างเข้าข้างตัวเอง แล้วก็ยื่นมือไปรองน้ำยางที่หยดลงมา

ไม่นาน น้ำยางหยดนึงก็หยดลงกลางฝ่ามือเขาอย่างแม่นยำ เขาก้มลงดูใกล้ๆ น้ำยางใสๆ สีเขียวอ่อนเรืองแสง ส่งกลิ่นหอมหวน ข้นกว่าน้ำยางต้นไม้ทั่วไปนิดหน่อย

เขาค่อยๆ แตะลิ้นชิม รสชาติก็งั้นๆ สู้รสชาติน้ำยางต้นไม้ทั่วไปยังไม่ได้เลย

หลิวซวี่ตงหมดความสนใจทันที เขาเดินตรวจตรารั้วกับกล้องวงจรปิดรอบๆ พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็เดินไปตรวจจุดอื่นต่อ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ถึงเวลาเปลี่ยนกะ ต้าจ้วงเดินออกจากหอพัก เตรียมจะไปเข้าเวร

ตอนนี้ตีสองแล้ว ไฟดวงที่ไม่จำเป็นถูกปิดหมด เหลือแค่ไฟทางสลัวๆ

ต้าจ้วงหาววอด เดินไปที่จุดเปลี่ยนกะ

จังหวะนั้นเอง เขาก็เห็นก้อนแสงสีม่วงสว่างจ้าลอยอยู่กลางอากาศ กำลังลอยเข้ามาหาเขาในความมืด

ต้าจ้วงนึกว่าตัวเองตาฝาดเพราะนอนไม่พอ ขยี้ตาสองสามที ก้อนแสงนั่นก็ยังอยู่!

เขาตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือทันที สาดไฟฉายไปที่ก้อนแสง: "ตัวอะไรวะ?"

หลิวซวี่ตงจำเสียงต้าจ้วงได้: "ฉันเองเว้ย ทำไม จำกันไม่ได้แล้วรึไง?"

พอได้ยินเสียงหลิวซวี่ตง ต้าจ้วงก็เบาใจลงนิดนึง ลดกระบองลง

"พี่หลิว พี่..."

ต้าจ้วงมองเขาอึกอัก เหมือนมีอะไรอยากจะพูดแต่ไม่กล้าพูด

หลิวซวี่ตงนึกว่าต้าจ้วงหมายถึงสีผมที่เริ่มจางลง เลยลูบหัวเกรียนๆ ของตัวเองอย่างอารมณ์ดี:

"เหมือนที่อาจารย์หลินบอกเป๊ะเลย สีผมเริ่มจางลงแล้ว คาดว่าอีกสองวันก็น่าจะหายไปหมด"

พูดจบ สีม่วงบนหัวเขาก็สว่างวาบขึ้นมาเหมือนเปิดไฟไฮบีม

"ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นครับ" ต้าจ้วงยังคงจ้องหัวเขา: "ผมหมายถึง ทำไมผมพี่ถึงเรืองแสงได้ล่ะครับ?"

"เรืองแสง?" รอยยิ้มบนหน้าหลิวซวี่ตงแข็งค้าง: "เรืองแสงอะไร? แสงอะไรเรือง?"

ต้าจ้วงไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงมือถือขึ้นมาถ่ายรูปแล้วยื่นให้ดู

ถึงภาพจะเบลอเพราะมืด แต่ผมกับคิ้วที่เรืองแสงสว่างวาบในความมืดมันก็เตะตาซะเหลือเกิน

"นี่... นี่ฉันเหรอ?" หลิวซวี่ตงไม่อยากจะเชื่อ

ต้าจ้วงพยักหน้า ถามด้วยความสงสัย: "พี่หลิว พี่ทำได้ไงเนี่ย?"

"ฉัน..." หลิวซวี่ตงพูดไม่ออก สันนิษฐานได้เลยว่าเป็นเพราะน้ำยางเห็ดยักษ์แน่ๆ

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ" เขาแกล้งทำหน้าซื่อตาใส ขืนยอมรับว่าแอบกินเห็ดยักษ์ก็ขายหน้าแย่สิ

แล้วผมเขาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที

ต้าจ้วงมองผมสีเขียวเรืองแสงของหลิวซวี่ตง แล้วก็เงียบกริบ

หลิวซวี่ตงยื่นกระบองให้ต้าจ้วง: "ฉันกลับไปพักก่อนนะ"

พูดจบก็วิ่งหนีหายไปในความมืดเลย

ต้าจ้วงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เดินตรวจตราตามหน้าที่ต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เสี่ยวขุยก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเอะอะโวยวายที่ลานบ้าน เธองัวเงียแง้มผ้าม่านดู

"เชี่ย ตัวอะไรเรืองแสงวะเนี่ย?"

เธอตาสว่างทันที รีบล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัว แล้วคว้ามือถือวิ่งหน้าตั้งออกไป พร้อมกับกดเปิดไลฟ์สด

คนแห่เข้ามาดูไลฟ์เป็นพันๆ คนทันที:

"อรุณสวัสดิ์... เชี่ย ตัวอะไรวะ?"

"นั่นต้าหลิวนี่? ไม่เจอกันคืนเดียว ทำไมกลายเป็นมนุษย์เรืองแสงไปแล้วอ่ะ?"

"เรืองแสงคนละแบบกับต้าจวี๋นี่นา ดูเหมือนไม่ได้โดนสปอร์เกาะนะ"

"หรือว่ามนุษย์กำลังจะวิวัฒนาการแล้ว?"

ส่วนหลิวซวี่ตงกำลังโดนทุกคนล้อมหน้าล้อมหลัง ผมกับคิ้วของเขาเรืองแสงสีชมพู หน้าตาดูอึดอัดสุดๆ

เสี่ยวขุยวิ่งเข้าไปดูใกล้ๆ ไม่ใช่รอยสปอร์เกาะจริงๆ ด้วย

เธอถามด้วยความอยากรู้: "พี่ซวี่ตง ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย?"

หลิวซวี่ตงยึกยักอยู่พักนึง สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความจริง เขารู้ดีว่าโกหกไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะสีผมมันฟ้องอยู่ดี

"เมื่อคืนฉันแอบกินเห็ดยักษ์มา"

"?" เสี่ยวขุยตาโต ไม่อยากจะเชื่อ: "เห็ดยักษ์หลังโกดังที่แข็งยิ่งกว่าเปลือกไม้นั่นอ่ะนะ? ฟันพี่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เพื่อเอาใจแฟนคลับ เสี่ยวขุยเคยไปลองจับดูแล้ว ความเหนียวของมันพอๆ กับเปลือกไม้เลยนะ

หลิวซวี่ตงพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า: "ไม่ใช่ฟันดีหรอก ฉันไม่ได้กินเนื้อเห็ด ฉันกินน้ำยางที่มันไหลออกมาจากแผลต่างหาก

เมื่อคืนตอนเดินตรวจเวร..."

เขาเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟังอย่างละเอียด

เสี่ยวขุยทำท่าครุ่นคิด: "ตอนหนูไปดู หนูก็ได้กลิ่นหอมนะ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันน่ากินขนาดนั้นอ่ะ"

"แฮ่มๆ บางทีรสนิยมคนเราอาจจะไม่เหมือนกันก็ได้นะ" หลิวซวี่ตงพยายามแก้ตัว

แต่คนในไลฟ์สดที่เป็นแฟนคลับขาประจำ แฉกลับแบบไม่ไว้หน้า:

"คำเดียวสั้นๆ ตะกละ"

"คนเราไม่สะดุดล้มที่เดิมซ้ำสองหรอก แต่ต้าหลิวทำได้"

"ปากต้าหลิว : เกิดมาชาตินี้ได้เกิดเป็นปากแกนี่มีบุญจริงๆ"