บทที่ 71 ต้าหลิวหัวเหลืองทอง ความหื่นถูกจับได้ซะแล้ว

เสี่ยวขุยถือมือถือเดินตามหลิวซวี่ตงไปที่โกดัง เขาเห็นตะกร้าพลาสติกกับเชือกมัดของที่เหลือจากการแพ็กของส่งถูกโยนทิ้งระเกะระกะ ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

นี่ต้องจัดของไปถึงเมื่อไหร่กันเนี่ย

แล้วสีผมก็เปลี่ยนอีกครั้ง กลายเป็นสีเทา

เสี่ยวขุยสังเกตเห็น ก็รีบเข้าไปถาม: "พี่ซวี่ตง ตอนนี้รู้สึกยังไงคะ?"

หลิวซวี่ตงมองดูของที่กองระเกะระกะในโกดัง สีผมเปลี่ยนจากสีเทาเป็นสีเทาเข้ม: "ของเยอะขนาดนี้ เมื่อไหร่จะจัดเสร็จเนี่ย"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังสุดๆ

เสี่ยวขุยรีบหยิบสมุดขึ้นมาจดทันที: "สีผมเปลี่ยนเป็นสีเทาแปลว่าสิ้นหวัง ยิ่งเทาเข้มก็ยิ่งสิ้นหวังมาก"

หลังจากนั้น เสี่ยวขุยก็ตามสังเกตหลิวซวี่ตงไปตลอดช่วงบ่าย จดสีผมที่เปลี่ยนไปในอารมณ์ต่างๆ ไว้เพียบ

อย่างตอนเย็น เสี่ยวจ้าวยกหมูสามชั้นน้ำแดงออกมาจากครัว

หลิวซวี่ตงได้กลิ่นหอมก็ตาเป็นประกาย สีผมเปลี่ยนจากสีเทาเข้มเป็นสีส้มเหลืองอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวขุยรีบถาม: "เปลี่ยนเป็นสีส้มแล้ว! นี่อารมณ์ไหนคะเนี่ย?"

หลิวซวี่ตง: "หิว! อยากกินเนื้อ!"

เสี่ยวขุยรีบจดลงสมุดทันที

กินข้าวเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน หลินมู่หยางอุ้มเจ้าพี่นิ้วกลางเดินตรวจตราไปรอบๆ สถาบันวิจัย

เริ่มจากดูการเจริญเติบโตของต้นมะขวิด คราวที่แล้วเขารับปากว่าจะเอาไปปลูกที่สถานีตำรวจ ตอนนี้มันออกผลแล้ว รอผลสุกก็เอาไปปลูกได้เลย

จากนั้นก็เข้าไปดูในโรงเรือน สังเกตและจดบันทึกต้นไม้แต่ละชนิดอย่างละเอียด

ส่วนเจ้าพี่นิ้วกลางก็ยังคงคอนเซปต์เดิม พอไม่มีใครอยู่ด้วยก็ชูนิ้วกลางใส่หลินมู่หยาง แต่พอมีคนอื่นปุ๊บ มันก็จะหันขวับไปชูนิ้วกลางใส่คนอื่นทันที

โชคดีที่ทุกคนชินกันหมดแล้ว มีแค่เด็กใหม่เท่านั้นแหละที่ยังมองด้วยความแปลกใจ

อู่เทากับลูกน้อง บางคนก็ออกไปเที่ยว บางคนก็กลับไปพักผ่อน

จังหวะนั้นเอง เสี่ยวขุยก็สังเกตเห็นอะไรแปลกๆ

สีผมของหลิวซวี่ตงเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง ซึ่งต่างจากสีส้มเหลืองตอนที่เขาหิวเมื่อช่วงเย็นอย่างเห็นได้ชัด

แถมยังมีรอยยิ้มกรุ้มกริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าเป็นระยะๆ ดูเหมือนกำลังมีความสุขมากๆ

ไม่ใช่แค่เสี่ยวขุย คนอื่นๆ ที่ไม่ได้ออกไปข้างนอกก็สังเกตเห็นเหมือนกัน

เด็กใหม่คนนึงกระซิบ: "โห สีเหลืองทอง! หรือว่าแกจะถูกหวยวะ?"

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทุกคนก็เลยค่อยๆ ย่องเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็เดาไปต่างๆ นานา:

"คราวนี้ต้าหลิวต้องดวงดีถูกหวยแน่ๆ"

"ฉันทายว่าต้องถูกรางวัลอย่างน้อย 1,000 หยวน"

"หรือว่าแอบไปซื้อลอตเตอรี่มา?"

ทุกคนย่องไปยืนอยู่ข้างหลังหลิวซวี่ตงเงียบๆ ส่วนหลิวซวี่ตงที่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออย่างเมามันก็ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด

เสี่ยวขุยถึงกับแพนกล้องไปซูมหน้าจอมือถือของหลิวซวี่ตงด้วยซ้ำ

แล้วทุกคน รวมถึงคนดูในไลฟ์สด ก็ได้เห็นภาพบนหน้าจอ... เป็นสาวขายาวที่โดนแอปแต่งรูปบีบหน้าจนผิดมนุษย์มนา กำลังเต้นส่ายสะโพกไปมา

เสื้อผ้าที่ใส่ก็แทบจะเรียกเสื้อผ้าไม่ได้ น่าจะเรียกว่าเอาเศษผ้ามาแปะไว้มากกว่า

เสี่ยวขุย: ...

อู่เทา: ...

คนอื่นๆ: ...

คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม:

"???"

"???"

"เอ่อ นี่มันจะดีเหรอ?"

"ฮ่าๆๆ สีเหลือง เหลืองสมชื่อจริงๆ"

"ก็ถามไปเลยสิว่าเหลืองไม่เหลือง ฮ่าๆๆ"

เสี่ยวขุยเพ่งมองสตรีมเมอร์สาวในจอ แล้วก็รู้สึกว่าท่าจะไม่ดี รีบหันกล้องหนีทันที

แต่มันสายไปเสียแล้ว

วินาทีต่อมา ไลฟ์สดก็โดนตัดฉับ

'ตรวจพบเนื้อหาที่ส่อไปในทางอนาจาร ขัดต่อ "กฎข้อบังคับการสตรีมมิง" ระงับสิทธิ์การสตรีมชั่วคราวเป็นเวลา 2 ชั่วโมง'

เสี่ยวขุยอึ้งกิมกี่ โวยวายเสียงดัง: "ทำไมไลฟ์ฉันโดนแบนอ่ะ?"

เสียงโวยวายทำเอาหลิวซวี่ตงสะดุ้งสุดตัว มือสั่นจนมือถือแทบร่วง

เขาลนลานรับมือถือไว้ แล้วหันขวับไปมอง ก็เจอสายตาหลายสิบคู่จ้องมองมาอย่างมีความหมายแฝง

อู่เทาตบบ่าเขาเบาๆ ส่ายหน้า ถอนหายใจ: "ต้าหลิวเอ๊ย มีเวลาก็หาแฟนเป็นตัวเป็นตนซะเถอะ"

พูดจบก็เดินจากไปเลย

คนอื่นๆ ก็ทำตาม ตบบ่าเขา แล้วก็ถอนหายใจเดินจากไป

เสี่ยวจ้าวเดินเข้ามา: "พี่หลิว ผมมีเพื่อนประถมคนนึง ถึงจะเคยแต่งงานมาแล้วครั้งนึง..."

หลิวซวี่ตงเพิ่งได้สติ รีบขัดจังหวะทันที: "พวกนายมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?"

"เอ่อ..." เสี่ยวจ้าวมองเขาอย่างมีความหมาย: "ก็ตั้งแต่พี่ทำหน้าหื่นๆ นั่นแหละ"

พอได้ยินประโยคนี้ หลิวซวี่ตงก็รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงกลางกบาล เขามองเสี่ยวขุยที่ทำหน้าบูดบึ้ง ถามด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน: "เมื่อกี้ ไม่ได้ไลฟ์ออกไปใช่ไหม?"

ขายขี้หน้าในสถาบันวิจัยยังพอทน แต่จะให้ขายขี้หน้าไปทั่วประเทศไม่ได้นะเว้ย

เสี่ยวขุย: "ไลฟ์ออกไปแล้ว ไลฟ์หนูโดนแบนไปแล้วเนี่ย"

หลิวซวี่ตงหลับตาปี๋ ทำหน้าสิ้นหวังสุดๆ

เหนื่อยแล้ว โลกแตกไปซะเถอะ เร็วๆ เข้า

ฉันจะย้ายไปอยู่ดาวดวงอื่นแล้ว

สีผมของเขาก็เลยสลับไปมาระหว่างสีเทากับสีชมพู เหมือนหลอดไฟนีออนเสียๆ ที่กะพริบติดๆ ดับๆ

เสี่ยวจ้าวรีบเข้ามาปลอบ: "พี่หลิว อย่าเสียใจไปเลยน่า ยังไงนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย"

หลิวซวี่ตงก็เลยนึกถึงวีรกรรมขายหน้าครั้งก่อนๆ ขึ้นมาได้ทันที

สีเทาบนหัวก็เข้มขึ้นไปอีก เขามองหน้าเสี่ยวจ้าว: "ขอบใจนะ ปลอบใจได้ดีมาก"

พูดจบ เขาก็แบกหัวสีเทาควันบุหรี่ เดินกลับหอพักไป

เขาสาบานเลยว่า ก่อนที่ฤทธิ์แก้วมังกรจะหมด เขาจะไม่ออกจากห้องเด็ดขาด

พอไลฟ์สดโดนแบน เสี่ยวขุยกำลังจะกดออก ก็เห็นข้อความจากพี่จอมโวยวาย: "เสี่ยวขุย น้องสาวพี่ก็ดูไลฟ์เมื่อกี้ด้วยนะ เขาชอบสีผมมากเลย

เมื่อไหร่จะส่งของมาให้พี่ล่ะ?"

เสี่ยวขุย: "ต้องรอดูอาการอีกสองสามวันค่ะ รอสีผมพี่ต้าหลิวจางหมดก่อน ยืนยันว่าไม่มีผลข้างเคียงถึงจะส่งให้ได้ค่ะ"

พี่จอมโวยวายส่งสติ๊กเกอร์โอเคกลับมา

วันนี้ยังหัววัน เสี่ยวขุยเลยกะจะกลับไปมหาวิทยาลัยสักหน่อย ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว พอสอบเสร็จ ตากล้องคู่ใจอย่างอู๋อวี่เฟยก็จะได้กลับมาทำงานสักที

พอไปถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย ก็บังเอิญเจออธิการบดีเฉินลงมาจากรถพอดี น่าจะเพิ่งกลับมาจากไปทำธุระข้างนอก

พออธิการบดีเฉินเห็นเสี่ยวขุย แกก็ทำท่าเหมือนเจอศัตรู มองซ้ายมองขวาทันที

เสี่ยวขุยแอบบ่นในใจ แล้วก็มองแกด้วยสายตาเซ็งๆ: "พี่ชายหนูไม่ได้มาด้วยค่ะ"

อธิการบดีเฉินได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่พอรู้ตัวว่าแสดงอาการออกนอกหน้าเกินไป แกก็กระแอมไอแก้เขิน:

"แฮ่ม พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ หลินมู่หยางเป็นศิษย์เก่าดีเด่นของมหาลัยเรานะ เรายินดีต้อนรับให้เขากลับมาเยี่ยมมหาลัยเสมอ เพื่อกระชับความสัมพันธ์ไง"

"อ๋ออออ อย่างนี้นี่เอง" เสี่ยวขุยทำท่าเหมือนเพิ่งเข้าใจ: "งั้นกลับไปหนูจะไปบอกพี่ให้ ว่าอธิการบดีเฉินคิดถึง อยากให้กลับมาเยี่ยมมหาลัย"

อธิการบดีเฉินได้ยินดังนั้น ใจที่เพิ่งสงบก็ร่วงไปตาตุ่มอีกรอบ: "ไม่ต้องลำบากหรอก เห็นเขาช่วงนี้ยุ่งๆ อย่าไปกวนเขาเลย"

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปจนเข้าประตูมหาลัย ก็เห็นนักศึกษาหลายคนกำลังถ่ายรูปอยู่ตรงสนามหญ้า

"สนามหญ้านั่นยังอยู่อีกเหรอคะเนี่ย"

"ใช่น่ะสิ" อธิการบดีเฉินพยักหน้า: "ตอนนี้มันกลายเป็นมาสคอตของมหาลัยไปแล้ว มีเด็กหลายคนมาสมัครเรียนที่นี่ก็เพราะสนามหญ้านี่แหละ แล้วก็เพราะพี่ชายเธอด้วย

เรากำลังคุยกันอยู่ ว่าจะมอบรางวัลให้พี่ชายเธอดีไหม"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ" เสี่ยวขุยปฏิเสธแทนหลินมู่หยางทันที: "หนูรู้จักพี่หนูดี เขาเกลียดเรื่องวุ่นวายที่สุดเลย"

"ฉันก็เคยถามศาสตราจารย์ฟางมาแล้ว แกก็พูดเหมือนเธอเป๊ะเลย" อธิการบดีเฉินพูดด้วยความเสียดาย: "งั้นถ้าวันข้างหน้าพวกเธอมีปัญหาอะไร ก็บอกทางมหาลัยได้เลยนะ เราจะพยายามช่วยเหลือเต็มที่"

เสี่ยวขุยพยักหน้ารับไว้