บทที่ 181 หลินมู่หยาง: เหมือนเห็นเกรเกอร์ เมนเดล กวักมือเรียกเลยแฮะ

ตอนที่เสิ่นฮ่าวจอดรถใต้ตึกอพาร์ตเมนต์ พวกเขาก็ต้องทนดมกลิ่นเหม็นเน่ากันมาตลอดทาง

เสิ่นเล่อเล่อรีบเปิดกระจกรถ สูดอากาศบริสุทธิ์เฮือกใหญ่

แต่กลิ่นเหม็นที่ติดมากับเสื้อผ้ากลับยิ่งอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วรถ

ขนาดลดกระจกลงสุดแล้ว กลิ่นก็ยังแรงเตะจมูกอยู่ดี

พอดับเครื่องยนต์ เสิ่นฮ่าวก็ไม่ได้ปิดกระจก แต่กลับลดกระจกลงจนสุดทุกบาน หวังจะระบายกลิ่นอับๆ ออกไปบ้าง