บทที่ 70 หลิวซวี่ตง: ทำไมผมถึงกลายเป็นสีเขียวล่ะ? อ้าว เปลี่ยนเป็นสีชมพูอีกแล้ว?

หลิวซวี่ตงสะดุ้งโหยงกับเสียงกรี๊ดของเสี่ยวขุย เขาลูบหัวตัวเองป้อยๆ: "เกิดอะไรขึ้น? ผมของผมเป็นอะไร?"

คอมเมนต์ในไลฟ์ก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม:

"เกิดอะไรขึ้นอ่ะ?"

"ต้าหลิวแอบไปย้อมผมตอนไหนเนี่ย?"

"ต้าหลิวไวขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ต้าหลิวคนดีจัง รู้ว่าพวกเราอยากเห็น ก็เลยอุตส่าห์ไปย้อมให้ดู"

จังหวะนั้นเอง คนอื่นๆ ที่เพิ่งแยกย้ายกันไปก็เดินกลับมามุงดูด้วยความประหลาดใจ

เสี่ยวจ้าวชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ: "สีนี้มันไม่เหมือนของต้าจ้วงนี่นา ของเขาเป็นสีม่วงอมแดง แต่อันนี้เป็นสีม่วงล้วนๆ เลย"

ต้าจ้วงก็เข้ามาร่วมวงด้วย: "สมกับเป็นหนูทดลองมือหนึ่งประจำสถาบันวิจัยจริงๆ แอบไปย้อมมาตอนไหนก็ไม่รู้ ไวกว่าผมอีกแฮะ"

หลิวซวี่ตงอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา: "ผมไม่ได้ย้อมผมนะ! ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ อาจารย์หลินครับ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

เสี่ยวขุยรีบเข้ามาปลอบ: "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จริงๆ แล้วพี่ทำทรงนี้ก็ดูดีไปอีกแบบนะ อืมม ดูเป็น... จิ๊กโก๋ดี? พรืด..."

พูดไม่ทันจบ เธอก็หลุดขำออกมาก่อน

ขณะที่หลิวซวี่ตงกำลังสติแตก เรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

ผมของหลิวซวี่ตงค่อยๆ เปลี่ยนจากสีม่วงเป็นสีฟ้าอ่อน

เสี่ยวขุย: ???

อู่เทา: ???

คนอื่นๆ: ???

ส่วนในไลฟ์สดก็ยิ่งมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

"????"

"????"

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? ทำไมสีผมต้าหลิวเปลี่ยนได้ล่ะ?"

"สีฟ้าอ่อน ดูเศร้าจังเลยอ่ะ"

"ต้าหลิวแอบวิวัฒนาการตัวเองหรือเปล่าเนี่ย?"

"เท่จัง อยากได้บ้างอ่ะ"

หลินมู่หยางตั้งสติได้ก่อนใครเพื่อน: "เมื่อกี้พี่ไปทำอะไรมาหรือเปล่า?"

หลิวซวี่ตงได้ยินดังนั้น ก็กลัวว่าความลับเรื่องที่ตัวเองแอบกินแก้วมังกรจะแตก เลยรีบเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง: "เปล่านะ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ"

พอเขาพูดจบ สีผมก็เริ่มเปลี่ยนอีกแล้ว จากสีฟ้าอ่อนกลายเป็นสีเขียว ดูสดใสมีชีวิตชีวาสุดๆ

"พรืด... ฮ่าๆๆ เขียวแล้ว เขาโดนสวมเขาแล้ว"

พอเห็นแบบนั้น ทุกคนก็ขำก๊ากกันยกใหญ่ ในไลฟ์สดก็เฮฮากันสุดๆ

"ฮ่าๆๆ"

"ฮ่าๆๆ ต้าหลิวน่าสงสาร โดนสวมเขาซะงั้น"

"ต้าหลิว : ทำไมคนที่ซวยต้องเป็นฉันตลอดเลย?"

"สถาบันวิจัยขาดต้าหลิวไม่ได้ เหมือนที่โลกตะวันตกขาดเยรูซาเลมไม่ได้นั่นแหละ"

หลิวซวี่ตงเห็นทุกคนขำกันท้องแข็ง ก็เริ่มใจคอไม่ดี รีบล้วงมือถือขึ้นมาเปิดกล้องหน้า

อืม ก็ยังหล่อเหมือนเดิมนี่หว่า

พอมองสูงขึ้นไป เขาก็เบิกตากว้าง สีเขียว! มีแต่สีเขียวเต็มไปหมด!

เมื่อเวลาผ่านไป ไม่ใช่แค่ผมเท่านั้น แม้แต่คิ้วก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวไปด้วย

หลิวซวี่ตง: "..."

เขาอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา: "อาจารย์หลิน นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย?"

หลินมู่หยางมองหลิวซวี่ตงที่หัวเขียวปี๋ กลั้นขำสุดฤทธิ์: "นายลองบอกมาซิ ว่าเมื่อกี้นี้แอบไปทำอะไรมาโดยที่พวกเราไม่รู้?"

ดูจากสภาพแล้ว ไม่น่าจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติแน่ๆ

หลิวซวี่ตงเห็นว่าปิดต่อไปไม่มิด ก็เลยต้องสารภาพ: "เมื่อกี้แก้วมังกรครึ่งลูกที่เหลือจากที่ย้อมผมให้ต้าจ้วง ผมเสียดายก็เลย... กินเข้าไปครับ"

เสียงเขาเบาลงเรื่อยๆ ตัวเขาเองก็รู้สึกอายเหมือนกัน

แล้วผมของเขาก็เริ่มเปลี่ยนสีอีกครั้ง

ทุกคนจ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากรู้ว่าคราวนี้จะเป็นสีอะไร

แล้ว...

ต้าหลิวหัวชมพูก็ปรากฏตัว!

"พรืด..."

คราวนี้ แม้แต่อู่เทาที่ปกติเป็นคนเคร่งขรึม ยังกลั้นขำไม่อยู่ หัวเราะก๊ากออกมาเลย

เสี่ยวขุยยิ่งแล้วใหญ่ หัวเราะจนปวดท้อง ทิ้งมาดสาวหวานไปเลย: "ฮ่าๆๆ สีชมพู! สีชมพูจริงๆ ด้วย! นี่แหละที่เขาเรียกว่า สีชมพูสำหรับลูกผู้ชายตัวจริง ฮ่าๆๆ"

ในไลฟ์สดก็ไม่ต่างกัน:

"เชี่ยเอ๊ย สีชมพูลูกผู้ชาย!"

"ฮ่าๆๆ วันนี้ต้าหลิวหน้าแตกหมอไม่รับเย็บแล้ว"

"แถมไม่ใช่แค่รอบเดียวด้วยนะ!"

"สมแล้วที่เป็นหนูทดลองมือหนึ่งของสถาบันวิจัย"

หลินมู่หยางพอได้ยิน ก็ถึงบางอ้อ: "น่าจะเป็นเพราะสีผมของนายจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์ความรู้สึกในขณะนั้นน่ะ นี่คงเป็นสรรพคุณพิเศษของแก้วมังกรล่ะมั้ง"

เสี่ยวขุยได้ยินก็ตาเป็นประกาย: "แปลว่าเมื่อกี้ที่เขาหัวเขียว ก็เพราะเขาโกหกใช่ไหมคะ?"

หลินมู่หยางพยักหน้า: "น่าจะใช่นะ"

หลิวซวี่ตงได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งอายหนักกว่าเดิม จะมีอะไรน่าอายไปกว่าการโดนจับโกหกได้คาหนังคาเขาอีกล่ะ

แล้วสีผมเขาก็ยิ่งชมพูแปร๊ดขึ้นไปอีก

พอเห็นแบบนั้น ทุกคนก็ยิ่งขำดังกว่าเดิม

เสี่ยวขุยพยายามกลั้นขำ จ้องหน้าเขาตาแป๋ว: "แล้วตอนนี้พี่รู้สึกยังไงอ่ะคะ?"

หลิวซวี่ตง: "อาย สรุปสั้นๆ คือโคตรอายเลย"

เสี่ยวขุยสรุปให้ฟัง: "งั้นก็แปลว่า พอกินแก้วมังกรเข้าไป ถ้าอารมณ์ปกติ ผมจะเป็นสีม่วง ถ้าโกหก จะเป็นสีเขียว แต่ถ้าอาย จะเป็นสีชมพูใช่ไหมคะ?"

หลินมู่หยางพยักหน้า: "ดูจากตอนนี้ ก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ"

ต้าจ้วงถามด้วยความสงสัย: "แล้วถ้าอารมณ์อื่นล่ะครับ จะเป็นสีอื่นอีกไหม?"

"ก็น่าจะนะ"

เสี่ยวขุยเลยถือมือถือ จ้องถ่ายแต่หลิวซวี่ตงไม่วางตา

ช่วงบ่าย อู่เทาพาทหารใหม่มาฝึกประจำวันที่ลานกว้างหน้าสถาบันวิจัย เสียงสั่งการดังกังวาน: "แถวตรง! มองขวา... จัด!"

หลิวซวี่ตงยืนดูอยู่ข้างๆ อารมณ์ดีสุดๆ รอยยิ้มไม่เคยจางหายไปจากใบหน้า สีผมก็เลยเปลี่ยนเป็นสีม่วงสว่างจ้า

เสี่ยวขุยรีบถามเพื่อยืนยัน: "พี่ซวี่ตง ตอนนี้อารมณ์ดีใช่ไหมคะ?"

หลิวซวี่ตงพยักหน้า: "ใช่สิ ไม่ต้องฝึก ไม่ต้องทำงาน อารมณ์ดีจะตาย"

ผมเขาก็ยิ่งสีม่วงเข้มขึ้นไปอีก สะท้อนแสงแดดเป็นประกายวิบวับ

อู่เทาเดินเข้ามา ปรายตามอง: "วันนี้แกไม่ต้องไปแบกของแล้ว ไปจัดของในโกดังแทนละกัน"

หลิวซวี่ตงชะงักไป อารมณ์ดีๆ เมื่อกี้ปลิวหายวับไปกับตา เขาชอบแบกของ ไม่ชอบจัดของ เพราะมันต้องใช้สมองเยอะ

สีผมของเขาก็เลยค่อยๆ เปลี่ยนจากสีม่วงสว่างจ้าเป็นสีน้ำเงินเข้ม

คอมเมนต์ฮากันตรึม:

"ฮ่าๆๆๆ เปลี่ยนสีแล้ว! กลายเป็นสีน้ำเงินแล้ว!"

"ดูทรงแล้ว น่าจะอารมณ์ไม่ดีแน่ๆ!"

"ยิ่งดูก็ยิ่งอยากได้อ่ะ อยากเอาไปให้แฟนกินจัง"

อู่เทามองผมสีน้ำเงินของหลิวซวี่ตง จ้องหน้าเขาเขม็ง: "แกไม่ชอบจัดของเหรอ?"

หลิวซวี่ตงตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก เผลอตอบไม่ตรงกับใจเหมือนเคย: "...ชอบครับ"

สีผมก็เลยไม่กลับมาเป็นสีม่วง แถมยังเปลี่ยนเป็นสีเขียวอีกต่างหาก

"เขาโกหก ฮ่าๆๆ"

"เขียวแล้ว ต้าหลิวโดนสวมเขาอีกแล้ว"

"เขาลืมไปแล้วเหรอว่าโกหกแล้วหัวจะเขียว ฮ่าๆๆ"

"ต้าหลิวหน้าแตกอีกรอบ"

อู่เทามองหัวเขียวปี๋ของหลิวซวี่ตง ไม่พูดอะไรสักคำ

หลิวซวี่ตงเห็นอู่เทาจ้องหัวตัวเองนิ่งๆ ก็เพิ่งนึกขึ้นได้

แล้วผมของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูอีกครั้ง

โกหกแล้วโดนจับได้ โคตรอายเลย

คอมเมนต์ก็ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่:

"ฮ่าๆๆ ฉันยังอายแทนต้าหลิวเลยอ่ะ"

"ต้าหลิว : ใครก็ได้ช่วยด้วยยย"

"ต่อไปนี้ต้าหลิวโกหกใครไม่ได้แล้วล่ะ"

เสี่ยวขุยก็ยังคงยืนดูด้วยความสนุกสนาน ไม่กลัวเรื่องจะบานปลาย: "พี่ซวี่ตง พี่ชอบจัดของจริงๆ เหรอคะ?"

หลิวซวี่ตงปรายตามองเสี่ยวขุย สลับกับมองอู่เทาที่ยืนอยู่ข้างๆ

ช่างเถอะ หน้าแตกก็หน้าแตกสิ ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย

"ชอบครับ"

แล้วเขาก็กลับมาหัวเขียวอีกครั้ง

อู่เทาสูดหายใจลึก เมินสีผมของเขาไปเลย: "ชอบก็ไปจัดของในโกดังซะ"

พูดจบก็เดินหนีไปเลย เขาขืนอยู่ต่อคงได้อกแตกตายแน่ๆ

เห็นอู่เทาเดินไป หลิวซวี่ตงก็ถอนหายใจโล่งอก สีผมค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีน้ำเงินเข้มเหมือนเดิม

เขากลัวว่าจะหน้าแตกอีก ก็เลยรีบวิ่งแจ้นไปที่โกดัง

เสี่ยวขุยในฐานะนักสังเกตการณ์ ก็ถือมือถือวิ่งตามไปติดๆ

ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินไปโกดัง เห็ดตรงมุมกำแพงก็โตจนขนาดเท่ามะเขือเทศยักษ์แล้ว แต่เพราะสีของมันกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม ก็เลยไม่มีใครสังเกตเห็นเลย

มีแค่ต้าจวี๋ที่เดินผ่านไปมา เอาจมูกดมๆ แล้วก็เอากรงเล็บเขี่ยๆ ด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเดินเชิดหน้าจากไป