บทที่ 177 หลิวซวี่ตง: เสี่ยวหย่า... ผมรัก...

หลินมู่หยางยืนอยู่บนบันไดพับ ก้มมองลูกหมูที่อยู่ในกระเปาะดักแมลง

มันยังคงดิ้นกระแด่วๆ อยู่ข้างในไม่หยุด

ขาสั้นๆ ทั้งสี่ข้างตะเกียกตะกายว่ายน้ำอยู่ในของเหลวใสๆ ก้นกระเปาะเป็นระยะๆ พยายามหาที่ยืนให้มั่นคง

นอกจากลูกหมูแล้ว ข้างในยังมีแมลงและสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยอีกเพียบ นอนนิ่งสนิท น่าจะม่องเท่งไปหมดแล้ว

เสี่ยวขุยได้ยินเสียงดิ้นกุกกักดังมาจากข้างใน เลยเงยหน้าถามหลินมู่หยางที่อยู่บนบันได: "พี่คะ ลูกหมูตัวนั้นยังไม่ตายอีกเหรอคะ?