บทที่ 179 ไม่ฟังคำเตือนกอหญ้า ก็ต้องรับกรรมไปตามระเบียบ

พอเห็นเสิ่นเล่อเล่ออ้วกแตกอ้วกแตน เสี่ยวขุยก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเด็กกับผู้ใหญ่ไม่เหมือนกัน ถึงน้องจะกินมะขวิดไปแค่นิดเดียว แต่ฤทธิ์ของมันไม่ได้ลดลงตามปริมาณเลย

เธอรีบเข้าไปลูบหลังเสิ่นเล่อเล่อเบาๆ หวังจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น: "เล่อเล่อจ๊ะ เป็นอะไรมากไหม?"

"หนู... ยังไม่ตายค่ะ" เสิ่นเล่อเล่อตอบเสียงอู้อี้เพราะยังอ้วกไม่หยุด

"เมื่อกี้ช็อกโกแลตมันคงบูดแน่ๆ เลย รอแป๊บนะคะ หนูขอเปลี่ยนเม็ดใหม่ก่อน" พูดจบ เธอก็ทำท่าจะล้วงกระเป๋าเป้อีกรอบ แถมยังใจดีหันมาถาม: "พี่เสี่ยวขุยจะเอาสักเม็ดไหมคะ?"

เสี่ยวขุยเห็นท่าไม่ดี รีบคว้ามือน้อยๆ ของเธอไว้ทันที: "เล่อเล่อจ๊ะ กินมะขวิดเข้าไปแล้ว ห้ามกินของหวานอีกเด็ดขาดเลยนะ ไม่งั้นจะรู้สึกคลื่นไส้อยากอ้วกสุดๆ เลยล่ะ"