บทที่ 72 ต้าจวี๋เรืองแสง? หรือว่ากัมมันตภาพรังสีรั่วไหล?

พอกลับมาถึงห้องพัก เสี่ยวขุยก็เห็นอู๋อวี่เฟยฟุบหน้าอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ที่โต๊ะ

"เสี่ยวขุย ในที่สุดเธอก็กลับมาซะที"

พอเห็นเสี่ยวขุยเปิดประตูเข้ามา อู๋อวี่เฟยที่ตอนแรกดูเหนื่อยล้าก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที: "แก้วมังกรที่เธอไลฟ์สดว่าเปลี่ยนสีผมได้น่ะ เรื่องจริงเหรอ? ยังมีเหลือป่าว?"

เสี่ยวขุยพยักหน้า: "มีสิ ทำไมอ่ะ อยากกินเหรอ?"

"ไม่ๆๆๆ" อู๋อวี่เฟยรีบโบกมือปฏิเสธรัวๆ

เธอยังไม่อยากหน้าแตกนี่นา ลองนึกภาพดูสิ ถ้าเธอกินแก้วมังกรเข้าไป แล้วหัวเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองเพราะดันไปคิดถึงคลิปที่ชอบดูบ่อยๆ ขึ้นมาล่ะก็ คงได้อายม้วนต้วนแน่ๆ เธอไม่อยากเป็นต้าหลิวคนที่สองหรอกนะ

ตอนนี้ชื่อของหลิวซวี่ตงกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหน้าแตกไปซะแล้ว

"ฉันก็แค่ถามดูเฉยๆ" อู๋อวี่เฟยพูดพลางหยิบถุงหอมที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา: "ช่วงนี้ต้องขอบใจถุงหอมของเธอเลยนะ ทำให้ฉันไม่ค่อยเครียด อ่านหนังสือได้เยอะขึ้นมากเลย"

เสี่ยวขุยปรายตามอง ถุงอะไรเนี่ย? โคตรขี้เหร่

พอเพ่งดูดีๆ อ๋อ ถุงหอมรูปต้าจวี๋ที่ฉันเย็บเองนี่นา งั้นก็สวยแล้วล่ะ

เสี่ยวขุยเก็บของไปพลาง พูดด้วยน้ำเสียงเป็นผู้ใหญ่ไปพลาง: "ตั้งใจสอบเข้าล่ะ สอบเสร็จเมื่อไหร่ก็รีบมารายงานตัวเลยนะ ตากล้องคู่ใจของฉัน"

"อื้อๆ" อู๋อวี่เฟยได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารัวๆ: "สอบเสร็จเมื่อไหร่ฉันจะรีบไปหาทันทีเลย"

ก็แหงล่ะ ใครจะไม่อยากไปดูเรื่องสนุกๆ ทุกวันล่ะ

เก็บของเสร็จ หยิบหนังสือเตรียมสอบเรียบร้อย เสี่ยวขุยก็กลับไปที่สถาบันวิจัย

ผ่านไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว ไลฟ์สดของเธอก็ปลดแบนแล้วเหมือนกัน

พอเปิดไลฟ์ปุ๊บ แฟนคลับก็แห่กันเข้ามาเพียบ

"คนหายกลับมาแล้ว"

"เสี่ยวขุยสตรีมเมอร์สายหวิว ฮ่าๆๆ"

"ฉันเคยคิดไว้หลายทางเลยนะว่าทำไมไลฟ์เสี่ยวขุยถึงโดนแบน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นเพราะเรื่องแบบนี้!"

"ชาวช่องทุกคนใครจะเข้าใจบ้างล่ะคะ..." เสี่ยวขุยทำเสียงทะเล้น แล้วก็หลุดขำออกมาก่อน

"ฮ่าๆๆ ขอโทษทีค่ะ หยิบบทผิด" เสี่ยวขุยกระแอมไอ แล้วอธิบายให้คนที่ไม่ได้ดูไลฟ์รอบก่อนฟัง:

"เรื่องก่อนหน้านี้มันเป็นอุบัติเหตุน่ะค่ะ เสี่ยวขุยเป็นสตรีมเมอร์สายให้ความรู้เชิงสร้างสรรค์ต่างหากล่ะคะ"

ในไลฟ์สดก็ยังคงฮาครืน:

"ให้ความรู้? ความรู้ของเธอมีอะไรปกติบ้างไหมล่ะ?"

"ให้ความรู้: ใช้หลักการวิทยาศาสตร์อธิบายเรื่องหลุดโลก"

เห็นทุกคนไม่เชื่อ เสี่ยวขุยกำลังจะเถียง แต่หางตาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ แล้วก็เผลอสบถคำโตออกมา: "เชี่ย~"

"เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น?"

"ทำหน้าเหมือนเห็นผีเลย?"

"สถาบันวิจัยเธอมีแต่เรื่องแปลกๆ ทั้งนั้น มีอะไรน่าตกใจอีกล่ะเนี่ย"

"หันกล้องไปดูหน่อยสิ อยากเห็น"

เสี่ยวขุยยังคงทำหน้าตกตะลึง ค่อยๆ หันกล้องมือถือไปช้าๆ

และแล้ว ภายใต้ความรอคอยของทุกคนในไลฟ์สด พวกเขาก็ได้เห็นฉากที่จะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต:

สัตว์ตัวหนึ่งที่เรืองแสงสีฟ้าอมม่วงไปทั้งตัว เดินกางขาเชิดหน้าอย่างสง่าผ่าเผย ค่อยๆ เดินผ่านไปไกลๆ

"????"

"????"

"ตัวอะไรเนี่ย?"

"ฉันตาฝาดไปป่าวเนี่ย? ทำไมฉันเห็นสัตว์เรืองแสงเหมือนในหนังอวตารเลยล่ะ?"

"นี่สถาบันวิจัยเธอไม่พอใจแค่ตัดต่อต้นไม้แล้วเหรอ เริ่มตัดต่อสัตว์แล้วดิ?"

เสี่ยวขุยไม่ตอบคำถาม เธอค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้มันอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว กลัวจะทำให้มันตกใจวิ่งหนีไป

สัตว์ตัวนั้นเหมือนจะรู้ตัวว่ามีคนแอบดู ก็หันหน้ามามองเสี่ยวขุย

เสี่ยวขุยใจหล่นวูบ โดนจับได้แล้วเหรอ? มันจะวิ่งหนีไปไหมเนี่ย?

คอมเมนต์ในไลฟ์ก็ลุ้นตามกันจนเงียบกริบ

แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ นอกจากมันจะไม่วิ่งหนีแล้ว มันกลับเดินตรงเข้ามาหาเธอซะงั้น

เสี่ยวขุยกลั้นหายใจ ยืนนิ่งไม่ขยับ สายตาจดจ้องไปที่มันไม่วางตา

พอมันค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ในไลฟ์สดก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติก่อนใคร:

"เดี๋ยวนะ รูปร่างแบบนี้ ท่าเดินหยิ่งๆ แบบนี้"

"เห็นเงาของคนคุ้นเคย... เอ้ย แมวคุ้นเคย"

"เป็นไปไม่ได้น่า ต้าจวี๋เหรอ?"

เสี่ยวขุยเองก็มองเห็นชัดเต็มสองตาแล้วเหมือนกัน

มันก็คือหนึ่งในมาสคอตประจำสถาบันวิจัย จอมสร้างปัญหา จอมยุทธ์ผู้หยิ่งทะนง ต้าจวี๋ที่เคยโดนหนูตบหน้านั่นเอง!

ต้าจวี๋: ประโยคสุดท้ายไม่ต้องพิมพ์ก็ได้นะ ขอบใจ

เสี่ยวขุยยังคงไม่อยากจะเชื่อ นั่งยองๆ ลงไปดูใกล้ๆ

ชัดเลย ต้าจวี๋นี่เอง!

แต่ทำไมต้าจวี๋ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?

จังหวะนั้นเอง เสี่ยวขุยก็นึกถึงประโยคนึงที่เคยอ่านเจอในเน็ต:

ถ้าเห็นอะไรเรืองแสงอยู่ตรงหน้า ให้อธิษฐานว่าขอให้มันแผ่ความร้อนออกมาด้วยเถอะ

เพราะถ้ามันเรืองแสงแล้วแผ่ความร้อนด้วย แปลว่าพลังงานสูญเสียไปในรูปของความร้อน รังสีจะต่ำมาก

แต่ถ้าเรืองแสงอย่างเดียวแต่ไม่แผ่ความร้อน พลังงานทั้งหมดก็คือกัมมันตภาพรังสีที่ทะลุทะลวงได้ ซึ่งเกิดจากการสลายตัวของนิวเคลียสอะตอม นั่นหมายถึงกัมมันตภาพรังสีที่อันตรายถึงชีวิต

แถมช่วงนี้เธอก็เพิ่งดูซีรีส์เกี่ยวกับเรื่องกัมมันตภาพรังสีรั่วไหลมาด้วย แสงเรืองๆ ในซีรีส์ก็สีคล้ายๆ แบบนี้เลย

ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวก็คือ สถาบันวิจัยมีกัมมันตภาพรังสีรั่วไหลงั้นเหรอ?

เธอรีบกดโทรหาหลินมู่หยางทันที

หลินมู่หยางที่กำลังง่วนอยู่กับการถอดรหัสพันธุกรรมในห้องแล็บ เห็นสายเสี่ยวขุยโทรมาก็กดรับทันที

นึกไม่ถึงว่าประโยคแรกที่ได้ยินก็คือ: "พี่ สถาบันวิจัยเรามีกัมมันตภาพรังสีรั่วไหลค่ะ!"

หลินมู่หยาง: "???"

เขางงไปพักนึง ก้มดูเบอร์ที่โทรมาอีกรอบ ก็เบอร์เสี่ยวขุยนี่นา

เขาถามย้ำอีกที: "เธอว่าอะไรนะ?"

เสี่ยวขุยพยายามรวบรวมสติ: "พี่ ต้าจวี๋มันเรืองแสงค่ะ หนูสงสัยว่ามันจะไปสัมผัสกับสารกัมมันตรังสี พี่รีบมาดูเร็วเข้า มันอยู่ตรงลานบ้านนี่แหละ"

หลินมู่หยางได้ยินดังนั้น ก็นึกทบทวนดู ในสถาบันวิจัยไม่มีสารกัมมันตรังสีนี่นา หรือว่าอู่เทาจะแอบเอาเข้ามา?

ในขณะเดียวกัน คนอื่นๆ ที่เข้านอนกันแล้ว พอได้ยินคำว่า "กัมมันตภาพรังสีรั่วไหล" ก็สะดุ้งตื่น เด้งตัวลุกจากเตียงกันทันที

บ้าไปแล้ว ถ้าเป็นเรื่องจริงนี่เรื่องใหญ่เลยนะ

ดังนั้น ภายในเวลาไม่ถึงสองนาที ทุกคนที่เพิ่งล้มตัวลงนอน ก็ออกมารวมตัวกันที่ลานบ้าน ยืนล้อมเป็นวงกลม

ตรงกลางวงก็คือต้าจวี๋ที่ยังคงเรืองแสงอยู่

จะว่าไป ต้าจวี๋ในตอนนี้ ที่มีแสงสีฟ้าอมม่วงเรืองรองปกคลุมไปทั้งตัว ก็ดูสวยไปอีกแบบ แสงมันคล้ายๆ กับรังสีจากซีเซียม-137 ในซีรีส์เลยนะ แต่ถ้าดูดีๆ ก็จะเห็นว่าต่างกันนิดหน่อย

เพื่อความปลอดภัย หลินมู่หยางไปเอาเครื่องวัดกัมมันตภาพรังสี (Geiger counter) จากโกดัง มาจ่อวัดใกล้ๆ ต้าจวี๋

ส่วนคนอื่นๆ ก็จ้องตาไม่กะพริบ ราวกับรอฟังคำพิพากษา

ถ้าเป็นเรื่องจริง ก็คงได้เตรียมตัวจัดงานศพกันแล้วล่ะ

พอเอาเครื่องวัดกัมมันตภาพรังสีเข้าไปใกล้ต้าจวี๋ ตัวเลขบนหน้าจอก็ขึ้นแค่ 0.12 ไมโครซีเวิร์ตต่อชั่วโมง (μSv/h)

เพื่อความชัวร์ เขาเลยวัดทิ้งไว้อีกพักนึง ตัวเลขก็ยังไม่เปลี่ยน

หลินมู่หยางเก็บเครื่องวัดกัมมันตภาพรังสี: "ไม่เป็นไร ไม่ใช่กัมมันตภาพรังสี"

ทุกคนถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน ไม่ใช่กัมมันตภาพรังสีก็ดีแล้ว

เสี่ยวขุยถามด้วยความสงสัย: "พี่ แล้วทำไมต้าจวี๋มันถึงเรืองแสงได้ล่ะ? หรือว่ามันกินอะไรเข้าไป?"

หลินมู่หยางก้มลงลูบตัวต้าจวี๋ทีนึง แล้วหงายมือดู ปรากฏว่าที่มือเขาก็เรืองแสงเหมือนกัน

"น่าจะไปโดนอะไรติดตัวมามากกว่า ทุกคนลองแยกย้ายกันไปหาสิ"

ทุกคนแยกย้ายกันไปค้นหาทั่วสถาบันวิจัย

ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงต้าจ้วงตะโกนมา: "อาจารย์หลิน ผมเจอแล้วครับ อยู่หลังโกดังนี่เอง รีบมาดูเร็วเข้า"

หลินมู่หยางได้ยินดังนั้น ก็รีบวิ่งไปที่หลังโกดังทันที คนอื่นๆ ก็วิ่งตามไป

และแล้ว ที่มุมกำแพงด้านหลังโกดัง เห็ดดอกเบ้อเริ่ม กว้างกว่าหนึ่งเมตร สูงกว่าเมตรครึ่ง กำลังเจริญเติบโตอยู่อย่างเงียบๆ

และที่น่าเหลือเชื่อไปกว่านั้นก็คือ เห็ดยักษ์ดอกนั้นแผ่รัศมีเรืองแสงสีฟ้าอมม่วงสลัวๆ ออกมา สว่างไสวสะดุดตาในยามค่ำคืน

แถมสปอร์ที่พ่นออกมาจากตัวมัน พอตกลงบนพื้นดินรอบๆ ก็ยังคงเรืองแสงอยู่ ดูสวยงามราวกับภาพในฝัน

เสี่ยวขุยอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา: "สวยจังเลย"