บทที่ 192 แผนการรักษารอยแผลเป็นของลู่ซิงเหมียน

ลู่ซิงเหมียนเดินตามหลินมู่หยางไปที่แล็บ

ตลอดทาง คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็เบี่ยงตัวหลบไปไกลลิบ แม้แต่เจ้าส้มยังต้องยกขาหน้าขึ้นมาปิดจมูก นั่งมองมนุษย์สองขาแปลกหน้าที่กำลังถือบีกเกอร์กลิ่นเหม็นยิ่งกว่าขี้เดินเข้าแล็บไป

มันตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะไม่เหยียบเข้าไปในแล็บนั่นอีกเป็นอันขาด

พอลู่ซิงเหมียนเดินเข้าไปใกล้ เจ้าพี่นิ้วกลางที่เพิ่งฟื้นตัวก็แทบจะหมดแรงชูนิ้วกลางอีกรอบ นิ้วค่อยๆ ตกลงอย่างอ่อนแรง

ลู่ซิงเหมียนกะจะเข้าไปโอ๋เจ้าพี่นิ้วกลางสักหน่อย แต่พอขยับตัวปุ๊บ พี่นิ้วกลางก็รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย ชูนิ้วกลางสวนกลับมาทันที: ถอยไปไกลๆ เลยนะ!