บทที่ 173 ดอกลำโพง: ฉันมันปัญญาอ่อน

หลินมู่หยางนั่งยองๆ สังเกตดอกลำโพงอยู่นาน สังเกตตั้งแต่โครงสร้างของดอกไปจนถึงหลักการเปล่งเสียง แล้วก็จดบันทึกทุกอย่างลงสมุดอย่างละเอียด

เสี่ยวขุยที่อุ้มต้นไม้ขี้ตกใจอยู่ ถามด้วยความสงสัย: "พี่คะ ทำไมดอกลำโพงถึงพูดได้ล่ะคะ?"

หลินมู่หยางลุกขึ้นยืน พับสมุดโน้ตเก็บ:

"จากที่สังเกตดูตอนนี้ ดอกลำโพงน่าจะจดจำประโยคแรกที่ได้ยินหลังจากดอกบาน แล้วก็เอามาเปิดวนซ้ำแบบสุ่มเวลาน่ะ

แต่จะจำได้ยาวแค่ไหน อันนี้ต้องทดลองดูก่อน"