บทที่ 172 เสี่ยวขุย: นี่ฉันโดนเสียงตัวเองด่าเหรอเนี่ย?

สถาบันวิจัยมู่ขุย เวลาเจ็ดโมงครึ่ง

หลินมู่หยางอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็เดินตรวจตราต้นไม้ตามปกติเหมือนทุกวัน

เจ้าพี่นิ้วกลางยังคงทักทายยามเช้าด้วยการชูนิ้วกลางให้เหมือนเดิม ส่วนต้นไม้ขี้ตกใจโดนเสี่ยวขุยยึดไปแล้ว เลยไม่ได้อยู่ในแล็บ

เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากแล็บ เงาเล็กๆ สองเงาก็พุ่งปรู๊ดมาเกาะบนไหล่เขาอย่างรวดเร็ว

เขาหันไปดู กระรอกน้อยตัวที่เจ็บขา ขยับขาหลังได้คล่องแคล่วขึ้นเยอะ ไม่ได้ดูเก้ๆ กังๆ เหมือนวันก่อนแล้ว