บทที่ 73 เห็ดยักษ์: นึกไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะเชิญวิญญาณบรรพบุรุษมาประทับร่าง

หลินมู่หยางเดินสำรวจรอบๆ เห็ดยักษ์อย่างละเอียด เขาไม่เคยเห็นเห็ดสายพันธุ์นี้มาก่อนเลย

เขาหันไปถามคนที่มุงดูอยู่: "ก่อนหน้านี้พวกนายเคยเห็นเห็ดยักษ์ดอกนี้บ้างไหม?"

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วก็ส่ายหน้าพร้อมกัน

อู่เทาขมวดคิ้ว: "ตรงนี้เมื่อสามวันก่อนพวกเราเพิ่งมาตรวจดู ตอนนั้นยังไม่มีไอ้ยักษ์นี่เลยนะ"

เสี่ยวขุยอ้าปากค้าง: "หมายความว่า เห็ดดอกนี้ใช้เวลาแค่สองวัน ก็โตได้ขนาดนี้เลยเหรอคะ?"

อู่เทาพยักหน้า ถึงจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่มันคือเรื่องจริง

ส่วนในไลฟ์สดก็ตะลึงไม่แพ้กัน:

"เห็ดยักษ์สวยจังเลยอ่ะ"

"เหมือนในหนังเป๊ะเลย"

"มันจะมีพิษไหมเนี่ย"

หลิวซวี่ตงที่ตอนนี้หัวเป็นสีส้มเหลือง อุทานออกมา: "เห็ดดอกใหญ่ขนาดนี้ กินได้ตั้งหลายวันเลยนะเนี่ย"

ทุกคนหันขวับไปมองเขาเป็นตาเดียว เขาเลยรีบหุบปากฉับ สีผมก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูทันที

หลินมู่หยางหน้าตาย: "อย่าเพิ่งไปยุ่งกับเห็ดดอกนี้ เดี๋ยวฉันจะเก็บตัวอย่างไปวิจัยดูก่อนว่ามีพิษหรือเปล่า"

พูดจบก็ปรายตามองหลิวซวี่ตง คนอื่นๆ ก็มองตามด้วย

ในไลฟ์สดฮากระจาย:

"เครดิตความน่าเชื่อถือส่วนบุคคลพังพินาศ"

"คะแนนความประพฤติของต้าหลิวติดลบไปแล้ว"

"ถ้าเขาแอบกินอีก จะหน้าแตกอีกรอบไหมนะ?"

หลิวซวี่ตงเห็นทุกคนมองมา ก็รีบโวยวาย: "มองผมทำไม? ผมไม่แอบกินหรอกน่า ผม หลิวซวี่ตง เป็นคนแบบนั้นเหรอ?"

เสี่ยวขุยแฉกลับทันควัน: "ใช่ค่ะ พี่นั่นแหละ คราวที่แล้วก็..."

"หยุดๆๆ" หลิวซวี่ตงเห็นเสี่ยวขุยเตรียมจะสาธยายวีรกรรมหน้าแตกของตัวเอง ก็รีบขัดจังหวะ: "คราวนี้ผมไม่แอบกินเด็ดขาด"

เสี่ยวขุยถึงยอมปล่อยไป

อู่เทารีบสั่งลูกน้องให้เอาเทปกั้นเขตมาล้อมเห็ดยักษ์ไว้ แล้วทำเครื่องหมายตรงบริเวณที่มีสปอร์ตกอยู่ด้วย

หลินมู่หยางไปเอาเครื่องมือจากห้องแล็บ กางบันไดปีนขึ้นไปเฉือนเนื้อเห็ดตรงขอบหมวกมานิดนึง ตอนเฉือนรู้สึกว่าต้องออกแรงหน่อย เพราะเนื้อเห็ดเหนียวกว่าเห็ดปกติทั่วไป

เขาเอาตัวอย่างใส่ถุงซิปล็อก กลับไปที่ห้องแล็บเพื่อสแกนพันธุกรรม

เสี่ยวขุยเดินตามไป ถามด้วยความสงสัย: "พี่ เห็ดยักษ์นี่มันจะโตขึ้นอีกไหมคะ?"

หลินมู่หยางหันไปมองเห็ดที่ยังเรืองแสงอยู่: "โตอีกแน่นอน วงจรชีวิตของเชื้อราทั่วไปก็อยู่ได้เกินครึ่งเดือน ยิ่งเป็นสายพันธุ์ที่ไม่รู้จักแบบนี้ อาจจะอยู่ได้นานกว่านั้นอีก"

เสี่ยวขุยลองกะดูคร่าวๆ แล้วก็อุทาน: "ถ้าอย่างงั้น มันก็โตจนสูงกว่าบ้านเราได้เลยสิคะ?"

หลินมู่หยางพยักหน้า: "ก็เป็นไปได้"

ระหว่างที่เขากำลังเอาตัวอย่างไปตรวจในห้องแล็บ โลกอินเทอร์เน็ตข้างนอกก็กำลังเดือดพล่าน

คลิปตัดจากไลฟ์สดของเสี่ยวขุย ตั้งแต่ตอนที่ต้าจวี๋เรืองแสง ไปจนถึงตอนที่หลินมู่หยางหน้าตายเฉือนตัวอย่างเห็ด

ภาพสุดท้ายเป็นมุมกว้าง เห็ดทั้งดอกเรืองแสงสีฟ้าอมม่วง เหมือนโคมไฟตั้งพื้นขนาดยักษ์ ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ ดูสวยงามราวกับความฝัน

"นี่มันเห็ดหรือยานอวกาศเอเลี่ยนเนี่ย?"

"พี่ชายหน้าตายแอบเลี้ยงอวตารไว้หรือเปล่า?"

"ส่งไปลงกินเนสส์บุ๊กเลย: เห็ดที่ใหญ่ที่สุดในโลก"

"สถาบันวิจัยยังรับคนเพิ่มไหม? ขอไปเป็นภารโรง ไม่เอาเงินเดือนก็ได้ ขอแค่ได้ดูเห็ดก็พอ"

ยิ่งไปกว่านั้น คนแห่กันเข้ามาดูไลฟ์สดของเสี่ยวขุยจนยอดคนดูทะลุห้าล้านคนไปแล้ว

หลินมู่หยางใช้เครื่องมือวิเคราะห์เซลล์ตัวอย่างอย่างละเอียดในห้องแล็บ พบว่าผนังเซลล์ของมันหนากว่าเห็ดในยุคปัจจุบันถึง 10 เท่า แวคิวโอลใหญ่กว่า 10 เท่า และมีจำนวนไมโทคอนเดรียมากกว่าถึง 2 เท่า

นี่มันลักษณะของการย้อนกลับไปสู่บรรพบุรุษ (Atavism) ชัดๆ เห็ดในยุคดึกดำบรรพ์ต้องมีโครงสร้างเซลล์ที่แข็งแรงมาก เพื่อค้ำจุนร่างกายที่ใหญ่โต

และจากความหนาของผนังเซลล์ คำนวณได้ว่ามันสามารถรองรับน้ำหนักของเห็ดที่สูงถึงสิบกว่าเมตรได้ นั่นแปลว่า ในทางทฤษฎีแล้ว เห็ดยักษ์ดอกนี้สามารถโตได้ถึงสิบห้าเมตรเลยทีเดียว

ตอนนั้นเอง ต้าจวี๋ก็เดินตัวเรืองแสงสปอร์กลับเข้ามาในห้องแล็บ เจ้าพี่นิ้วกลางมองอยู่นานกว่าจะจำได้ ก็รีบชูนิ้วกลางใส่ทันที

ต้าจวี๋โกรธจัด เตรียมจะสวนกลับ แต่มองหน้ามองหลังแล้ว ไอ้นี่มันมีแต่หนามทั้งตัว ไม่น่าเสี่ยง ก็เลยทำได้แค่ตบกระถางระบายอารมณ์ไปสองสามที

เช้าวันรุ่งขึ้น พอหลินมู่หยางกลับไปดูที่หลังโกดัง ก็พบว่าเห็ดยักษ์โตขึ้นกว่าเดิมอีก

เขาพาหลิวซวี่ตงกับคนอื่นๆ ไปวัดขนาดเห็ดยักษ์อย่างละเอียด ตอนนี้มันสูงเกินสามเมตรแล้ว เส้นผ่านศูนย์กลางหมวกเห็ดก็กว้างเกินสองเมตร

"โตไวจริงๆ เลยนะเนี่ย" หลิวซวี่ตงหัวสีชมพูบานเย็น แหงนหน้ามองด้วยความทึ่ง

"ต้าหลิวเปลี่ยนสีอีกแล้ว"

"สีชมพูบานเย็น น่าจะแปลว่าประหลาดใจล่ะมั้ง"

ตอนนั้นเอง ศาสตราจารย์ฟางก็มาถึงสถาบันวิจัย พอมาถึงก็ตรงดิ่งไปที่เห็ดยักษ์ทันที

"อลังการมาก" ในฐานะศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ ศาสตราจารย์ฟางก็ถือว่าผ่านโลกมาเยอะ แต่เห็ดดอกใหญ่ขนาดนี้ แกก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเหมือนกัน

แกหันไปถามหลินมู่หยาง: "เธอวิจัยไปถึงไหนแล้วล่ะ?"

หลินมู่หยางพาแกไปที่ห้องแล็บ ยื่นผลตรวจของเมื่อคืนให้ดูหลายหน้า

ศาสตราจารย์ฟางอ่านอย่างละเอียด: "สรุปคือ เธอสงสัยว่ามันเกิดปรากฏการณ์ย้อนกลับสู่บรรพบุรุษ? สภาพที่เห็นตอนนี้ คือสภาพของมันเมื่อหลายร้อยล้านปีก่อนงั้นเหรอ?"

หลินมู่หยางพยักหน้า: "ตั้งแต่กำเนิดเชื้อรา ถึงจะวิวัฒนาการมา 530 ล้านปีแล้ว แต่ชิ้นส่วน DNA ส่วนใหญ่ก็ยังคงอยู่ และสืบทอดมาอยู่ในเชื้อราทุกชนิดในยุคปัจจุบัน

ผมสงสัยว่าน้ำยาเหนี่ยวนำไปกระตุ้นให้เกิดปรากฏการณ์ย้อนกลับสู่บรรพบุรุษ ทำให้ยีนพวกนี้แสดงออกมาระหว่างการเจริญเติบโตครับ"

พูดจบ เขาก็ปรายตามองต้าจวี๋

ศาสตราจารย์ฟางมองตาม ต้าจวี๋กำลังเลียเท้าแผล็บๆ ทำหน้าซื่อตาใส

ศาสตราจารย์ฟางยิ้มมุมปาก: "เธอไม่คิดว่ามันพลังงานล้นเหลือไปหน่อยเหรอ?"

ต้าจวี๋: ?

หลินมู่หยางเงียบ เขาเข้าใจความหมายของศาสตราจารย์ฟาง แล้วก็จ้องมองต้าจวี๋อย่างครุ่นคิด

ดูเหมือนอุบัติเหตุหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา จะมีต้าจวี๋เข้ามาเอี่ยวด้วยตลอด

ครั้งนี้ถึงจะไม่มีหลักฐาน แต่เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ต้องเกี่ยวข้องกันแน่ๆ

ถ้าเป็นแบบนี้ จับทำหมัน ก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีนะ

ต้าจวี๋: เมี้ยว—แง้ว!

มันสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากสายตาของหลินมู่หยาง ก็รีบลุกพรวด ร้องใส่หน้าเขาทีนึง แล้วก็วิ่งหนีไปอย่างไว

หลินมู่หยาง: ? ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย แกจะหนีทำไม?

ทั้งสองคนคุยกันอีกพักนึง ศาสตราจารย์ฟางก็เก็บตัวอย่างบางส่วนกลับไป

เสี่ยวขุยกับหลิวซวี่ตงก็รีบเข้ามาถามทันที: "พี่ สรุปเห็ดยักษ์นั่นมันคืออะไรกันแน่คะ?"

"ใช่ครับ" หลิวซวี่ตงที่ตอนนี้หัวกลับมาเป็นสีส้มเหลืองถามต่อ: "สรุปว่ามันกินได้ไหมครับ"

หลินมู่หยางหน้าตาย: "จากผลการตรวจตอนนี้ มีความเป็นไปได้สูงที่เห็ดยักษ์ดอกนี้จะเกิดปรากฏการณ์ย้อนกลับสู่บรรพบุรุษ

สภาพของมันตอนนี้ น่าจะเป็นสภาพของเชื้อราในยุคดีโวเนียน (Devonian) เมื่อประมาณ 420-350 ล้านปีก่อน"

เห็ดยักษ์: นึกไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะเชิญวิญญาณบรรพบุรุษมาประทับร่าง

ไลฟ์สด:

"420 ล้านปีก่อน? ตอนนั้นมนุษย์ยังไม่เกิดเลยมั้ง?"

"อย่าว่าแต่มนุษย์เลย ไดโนเสาร์ก็ยังไม่เกิด"

"พี่ชายหน้าตายเรียกทวดของทวดของทวดเห็ดออกมางั้นเหรอเนี่ย?"

หลิวซวี่ตงได้ยินดังนั้น ก็ตาเป็นประกายยิ่งกว่าเดิม: "แล้วตกลงมันกินได้ไหมครับ?"

หลินมู่หยางมองเขาด้วยสายตาเอือมระอา: "ดูจากผลสแกนเซลล์แล้ว ถ้านายกินมันล่ะก็ สู้ไปแทะต้นไม้หน้าบ้านดีกว่า

ต้นไม้น่าจะเคี้ยวง่ายกว่ามันเยอะเลย"

หลิวซวี่ตงได้ยินดังนั้น ก็หมดความสนใจทันที

หลินมู่หยางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แล้วก็เอ่ยปากถามขึ้นมาว่า: "พวกเธอคิดว่า เราควรจับต้าจวี๋ทำหมันดีไหม?"

เสี่ยวขุย: ?

หลิวซวี่ตง: ?

ไลฟ์สด: ?