บทที่ 174 ต้าหลิว: แกมาด่าฉันทำไมเนี่ย?

หลินมู่หยางนั่งยองๆ หน้าดอกลำโพง สังเกตการณ์อยู่พักหนึ่ง แล้วลุกขึ้นขีดฆ่าข้อมูลที่ตัวเองจดไว้ทั้งหมดทิ้ง

เขาค้นพบว่า ดอกลำโพงไม่ได้แค่เลียนแบบประโยคแรกที่ได้ยิน แต่จะก๊อปปี้ 'ประโยคแรกที่ได้ยินตอนคนพูดมีอารมณ์พลุ่งพล่าน' ต่างหาก

เช่น ตกใจ โกรธ ดีใจ เสียใจ อะไรทำนองนี้

แถมดอกที่บานตามมาทีหลัง ก็ไม่ได้แค่พูดตามตรงๆ แต่มันจะเอาคำที่ได้ยินมาสลับสับเปลี่ยน แล้วสุ่มพูดออกมา

กระรอกน้อยบนไหล่เขา ทนรำคาญเสียงบ่นกระปอดกระแปดของดอกลำโพงไม่ไหวแล้ว ต้องเอาเท้าเล็กๆ ปิดหูไว้แน่น